De rechtbank heeft de volgende stukken ontvangen:

• het verzoekschrift van de man, met bijlage, ontvangen op 11 september 2024;

• het exploot van betekening van 16 september 2024;

• het verweerschrift van de vrouw, ontvangen op 25 november 2024;

• het aanvullend verzoekschrift van de man, met bijlagen, ontvangen op 9 december 2024;

• het aangevuld en geconcretiseerd petitum van de man, ontvangen op 24 december 2024;

• het (aanvullend) verweerschrift van de vrouw, met bijlagen, ontvangen op 16 januari 2025;

• de akte houdende overlegging producties tevens aanvulling van verzoeken van de vrouw, met bijlagen, ontvangen op 5 maart 2025;

• het nader verweerschrift tevens overlegging nadere producties en aanvulling/wijziging van het verzoek van de man, met bijlagen, ontvangen op 3 april 2025;

• de akte houdende vermeerdering van het verzoek, tevens overlegging producties van de vrouw, met bijlagen, ontvangen op 2 oktober 2025;

• het formulier verdelen en verrekenen van de vrouw, ontvangen op 6 oktober 2025;

• de brief met bijlagen van de man, ontvangen op 9 oktober 2025.

De zaak is besproken op de zitting van 20 oktober 2025 met gesloten deuren in het gerechtsgebouw van de rechtbank Gelderland te Zutphen. Daarbij waren de beide partijen aanwezig, bijgestaan door hun advocaten.

Partijen zijn op [huwelijksdatum] te [huwelijksplaats] met elkaar gehuwd in (beperkte) gemeenschap van goederen.

Bij beschikking voorlopige voorzieningen van 7 augustus 2025 heeft de rechtbank bepaald dat de vrouw voor de duur van de echtscheidingsprocedure bij uitsluiting van de man gerechtigd is tot het gebruik van de echtelijke woning aan [adres] .

Op de standpunten van partijen wordt hierna, voor zover voor de beoordeling van belang, nader ingegaan.

Partijen zijn het erover eens dat het huwelijk duurzaam is ontwricht. Omdat aan de wettelijke vereisten is voldaan, spreekt de rechtbank de echtscheiding uit.

Partijen hebben geen huwelijkse voorwaarden laten opstellen en zij zijn na 1 januari 2018 getrouwd. Dat betekent dat voor hen de wettelijke beperkte gemeenschap van goederen geldt.

Door de indiening van het verzoekschrift tot echtscheiding is die gemeenschap op 11 september 2024 ontbonden. ¹ Tot de wettelijke beperkte gemeenschap van goederen behoren alle goederen die al vóór het huwelijk samen van partijen waren en alle goederen die zij ieder tijdens het huwelijk en vóór de hiervoor genoemde datum van ontbinding hebben verkregen. Daarvan zijn (onder meer) uitgezonderd erfenissen en giften, maar ook pensioenrechten die al op basis van de wet moeten worden verevend. ² Wat de schulden betreft, behoren tot de gemeenschap die schulden waarvan partijen al samen schuldenaar waren vóór het huwelijk en alle schulden die zij ieder tijdens het huwelijk en vóór de hiervoor voornoemde datum van ontbinding zijn aangegaan. Daarvan zijn uitgezonderd (onder meer) de schulden die betrekking hebben op goederen die niet tot de gemeenschap behoren. ³

De rechtbank zal hierna eerst in kaart brengen welke goederen en schulden deel uitmaken van de ontbonden huwelijksgemeenschap. Daarna zal de rechtbank per goed de verdeling vaststellen of de wijze van verdeling gelasten en per schuld de interne draagplicht vaststellen. Daarbij geldt als uitgangspunt dat ieder van partijen recht heeft op de helft van de waarde van de goederen en ieder van hen de helft van de schulden zal moeten dragen. Voor de waarde van de goederen geldt dat de rechtbank in beginsel kijkt naar de waarde die de goederen hebben op het moment van de feitelijke verdeling, tenzij uit een overeenkomst tussen partijen of de eisen van redelijkheid en billijkheid voortvloeit dat hiervan moet worden afgeweken.

Partijen zijn het erover eens dat de volgende goederen en schulden tot de gemeenschap behoren:

1. de woning aan [adres] ;

2. de hypothecaire geldlening bij ABN AMRO/Florius met lening nummers [nummer 1] en [nummer 2] ;

3. de inboedel van de hiervoor genoemde woning;

4. e navolgende bankrekeningen op naam van de man:

de navolgende bankrekeningen op naam van de vrouw:

Tussen partijen is niet in geschil dat de (activa en passiva van de) eenmanszaak [naam eenmanszaak 2] en de aandelen in [naam bv] niet tot de gemeenschap behoren. Deze ondernemingen zijn opgericht voor het huwelijk en behoren tot het privévermogen van de man.

Tussen partijen is wel in geschil of de volgende goederen en schulden aanwezig waren op de peildatum en/of tot de gemeenschap behoren:

• de onderwaterscooters van het merk Suex;

• de navolgende bankrekeningen op naam van de man:

- Eventuele effectenrekeningen (aandelen) op naam van de man.

Partijen hebben over en weer verzocht om toedeling van de woning aan de één of de ander. De rechtbank zal daarom moeten beoordelen wie van partijen een groter belang heeft bij toedeling van de woning en als eerste mag proberen de woning over te nemen. Partijen hebben hierover ieder voor zich belangen en argumenten aangedragen. De rechtbank zal de verschillende belangen en argumenten hierna stuk voor stuk bespreken en beoordelen.

De rechtbank is van oordeel dat zowel de man als de vrouw voldoende hebben gesteld en met stukken hebben onderbouwd dat zij in staat zijn om de woning over te nemen en de overbedelingsvergoeding, bestaande uit de helft van de overwaarde, aan de ander te voldoen. Voor zover er aan de zijde van de vrouw onzekerheid zou bestaan over de vraag of zij als zelfstandig ondernemer de woning en de daaraan gekoppelde hypothecaire geldlening zou kunnen overnemen, zoals de man heeft aangevoerd, overweegt de rechtbank dat deze situatie niet langer aan de orde is omdat de vrouw per 1 april 2025 in loondienst is gaan werken. De rechtbank gaat bij de afweging van de belangen van partijen uit van de situatie op het moment van de feitelijke verdeling, en is daarom van oordeel dat nu zowel de man als de vrouw kennelijk in staat zijn de woning over te nemen, hieruit niet een doorslaggevend belang voor toedeling van de woning aan de één of de ander volgt.

Het is de rechtbank gebleken dat partijen een verschillende visie hebben op de reden dat de man uit de echtelijke woning is vertrokken en elkaar over en verwijten maken over elkaars gedrag over de afgelopen periode. De vrouw geeft aan dat de man vrijwillig uit de echtelijke woning is vertrokken, maar vervolgens te pas en te onpas nog langs kwam, zonder overleg met de vrouw spullen uit de woning heeft meegenomen en probeerde om de vrouw te controleren via de camera’s die rond de woning waren geplaatst. Andersom heeft de man het gevoel door de vrouw te zijn weggepest uit de woning, waarbij de vrouw veelvuldig verbaal agressief was naar de man en de man er plots mee geconfronteerd werd dat de vrouw de sloten van de woning had vervangen. Uit de verhalen van partijen kan de rechtbank slechts concluderen dat sprake is (geweest) van oplopende emoties tussen partijen en dat zij zich over en weer gekwetst voelen door de ander. Echter, nu partijen elkaars verhalen over en weer betwisten en deze procedure niet bedoeld is om vast te stellen wat er feitelijk wel of niet is gebeurd, zal de rechtbank de door partijen gestelde omstandigheden niet meewegen in de belangenafweging over de toedeling van de woning. Om diezelfde reden laat de rechtbank de stelling van de vrouw dat de man zou hebben toegezegd dat zij de woning over mocht nemen, buiten beschouwing. Niet is komen vast te staan dat partijen hierover een bindende afspraak hebben gemaakt.

Anders dan de vrouw zal de rechtbank bij de belangenafweging over de toedeling van de woning niet meewegen wie de afgelopen periode in de woning is blijven wonen of wie de afgelopen periode de eigenaars- en gebruikerslasten heeft gedragen. De man heeft naar het oordeel van de rechtbank voldoende toegelicht dat hij zich vanwege de oplopende spanningen tussen partijen genoodzaakt voelde om uit de woning te vertrekken en dat hij vervolgens lange tijd in afwachting was van onderhandelingen, waardoor het niet (eerder) lukte om afspraken te maken over de verdeling van de woonlasten of verzoeken over een voorlopige voorziening over het uitsluitend gebruik van de woning in te dienen. Bovendien is gebleken dat partijen tot 1 oktober 2024 de woonlasten gezamenlijk hebben gedragen en liggen in deze procedure verzoeken over de betaling van de woonlasten voor over de periode daarna. Naar het oordeel van de rechtbank valt niet in te zien waarom de vrouw dan een groter belang zou hebben bij toedeling van de woning dan de man. Ook de beslissing in de voorlopige voorzieningenprocedure maakt dit niet anders.

Zowel de man als de vrouw stellen dat zij niet beschikken over een alternatieve woonruimte. Dat de man bij zijn nieuwe vriendin zou zijn ingetrokken, is door de man gemotiveerd weersproken en dat de vrouw bij haar nieuwe partner zou kunnen verblijven, is ook niet komen vast te staan. De rechtbank ziet op basis hiervan dus ook niet dat één van partijen een groter belang dan de ander zou hebben bij toedeling van de woning.

De man heeft aangevoerd dat hij vanwege zijn medische problemen een groter belang heeft bij toedeling van de woning dan de vrouw. De rechtbank volgt dit echter niet. Hoewel de rechtbank zich kan voorstellen dat de man behoefte heeft aan rust en het vermijden van stress, is niet gebleken dat de man kampt met dusdanige medische klachten dat hij niet in staat zou zijn om te kunnen verhuizen naar een andere woning. Dat sprake is van een verhoogde gevoeligheid voor hartritmestoornissen tijdens fysieke inspanning is hiervoor naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende.

De man heeft aangevoerd dat partijen destijds voor deze specifieke woning hebben gekozen zodat de man zijn ondernemingsactiviteiten, al dan niet hobbymatig, in de woning zou kunnen exploiteren. De man is, naast zijn baan in loondienst, werkzaam als duikinstructeur en heeft ook een administratiekantoor. De woning biedt de ruimte om (duik)theorielessen aan huis te geven en (duik)spullen op te slaan. Daarnaast maakt de man gebruik van het zwembad en duikplassen in de buurt van de woning om duiklessen te kunnen geven, en ook zelf zijn duikhobby te kunnen uitoefenen. De man heeft verder nog aangevoerd dat hij voor het behoud en de werving van (nieuwe) klanten afhankelijk is van zijn naamsbekendheid en het moeilijker zal zijn om klanten te werven wanneer hij zijn ondernemingsactiviteiten vanaf een andere locatie zou moeten exploiteren.

Uit de overgelegde stukken is gebleken dat de man twee ondernemingen heeft: de eenmanszaak [naam eenmanszaak 2] , opgericht op 4 oktober 2005 en de besloten vennootschap [naam bv] , opgericht op 4 juni 2008. De ondernemingen bestonden al voor de aankoop en levering van de woning aan partijen in 2020. De man heeft jaarcijfers overgelegd van zijn ondernemingen waaruit blijkt dat de omzet van zijn eenmanszaak in 2020 € 5.912 was en in 2023, het laatste jaar waarin partijen nog met elkaar samenleefden, € 11.376. Hieruit blijkt dat er, anders dan de vrouw heeft gesteld, wel degelijk ondernemingsactiviteiten werden verricht door de man en dat daarin ook groei zat. De rechtbank vindt gelet hierop voldoende aannemelijk dat de hobby van de man en zijn (al dan niet hobbymatige) ondernemings-activiteiten een rol hebben gespeeld bij de keuze en aankoop van de woning. Dat de man (nog) geen winst maakte met zijn ondernemingsactiviteiten, maakt dit oordeel niet anders. De woning biedt de faciliteiten om deze ondernemingsactiviteiten in de toekomst, al dan niet hobbymatig, te kunnen blijven exploiteren.

Van een dergelijk belang aan de zijde van de vrouw is de rechtbank niet gebleken. De vrouw werkte tot voor kort namelijk als zzp’er in de zorg. Zij was voor haar onderneming niet afhankelijk van de woning, omdat de vrouw haar werkzaamheden verrichte bij zorginstellingen. Inmiddels werkt zij in loondienst. Dat de vrouw rust ervaart vanwege de ligging van de woning weegt naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende op tegen voornoemd belang van de man. Daarnaast ziet de rechtbank gelet op de aanzienlijke reisafstand tussen de woning in [plaatsnaam] en het werk van de vrouw in [plaatsnaam 2] niet dat de vrouw daarmee een (groter) belang zou hebben bij toedeling van de woning. Dat de vrouw mogelijk in de toekomst op een andere locatie gaat werken en dan gebaat is bij de centrale ligging van de woning in [plaatsnaam] is door de vrouw niet nader onderbouwd of concreet gemaakt. De omstandigheid dat de vrouw pas sinds 1 april 2025 in loondienst is gaan werken, maakt dat de rechtbank een wisseling in het dienstverband van de vrouw op korte termijn niet aannemelijk voorkomt.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de man een groter belang dan de vrouw heeft bij toedeling van de woning. De rechtbank zal daarom beslissen dat de man eerst mag onderzoeken of hij de woning over kan nemen. Op het moment dat de man de woning niet kan overnemen, mag de vrouw proberen of zij de woning over kan nemen. De rechtbank zal de wijze van verdeling van de woning via een zogenoemd ‘spoorboekje’ gelasten en een beslissing nemen over de geschilpunten tussen partijen over de te nemen stappen.

Omdat partijen het niet eens zijn over de waarde van de woning, dient de woning allereerst te worden getaxeerd. De marktwaarde is daarbij leidend. Tijdens de zitting zijn partijen overeengekomen dat de vrouw drie makelaars aan de man voorstelt, waarna de man er één kiest. De rechtbank zal bepalen dat de vrouw binnen een week na de datum van deze beschikking een voorstel aan de man moet doen en dat de man vervolgens binnen een week daarna zijn keuze aan de vrouw kenbaar maakt. Partijen zullen vervolgens gezamenlijk opdracht aan de makelaar geven om de woning te taxeren. De rechtbank zal bepalen dat dit binnen een week moet zijn gebeurd, gerekend vanaf het moment dat de man zijn keuze aan de vrouw heeft kenbaar gemaakt. Partijen hebben er tijdens de zitting mee ingestemd dat de taxateur de waarde van de woning bindend mag vaststellen en zijn het erover eens dat de zonnepanelen die zich op de woning bevinden bij de waardering betrokken dienen te worden. De kosten van de taxatie dienen door partijen bij helfte te worden gedeeld. Om de voortgang van het verdelingsproces te waarborgen, acht de rechtbank het van belang om in het spoorboekje op te nemen dat de taxatie binnen vier weken dient plaats te vinden, gerekend vanaf het moment dat partijen de opdracht hebben gegeven aan de taxateur.

De man zal binnen twee maanden na de datum van inschrijving van de echtscheidingsbeschikking in de registers van de burgerlijke stand aan de vrouw moeten laten weten of hij in staat is de woning tegen de getaxeerde waarde over te nemen, onder vergoeding van de helft van de overwaarde (de getaxeerde waarde van de woning minus de stand van de hypothecaire geldlening op de datum van notariële levering) aan de vrouw, en waarbij de vrouw wordt ontslagen uit de hoofdelijke aansprakelijkheid voor de hypothecaire geldlening. De rechtbank overweegt hierbij dat de man tijdens de zitting heeft aangegeven dat voornoemde termijn van twee maanden voor hem voldoende is.

Omdat de man het eerst de gelegenheid krijgt om te onderzoeken of hij de woning over kan nemen, maar de vrouw op dit moment feitelijk in de woning verblijft, vindt de rechtbank het redelijk dat de vrouw recht heeft op het voortgezet gebruik van de woning zolang niet duidelijk is of een van partijen in staat is om de woning over te nemen. De rechtbank zal daarom bepalen dat de vrouw, in het geval de man de woning kan overnemen, gedurende drie maanden na de datum van inschrijving van deze beschikking in de registers van de burgerlijke stand in de woning mag blijven wonen. De stelling van de man dat al eerder van de vrouw kan worden gevergd om uit de woning te vertrekken omdat zij al langere tijd de gelegenheid heeft gehad zich te oriënteren op een andere woning, volgt de rechtbank niet. De vrouw heeft immers ook verzocht om toedeling van de woning. De rechtbank vindt dat in deze omstandigheden niet aan de vrouw kan worden tegengeworpen dat zij al eerder op zoek had moeten gaan naar een alternatieve woonruimte. De rechtbank weegt ook mee dat niet is gebleken dat de man in een nijpende situatie terecht komt wanneer de vrouw nog enkele maanden in de woning verblijft. De rechtbank is van oordeel dat redelijkerwijs van de man kan worden verwacht dat hij een alternatieve verblijfplaats zoekt ter overbrugging van de periode tot het moment dat de woning aan hem kan worden geleverd.

Indien de man in de gelegenheid is de woning over te nemen, dient de levering plaats te vinden uiterlijk binnen één week na afloop van de termijn van drie maanden van het voortgezet gebruik van de woning door de vrouw. Beide partijen zijn verplicht hier hun medewerking aan te verlenen.

Indien na afloop van voornoemde termijn van drie maanden de man niet in staat blijkt om de woning over te nemen, krijgt vervolgens de vrouw twee maanden de gelegenheid om te onderzoeken of zij de woning tegen de getaxeerde waarde kan overnemen onder vergoeding van de helft van de overwaarde (de getaxeerde waarde van de woning minus de stand van de hypothecaire geldlening op de datum van notariële levering) aan de man en waarbij de man wordt ontslagen uit de hoofdelijke aansprakelijkheid voor de hypothecaire geldlening. In dat geval vindt de rechtbank het redelijk dat de vrouw ook gedurende deze periode (nog) recht heeft op het voortgezet gebruik van de woning, tot uiterlijk zes maanden na de datum van inschrijving van deze beschikking in de registers van de burgerlijke stand. Indien de vrouw in de gelegenheid is de woning over te nemen, dient de levering plaats te vinden uiterlijk binnen één week na afloop van de termijn van zes maanden van het voortgezet gebruik van de vrouw. Beide partijen zijn verplicht hier hun medewerking aan te verlenen.

Indien na afloop van voornoemde termijnen beide partijen niet in staat zijn om de woning over te nemen, dient deze te worden verkocht door de makelaar die ook de taxatie heeft verricht.

Anders dan de man ziet de rechtbank geen reden om een dwangsom te verbinden aan de medewerking van de vrouw aan de verdeling van de woning. In het door de rechtbank opgenomen spoorboekje ligt besloten dat ieder van partijen zijn/haar medewerking dient te verlenen aan de verdeling van de woning. De vrouw heeft hier tijdens de zitting mee ingestemd. Het is de rechtbank niet gebleken van omstandigheden waaruit zou volgen dat de vrouw desondanks niet zal willen meewerken. De rechtbank wijst daarom het verzoek van de man op dit punt af.

De man heeft verzocht te bepalen dat, in geval van een latere toedeling van de woning aan de vrouw dan twee maanden na de datum van deze beschikking, eerst een nieuwe taxatie van de woning zal moeten plaatsvinden. In het door de rechtbank opgestelde spoorboekje over de verdeling van de woning worden echter duidelijke termijnen gehanteerd. De rechtbank overweegt dat hiermee wordt voorkomen dat de verdeling van de woning dermate veel tijd in beslag zou nemen dat de woning op enig moment opnieuw zou moeten worden getaxeerd. Bovendien acht de rechtbank het niet redelijk om de woning opnieuw te taxeren in de situatie dat de man, zoals hij heeft verzocht, eerst in de gelegenheid wordt gesteld om de woning over te nemen en de vrouw pas daarna en daarop dus moet wachten. De rechtbank wijst daarom (ook) dit verzoek van de man af.

De vrouw heeft verzocht te bepalen dat, indien de partij aan wie de woning wordt toegedeeld de woning vervolgens binnen drie jaar wil verkopen, die partij verplicht is om de woning eerst aan te bieden aan de ander. De rechtbank overweegt dat een dergelijke aanbiedingsverplichting redelijk kan zijn in de situatie waarin partijen overeenstemming bereiken over de overname van de woning door één van partijen tegen een door partijen in onderling overleg bepaalde waarde zonder dat een taxatie is verricht of een waarde die lager is dan de taxatiewaarde. In die situatie is namelijk niet onderzocht wat de werkelijke (markt)waarde van de woning is of wijken partijen af van die waarde. Met een aanbiedingsplicht kan dan worden voorkomen dat de overnemende partij, zonder dat de andere partij daarin mee kan delen, winst behaalt door de woning tegen de (hogere) marktwaarde te verkopen aan een derde. Dat is hier echter niet aan de orde, omdat de woning opnieuw zal worden getaxeerd. De rechtbank ziet daarom geen reden waarom in geval van latere verkoop van de echtelijke woning, de woning eerst aan de andere partij dient te worden aangeboden waarmee die partij een voordeligere positie verkrijgt ten opzichte van potentiële derde kopers. Daar komt nog bij dat de rechtbank slechts bevoegd is om een beslissing te nemen over de verdeling van de woning in het kader van de echtscheiding. De beslissing over wat er in de toekomst, na de verdeling van die woning wel of niet met de woning gebeurt, valt buiten het beslissingsbereik van de rechtbank. De rechtbank zal daarom het verzoek van de vrouw op dit punt afwijzen.

d) de saldi van de bankrekeningen op naam van de man

Partijen zijn het erover eens dat de bankrekeningen op naam van de man zullen worden toegedeeld aan de man. De saldi van de diverse bankrekeningen zullen moeten worden verdeeld als hierna is vermeld. De rechtbank hanteert hierbij als uitgangspunt dat de banksaldi aan het begin van het huwelijk tot het privévermogen van de man behoren en alleen de eventuele vermogensopbouw tot aan de peildatum bij helfte gedeeld hoeft te worden met de vrouw.

De rechtbank constateert dat uit de overgelegde stukken niet kan worden afgeleid wat het saldo van deze bankrekening aan het begin van het huwelijk bedroeg. Er zijn namelijk enkel afschriften overgelegd van 22 februari 2022, terwijl partijen gehuwd zijn op [huwelijksdatum] . Wel is af te leiden dat het saldo op de peildatum € 198,89 bedroeg. De man dient daarom een bankafschrift over te leggen aan de vrouw waaruit blijkt wat het saldo op de huwelijksdatum [huwelijksdatum] ) bedroeg. Voor zover sprake is van een toename van het banksaldo, dient de man de helft hiervan te vergoeden aan de vrouw.

Uit de overgelegde bankafschriften kan worden afgeleid dat het saldo van deze bankrekening aan het begin van het huwelijk € 18,53 bedroeg, en op de peildatum € 414,55. Er is dus sprake van een toename van het banksaldo. De man dient de helft hiervan (€ 198) te vergoeden aan de vrouw.

Uit de overgelegde bankafschriften kan worden afgeleid dat het saldo van deze bankrekening aan het begin van het huwelijk en op de peildatum € 0 bedroeg. Omdat er geen sprake is van een toename of afname van het saldo hoeft het saldo van deze rekening niet verdeeld te worden.

Uit de overgelegde bankafschriften kan worden afgeleid dat het saldo van deze bankrekening aan het begin van het huwelijk PLN 0 bedroeg en op de peildatum PLN 85,96. Er is dus sprake van een toename van het banksaldo. De man dient de helft hiervan (PLN 42,98) te vergoeden aan de vrouw.

Uit de overgelegde bankafschriften kan worden afgeleid dat het saldo van deze bankrekening aan het begin van het huwelijk US$ 0 bedroeg en op de peildatum US$ 56,35. Er is dus sprake van een toename van het banksaldo. De man dient de helft hiervan (US$ 28,18) te vergoeden aan de vrouw.

Uit de overgelegde bankafschriften kan worden afgeleid dat het saldo op de huwelijksdatum € 282,63 bedroeg. Op de peildatum stond er € 1.228,77 op deze rekening. Het saldo op deze bankrekening is dan in totaal toegenomen met € 946,14. De man dient de helft hiervan (€ 473,07) te vergoeden aan de vrouw.

De vrouw heeft echter aangevoerd dat bij de verdeling van het saldo op deze bankrekening rekening dient te worden gehouden met de overeenkomst van geldlening tussen partijen en de moeder van de vrouw van € 20.000. Deze lening is vlak voor het huwelijk (op 1 december 2020) aangegaan, maar feitelijk is de geldsom van deze lening al op 20 oktober 2020 overgeboekt naar partijen. Volgens de vrouw is een gedeelte van die lening, ter hoogte van € 15.277, overgeboekt naar de betaalrekening van de man met rekeningnummer [rekeningnummer 6] . Omdat dit bedrag onderdeel uitmaakt van het saldo van de bankrekening op de huwelijksdatum, dient volgens de vrouw ook de schuld aan de moeder van de vrouw betrokken te worden, wat betekent dat bij het berekenen van verschil in saldi, het saldo op de huwelijksdatum verminderd dient te worden met € 15.277. De man heeft dit betwist. Volgens hem is het geld dat afkomstig is uit de lening van de moeder van de vrouw vóór het huwelijk al volledig besteed aan de aankoop van de echtelijke woning, het plaatsen van zonnepanelen en de aanschaf van een cv-ketel. Daarvoor was de lening ook bedoeld. Omdat partijen ieder partij zijn bij de overeenkomst van geldlening met de moeder van de vrouw, en het geld is besteed aan de woning van partijen, is er volgens de man geen reden om het banksaldo van de man op de huwelijksdatum te corrigeren.

De rechtbank overweegt dat de stellingen van de vrouw gemotiveerd zijn betwist door de man. Bij gebreke aan een nadere onderbouwing van de vrouw, volgt de rechtbank de stelling van de man dat de genoemde € 15.277 voor het huwelijk al geheel is besteed aan/geïnvesteerd in de woning. Uit de overgelegde stukken blijkt namelijk dat de lening is aangegaan voor het financieren van de aankoop, verbouwing en verbetering van de woning en dat het bedrag van € 15.277 al op 12 november 2020 is overgeboekt naar de betaalrekening van de man. Op de huwelijksdatum resteert/is aanwezig een saldo van
€ 282,63. Hieruit blijkt niet dat het bedrag van € 15.277 nog onderdeel uitmaakte van het saldo van de bankrekening op de huwelijksdatum. De rechtbank ziet daarom geen reden om het banksaldo op de huwelijksdatum te corrigeren.

Uit de overgelegde bankafschriften kan worden afgeleid dat het saldo van deze bankrekening aan het begin van het huwelijk € 0 bedroeg, en op de peildatum € 5.000. Er is dus sprake van een toename van het banksaldo. De man dient de helft hiervan (€ 2.500) te vergoeden aan de vrouw.

Uit de overgelegde bankafschriften kan niet worden afgeleid wat het saldo van deze bankrekening aan het begin van het huwelijk bedroeg. Er zijn namelijk enkel afschriften overgelegd van 26 februari 2021, terwijl partijen met elkaar zijn gehuwd op [huwelijksdatum] . Ook kan niet worden afgeleid wat het saldo van deze bankrekening op de peildatum (11 september 2024) bedroeg, omdat er enkel afschriften zijn overgelegd van 30 augustus 2024 en 31 oktober 2024. De man dient daarom een bankafschrift over te leggen aan de vrouw waaruit blijkt wat het saldo op de huwelijksdatum ( [huwelijksdatum] ) en op de peildatum (11 september 2024) bedroeg. Voor zover sprake is van een toename van het banksaldo, dient de man de helft hiervan te vergoeden aan de vrouw.

Uit de overgelegde bankafschriften kan niet worden afgeleid wat het saldo van deze bankrekening aan het begin van het huwelijk bedroeg. Er zijn namelijk geen afschriften overgelegd van het saldo per de huwelijksdatum. Ook kan niet worden afgeleid wat het saldo van deze bankrekening op de peildatum (11 september 2024) bedroeg, omdat er enkel een afschrift is overgelegd van 31 juli 2024. De man dient daarom een bankafschrift over te leggen aan de vrouw waaruit blijkt wat het saldo op de huwelijksdatum ( [huwelijksdatum] ) en op de peildatum (11 september 2024) bedroeg. Voor zover sprake is van een toename van het banksaldo, dient de man de helft hiervan te vergoeden aan de vrouw.

Gelet op het voorgaande zal de rechtbank bepalen dat de man binnen twee weken na de datum van deze beschikking aan de vrouw inzage dient te verstrekken in:

• het saldo op de bankrekening [rekeningnummer 1] op de huwelijksdatum ( [huwelijksdatum] );

• het saldo op de bankrekening [rekeningnummer 8] op de huwelijksdatum ( [huwelijksdatum] ) en op de peildatum (11 september 2024);

• het saldo op de bankrekening [rekeningnummer 9] op de huwelijksdatum ( [huwelijksdatum] ) en op de peildatum (11 september 2024).

De rechtbank wijst de verzoeken van de vrouw om inzage in de bankafschriften van de man in zoverre toe.

De vrouw heeft daarnaast verzocht om inzage in de afschriften van de bankrekening [rekeningnummer 8] per peildatum, meer specifiek per 22 augustus 2024. De rechtbank wijst dit verzoek af, omdat de vrouw niet nader heeft onderbouwd wat het belang is bij inzage in deze bankrekening over een langere termijn nu de man al inzage zal moeten geven in het saldo op de huwelijksdatum ( [huwelijksdatum] ) en de peildatum (11 september 2024). Voor zover de vrouw heeft bedoeld dat sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 1:164 BW waarbij de man de gemeenschap zou hebben benadeeld, had het op de weg van de vrouw gelegen haar stellingen nader te onderbouwen. Dit heeft de vrouw niet gedaan.

Verder heeft de vrouw verzocht om inzage in het verloop van het saldo op de bankrekening [rekeningnummer 9] in de periode 1 januari 2024 tot aan de peildatum. Naar het oordeel van de rechtbank is niet gebleken welk belang de vrouw heeft bij inzage in het verloop van deze rekening. De man zal al inzage moeten geven in het saldo op de huwelijksdatum ( [huwelijksdatum] ) en de peildatum (11 september 2024). De enkele omstandigheid dat deze rekening een beleggersrekening betreft, is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende. Voor zover de vrouw heeft bedoeld dat sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 1:164 BW waarbij de man de gemeenschap zou hebben benadeeld, had het op de weg van de vrouw gelegen haar stellingen nader te onderbouwen. Dit heeft de vrouw niet gedaan.

Ook heeft de vrouw naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende onderbouwd waarom zij belang heeft bij inzage in de jaaropgaven van de diverse bankrekeningen over 2022, 2023 en 2024 en de aangifte inkomstenbelasting over 2024, nu de man door de rechtbank al bevolen zal worden om inzage te verschaffen in de banksaldi van diverse bankrekeningen op de huwelijksdatum en de peildatum. Voor zover de vrouw heeft bedoeld dat sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 1:164 BW waarbij de man de gemeenschap zou hebben benadeeld, overweegt de rechtbank dat in dat geval slechts het verloop van de rekening tot maximaal een half jaar voor de peildatum relevant is. Omdat uit de jaaropgaves van 2022 en 2023 enkel informatie kan worden afgeleid buiten deze periode, ziet de rechtbank ook hierin niet welk belang de vrouw heeft bij inzage in deze stukken. Hetzelfde geldt voor de jaaropgave van 2024, omdat hierbij enkel inzage wordt verschaft in het saldo op 1 januari 2024 (ver voor de peildatum) en 31 december 2024 (ver na de peildatum).

De vrouw heeft tot slot verzocht om inzage in het verloop van het saldo in de periode april 2024 tot aan de peildatum van de volgende bankrekeningen:

• [rekeningnummer 13] ;

• [rekeningnummer 14] ;

• [rekeningnummer 15] ;

• [rekeningnummer 16] .

Tussen partijen is ook in geschil of er effectenrekeningen (aandelen) op naam van de man op de peildatum aanwezig waren en/of tot de gemeenschap behoren. Uit het door de vrouw overgelegde WhatsApp bericht van 14 maart 2024 en de stellingen van partijen ter zitting maakt de rechtbank op dat de man in maart 2024 in het bezit was van aandelen in een tweetal bedrijven ( [naam bedrijf 1] en [naam bedrijf 2] ). Gelet op de verklaring van de man dat hij deze aandelen na een maand weer zou hebben verkocht en het relatief korte tijdsverloop tot aan de peildatum, vindt de rechtbank het redelijk dat de man inzage verstrekt over het mutatieverloop van eventuele effectenrekeningen. Omdat tussen partijen niet in geschil is dat de man deze aandelen in de periode maart-april 2024 heeft aangekocht/verkocht, en gelet op artikel 1:164 BW, zal de rechtbank bepalen dat de man over een periode van een half jaar voor de aanvang van de echtscheidingsprocedure inzage dient te verschaffen, dus per 11 maart 2024 tot aan de peildatum. Het meer of anders verzochte wijst de rechtbank af.

De bankrekeningen op naam van de vrouw zullen worden toegedeeld aan de vrouw. De saldi van de diverse bankrekeningen zullen moeten worden verdeeld als hierna is vermeld. De rechtbank hanteert hierbij als uitgangspunt dat de banksaldi aan het begin van het huwelijk tot het privévermogen van de vrouw behoren en alleen de eventuele vermogensopbouw tot aan de peildatum bij helfte gedeeld hoeft te worden met de man.

Ten overvloede overweegt de rechtbank dat de saldi van de zakelijke bankrekening(en) van de eenmanszaak van de vrouw betrokken zullen worden in de verdeling van de (activa en passiva van de) eenmanszaak van de vrouw.

De rechtbank is met de vrouw van oordeel dat het niet passend is om de eenmanszaak te waarderen op basis van de DCF-methode. De vrouw is werkzaam als zzp’er. Zij biedt als zelfstandig ondernemer diensten aan in de zorg, waarbij zij wordt ingehuurd en op urenbasis wordt betaald door verschillende opdrachtgevers. De omzet van de onderneming van de vrouw bestaat dus uit gewerkte uren door de vrouw. Daar komt bij dat de vrouw op 1 april 2025 in loondienst is gegaan en niet langer werkzaam is als zzp’er. De rechtbank zal de onderneming daarom waarderen op basis van intrinsieke waarde.

Omdat de rechtbank niet beschikt over andere (financiële) gegevens waaruit de waarde van de activa en passiva van de eenmanszaak kan worden afgeleid, zal de rechtbank de overgelegde tussentijdse cijfers per de peildatum als uitgangspunt nemen en hierna beoordelen of daarop, zoals de man heeft aangevoerd, correcties moeten worden toegepast.

De rechtbank ziet, anders dan de man, geen aanleiding om het zichtbare eigen vermogen te corrigeren met € 2.000 wegens afschrijving op inventaris. Tegenover de gemotiveerde betwisting door de vrouw heeft de man namelijk niet onderbouwd dat de inventaris, bestaande uit een Iphone15, meer waard is dan het in de tussentijdse cijfers opgenomen bedrag van € 1.221.

In lijn met hetgeen de man heeft aangevoerd, is de rechtbank van oordeel dat wel een correctie dient te worden gedaan op het op de peildatum aanwezige zichtbare eigen vermogen. De rechtbank vindt de privé-onttrekkingen van in totaal € 127.134 per de peildatum excessief voorkomen in vergelijking met de tot de per de peildatum gegenereerde winst uit onderneming en de inkomens van partijen in 2023, zoals die blijken uit de aangiften IB 2023. Anders dan de vrouw heeft gesteld, vindt de rechtbank het niet aannemelijk dat partijen in de periode vanaf 1 januari 2024 tot mei 2024, waarin zij nog met elkaar samenleefden in de woning en de woonlasten deelden, een zodanige levensstandaard hadden dat zij, bovenop het inkomen van de man, meer dan € 15.000 netto per maand nodig hadden voor de kosten van de huishouding c.q. levensonderhoud. Partijen zijn weliswaar in mei 2024 feitelijk gescheiden gaan leven, maar ook vanaf die periode acht de rechtbank het niet aannemelijk dat de vrouw meer dan € 15.000 netto per maand nodig had voor de kosten van de huishouding c.q. levensonderhoud. Partijen hebben de lasten van de woning namelijk nog gedeeld tot oktober 2024. De rechtbank zal daarom aan de hand van de stellingen van partijen beoordelen welk bedrag aan privéonttrekkingen redelijk kan worden geacht. Voor zover deze onttrekkingen niet kunnen worden verklaard, is de rechtbank van oordeel dat dit deel bij het zichtbare eigen vermogen dient te worden opgeteld, waardoor de waarde van de eenmanszaak vermeerderd.

Allereerst is de rechtbank gebleken dat de vrouw in 2024, in de periode tot aan de peildatum, bedragen aan de onderneming heeft moeten onttrekken om belastingschulden te voldoen. De man heeft niet weersproken dat de vrouw over 2023 een aanslag inkomstenbelasting van € 26.576 moest betalen en een aanslag inkomensafhankelijke bijdrage Zvw van € 1.399, totaal € 27.975. Ook heeft de vrouw naar het oordeel van de rechtbank voldoende onderbouwd dat zij, op advies van haar boekhouder, een bedrag van
€ 31.500 aan de onderneming heeft onttrokken als reservering voor de inkomstenbelasting en inkomensafhankelijke bijdrage Zvw over 2024. Het bedrag van € 31.500 stond op de peildatum op haar privé bankrekening met nummer [rekeningnummer 10] en wordt bij de verdeling van de banksaldi meegenomen Dit betekent dat de rechtbank geen aanleiding ziet om deze bedragen (€ 27.975 en € 31.500 = € 59.475) te corrigeren.

Daarnaast heeft de vrouw ter zitting verklaard dat zij in 2024, in de periode tot aan de peildatum, € 6.800 aan de onderneming heeft onttrokken ter aflossing van haar studieschuld, en dat ook de kosten van de eerdere taxatie van de woning van partijen vanuit de onderneming zijn voldaan. Omdat de man deze onttrekkingen niet heeft weersproken, zal de rechtbank hiermee rekening houden. Omdat de vrouw de taxatiekosten niet met een factuur heeft onderbouwd, schat de rechtbank de taxatiekosten in redelijkheid op € 500. Verder vindt de rechtbank het aannemelijk dat de vrouw in 2024, in de periode tot aan de peildatum € 1.000 verschuldigd was aan het Broodfonds ter dekking van arbeidsongeschiktheid, gelet op de maandelijkse contributie van € 12,50 per maand en de hoogste trede van de door het Broodfonds gehanteerde maandelijkse inleg van € 112,50. ⁴ Dit betekent dat de rechtbank geen aanleiding ziet om deze bedragen (€ 6.800 + € 500 + € 1.000 = € 8.300) te corrigeren.

Tot slot zal de rechtbank in redelijkheid rekening houden met een privé onttrekking van (gemiddeld) € 4.000 per maand voor de kosten van de huishouding c.q. levensonderhoud. Dit past bij de inkomens van partijen, zoals die blijken uit de aangiften IB 2023. Over de periode tot aan de peildatum houdt de rechtbank daarom rekening met een bedrag van in totaal (8 x € 4.000 + ( € 4.000 / 30 x 10) =) € 33.333.

Dat de vrouw nog andere gelden aan haar onderneming heeft onttrokken voor, zoals zij op de zitting heeft gesteld, de aanschaf van gemeenschappelijke goederen van partijen (zonnepanelen, matrassen en/of de oven) of de aflossing van gemeenschappelijke schulden van partijen, is door de man betwist en op geen enkele manier nader onderbouwd door de vrouw. De rechtbank gaat daarom aan deze stellingen van de vrouw voorbij. De rechtbank passeert ook het aanbod van de vrouw om nader bewijs te leveren ter onderbouwing van de privé onttrekkingen over 2024. De man heeft de vrouw immers al in zijn verweerschrift van 3 april 2025 verzocht om hier duidelijkheid over te verschaffen, welk verzoek is herhaald in de brief van de man van 9 oktober 2025. De vrouw heeft in aanloop naar de zitting van 20 oktober 2025 al geruime tijd de gelegenheid om met onderbouwing van stukken de privéopnames over 2024 te verklaren. Omdat de vrouw hier geen gebruik van heeft gemaakt en pas op de zitting voor het eerst heeft aangeboden bewijs te leveren, verbindt de rechtbank hier de conclusie aan die zij geraden acht. Het had, gelet op de gemotiveerde betwisting door de man, op haar weg gelegen om dat voor de zitting te doen. De rechtbank zal het verzoek van de man om inzage wegens gebrek aan belang afwijzen.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de vrouw van de totale privéonttrekkingen van € 127.134 een bedrag van (€ 59.475+ € 8.300 + € 33.333 =)
€ 101.108 heeft kunnen onderbouwen, en een deel van € 26.026 niet. Dit had op grond van het excessieve karakter en de gemotiveerde betwisting door de man wel op haar weg gelegen. Om die reden zal dit bedrag worden gecorrigeerd op het eigen vermogen.

Tussen partijen is niet in geschil dat bij het aanwezige vermogen van de onderneming per de peildatum een bedrag aan nog te factureren omzet moet worden opgeteld over de periode 1 september 2024 tot de peildatum, omdat de vrouw steeds maandelijks achteraf factureerde. De stelling van de vrouw dat het onderhanden werk op de peildatum
€ 1.940 bedroeg, is echter gemotiveerd door de man betwist. Bij gebrek aan een nadere onderbouwing door de vrouw ziet de rechtbank aanleiding om ook op dit punt een correctie toe te passen. Gelet op de verklaring van de vrouw ter zitting dat zij per dag € 679 factureert, en rekening houdend met een gemiddelde werkweek van vijf dagen, gaat de rechtbank er vanuit dat de vrouw op de peildatum van 11 september 2024 acht werkdagen nog niet had gedeclareerd. De rechtbank schat het onderhanden werk op de peildatum daarom op (8 x
€ 679 =) € 5.432. Rekening houdend met het IB tarief van de hoogste schijf van 51% bedraagt het onderhanden werk op de peildatum (€ 5.432 x 0,49 =) € 2.662.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, zal de rechtbank het in de tussentijdse cijfers vermelde eigen vermogen op de peildatum corrigeren met een bedrag van (€ 26.026 + € 2.662 =) € 28.688. Daarmee komt het gecorrigeerde eigen vermogen op de peildatum uit op € 55.314 ( € 26.626 + € 28.688). Zoals verzocht zal de rechtbank de activa en de passiva van de eenmanszaak toedelen aan de vrouw. De vrouw zal vervolgens uit hoofde van overbedeling de helft van de waarde, te weten afgerond € 27.657 aan de man moeten vergoeden.

Partijen zijn het erover eens dat de man de creditcardschuld van € 467,75 zal dragen, waarna de vrouw de helft hiervan (€ 233,88) aan de man moet vergoeden, en dat de vrouw de creditcardschuld van € 100 zal dragen, waarna de man de helft hiervan (€ 50) aan de vrouw moet vergoeden. De rechtbank zal deze afspraak van partijen opnemen in de beschikking.

Tussen partijen is niet in geschil dat ieder van hen voor de helft draagplichtig is voor de (resterende) schuld van partijen aan de moeder van de vrouw. Omdat de schuld op de peildatum nog € 5.000 bedroeg, zullen partijen ieder € 2.500 moeten dragen. De rechtbank zal deze afspraak van partijen opnemen in de beschikking.

De rechtbank is van oordeel dat ieder partijen de helft van het deel van de aanslagen inkomstenbelasting en de helft van het deel van de aanslagen inkomensafhankelijke bijdrage zorgverzekeringswet over de periode tot de peildatum moeten dragen. Gebleken is dat partijen geen voorlopige aanslagen over 2024 hebben ontvangen/betaald. Ook is gebleken dat zij de definitieve aanslagen over 2024 nog niet hebben ontvangen. De rechtbank zal daarom bepalen dat zodra de definitieve aanslagen over 2024 bekend zijn, partijen elkaar inzage moeten verstrekken. De man dient vervolgens de helft van het deel van de aanslag inkomstenbelasting van de vrouw dat ziet op de periode tot de peildatum aan de vrouw te vergoeden, en de vrouw dient de helft van het deel van de aanslag inkomstenbelasting van de man dat ziet op de periode tot de peildatum aan de man te vergoeden. Dit geldt ook voor de aanslag inkomensafhankelijke bijdrage Zvw. Voor zover één van partijen een teruggave ontvangt, dient het deel van deze teruggave dat ziet op de periode tot de peildatum bij helfte te worden gedeeld. De rechtbank zal zo beslissen en wijst het meer of anders verzochte af.

Tijdens de zitting zijn partijen overeengekomen dat zij over en weer de helft van de door hen gedane aflossingen op de studieschulden moeten vergoeden. Omdat de studieschuld van de man op de huwelijksdatum € 7.773,21 bedroeg en de schuld van de vrouw € 14.678, moet de vrouw ( € 14.678 / 2 =) € 7.339 aan de man vergoeden en de man ( € 7.773,21 / 2 =) € 3.886,61 aan de vrouw. Per saldo zal de vrouw dan nog € 3.452,40 aan de man vergoeden. De rechtbank zal deze afspraak van partijen opnemen in de beschikking.

De rechtbank vindt dat de man voldoende heeft onderbouwd dat hij de onderwaterscooters van het merk Suex zakelijk, op naam van zijn eenmanszaak [naam eenmanszaak 2] heeft aangeschaft. Op de door de man overgelegde activalijst van 2024 staan twee onderwaterscooters van het merk Suex vermeld. De rechtbank gaat er daarom vanuit dat de onderwaterscooters tot het vermogen van de eenmanszaak behoren. Om die reden wijst de rechtbank het verzoek van de vrouw om toedeling van één van de onderwaterscooters af.

De man heeft aangevoerd dat partijen een zeer gunstig hypotheekrentecontract hebben afgesloten, met een rentepercentage van 1,47% en een looptijd van 20 jaar (waarvan 5 jaar inmiddels verstreken zijn). De man stelt dat wanneer de woning aan de vrouw zou worden toegedeeld, de vrouw ongerechtvaardigd verrijkt wordt. Zij behoudt dan immers (100% van) de gunstige voorwaarden, terwijl de man (50% van) de gunstige voorwaarden verliest. Hij zal voor de aankoop van een nieuwe woning een nieuwe hypotheek moeten afsluiten tegen de actuele (hogere) marktrente van 3,8%. Ook zal de man overdrachtsbelasting moeten betalen en andere kosten moeten maken voor de aankoop van een nieuwe woning. Volgens de man wordt hij hierdoor met € 31.690 benadeeld. Hij verzoekt te bepalen dat de vrouw dit bedrag aan hem moet vergoeden.

De rechtbank stelt voorop dat het verzoek van de man enkel en alleen is ingediend voor de situatie dat de vrouw de woning toegedeeld krijgt. Zoals de rechtbank hiervoor heeft overwogen, zal zij beslissen dat de man eerst in de gelegenheid wordt gesteld om de woning over te nemen. Dat de woning aan de vrouw zal worden toegediend, is dus nog een onzekere toekomstige omstandigheid.

De rechtbank is echter van oordeel dat ook in de situatie dat de man de woning niet kan overnemen en de vrouw in staat blijkt de woning over te nemen, onvoldoende kan worden beoordeeld in hoeverre is van een benadeling van de man. Door partijen zijn namelijk geen stukken van de hypotheekverstrekker overgelegd waaruit de rechtbank zou kunnen afleiden in hoeverre degene aan wie de woning wordt toegedeeld de mogelijkheid heeft, dan wel op enige manier verplicht is het rentecontract geheel of gedeeltelijk over te nemen of dat beide partijen ‘het eigen deel’ van het rentecontract mee zouden kunnen nemen (door splitsing) bij de financiering van de huidige en een andere woning. Nu partijen de stellingen over het wel of niet (gedeeltelijk) kunnen of mogen overnemen van het gunstige rentecontract over en weer betwisten, kan de rechtbank bij gebrek aan nadere onderbouwing niet vaststellen dat bij toedeling van de woning aan de vrouw sprake zou zijn van ongerechtvaardigde verrijking van de vrouw of dat sprake is van strijd met de eisen van redelijkheid en billijkheid. De rechtbank zal daarom het verzoek van de man op dit punt afwijzen.

Dat de man bij toedeling van de woning aan de vrouw kosten zal moeten maken voor de aanschaf van een nieuwe woning, is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende om te spreken van ongerechtvaardigde verrijking. Dit volgt ook niet uit de jurisprudentie waar de man naar verwijst. Dat sprake is van strijd met de eisen van redelijkheid en billijkheid is door de man niet nader onderbouwd. De rechtbank wijst om die reden ook dat onderdeel van het verzoek van de man af.

De rechtbank vindt dat de man recht heeft op een gebruiksvergoeding over de periode vanaf de peildatum tot het moment van de notariële levering van de woning aan een van partijen of een derde, omdat de man niet in de woning verblijft. Dat een dergelijke vergoeding in strijd zou zijn met de eisen van redelijkheid en billijkheid omdat de vrouw alle woonlasten draagt, volgt de rechtbank niet. Partijen hebben immers over en weer verzoeken gedaan over de vergoeding door de ander van de door hen gedragen lasten van de woning, waarbij de vrouw verzoekt te bepalen dat de man (een deel) van de door de vrouw betaalde eigenaars- en gebruikerslasten aan haar moet vergoeden.

Daarnaast valt naar het oordeel van de rechtbank niet in te zien waarom de verplichting van partijen om op grond van artikel 1:81 BW elkaar gedurende het huwelijk het nodige te verschaffen, in de weg zou staan aan de toekenning van een gebruiksvergoeding aan de man. Deze verplichting geldt namelijk over en weer, en waar de vrouw de afgelopen tijd in de woning kon verblijven, heeft de man al langere tijd geen vaste verblijfplaats en verblijft hij noodgedwongen elders.

Dat een gemiddeld rendement van 5% zou kunnen worden behaald met de helft van de overwaarde, zoals de man heeft aangevoerd, acht de rechtbank echter onvoldoende onderbouwd. De rechtbank zal daarom in lijn met de stellingen van de vrouw de gebruiksvergoeding vaststellen op 2,25% van de helft van de overwaarde (de taxatiewaarde van de woning minus de hypotheekschuld op de peildatum (11 september 2024)). Deze vergoeding dient te worden betaald op het moment van de notariële overdracht.

De rechtbank is van oordeel dat partijen, tot aan het moment van de notariële levering van de woning aan één van partijen of aan een derde, ieder de helft van de maandelijkse hypotheekaflossingen moet betalen. De hypotheekschuld op het moment van de notariële levering is namelijk bepalend voor de berekening van de (te verdelen) overwaarde van de woning. Dat betekent dat voor zover de vrouw vanaf 1 oktober 2024 meer dan de helft van de maandelijkse hypotheekaflossingen heeft voldaan, de vrouw op grond van artikel 6:10 BW een regresvordering heeft op de man en hij het meerdere moet vergoeden aan de vrouw. De man is daartoe ook bereid, maar heeft het door de vrouw verzochte bedrag van (50% van) € 830,50 per maand betwist. Dit bedrag is volgens de man niet juist, omdat de maandelijkse aflossing steeds wisselt. Omdat de vrouw niet heeft aangetoond welke maandelijkse aflossingen zij vanaf 1 oktober 2024 heeft betaald, zal de rechtbank bepalen dat de vrouw hiervan bewijsstukken moet tonen aan de man. Op basis daarvan kan dan de door de man te betalen vergoeding worden bepaald. Deze vergoeding dient door de man te worden betaald op het moment van de notariële overdracht. De rechtbank zal zo beslissen.

De rechtbank is van oordeel dat ieder van partijen de helft van de kosten van de premies van de woonverzekering moet betalen, omdat dit eigenaarslasten zijn. Gebleken is dat deze verzekering op enig moment dubbel is afgesloten, omdat voor de vrouw onduidelijk was of de ‘oude’ woonverzekering, waarvan de man de premies voldeed, nog doorliep. De rechtbank is van oordeel dat deze omstandigheid voor rekening en risico van partijen komt. Op basis van de stellingen van partijen kan namelijk niet worden afgeleid dat sprake is van onzorgvuldig of verwijtbaar handelen van de man (doordat hij ten onrechte de oude woonverzekering niet zou hebben opgezegd) of van de vrouw (omdat zij ten onrechte een nieuwe woonverzekering zou hebben afgesloten). De rechtbank is daarom van oordeel dat de vrouw de helft van de door de man betaalde premies voor de woonverzekering moet betalen, en dat de man de helft van de door de vrouw betaalde premies voor de woonverzekering moet betalen. Dit betekent dat de man een bedrag van € 3,81 per maand (de helft van € 7,62 per maand) moet vergoeden aan de vrouw over de periode vanaf 1 maart 2025 tot de datum van de notariële overdracht. De vrouw moet een bedrag van € 28,14 per maand (de helft van € 56,28 per maand) aan de man vergoeden over de periode vanaf 1 oktober 2024 tot de datum van de notariële overdracht.

Partijen zijn tijdens de zitting overeengekomen dat de vrouw inzage zal geven in de eindafrekening van Oxxio die ziet op de periode 1 februari 2024 tot 1 februari 2025. De man wil voor de helft meedelen in de opbrengst van teruglevering van de zonne-energie en voor de helft meebetalen aan de (eventueel extra in rekening gebrachte) energiekosten in de maanden februari 2024 tot en met april 2024. Omdat de vrouw geen verweer heeft gevoerd tegen het verzoek van de man over de eindafrekening, en het de rechtbank ook redelijk voorkomt dat nu de vrouw vanaf mei 2024 alleen in de woning heeft verbleven de energiekosten vanaf die maand geheel voor haar rekening komen, zal de rechtbank het verzoek van de man toewijzen.

De vrouw verzoekt te bepalen dat de man de helft van de aanslag gemeentelijke belastingen (€ 996,47) en de aanslag lokale belastingen (BSR) (€ 508,61) aan de vrouw dient te vergoeden. De man heeft tijdens de zitting aangegeven dat hij bereid is de helft van het eigenaarsdeel te vergoeden, maar dat de vrouw het deel dat is aan te merken als gebruikerslasten moet betalen, omdat de man de afgelopen tijd geen gebruik van de woning heeft gemaakt.

Het is de rechtbank gebleken dat van de aanslag gemeentelijke belastingen de posten ‘OZB eigenaar woning’, ‘Afvalstoffenheffing vastrecht’ en ‘Rioolheffing eigenaar’ eigenaarslasten betreffen, omdat deze belastingen betaald moeten worden ongeacht het gebruik. Omdat de vrouw deze kosten van in totaal (€ 548,68 + € 224,79 + € 184 =)
€ 957,47 geheel voor haar rekening heeft genomen, heeft zij op grond van artikel 6:10 BW een regresvordering op de man. De man dient daarom de helft daarvan (€ 478,74) aan de vrouw te vergoeden. De post ‘rioolheffing gebruiker’ komt alleen voor rekening van de vrouw, omdat zij de afgelopen periode alleen in de woning heeft verbleven. Dat de vrouw zou zijn aangeslagen voor een meerpersoonshuishouden, omdat de man nog wel ingeschreven stond op het adres van de echtelijke woning, kan de rechtbank niet uit de overgelegde specificatie afleiden.

Ten aanzien van de aanslag lokale belastingen constateert de rechtbank dat de vrouw is aangeslagen op basis van de tarieven voor een tweepersoons huishouden, omdat de man nog op het adres van de echtelijke woning staat ingeschreven. Omdat partijen over en weer verzoeken hebben gedaan over toedeling van de woning en de man zich bij gebrek aan een alternatieve woonruimte niet heeft uitgeschreven van het woonadres, vindt de rechtbank het niet redelijk dat de aanslagen voor een meerpersoons huishouden enkel voor rekening van de vrouw zouden moeten komen. Omdat de vrouw deze kosten van in totaal € 508,61 geheel voor haar rekening heeft genomen, heeft zij op grond van artikel 6:10 BW een regresvordering op de man. De man dient daarom de helft daarvan (€ 254,31) aan de vrouw te vergoeden.

Op grond van het voorgaande zal de rechtbank bepalen dat de man (€ 478,74 +
€ 254,31 =) € 733,05 aan de vrouw moet betalen.

Omdat de man geen verweer heeft gevoerd tegen het verzoek van de vrouw dat hij nog € 1.000,22 aan de vrouw moet vergoeden vanwege een onverschuldigde betaling op een van zijn bankrekeningen, zal de rechtbank het verzoek van de vrouw toewijzen.

Op grond van de Wet verevening pensioenrechten bij scheiding geldt dat partijen over en weer aanspraak hebben op de door de ander tijdens het huwelijk opgebouwde pensioenrechten. Partijen kunnen hier in onderling overleg van afwijken, maar de rechtbank kan hier geen beslissing over nemen. De rechtbank wijst daarom de verzoeken van partijen op dit punt af.

De rechtbank verklaart de beslissingen ‘uitvoerbaar bij voorraad’, zoals is verzocht, wat betekent dat deze beslissingen direct gelden, ook als er hoger beroep wordt ingesteld. De beslissing over de echtscheiding zelf verklaart de rechtbank niet uitvoerbaar bij voorraad. Die beslissing geldt namelijk pas als de echtscheiding is ingeschreven en dat kan pas gebeuren als daar geen hoger beroep meer tegen mogelijk is.

Gelet op de (familie)relatie tussen partijen bepaalt de rechtbank dat iedere partij de eigen proceskosten betaalt.

spreekt de echtscheiding uit tussen de partijen, die met elkaar gehuwd zijn op [huwelijksdatum] te [huwelijksplaats] ;

bepaalt dat, in het geval de man de woning kan overnemen onder de hierna bij 5.4.4. genoemde verplichtingen, de vrouw tegenover de man gedurende drie maanden na de inschrijving van deze beschikking het recht heeft in de woning aan [adres] te blijven wonen, en bepaalt dat, in het geval de man de woning niet kan overnemen onder de hierna bij 5.4.4. genoemde verplichtingen, de vrouw tegenover de man gedurende zes maanden na de inschrijving van deze beschikking het recht heeft in de woning aan [adres] te blijven wonen;

bepaalt dat de vrouw, over de periode vanaf 11 september 2024 tot aan de datum van de notariële levering van de woning, voor het hiervoor bij 5.2. vermelde gebruik van de woning een maandelijkse gebruiksvergoeding verschuldigd is aan de man ter grootte van een bedrag gelijk aan 2,25 % x de helft van de overwaarde (de taxatiewaarde van de woning minus de hypotheekschuld op de peildatum (11 september 2024)) / 12 maanden, welke vergoeding dient te worden betaald op het moment van de notariële levering van de woning;

gelast de navolgende wijze van verdeling van de woning en de daaraan verbonden hypothecaire geldlening: