Essentie (gemaakt door AI)
Marokkaanse echtscheidingsbeschikking wordt niet erkend wegens gebrek aan behoorlijke rechtspleging; oproeping vader niet aangetoond conform Haags Betekeningsverdrag 1965. Marokkaanse rechter is volgens HKBV 1996 onbevoegd voor gezag en omgang, zodat ook die beslissingen niet worden erkend. Beslissing over kinderalimentatie voldoet niet aan de Gazprombank-criteria en wordt evenmin erkend. Nederlands huwelijk wordt erkend; echtscheiding wordt uitgesproken. Hoofdverblijfplaats bij moeder; zorgregeling ieder weekend vr–ma bij vader; kinderalimentatie €50 per maand.Nieuwsitem uit Focus op Familierecht
| Datum publicatie | 19-11-2026 |
| Zaaknummer | C/13/766925 / FA RK 25-2346 |
| Procedure | Eerste aanleg - enkelvoudig |
| Zittingsplaats | Amsterdam |
| Rechtsgebieden | Civiel recht; Personen- en familierecht |
| Trefwoorden | Alimentatie; IPR familierecht |
| Wetsverwijzingen |
Inhoudsindicatie Rechtspraak.nl
Marokkaanse echtscheidingsbeschikking niet erkend in Nederland. Kan niet worden vastgesteld dat sprake is geweest van een behoorlijke rechtspleging. Marokkaanse rechtbank was niet bevoegd een beslissing te nemen over de zorgregeling en het gezag. Beslissing van de Marokkaanse rechtbank over de kinderalimentatie komt ook niet voor erkenning in aanmerking. Echtscheiding uitgesproken.Volledige uitspraak
RECHTBANK AMSTERDAM
Afdeling privaatrecht
zaaknummer / rekestnummer: C/13/766925 / FA RK 25-2346 (HH/SK)
Beschikking van 6 november 2026 betreffende echtscheiding
in de zaak van:
[de vader] ,
wonende te [woonplaats] ,
hierna te noemen de vader,
advocaat mr. M.F. Achekar te Amsterdam,
tegen
[de moeder] ,
wonende op een bij de rechtbank bekend adres,
hierna te noemen de moeder,
advocaat mr. A. Azauiyat te Amsterdam.
1De procedure
De rechtbank heeft kennisgenomen van de stukken, waaronder:
-
het verzoek van de vader, ingekomen op 25 maart 2025;
-
een F9-formulier van de vader met bijlage, ingekomen op 4 april 2025;
-
het verweerschrift van de moeder, tevens houdende zelfstandig verzoek, ingekomen op 9 juni 2025;
-
de reactie op het verweerschrift van de vader, ingekomen op 4 augustus 2025;
-
een F9-formulier van de moeder, ingekomen op 25 december 2025;
-
een F9-formulier van de moeder, ingekomen op 27 april 2026.
Op 4 augustus 2026 heeft de rechtbank een proces-verbaal van bevindingen opgemaakt naar aanleiding van het verweer van de moeder over de bevoegdheid van deze rechtbank. De rechtbank heeft de moeder opgedragen nadere stukken in te dienen over de echtscheidingsprocedure(s) in Marokko. Nadien heeft de rechtbank de volgende stukken ontvangen:
-
een F9-formulier van de moeder met als bijlagen producties 1 tot en met 4, ingekomen op 10 augustus 2026;
-
een F9-formulier van de vader met als bijlagen producties 4 tot en met 8 en de antwoordakte, ingekomen op 27 augustus 2026.
De zitting achter gesloten deuren heeft plaatsgevonden op 27 augustus 2026.
Verschenen zijn:
-
de moeder bijgestaan door een tolk Arabisch en haar advocaat;
-
de vader bijgestaan door zijn advocaat.
In het proces-verbaal van de zitting van 27 augustus 2026 is de moeder reeds opgedragen de relevante stukken over de echtscheidingsprocedure(s) in Marokko te overleggen, zoals verzocht in het proces-verbaal van bevindingen van 4 augustus 2026. De vader is in de gelegenheid gesteld schriftelijk te reageren op deze stukken binnen een termijn van twee weken. Hij heeft van die gelegenheid geen gebruik gemaakt. De rechtbank heeft kennisgenomen van de volgende stukken:
- een F9-formulier van de moeder met als bijlagen producties 5 tot en met 14, ingekomen op 23 september 2026.
2De feiten
Partijen zijn met elkaar gehuwd op 14 januari 2020 te [plaats] in Marokko. Dit huwelijk is niet geregistreerd in Nederland.
Uit het huwelijk van partijen zijn de minderjarige kinderen geboren:
-
[minderjarige 1] , geboren op [geboortedag 1] 2022 te [geboorteplaats 1] ;
-
[minderjarige 2] , geboren op [geboortedag 2] 2022 te [geboorteplaats 2] ;
hierna gezamenlijk te noemen de kinderen.
Partijen oefenen gezamenlijk het ouderlijk gezag uit over de kinderen.
Blijkens de Basisregistratie Personen (BRP) hebben zowel de kinderen als partijen in ieder
geval de Nederlandse nationaliteit.
Bij beschikking van deze rechtbank van 18 oktober 2024 heeft de voorzieningenrechter bepaalt dat de kinderen met onmiddellijke ingang aan de moeder zullen worden toevertrouwd. Het verzoek van de moeder om te bepalen dat zij bij uitsluiting gerechtigd zal zijn tot het gebruik van de echtelijke woning is afgewezen.
Bij beschikking in de voorlopige voorzieningenprocedure van deze rechtbank van 15 mei 2025 is bepaald dat:
-
de kinderen voorlopig bij de vader zijn iedere week van vrijdag 16.00 uur tot zondag 18.00 uur, waarbij de vader de kinderen haalt en brengt;
-
de kinderen in de zomervakantie bij de moeder verblijven, waarbij het de vader vrijstaat de kinderen – in overleg met de moeder – bij de moeder op te halen;
-
de overige vakanties en feestdagen voorlopig bij helfte, in onderling overleg verder te verdelen, worden verdeeld.
Op 23 juli 2026 heeft de rechter in kort geding van deze rechtbank de vader en de moeder veroordeelt tot nakoming van de voorlopige zorgregeling, bepaalt dat de kinderen de laatste drie weken van de zomervakantie bij de vader verblijven en aan de vader vervangende toestemming verleend voor een vakantie naar Egypte.
Op 30 juli 2026 heeft de rechter in kort geding van deze rechtbank het verzoek van de moeder om de vader te veroordelen aan de moeder schriftelijk opgave te doen van zijn vakantieadres met de kinderen op straffe van een dwangsom afgewezen.
3Het verzoek, het verweer en het zelfstandig verzoek
De vader verzoekt, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:
I. de echtscheiding tussen partijen uit te spreken;
II. te bepalen dat de inhoud van het (nog te overleggen) ouderschapsplan zal worden opgenomen en onderdeel zal uitmaken van de te wijzen beschikking;
III. te bepalen dat de kinderen hun hoofdverblijfplaats zullen hebben bij de moeder;
IV. een zorgregeling vast te stellen, waarbij de kinderen het ene weekend van vrijdag 16.00 uur tot zaterdag 18.00 uur en het andere weekend van vrijdag 16.00 uur tot zondag 18.00 uur bij de vader zullen zijn;
V. te bepalen dat de vader aan de moeder een bijdrage in de kosten van verzorg en opvoeding van de kinderen zal betalen van € 50,- per maand, dan wel een zodanig bedrag als de rechtbank in goede justitie verneemt te behoren, met ingang van datum indiening verzoekschrift, dan wel datum van de te wijzen beschikking.
De moeder voert verweer en verzoekt zelfstandig, na wijziging van haar verzoek, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:
I. zich onbevoegd te verklaren van het verzoek van de vader tot echtscheiding kennis te nemen, althans de vader in dat verzoek niet-ontvankelijk te verklaren;
II. zich onbevoegd te verklaren van het verzoek van de vader tot vaststelling van kinderalimentatie kennis te nemen, althans de vader in dat verzoek niet-ontvankelijk te verklaren;
III. het verzoek van de vader aangaande de hoofdverblijfplaats van de kinderen toe te wijzen;
IV. het verzoek van de vader aangaande de zorgregeling af te wijzen en bij wijze van zelfstandig verzoek een zorgregeling te bepalen tussen de kinderen en de vader, inhoudende:
o een co-ouderschapsregeling, waarbij de kinderen de ene week bij de moeder en de andere week bij de vader verblijven, met als wisselmoment zondag 18:00 uur. De vader haalt de kinderen bij de moeder op en brengt hen daar weer terug;
o de helft van de vakanties en feestdagen, in onderling overleg tussen partijen te verdelen;
V. althans een beslissing te nemen die de rechtbank in goede justitie zal behoren te vernemen.
De vader voert verweer en is van mening dat hij ontvankelijk is in zijn verzoek.
4De beoordeling
De bevoegdheid van de Nederlandse rechter
Standpunten van partijen
Primair stelt de vader zich op het standpunt dat de echtscheidingsprocedure in Nederland doorgang moet vinden. De moeder heeft niet aannemelijk gemaakt dat zij bij de rechtbank in Marokko een verzoekschrift heeft ingediend vóór de datum van indiening van het verzoekschrift van de vader. De overgelegde verzoekschriften betreffen het dossiernummer waarin de moeder niet-ontvankelijk is verklaard, omdat het betekeningsexploot ontbrak. De rechtbank behoort zich daarom niet onbevoegd te verklaren. Subsidiair is de vader van mening dat de echtscheidingsbeschikking uit Marokko niet voor erkenning in aanmerking komt. Er is geen sprake geweest van een behoorlijke rechtspleging, omdat de vader niet op de hoogte was van de zaak. De vader stelt met klem dat hem nooit een exploot van betekening heeft bereikt van het processtuk waarmee de procedures zijn ingeleid. Daarbij ontbreekt het bewijs dat de betekening het adres van de vader in Nederland zou hebben bereikt. Ook de vertaling uit productie 1 van de moeder, waarin staat dat de vader “afwezig bleef ondanks behoorlijke oproeping” is incorrect. Bij gebrek aan aannemelijkheid van de betekening moet er daarom vanuit worden gegaan dat niet op de juiste wijze is opgeroepen.
De moeder voert aan dat de Nederlandse rechter zich onbevoegd dient te verklaren kennis te nemen van het verzoek tot echtscheiding. Het verzoekschrift tot echtscheiding is door de moeder eerder ingediend dan dat onderhavig verzoek door de vader is ingediend. Bij beschikking van 31 juli 2025 is de echtscheiding tussen partijen uitgesproken. De uitspraak van de Marokkaanse rechtbank komt voor erkenning in aanmerking. In de echtscheidingsbeschikking van de Marokkaanse rechtbank staat dat de vader, ondanks behoorlijke oproeping, niet is verschenen. De vader is in ieder geval vanaf 29 april 2025 op de hoogte geweest van de zitting in de Marokkaanse rechtbank op 11 juli 2025, omdat de aanwezigheidsverklaring van de moeder, waarin vermeld wordt dat de zitting is verplaatst, op die datum in een andere procedure tussen partijen is ingediend. Ook blijkt uit de correspondentie tussen partijen dat de vader op de hoogte was van de procedure in Marokko en er bewust voor heeft gekozen niet te verschijnen. Daarbij heeft de vader geen belang bij niet erkennen van de beschikking, om vervolgens de echtscheiding op zijn verzoek in Nederland uit te spreken. De rechtbank is wel bevoegd om te beslissen over het verzoek ten aanzien van de zorgregeling.
Inhoudelijke beoordeling
Artikel 12 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (hierna: Rv) bepaalt dat, indien de beslissing van een zaak die voor een rechter van een vreemde staat aanhangig is gemaakt voor erkenning en, in voorkomend geval, voor tenuitvoerlegging in Nederland vatbaar blijkt te zijn, de Nederlandse rechter zich onbevoegd verklaart.
Voordat de rechtbank kan beoordelen of zij bevoegd is kennis te nemen van het verzoek van de vader zal de rechtbank beoordelen of de door de Marokkaanse rechter tussen partijen uitgesproken echtscheiding in Nederland wordt erkend. De uitspraak van de Marokkaanse rechter bevat verschillende onderdelen: de echtscheiding, het gezag en de omgang en een kinderbijdrage. De rechtbank zal per onderdeel beoordelen of zij voor erkenning in Nederland in aanmerking komen.
Inzake de echtscheiding
Ten aanzien van de erkenning van de echtscheiding geldt dat artikel 10:57 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) bepaalt dat een in het buitenland na een behoorlijke rechtspleging verkregen ontbinding van het huwelijk in Nederland wordt erkend, indien zij is tot stand gekomen door de beslissing van een rechter en indien aan die rechter daartoe rechtsmacht toekwam.
Tussen partijen is in geschil of sprake is geweest van een behoorlijke rechtspleging. De rechtbank overweegt dat de voorwaarde dat sprake moet zijn geweest van een behoorlijke rechtspleging met name dient ter bescherming van de belangen van de partij die niet aan de echtscheiding heeft meegewerkt. De voorwaarde komt er op neer dat de buitenlandse echtscheidingsprocedure moet hebben voldaan aan het vereiste van een eerlijk proces. Daarvan is bijvoorbeeld geen sprake in het geval van niet-tijdige of behoorlijke oproeping of schending van het beginsel van hoor en wederhoor.
De vraag die de rechtbank in deze dient te beoordelen is dus of gedurende de Marokkaanse echtscheidingsprocedure sprake is geweest van een eerlijk proces in de vorm van een behoorlijke oproeping, nu partijen op dat punt verschillende stellingen innemen. Zowel Nederland als Marokko zijn partij bij het Haags Betekeningsverdrag 1965. De oproeping van de vader, nu hij niet in Marokko verbleef ten tijde van de procedure, dient dan overeenkomstig voornoemd verdrag te zijn gedaan. De moeder beroept zich erop dat de vader juist is opgeroepen. Het is dan ook aan de moeder om dit te bewijzen nu de vader heeft betwist de oproep te hebben ontvangen en kennis te hebben gehad van de behandeling van het verzoek in Marokko. De rechtbank heeft de moeder tot tweemaal toe in de gelegenheid gesteld de daartoe benodigde stukken over te leggen. De rechtbank heeft de moeder eerst middels het proces-verbaal van 4 augustus 2026 de volgende opdracht gegeven:
“De rechtbank draagt de vrouw, nu dit verweer niet is ingetrokken, daarom op om op te geven op welke datum de echtscheidingsprocedure(s) in Marokko aanhangig is/zijn gemaakt en daartoe de afschriften van het complete verzoekschrift met oproepen aan de man in die procedure, alsmede eventuele door de rechter aldaar genomen tijdelijke en/of definitieve beslissingen, alles voorzien van correcte beëdigde tolk-vertalingen naar het Nederlands, in te dienen.”
Tijdens de zitting van 27 augustus 2026 heeft de rechtbank de moeder nogmaals deze opdracht gegeven, welke opdracht ook is opgenomen in het proces-verbaal van die zitting. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de moeder niet aan die opdracht voldaan. De moeder heeft dan ook tegenover de gemotiveerde betwisting door de vader onvoldoende gesteld om tot het oordeel te komen dat de vader juist is opgeroepen in de Marokkaanse procedure. Ook kan de rechtbank op basis van de door de moeder overgelegde stukken niet beoordelen of aan de vereisten van het Haags Betekeningsverdrag 1965 zijn voldaan.
Daartoe overweegt de rechtbank als volgt. De moeder heeft naar aanleiding van de door de rechtbank verstrekte opdracht, voor zover relevant, de Marokkaanse echtscheidingsbeschikking, het verzoekschrift, een bevel strekkende tot oproeping ter zitting op 10 juli 2025 en een uitdraai van DHL overgelegd. De rechtbank kan op basis van die stukken enkel vaststellen dat de vader bij de behandelingen van het verzoek op 3 april 2025, 10 juli 2025 en 24 juli 2025 niet aanwezig is geweest. De Marokkaanse rechtbank heeft op 3 april 2025 de behandeling van het verzoek om voor deze rechtbank onbekende redenen uitgesteld naar de zitting van 10 juli 2025. Op 4 april 2025 heeft de Marokkaanse rechtbank een bevel strekkende tot oproeping ter zitting op 10 juli 2025 opgemaakt. De rechtbank kan op basis van dat bevel niet vaststellen of het de vader daadwerkelijk heeft bereikt. Het bevel bevat enkel de naam van de vader. De stelling van de moeder dat de vader middels een aangetekende brief verzonden door DHL is opgeroepen volgt de rechtbank dan ook niet. De door de moeder overgelegde uitdraai van DHL waarop geen adresgegevens of gegevens van het verzonden poststuk staan vermeld maakt dat oordeel niet anders. Dat de oproep voor de Marokkaanse procedure de vader anderszins heeft bereikt acht de rechtbank evenmin aannemelijk. Ook de echtscheidingsbeschikking van de Marokkaanse rechtbank van 31 juli 2025 waarin vermeld staat dat de vader behoorlijk is opgeroepen maakt deze conclusie niet anders, omdat het deze rechtbank niet bekend is op basis waarvan de Marokkaanse rechtbank die conclusie heeft getrokken. Tegen de achtergrond van het verloop van de procedure voorafgaand aan deze procedure waarin de moeder niet-ontvankelijk is verklaard in haar verzoek tot echtscheiding door de Marokkaanse rechtbank én het adres van de vader in het verzoekschrift van die procedure een Marokkaans adres betreft, waar de vader naar eigen zeggen en volgens de Basisregistratie Personen (hierna: BRP) niet woonachtig is, kan de rechtbank onvoldoende vaststellen of de vader in deze procedure behoorlijk is opgeroepen met inachtneming van de Marokkaanse en de verdragsrechtelijke bepalingen. Daarbij komt nog dat de moeder tot tweemaal toe het Marokkaanse verzoekschrift waarin zij niet-ontvankelijk is verklaard heeft ingediend en kennelijk heeft gemeend dat dit verzoek ten grondslag lag aan de echtscheidingsbeschikking van de Marokkaanse rechtbank. Daarmee heeft de moeder de rechtbank verkeerd ingelicht, hetgeen niet bijdraagt aan de aannemelijkheid van haar stellingen.
De rechtbank komt gelet op het voorgaande tot het oordeel dat de Marokkaanse echtscheidingsbeslissing niet in Nederland kan worden erkend.
Inzake de beslissingen omtrent het gezag en de omgang
De Marokkaanse rechter heeft naast het uitspreken van de echtscheiding ook beslissingen genomen over het gezag over de kinderen en een omgangsregeling. Zowel Nederland als Marokko zijn partij bij het Haags Kinderbeschermingsverdrag 1996 (hierna: HKBV). Op grond van artikel 3 HKBV is het verdrag mede van toepassing op maatregelen omtrent het gezag en omgang. Ingevolge artikel 23 HKBV worden door de autoriteiten van een verdragsluitende staat genomen maatregelen van rechtswege in alle andere verdragsluitende staten erkend. Erkenning kan op grond van lid 2 van dit artikel echter worden geweigerd indien de maatregel is genomen door een autoriteit wiens bevoegdheid niet was gebaseerd op een van de in hoofdstuk II bedoelde gronden. Uitgangspunt is dat de rechterlijke en administratieve autoriteiten van de verdragsluitende staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft, bevoegd zijn de in artikel 3 bedoelde maatregelen te nemen (artikel 5 lid 1 HKBV). Vaststaat dat ten tijde van de Marokkaanse procedure de kinderen hun gewone verblijfplaats in Nederland hadden. Dit brengt mee dat de Marokkaanse rechter ten tijde van de uitspraak op grond van artikel 5 lid 1 HKBV niet bevoegd was om maatregelen omtrent het gezag over de kinderen te nemen.
Ook de alternatieve bevoegdheden zoals opgenomen in de artikelen 6 tot en met 10 HKBV bieden geen bevoegdheidsgrondslag voor de Marokkaanse rechter. De rechtbank is namelijk op basis van de BRP en de eerder gevoerde procedures tussen partijen van oordeel dat onvoldoende aannemelijk is geworden dat één van partijen bij aanvang van de Marokkaanse procedure zijn of haar gewone verblijfplaats had in Marokko. Dit leidt tot de conclusie dat de uitspraak van de Marokkaanse rechter van 31 juli 2025 over het gezag en het contact tussen de vader en de kinderen niet voor erkenning in Nederland vatbaar is.
Inzake de beslissingen over de kinderbijdrage
Ten aanzien van de erkenning van de beslissing over de door de vader te betalen kinderbijdrage oordeelt de rechtbank als volgt. Tussen Marokko en Nederland bestaat geen verdrag waarin de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen over een onderhoudsbijdrage door het andere land is geregeld. Of de uitspraak van een buitenlandse rechter in Nederland voor erkenning en/of tenuitvoerlegging in aanmerking komt wordt daarom bepaald op grond van op artikel 431 Rv in de rechtspraak ontwikkelde regels (ECLI:NL:HR:2014:2838 “Gazprombank”). Een buitenlandse beslissing moet van rechtswege worden erkend, mits aan de volgende voorwaarden is voldaan:
-
de bevoegdheid van de rechter die de beslissing heeft gegeven, berust op een bevoegdheidsgrond die naar internationale maatstaven algemeen aanvaardbaar is;
-
de buitenlandse beslissing is tot stand gekomen in een gerechtelijke procedure die voldoet aan de eisen van behoorlijke en met voldoende waarborgen omklede rechtspleging;
de erkenning van de buitenlandse beslissing is niet in strijd met de Nederlandse openbare orde;
de buitenlandse beslissing is niet onverenigbaar met een tussen dezelfde partijen gegeven beslissing van de Nederlandse rechter, dan wel met een eerdere beslissing van een
buitenlandse rechter die tussen dezelfde partijen is gegeven in een geschil dat hetzelfde onderwerp betreft en op dezelfde oorzaak berust, mits die eerdere beslissing voor erkenning in Nederland vatbaar is.
Nu de rechtbank tot het oordeel is gekomen dat geen sprake is geweest van een behoorlijke rechtspleging omdat zij niet kan vaststellen of aan de voorschriften van het Haags Betekeningsverdrag 1965 is voldaan, komt de rechtbank ook ten aanzien van de kinderbijdrage tot het oordeel dat deze beslissing niet voor erkenning in Nederland in aanmerking komt.
De uitspraak van de Marokkaanse rechtbank van 31 juli 2025 kan gelet op al het voorgaande in zijn volledigheid niet in Nederland worden erkend. De rechtbank zal de verzoeken van de vader daarom behandelen. Wellicht ten overvloede merkt de rechtbank daarbij op het verweer van de moeder ten aanzien van de bevoegdheid van deze rechtbank niet slaagt.
Rechtsmacht en toepasselijk recht
Alvorens de rechtbank tot een inhoudelijke beoordeling van de verzoeken komt, dient eerst een beslissing te worden genomen op de vraag of de Nederlandse rechter rechtsmacht heeft ten aanzien van de onderhavige verzoeken.
Echtscheiding
Op grond van artikel 3 Brussel II ter heeft de Nederlandse rechter in beginsel rechtsmacht, omdat beide partijen de Nederlandse nationaliteit bezitten en daarnaast ook nog allebei in Nederland woonachtig zijn. De Nederlandse rechter, en te meer de rechter te Amsterdam, is daarom in beginsel bevoegd van het verzoek kennis te nemen. Op grond van artikel 10:56 van het Burgerlijk Wetboek (BW) is het Nederlands recht van toepassing.
Hoofdverblijfplaats en zorgregeling
Op grond van artikel 7 Brussel II ter heeft de Nederlandse rechter rechtsmacht, omdat de kinderen hun gewone verblijfsplaats in Nederland hebben. Uit artikel 15 van het Haags Kinderbeschermingsverdrag volgt dat het Nederlandse recht van toepassing is.
Alimentatie
De Nederlandse rechter heeft rechtsmacht op grond van artikel 3 sub b van de alimentatieverordening (nr. 4/2009 Raad van 18 december 2008). De gewone woonplaats van de kinderen is in Nederland. Op grond van artikel 3 van het Haags Protocol 2007 inzake het recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen is het Nederlands recht in dat geval van toepassing.
Echtscheiding
De rechtbank dient vervolgens te beoordelen of de vader kan worden ontvangen in zijn verzoek. Artikel 815 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (hierna: Rv) geeft aan wat het verzoekschrift dient te vermelden en welke stukken moeten worden overgelegd. De rechtbank stelt vast dat de vader geen ouderschapsplan overeenkomstig artikel 815 lid 2 Rv heeft ingediend. De rechtbank acht gelet op de verhoudingen tussen partijen het op dit moment redelijkerwijs niet mogelijk voor partijen om een door beide partijen akkoord bevonden ouderschapsplan over te leggen. De rechtbank zal de vader daarom ontvangen in zijn verzoek tot echtscheiding.
Beoordeeld moet dan worden het op 14 januari 2020 gesloten huwelijk van partijen te [plaats] in Marokko wordt erkend in Nederland. Op grond van artikel 10:31 BW wordt een buiten Nederland gesloten huwelijk erkend wanneer het volgens het recht van de staat waar de huwelijksvoltrekking plaatsvond rechtsgeldig is of nadien rechtsgeldig is geworden. Een huwelijk wordt vermoed rechtsgeldig te zijn indien een huwelijksverklaring is afgegeven door een bevoegde autoriteit.
De vader heeft een afschrift van de huwelijksakte overgelegd. Hieruit blijkt dat partijen op 14 januari 2020 in [plaats] in Marokko zijn gehuwd. Gelet hierop wordt vermoed dat het huwelijk tussen partijen rechtsgeldig is voltrokken. Het huwelijk komt daarom voor erkenning in Nederland in aanmerking. Ten aanzien van omstandigheden die zouden moeten leiden tot het oordeel dat het huwelijk van partijen niet voor erkenning vatbaar is, zoals bedoeld in artikel 10:32 BW, is niets gesteld en ook niet gebleken. Omdat het huwelijk aldus in Nederland wordt erkend, kan de rechtbank overgaan tot de inhoudelijke beoordeling van het verzoek tot echtscheiding.
De vader heeft gesteld dat het huwelijk duurzaam is ontwricht. De moeder heeft op die stelling van de vader geen verweer gevoerd. Daarnaast heeft de moeder in Marokko de echtscheiding verzocht. Het verzoek tot echtscheiding zal dan ook, als op de wet gegrond, worden toegewezen.
Hoofdverblijfplaats
Beide partijen hebben verzocht te bepalen dat de hoofdverblijfplaats van de kinderen bij de moeder zal zijn.
De rechtbank zal de verzoeken van partijen als op de wet gegrond toewijzen. Niet is gebleken dat het belang van de kinderen zich hiertegen verzet.
Zorgregeling
Beide partijen hebben verzocht een regeling inzake de verdeling van de zorg- en opvoedingstaken (hierna: de zorgregeling) vast te stellen.
De vader verzoekt om een zorgregeling te bepalen waarbij de kinderen het ene weekend van vrijdagmiddag tot zaterdagavond en het andere weekend van vrijdagmiddag tot zondagavond bij hem verblijven. De moeder wenst een ruimere zorgregeling. Zij verzoekt een co-ouderschapsregeling te bepalen met als wisselmoment zondagavond.
De rechtbank is van oordeel dat een zorgregeling waarbij de kinderen ieder weekend van vrijdag uit school tot maandagochtend naar school bij de vader verblijven passend is. Partijen hebben tijdens de zitting geen nadere standpunten naar voren gebracht over de zorgregeling. De rechtbank zal daarom hetgeen partijen naar voren hebben gebracht in de voorlopige voorzieningenprocedure op 1 mei 2025 betrekken bij haar oordeel. Uit die procedure volgt dat zowel de vader als de moeder van mening zijn dat contact tussen de kinderen en beide ouders van belang is. Zij verschillen echter van mening over de invulling van de verdeling van de zorgtijd tussen ouders. De vader heeft destijds aangevoerd dat, gelet op zijn medische toestand, co-ouderschap (nog) niet haalbaar is. De moeder heeft aangevoerd dat zij hulp nodig heeft van de vader, nu zij ook een medische aandoening heeft, én dat de kinderen hebben aangegeven meer contact met de vader te wensen. De vader heeft daar tijd voor, want hij is werkloos. Zoals reeds is overwogen in de voorlopige voorzieningenprocedure heeft de vader niet alleen het recht, maar ook de plicht om zorg te dragen voor zijn kinderen. Het contact tussen ouder en kind is van belang voor de ontwikkeling van kinderen. Zij moeten een eigen beeld kunnen vormen van hun ouders door tijd met elkaar door te brengen op verschillende zorgmomenten. De rechtbank acht een uitbreiding van de voorlopige regeling daarom van belang en heeft daarbij rekening gehouden met de medische uitdagingen van de vader. Nu de vader kennelijk al sinds de voorlopige voorzieningenprocedure in mei 2025 in staat is ieder weekend de zorg voor de kinderen te dragen én hij destijds heeft aangegeven toe te willen werken naar een uitbreiding van de regeling acht de rechtbank een uitbreiding van één dag passend en redelijk.
De rechtbank zal de feestdagen- en vakantieregeling zoals voorlopig bepaald ook als definitieve regeling bepalen, nu partijen het daar tijdens de voorlopige voorzieningenprocedure over eens waren. Ook is niet gebleken dat het belang van de kinderen zicht tegen die regeling verzet.
Alimentatie
De vader heeft verzocht de door de vader aan de moeder te betalen bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen (hierna: de alimentatie) vast te stellen op een bedrag van € 50,- per maand. De moeder heeft geen verweer gevoerd op de hoogte van het door de vader verzochte bedrag.
De rechtbank is van oordeel dat de door de vader te betalen bijdrage dient te worden bepaalt op € 50,- per maand. De vader dient die bijdrage, zoals door hem verzocht, te betalen vanaf de datum dat hij het verzoek heeft ingediend, te weten 24 maart 2025. De moeder heeft inhoudelijk geen verweer gevoerd op de door de vader verzochte hoogte van het bedrag en het komt de rechtbank niet onaannemelijk voor dat de vader over een minimale draagkracht beschikt. In eerdere procedures tussen partijen is meermaals aan de orde gekomen dat de vader werkloos is en de moeder heeft dat zelf aangegeven in haar verweerschrift.
5De beslissing
spreekt de echtscheiding uit tussen partijen, gehuwd te [plaats] op 14 januari 2020;
bepaalt dat de kinderen hun hoofdverblijfplaats zullen hebben bij de moeder;
bepaalt dat de regeling inzake de verdeling van de zorg- en opvoedingstaken als volgt zal zijn:
-
reguliere regeling: [minderjarige 1] en [minderjarige 2] verblijven op vrijdag uit school tot maandag naar school bij de vader, waarbij de vader de kinderen haalt en brengt;
-
feestdagen- en vakantieregeling: feestdagen en vakanties worden in onderling overleg bij helfte verdeeld.
bepaalt dat de vader € 50,- per maand dient te betalen aan de moeder als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen met ingang van 24 maart 2025;
verklaart de beslissing onder 5.2., 5.3. en 5.4. uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af het meer of anders verzochte.
Deze beschikking is gegeven door mr. H.P.E. Has, (kinder)rechter, en in het openbaar uitgesproken in tegenwoordigheid van mr. S.F.J. Kortekaas, griffier, op 6 november 2026
1
Voor zover tegen de beschikking hoger beroep openstaat kan dit via een advocaat worden ingesteld bij het Gerechtshof te Amsterdam (IJdok 20 / Postbus 1312, 1000 BH).
Het beroep moet worden ingesteld:
- door de verzoeker en degene aan wie een afschrift van de beschikking is verstrekt of verzonden: binnen drie maanden na de dag van de uitspraak;
- door andere belanghebbenden: binnen drie maanden na de betekening daarvan of nadat de beschikking hun op andere wijze bekend is geworden.
© Copyright 2009 - 2026 XS2Knowledge b.v. - KVK: 24486465 - Telefoon: 085 744 0 733
