Rechtbank Limburg 04-11-2026, ECLI:NL:RBLIM:2026:11698

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding met bijlagen;

- de conclusie van antwoord tevens eis in reconventie tevens provisionele vordering,
met bijlagen;
- de brief waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald;
- de conclusie van antwoord op de provisionele vordering;

- de akte overlegging bijlage 25 en 26 van [de vrouw];

- de conclusie van antwoord in reconventie met bijlagen;

- de nagezonden bijlage 5 van [de man];

- de mondelinge behandeling van 15 oktober 2026. Namens partijen zijn
spreekaantekeningen overgelegd en voorgedragen. De spreekaantekeningen van [de vrouw]
bevatten een eisvermeerdering. Namens [de man] is daartegen bezwaar gemaakt.

Ten slotte is vonnis bepaald.

Nadat vonnis is bepaald, heeft [de vrouw] bij e-mailbericht van 23 oktober 2026 een akte eiswijziging ingediend, naar moet worden aangenomen bedoeld om te nemen op de rol van 28 oktober 2026. Per e-mailbericht van eveneens 23 oktober 2026 heeft [de man] bezwaar gemaakt.

De griffier heeft partijen per e-mail van 26 oktober 2026 erover in kennis gesteld dat de kantonrechter voornemens was vandaag zowel in de hoofdzaak als in het incident (provisionele vordering) vonnis te wijzen, in de hoofdzaak dus bij vervroeging. Beide partijen hebben eveneens op 26 oktober 2026 laten weten hiermee in te stemmen.

[de vrouw] en haar toenmalige echtgenoot waren eigenaar van het woonhuis met toebehoren aan de [adres] (hierna: de woning). In 2017 zijn zij gescheiden. [de vrouw] is in de woning blijven wonen.

[de man] en [de vrouw] kregen een affectieve relatie en zijn in 2018 in de woning gaan samenwonen.

[de man] en [de vrouw] hebben hun affectieve relatie beëindigd. In het kader van de afwikkeling hebben zij op 18 april 2025 een “Koopcontract en volmacht” (hierna: de koopovereenkomst) gesloten. Daarin staat onder meer en voor zover van belang:
“verkoper [[de man], toevoeging kantonrechter] verkoopt aan koper [[de vrouw], toevoeging kantonrechter] , die van verkoper koopt: het één/éénhonderdste (1/100) onverdeelde aandeel in de eigendom van [de woning, toevoeging kantonrechter] (…) De koopprijs bedraagt voor het verkochte: vijfduizend driehonderd euro (€ 5.300,00).”

Op 13 mei 2025 liet [de man] via Whatsapp aan [de vrouw] weten:
“Geloof mij: ik wil niets liever dan zsm weg. (…)”

Op 24 mei 2025 liet [de man] via Whatsapp aan [de vrouw] weten:
“(…) En mijn naam moet van dit huis af. (…) Graag, heel graag zelfs wil ik hier weg! (…)”

Op 27 mei 2025 gevolgd door: “(…) Ik ben aan het inpakken. Hoop dat ik snel verder kan.”

• Conform mondelinge overeenkomst blijft teckel [hond 1] (…) bij [de man], [hond 2] (…) heeft ervoor gekozen om bij moeder te blijven wonen. In ruil voor [hond 2] zal de lijst met ingebrachte vermogensbestanddelen, opgesteld door [de man] en reeds in bezit van [de vrouw], als teniet worden gedaan.

• De heer [de man] mag om niet gebruik blijven maken van de woon- / werkruimtes welke hij nu reeds in gebruik heeft (…). Er wordt door hem maximale inspanning geboden om zsm een eigen onderkomen te kunnen betrekken; echter zal dit voor 01-11-2025 moeten plaatsvinden.

• Voor de verrichtte werkzaamheden conform meegestuurde bijlage, zal Mw [de vrouw] een bedrag van vijftienduizend euro (€ 15.000,-) overmaken (…) t.n.v. [de man].”

Verdere afspraken zijn neergelegd in “Bijlage I”, door beide partijen ondertekend op 18 juni 2025, waarin is opgenomen:
“Ik, (…) [de vrouw] (…) verklaar hierbij dat:

• (…) [de man] nog maximaal 4 maanden op een normale manier gebruik mag maken van de ruimtes aan [adres] (…). Dit tegen een vergoeding van duizend euro (€ 1000,-) per maand. (…)

• Voor het einde van deze periode zal [de man] een bedrag van vijfduizend euro
  (€ 5000,-) ontvangen voor zijn bijdrage bij de overdracht/aankoop van zijn 1% aandeel in de woning. (…)

• De teckels [hond 1] (…) & [hond 2] (…) gaan in tijdelijk houderschap mee met [de man], maar blijven juridisch eigendom van [de vrouw]. [hond 2] mag nog maximaal 2 nesten hebben, en [de man] zal hier zijn medewerking aan geven. Hetgeen inhoudt dat [hond 2] op afroep gedurende de dekking enkele dagen bij [de vrouw] zal verblijven en zo ook
  2 weken voorafgaande en 8 weken na afloop van de bevalling. Pas na deze 2 nesten worden de honden overgedragen van [de vrouw] naar [de man]. (…)

• [de man] is gerechtigd diverse zaken welke hij in eigendom heeft tot zich te nemen. Bijlage II bevat een gespecificeerde lijst hiervan. (…) Eventuele schade, ontstaan door verwijdering, zal vergoedt worden. (…)

• Beide partijen zien af van enige vorm van sabotage, vernieling of beschadiging in welke vorm dan ook, tijdens en na de tijd van samenwonen.”

De akte van levering waarbij het 1% aandeel van [de man] in de woning aan [de vrouw] is geleverd, is op 23 juni 2025 gepasseerd.

Op 8 september 2025, enkele weken vóór de ‘deadline’, heeft [de man] de woning definitief verlaten. Hij heeft de honden [hond 1] en [hond 2] meegenomen.

Per e-mail van 27 december 2025 heeft [de vrouw] onder meer aan [de man] laten weten: “Conform de contractuele bepalingen is betaling pas verschuldigd nadat deze afspraken correct zijn nagekomen. Dat is tot op heden niet gebeurd. Zolang deze contractuele voorwaarden niet zijn vervuld bestaat er geen betalingsverplichting van mijn zijde.”

[de man] heeft in reactie op dit bericht naar meerdere (zakelijke) contacten van [de vrouw] op Facebook het volgende bericht gestuurd:
“Beste, U ontvangt dit bericht van mij omdat ik graag enige opheldering wil verschaffen over het bericht van [de vrouw], aangaande de teckels [hond 1] & [hond 2], waar u onlangs op gereageerd heeft. Ik zit absoluut niet op een reactie te wachten, moest dit gewoon even kwijt.”

[de man] vordert bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad - samengevat - veroordeling van [de vrouw] tot betaling van € 5.000,00 (hoofdsom), te vermeerderen met rente en kosten zoals in de dagvaarding omschreven.

[de vrouw] voert verweer. [de vrouw] concludeert tot niet-ontvankelijkheid van [de man], dan wel tot afwijzing dan wel matiging van de vorderingen van [de man].

[de man] voert verweer. [de man] concludeert tot afwijzing van de vorderingen van [de vrouw], met veroordeling van [de vrouw] in de proceskosten.

[de vrouw] vordert bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad - samengevat - veroordeling van [de man] tot onmiddellijke afgifte van de honden [hond 1] en [hond 2] aan [de vrouw], op straffe van een dwangsom.

[de man] voert verweer. Hij verzoekt primair om afwijzing van de gevorderde voorlopige voorziening en subsidiair om aanhouding van de beslissing tot de mondelinge behandeling op 15 oktober 2026. Tot slot verzoekt [de man] om de gevorderde dwangsommen af te wijzen, althans sterk te matigen. Een en ander met veroordeling van [de vrouw] in de kosten van het incident.

Partijen hebben veel opgeschreven en verteld. Vanzelfsprekend kan de kantonrechter dat niet allemaal (letterlijk) overnemen in dit vonnis. Dat is ook niet nodig om te beslissen op de vorderingen van partijen. Niet alles wat partijen hebben gezegd zal dus terugkomen in de uitspraak van de kantonrechter. Uiteraard wel dat wat nodig is ter toelichting van de beslissing van de kantonrechter op de vorderingen van partijen.

Artikel 130 Rv bepaalt dat zolang de rechter nog geen eindvonnis heeft gewezen, een eisende partij bevoegd is zijn eis of de gronden daarvan te vermeerderen. Een gedaagde partij is bevoegd hiertegen bezwaar te maken, op de grond dat de vermeerdering van eis in strijd is met de eisen van een goede procesorde.

[de vrouw] heeft aan vrijwel het einde van de mondelinge behandeling in de spreekaantekeningen van haar gemachtigde (die de kantonrechter aanmerkt als akte op dit punt) kenbaar gemaakt haar eis te willen wijzigen. De vordering onder IV. wenst [de vrouw] aan te vullen met “en hun stambomen”. [de vrouw] wenst verder een vordering toe te voegen: “mocht na afgifte blijken dat [hond 2] in de periode voor afgifte is gesteriliseerd [de man] te veroordelen tot betaling van een bedrag van € 25.000,- aan [de vrouw], wegens schade veroorzaakt door het niet langer nestjes te kunnen krijgen met [hond 2]”.

[de man] heeft bezwaar gemaakt. Hij beroept zich op de goede procesorde.

De kantonrechter honoreert dat bezwaar niet. Hoewel voorstelbaar is dat [de man] zich onaangenaam verrast voelde toen vrijwel aan het einde van de mondelinge behandeling pas voor het eerst melding werd gemaakt van de eiswijziging van [de vrouw], legt de kantonrechter het bezwaar langs de lat van ‘onredelijke bemoeilijking om verweer te voeren’ en/of ‘onredelijke vertraging van de procedure’. Gegeven het feit dat [de man] meteen tot verweer voerde dat hij de stambomen niet heeft omdat deze in de brand betrokken zijn geweest, wat [de vrouw] volgens [de man] weet, en verder dat [hond 2] niet gesteriliseerd is, afgezet tegen het feit dat partijen ‘pas’ in eerste aanleg procederen en de zaak zich in het stadium van de (eerste) mondelinge behandeling bevond, is geen sprake van een zodanige strijd met de eisen van een goede procesorde dat de eiswijziging van [de vrouw] buiten beschouwing moet worden gelaten. De kantonrechter zal hierna dus op de vorderingen van [de vrouw] inclusief de eiswijziging zoals vermeld in overweging 4.3. beslissen.

Dat ligt anders met betrekking tot de aangekondigde eiswijziging in reconventie per e-mailbericht van 23 oktober 2026. De kantonrechter laat dit e-mailbericht en de daarbij gevoegde akte buiten beschouwing. [de vrouw] voert terecht aan dat de kantonrechter kenbaar heeft gemaakt dat als de kantonrechter zou vinden dat de vernietigings- en/of ontbindingsverklaring niet zou volstaan, [de vrouw] alsdan in de gelegenheid zou worden gesteld een akte eiswijziging in te dienen. De kantonrechter heeft echter vervolgens niet kenbaar gemaakt dat de vernietigings- en/of ontbindingsverklaring niet volstaat en aan het einde van de mondelinge behandeling in zowel de hoofdzaak als het incident vonnis bepaald. In die beslissing ligt, zij het impliciet, besloten dat de kantonrechter geen reden heeft gezien de zaak naar de rol te verwijzen voor een akte eiswijziging op dit punt. Een akte eiswijziging nu is dan ook niet opportuun en zou voor een onredelijke vertraging zorgen.

De vorderingen in conventie en in reconventie zullen hierna vanwege hun onderlinge samenhang gezamenlijk worden beoordeeld.

[de man] is deze procedure gestart. Hij stelt dat hij op grond van “Bijlage I” nog € 5.000,00 van [de vrouw] tegoed heeft. Dat bedrag had [de vrouw] uiterlijk op 23 oktober 2025 aan [de man] moeten betalen. [de vrouw] heeft dat echter niet gedaan, ook niet na sommaties. [de man] vordert nakoming van deze betalingsafspraak.

[de vrouw] beroept zich ter afwering primair op gedeeltelijke vernietiging van de overeenkomst wegens misbruik van omstandigheden.

In artikel 3:44 lid 1 BW is bepaald dat een rechtshandeling vernietigbaar is, wanneer zij (onder andere) door misbruik van omstandigheden tot stand is gekomen. Misbruik van omstandigheden is aanwezig, zo bepaalt lid 4, wanneer iemand die weet of moet begrijpen dat een ander door bijzondere omstandigheden, zoals noodtoestand, afhankelijkheid, lichtzinnigheid, abnormale geestestoestand of onervarenheid, wordt bewogen tot het verrichten van een rechtshandeling, het tot stand komen van die rechtshandeling bevordert, ofschoon wat hij weet of moet begrijpen hem daarvan zou behoren te weerhouden.

Een overeenkomst is dus vernietigbaar indien zij door een van de partijen is aangegaan onder de invloed van omstandigheden waardoor die partij in een noodtoestand of andere dwangpositie verkeert, of in een situatie waarin de wederpartij geestelijk overwicht heeft, en die wederpartij bij het sluiten van die overeenkomst van die omstandigheid misbruik maakt. Bij de beoordeling komt het aan op alle omstandigheden die een rol hebben gespeeld bij de totstandkoming van die rechtshandeling, in onderling verband en samenhang bezien. Het gaat dus alleen om omstandigheden voorafgaande aan en bij het aangaan van de overeenkomst. De hoedanigheid van partijen is van belang, en ook de omstandigheid of de ander door de rechtshandeling (ernstig) is benadeeld. Nadeel is niet vereist maar de aanwezigheid, aard en omvang van het nadeel spelen wel een belangrijke rol bij de beantwoording van de vraag of iemand zich van het bevorderen van de rechtshandeling had behoren te onthouden. De partij die de vernietiging inroept draagt de stelplicht en bewijslast ten aanzien van het wilsgebrek (het misbruik van omstandigheden) en het causaal verband tussen (de inhoud van) de overeenkomst en dat wilsgebrek.

De kantonrechter zal hierna ingaan op wat [de vrouw] heeft aangevoerd ter onderbouwing van haar beroep op misbruik van omstandigheden. Feiten en/of omstandigheden die [de vrouw] heeft aangevoerd maar waarvan duidelijk is dat die dateren van ná het sluiten van de overeenkomst én niets (kunnen) zeggen over de situatie ten tijde van het sluiten van de overeenkomst, bespreekt de kantonrechter niet. Voor die feiten en/of omstandigheden is binnen het toe te passen wettelijk kader geen plaats.

[de vrouw] stelt dat [de man] weigerde de woning te verlaten, waardoor zij zich gedwongen voelde de overeenkomst aan te gaan. Zijn gedrag werd dominanter en agressiever. [de vrouw] heeft een aantal keren melding gedaan van huiselijk geweld bij de politie. Volgens [de vrouw] stelde [de man] zich op het standpunt dat hij alleen zijn 1% aandeel in de woning aan [de vrouw] wilde leveren, wanneer zij € 5.000,00 aan [de man] zou betalen. Dit terwijl [de man] “heel goed wist” dat hij geen recht had op betaling voor de overdracht van de woning, omdat hij daar in 2022 ook niet voor had betaald. [de vrouw] was daardoor in belangrijke mate afhankelijk van [de man] en bevond zich in een kwetsbare positie.

De kantonrechter verwerpt het beroep op misbruik van omstandigheden. Zij licht dat toe. Partijen zijn ex-partners die hun leven enkele jaren samen hebben geleefd. Een uit elkaar gaan brengt in de regel veel emoties mee en vraagt van partijen dat zij hun leven ook in financiële, feitelijke en/of praktische zin ontvlechten. Het is niet bijzonder of ongebruikelijk dat partijen die uit elkaar gaan, onderhandelen over de afwikkeling daarvan. En ook niet dat daarbij soms heftige emoties komen kijken. Wil daarbij sprake zijn van misbruik van omstandigheden, dan moet er méér aan de hand zijn. De kantonrechter volgt [de man] in zijn stelling dat het e-mailbericht van [de man] aan de notaris van
28 mei 2025, waar [de vrouw] voor haar beroep op misbruik van omstandigheden naar verwijst, moet worden geplaatst in het kader van een onderhandeling. Kijkende naar de inhoud van de e-mail van [de man] aan de notaris van 28 mei 2025, stelt de kantonrechter vervolgens vast dat uiteindelijk afspraken tot stand zijn gekomen die op een aantal punten in het nadeel van [de man] zijn uitgevallen. Hij mocht nog een aantal maanden gebruik blijven maken van woon- en werkruimtes, maar niet om niet. Er werd immers een gebruiksvergoeding van € 1.000,00 per maand afgesproken. Er werd weliswaar afgesproken dat uiteindelijk de honden [hond 1] en [hond 2] bij [de man] zouden blijven, maar met dien verstande dat [de vrouw] nog 2 nestjes met [hond 2] mocht fokken. Er werd een geldelijk vergoeding afgesproken, maar niet van € 15.000,00 maar van € 5.000,00. Dit alles wijst op een onderhandelingsresultaat, waarbij ook oog is geweest voor de belangen van [de vrouw]. Er is daarbij ook niet gebleken dat [de vrouw], bijvoorbeeld vanwege een abnormale geestestoestand, niet bij machte is geweest om haar belangen te overzien. [de vrouw] stelt nog dat [de man] haar met fysiek geweld heeft bedreigd en/of dit heeft toegepast, maar a) het is onduidelijk of dit volgens haar het geval is geweest voor en/of ten tijde van het sluiten van de overeenkomst dan wel daarna, b) [de man] heeft het betwist en c) er is geen onderbouwing van deze stelling overgelegd, bijvoorbeeld in de vorm van de gestelde meldingen bij de politie. [de vrouw] voert tot slot nog aan dat [de man] “heel goed wist” dat hij geen recht had op betaling voor de overdracht van de woning, omdat hij daar in 2022 ook niet voor had betaald. Die stelling wordt door [de man] betwist door erop te wijzen dat hij destijds € 6.000,00 aan privégeld ter beschikking heeft gesteld voor de financiële afwikkeling bij de notaris. Dat [de vrouw] dit heeft terugbetaald, heeft zij gesteld maar het is betwist en verder niet onderbouwd.

Al met al ziet de kantonrechter geen (voldoende) grond om te oordelen dat de overeenkomst neergelegd in “Bijlage I” onder invloed van misbruik van omstandigheden tot stand is gekomen. De in de conclusie van antwoord in conventie tevens eis in reconventie tevens provisionele vordering neergelegde schriftelijke verklaring strekkende tot gedeeltelijke vernietiging (zie artikel 3:50 lid 1 BW) , heeft dan ook reeds hierom geen effect gesorteerd. Ten overvloede merkt de kantonrechter op dat dit oordeel vanzelfsprekend hetzelfde had geluid indien [de vrouw] in deze procedure de gedeeltelijke vernietiging had gevorderd. Dit betekent dat de vordering in reconventie onder I primair wordt afgewezen.

[de vrouw] beroept zich ter afwering van de vordering van [de man] subsidiair op gedeeltelijke ontbinding van de overeenkomst wegens een tekortkoming in de nakoming.

In artikel 6:265 lid 1 BW is bepaald dat iedere tekortkoming van een partij in de nakoming van een van haar verbintenissen, aan de wederpartij de bevoegdheid geeft om de overeenkomst geheel of gedeeltelijk te ontbinden, tenzij de tekortkoming, gezien haar bijzondere aard of geringe betekenis, deze ontbinding met haar gevolgen niet rechtvaardigt. In lid 2 is bepaald dat voor zover nakoming niet blijvend of tijdelijk onmogelijk is, de bevoegdheid tot ontbinding pas ontstaat, wanneer de schuldenaar in verzuim is. De stelplicht en bewijslast dat sprake is van een tekortkoming, rusten op [de vrouw]. De stelplicht en bewijslast dat de tekortkoming de ontbinding niet rechtvaardigt, rusten op [de man].

Volgens [de vrouw] is [de man] tekort geschoten in de nakoming van de overeenkomst door in januari 2026 te weigeren [hond 2] af te geven om een dekking mogelijk te maken. Uit de e-mail van [de man] van 21 januari 2026 blijkt verder ondubbelzinnig dat hij ook niet bereid is om uitvoering te geven aan de gemaakte afspraak. Gelet op de wijze waarop [de man] zich jegens en over [de vrouw] uitlaat, kan van [de vrouw] niet worden verwacht dat zij nog verder contact onderhoud met [de man]. Met zijn gedrag heeft [de man] nakoming van dit deel van de overeenkomst blijvend onmogelijk gemaakt.

[de man] betwist dat hij tekortgeschoten is in de nakoming van de gemaakte afspraak voor [hond 2]. [de vrouw] heeft enkel een vraag gesteld naar de loopsheid van [hond 2], dat is geen afroep. Er heeft volgens [de man] nooit een concrete afroep gekoppeld aan een dekafspraak plaatsgevonden. [de man] heeft de vraag van [de vrouw] beantwoord, te weten dat hij geen loopsheid had waargenomen. Volgens [de man] is stille loopsheid (niet waarneembaar door uiterlijke verschijnselen als bloedverlies of zwelling van de vulva) veterinair een bekend verschijnsel. Het is volgens hem heel goed voorstelbaar dat er geen loopsheid is geweest dan wel dat deze niet gesignaleerd heeft kunnen worden door een zorgvuldig houder als [de man]. Zou er al sprake zijn van een tekortkoming, dan rechtvaardigt die gezien haar bijzondere aard en geringe betekenis geen ontbinding. [de man] stelt verder dat de overeenkomst niet voorziet in algehele en onmiddellijke teruggave, en dat de overeenkomst ten aanzien van [hond 1] helemaal geen verplichting tot (tijdelijke) teruggave bevat. [de man] benadrukt dat hij nog steeds bereid is om zijn verplichtingen in deze afspraak na te komen.

In de stellingen van [de vrouw] met betrekking tot de honden [hond 1] en [hond 2] ontwaart de kantonrechter (in elk geval) twee te onderscheiden juridische argumenten.

De door [de vrouw] in reconventie onder I subsidiair gevorderde verklaring voor recht zal dan ook worden toegewezen voor zover deze betrekking heeft op de verplichting tot tijdelijke afgifte van [hond 1] en [hond 2]. De vordering tot afgifte van [hond 1] en [hond 2] aan [de vrouw] zal eveneens worden toegewezen, binnen de in het dictum genoemde termijn en op straffe van de daar genoemde dwangsom.

De vordering van [de vrouw] in reconventie tot afgifte van de stambomen wijst de kantonrechter af. Volgens [de man] heeft hij de stambomen niet omdat deze in de brand verloren zijn gegaan. [de vrouw] heeft dat niet (gemotiveerd) weersproken. Wat [de man] niet heeft, kan hij niet afgeven en dus is deze vordering niet toewijsbaar.

[de vrouw] heeft tot slot - in verband met de afgifte - gevorderd: “mocht na afgifte blijken dat [hond 2] in de periode voor afgifte is gesteriliseerd [de man] te veroordelen tot betaling van een bedrag van € 25.000,- aan [de vrouw], wegens schade veroorzaakt door het niet langer nestjes kunnen krijgen met [hond 2]”. De kantonrechter stelt vast dat [de vrouw] vreest voor sterilisatie maar er geen concrete aanwijzingen voor aandraagt dat dit het geval is, terwijl [de man] betwist dat [hond 2] is gesteriliseerd. De enkele niet-geobjectiveerde vrees rechtvaardigt niet toewijzing van deze premature en onzekere vordering. De kantonrechter wijst deze daarom af.

De kantonrechter gaat hier, met [de man], niet in mee. In deze procedure is niet komen vast te staan dat sprake is van een verrijking, waarvoor geen redelijke rechtvaardigingsgrond bestaat. Dit gelet op de bijdrage van [de man] van € 6.000,00 in 2022 in het kader van de notariële afwikkeling destijds, en overigens ook in ogenschouw genomen het feit dat tegenover het 1% aandeel in de woning [de man] een hoofdelijke aansprakelijkheid voor de hypotheekschuld jegens de hypotheekverstrekker heeft geaccepteerd. Hij heeft daarmee ten behoeve van [de vrouw] niet alleen een risico op zich genomen maar ook zijn eigen hypothecaire mogelijkheden beperkt.

De gevorderde betaling van € 5.000,00 (hoofdsom) is toewijsbaar.

[de man] vordert verder wettelijke ‘vanaf de vervaldatum’, maar hij verzuimt te benoemen welke datum hij daarmee bedoelt. De kantonrechter kan daarmee niet vaststellen of [de man] terecht stelt dat hij tot en met 14 april 2026 aanspraak heeft op een bedrag van € 113,97 aan vervallen rente. De kantonrechter zal daarom de wettelijke rente toekennen vanaf de dag van de dagvaarding (12 mei 2026).

[de man] vordert tot slot een vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten van € 756,25 inclusief btw. [de vrouw] voert als verweer, voor zover nog van belang, dat de hoogte van het gevorderde bedrag niet overeenkomt met ‘schema BIK’ en verder dat [de vrouw] alleen berichten heeft ontvangen ter inleiding van de procedure. Zij vraagt daarom afwijzing van deze post. De kantonrechter overweegt als volgt. De vordering moet worden beoordeeld op grond van artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit). De kantonrechter stelt vast dat [de vrouw] een consument is (een natuurlijk persoon die niet heeft gehandeld in de uitoefening van een beroep of bedrijf). Daarom moet de kantonrechter controleren of is voldaan aan de dan geldende extra eisen voor de verschuldigdheid van buitengerechtelijke incassokosten. [de man] heeft aan [de vrouw] een of meer aanmaningen gestuurd die voldoen aan de eisen van artikel 6:96 lid 6 BW. [de man] heeft het gevorderde bedrag vermeerderd met btw. Omdat [de man] geen ondernemer is, wordt de vergoeding verhoogd met btw. Het gevorderde bedrag aan buitengerechtelijke incassokosten komt overeen met het in het Besluit bepaalde tarief. Daarom zal een bedrag van € 756,25 inclusief btw worden toegewezen.

[de vrouw] vordert € 6.007,62 aan schadevergoeding van [de man]. Daartoe stelt zij dat [de man] in de periode tussen het verbreken van de relatie in het voorjaar van 2025 en 8 september 2025:

• een echo-apparaat van [de vrouw] heeft weggenomen;

• vernielingen c.q. beschadigingen heeft aangericht
  a) aan het plafond en de muren van de ruimte waarin ten behoeve van [de man]
  geluiddempend materiaal was aangebracht, met het verwijderen van dit materiaal;
  b) aan internetkabels;
  c) door een vervuild matras achter te laten;
  d) aan een wasmachine;
  e) aan de verlichting rondom de woning;
  f) aan de stroomkabels en de kabels die waren verbonden met een camera aan de
  loods achter de woning.

Hiermee heeft [de man] volgens [de vrouw] gehandeld in strijd met de in “Bijlage I” gemaakte afspraken. Subsidiair geldt dat [de man] onrechtmatig heeft gehandeld door de goederen van [de vrouw] opzettelijk te beschadigen en weg te nemen. [de man] is aansprakelijk voor de herstel- en vervangingskosten.

[de man] erkent dat het verwijderen van de geluiddempende materialen de muren en het plafond van de kamer hebben beschadigd. Voor die situatie is in “Bijlage I” een regeling getroffen: die schade moet [de man] vergoeden. Hij is het alleen niet eens met het gevorderde bedrag hiervoor (€ 1.479,15). [de vrouw] heeft haar vordering enkel onderbouwd met offertes en verder geldt dat zij dit voor circa € 250,00 kan laten uitvoeren door werknemers die bij haar op het terrein wonen. [de man] heeft er verder door overlegging van een foto op gewezen dat het stucwerk al beschadigd was voordat [de man] de ruimte in gebruik nam.

De kantonrechter constateert dat partijen het erover eens dat het verwijderen van het geluiddempende materiaal het plafond en de muren van de ruimte waarin dit materiaal was aangebracht heeft beschadigd, althans in een staat heeft achtergelaten dat herstelwerkzaamheden nodig zijn. Partijen zijn het er ook over eens dat [de man] de schade moet vergoeden. Bij zaaksbeschadiging moet worden geabstraheerd van de bijzondere omstandigheden van de benadeelde (vgl. HR 26-10-2012, ECLI:NL:HR:2012:BX0357). Daarom is niet van belang of de gevorderde kosten de werkelijk gemaakte kosten zijn of dat herstel daadwerkelijk plaatsvindt. Gekeken moet worden naar de waardevermindering, uit te drukken in de objectieve herstelkosten. Dat het totaal voor deze post gevorderde bedrag van € 1.479,15 niet overeen zou komen met de objectieve herstelkosten voor de door de geluiddempende materialen veroorzaakte beschadigingen, is niet voldoende gesteld en ook niet gebleken. De kantonrechter begroot de schadevergoeding dan ook op € 1.479,15. Dit bedrag zal [de man] aan [de vrouw] moeten voldoen.

Ter zake de andere door [de vrouw] genoemde schadeposten ontkent [de man] dat hij zaken heeft beschadigd of vernield dan wel heeft weggenomen.

De kantonrechter stelt vast dat [de vrouw] op de mondelinge behandeling heeft verklaard dat zij niet heeft gezien dat [de man] de genoemde zaken heeft beschadigd of vernield dan wel heeft weggenomen. Er ligt evenmin een overtuigende verklaring waaruit zou volgen dat het wel [de man] móet zijn geweest die de schade heeft veroorzaakt. Er is veelal ook niet duidelijk wanneer de schade volgens [de vrouw] precies is ontstaan en evenmin wat er precies aan de hand is. [de vrouw] heeft ter onderbouwing van haar standpunt weliswaar diverse verklaringen van derden overgelegd, maar uit deze verklaringen volgt niet dat [de man] genoemde zaken heeft beschadigd of vernield dan wel heeft weggenomen. Hooguit wat degenen die een verklaring hebben afgelegd hebben gehoord en/of wat zij aan schade hebben gezien. De kantonrechter is van oordeel dat [de vrouw] haar stelling dat [de man] genoemde andere zaken heeft beschadigd of vernield dan wel heeft weggenomen, niet toereikend met concrete feiten en/of omstandigheden heeft onderbouwd. Ook niet nadat [de man] het verweer heeft gevoerd dat hij die andere zaken niet heeft beschadigd of vernield dan wel heeft weggenomen. Omdat [de vrouw] niet heeft voldaan aan haar stelplicht, wordt niet toegekomen aan bewijslevering. Dit brengt mee dat in deze procedure niet is komen vast te staan dat [de man] verantwoordelijk is voor het beschadigen of vernielen van de andere zaken dan wel het wegnemen van zaken van [de vrouw].

Hieruit vloeit de conclusie voort dat de vordering in reconventie onder II wordt afgewezen, met uitzondering van het hiervoor genoemde bedrag van € 1.479,15.

[de vrouw] verwijt [de man] dat hij zich op onrechtmatige wijze heeft uitgelaten over haar (artikel 6:162 BW) . Zij meent dat sprake is van smaad en laster. [de vrouw] houdt zich bedrijfsmatig bezig met het fokken en trainen van rashonden. Zij is voor haar inkomen afhankelijk van de verkoop van jonge honden. [de man] heeft begin 2026 een bericht naar diverse (zakelijke) contacten van [de vrouw] op Facebook gestuurd met daarbij een document waarin hij stelt dat [de vrouw] haar honden niet goed verzorgd en brand heeft gesticht in de schuur van de woning waar de spullen van [de man] waren opgeslagen. Het doel hiervan was het toebrengen van schade aan [de vrouw] persoonlijk en zakelijk. De beschuldigingen zijn ernstig van aard en raken aan de persoonlijke en (goede) professionele reputatie van [de vrouw]. Dat sprake is van onwaarheden volgt uit de als bijlage 9 door [de vrouw] ingediende schriftelijke verklaringen. De uitlatingen van [de man] hebben de eer en goede naam van [de vrouw] aangetast, geleid tot aanzienlijke spanning, stress en onzekerheid en tot een afname van de vraag naar puppy’s. [de vrouw] vordert op grond van artikel 6:106 aanhef en onder b BW immateriële schadevergoeding. [de vrouw] begroot deze schade onder verwijzing naar de Rotterdamse Schaal op € 3.000,00.

[de man] voert verweer. Hij heeft zijn bericht enkel gericht aan een beperkte kring van personen die hij zelf kende, naar aanleiding van het bericht van [de vrouw] op Facebook op 31 december 2025. Hoewel zijn naam niet in dat bericht voorkomt, is voor iedereen duidelijk dat het om [de man] gaat. Hij wilde zijn kant van het verhaal laten horen. Hij stuurde zijn bericht op een moment dat hij zelf veel had verloren. [de man] voert aan dat voor aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad vereist is dat de gestelde feiten onwaar zijn en dat [de vrouw] daardoor schade heeft geleden. Er moet een afweging worden gemaakt tussen het recht op vrijheid van meningsuiting (artikel 10 EVRM) en het recht op bescherming van eer en goede naam (artikel 8 EVRM) . [de vrouw] geeft niet concreet aan welke specifieke uitlatingen onwaar zouden zijn en onderbouwt de onwaarheid niet. Het gevorderde bedrag is tot slot niet gemotiveerd. [de man] vindt dat deze post zou moeten worden afgewezen.

De kantonrechter overweegt als volgt. De vraag of een gedraging/uitlating onrechtmatig is, wordt gelet op artikel 6:162 BW beoordeeld in het kader van wat volgens ongeschreven recht in het maatschappelijk verkeer betaamt. Of in dat kader in het concrete geval (op onrechtmatige wijze) iemands eer of goede naam wordt aangetast, is afhankelijk van alle omstandigheden van het geval. Er zal een afweging van de belangen van partijen en van algemene belangen gemaakt moeten worden.

[de vrouw] vordert vergoeding van haar werkelijke proceskosten. Zij voert daarvoor aan dat [de man] haar uitsluitend heeft gedagvaard met het doel haar te belasten en te intimideren, zoals hij [de vrouw] ook had beloofd.

[de man] stelt zich op het standpunt dat de vorderingen van [de vrouw] moeten worden afgewezen. Maar als dat niet gebeurt, is er in elk geval geen grond voor toewijzing van de werkelijke proceskosten. Er is namelijk geen sprake van misbruik van procesrecht.

Op grond van vaste rechtspraak is een uitzondering op het regime van de artikelen 237- 240 Rv alleen mogelijk onder buitengewone omstandigheden, zoals wanneer sprake is van misbruik van procesrecht of het onrechtmatig instellen van een procedure. Daarom moet voor een volledige proceskostenvergoeding worden voldaan aan de maatstaf voor misbruik van procesbevoegdheid. Daar is sprake van als het instellen van een vordering, gelet op de evidente ongegrondheid ervan, in verband met de betrokken belangen van de wederpartij achterwege had moeten blijven. Daarvan kan sprake zijn als eiser zijn vordering baseert op feiten en omstandigheden waarvan hij de onjuistheid kende of behoorde te kennen, of op stellingen waarvan hij op voorhand moest begrijpen dat deze geen kans van slagen hadden. Daarbij past terughoudendheid gelet op het recht tot toegang tot de rechter, dat mede is gewaarborgd door artikel 6 EVRM.

In de beslissing van de kantonrechter in conventie, kort gezegd toewijzing van onder meer de gevorderde hoofdsom, ligt besloten dat geen sprake is van misbruik van procesbevoegdheid. De gevorderde veroordeling in de werkelijke proceskosten wordt daarom afgewezen.

Onder randnummer 44 van de conclusie van antwoord in conventie tevens eis in reconventie tevens provisionele vordering meldt [de vrouw] dat zij een vergoeding vordert voor buitengerechtelijke kosten, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de dag van de dagvaarding. De kantonrechter overweegt dat het petitum bepaalt waarover de rechter moet beslissen (artikel 23 Rv) en stelt vast dat [de vrouw] in haar petitum geen vergoeding voor buitengerechtelijke kosten en wettelijke rente daarover heeft gevorderd. Over een dergelijke post kan de kantonrechter dus niet beslissen.

De incidentele vordering tot het treffen van een voorlopige voorziening wordt afgewezen. Omdat hiervoor op de vorderingen in de hoofdzaak is beslist, heeft [de vrouw] geen belang meer bij de beoordeling van haar incidentele vordering. Deze wordt daarom afgewezen.

In het feit dat partijen ex-partners zijn en bovendien over en weer op bepaalde punten in het ongelijk zijn gesteld, ziet de kantonrechter aanleiding de proceskosten te compenseren, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.

veroordeelt [de vrouw] tot betaling aan [de man] van € 5.000,00, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW vanaf 12 mei 2026 tot aan de dag van volledige voldoening,

veroordeelt [de vrouw] tot betaling aan [de man] van € 756,25 aan buitengerechtelijke incassokosten inclusief btw,

verklaart de veroordelingen onder 5.1. en 5.2. uitvoerbaar bij voorraad,

wijst af het meer of anders gevorderde,

verklaart voor recht dat de overeenkomst tussen partijen “Bijlage I” van
18 juni 2025 gedeeltelijk is ontbonden, te weten voor zover het betreft de verplichting tot tijdelijke afgifte van de honden [hond 1] en [hond 2] aan [de man],

veroordeelt [de man] tot afgifte van de honden [hond 1] en [hond 2] aan [de vrouw] tot het moment dat [hond 2] ofwel 2 nesten heeft gehad dan wel uiterlijk wanneer [hond 2] de leeftijd van 6 jaar heeft bereikt, binnen drie dagen na dagtekening van dit vonnis, op straffe van een dwangsom van € 500,00 voor iedere dag of gedeelte daarvan dat [de man] niet aan deze veroordeling voldoet en met een maximum van € 25.000,00,

veroordeelt [de man] tot betaling aan [de vrouw] van € 1.479,15 ter zake van materiële schade,

veroordeelt [de man] tot betaling aan [de vrouw] van € 2.500,00 ter zake van smartengeld,

verklaart de veroordelingen onder 5.6., 5.7. en 5.8. uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af,

wijst de provisionele vordering af,

compenseert de proceskosten, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.