Rechtbank Den Haag 08-10-2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:32864

de vader,

wonende op een bij de rechtbank bekend adres,

advocaat: mr. M.M. van Wijk te Delft.

Als belanghebbende wordt aangemerkt:

de moeder,

wonende op een bij de rechtbank bekend adres,

advocaat: mr. J.M. Bekooij te [geboorteplaats] (voorheen mr. M. Groenleer).

De rechtbank heeft wederom kennisgenomen van de stukken, waaronder thans ook:

Op 3 september 2026 is de behandeling van het onderhavige verzoek gecombineerd met het verzoek tot ondertoezichtstelling (zaak- en rekestnummer C/09/705186 / JE RK 26-838) ter zitting voortgezet. Op het verzoek tot ondertoezichtstelling wordt bij afzonderlijke beschikking van 8 oktober 2026 beslist.

Op de zitting zijn verschenen: de vader en de moeder met hun advocaten. Namens de Raad voor de Kinderbescherming (de Raad) is [naam 1] verschenen.

Gezag en omgang

Wat eraan vooraf is gegaan

Het door de vader op 28 februari 2024 ingediende verzoekschrift is op 5 maart 2025 op zitting behandeld. Bij beschikking van 2 april 2025 is de Raad verzocht om een onderzoek te verrichten in de vorm van een netwerkberaad. In de tussentijd is de omgang tussen de vader en de kinderen begeleid door BOR Humanitas. In het vonnis in kort geding van 31 juli 2025 zijn concrete afspraken vastgelegd met betrekking tot de begeleide omgang in afwachting van het netwerkberaad.

De Raad heeft op 5 september 2025 in een multidisciplinair overleg besloten dat het netwerkberaad geen doorgang zou hebben, omdat het in de situatie van de ouders niet haalbaar bleek en niet wenselijk was om met elkaar om de tafel te gaan. Een netwerkberaad is dan niet mogelijk. De Raad heeft vervolgens besloten om een regulier gezag- en omgang onderzoek te starten. Dit heeft geresulteerd in het rapport van de Raad van 7 mei 2026.

Tijdens het uitvoeren van het onderzoek door de Raad is in het vonnis in kort geding van 16 december 2025 een voorlopige, wekelijkse omgangsregeling vastgesteld.

De Raad adviseert een beslissing met betrekking tot het gezag aan te houden in afwachting van het verloop van hulpverlening en de uitvoerging van de verzochte ondertoezichtstelling. Het advies van de Raad met betrekking tot de omgang houdt – samengevat – in dat het in het belang van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] is dat er zorgvuldige, begeleide omgang is met de vader. Daarbij zal, na een periode van evaluaties en betrokkenheid van hulpverlening aan de kinderen, en betrokkenheid van een jeugdbeschermer die toeziet op het verloop van de omgang en het gedrag van de kinderen na de omgang, moeten worden toegewerkt naar onbegeleide omgang.

De zaak is vervolgens (gecombineerd met het verzoek om ondertoezichtstelling, zaaknummer C/09/705186) op de zitting van 26 mei 2026 behandeld. Beide zaken zijn in de beschikking van 23 juni 2026 verwezen naar de zitting van de meervoudige kamer die op 3 september 2026 heeft plaatsgevonden.

De rechtbank constateert dat er al lange tijd een spanningsvolle situatie bestaat tussen de ouders die tot op heden voortduurt. Er zijn veel hulpverlenende instanties betrokken (geweest), zoals het Centrum voor Jeugd en Gezin (CJG), Veilig Thuis, Yoep (voor het begeleiden van het traject Parallel Solo Ouderschap (PSO)), Bor Humanitas (voor het begeleiden van de omgang), PsyQ (ondersteuning vader), Praktijk de Vlinder (ondersteuning [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] ), ImindU en ’t Zorghuisje (voor het begeleiden van de omgang en ondersteuning van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] ).

Ondanks alle ingezette hulpverlening lukt het de ouders niet om samen het ouderschap vorm te geven, ook niet nadat er een duidelijke (begeleide) omgangsregeling was vastgesteld, omdat de onderstroom tussen de ouders niet verandert. De rechtbank stelt verder vast dat de communicatie tussen de ouders in de tussengelegen periode nog verder is verslechterd en dat de omgang tussen de vader en [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] inmiddels volledig (op woensdag en één keer in het weekend op zaterdag of zondag) door ’t Zorghuisje wordt begeleid.

Een wezenlijk geschilpunt tussen de ouders is de vraag of sprake is (geweest) van intieme terreur/dwingende controle van de zijde van de vader richting de moeder. Er is een grote angst aan de kant van de moeder die – naar zij stelt – voortkomt uit een situatie van intieme terreur/dwingende controle, terwijl de door de moeder geuite angst en genoemde situaties door de vader niet worden (h)erkend. De vraag of al dan niet sprake is (geweest) van intieme terreur/dwingende controle staat op dit moment aan een onbelaste omgang tussen de vader en [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] in de weg. De rechtbank is net als partijen en de Raad op zoek naar een manier om de bestaande dynamiek tussen de ouders te doorbreken, omdat het niet in het belang van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] is als de huidige situatie blijft voortduren. De rechtbank overweegt daarom als volgt.

Juridisch kader

Op 1 maart 2016 is voor Nederland in werking getreden het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld (hierna: Verdrag van Istanbul). Dit verdrag is een mensenrechtenverdrag waarin aan de overheid verplichtingen worden opgelegd om geweld tegen vrouwen te voorkomen en te bestrijden, en waarin aandacht wordt besteed aan de maatregelen die nodig zijn voor de opvang en bescherming van slachtoffers van geweld tegen vrouwen en van huiselijk geweld. Kinderen die getuige zijn van huiselijk geweld, zijn ook slachtoffer van huiselijk geweld. Zij lopen bij geweld tegen de ouder ook een groter risico dat geweld tegen henzelf wordt gebruikt.

Verdragspartijen moeten wetgevende of andere maatregelen nemen om te waarborgen dat bij de vaststelling van de voogdij en omgangsregeling voor kinderen rekening wordt gehouden met gevallen van geweld die vallen onder de reikwijdte van het Verdrag (artikel 31 van het Verdrag van Istanbul). Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft duidelijke richtlijnen gegeven voor situaties van huiselijk geweld en drie noodzakelijke stappen voorgeschreven: onmiddellijke actie, adequate inschatting van de risico’s (ook voor de kinderen) en het op basis van die inschatting nemen van adequate en proportionele maatregelen.

Niet in twijfel is dat situaties van intieme terreur/dwingende controle onder de reikwijdte van het Verdrag van Istanbul vallen. Intieme terreur/dwingende controle wordt gekenmerkt door een patroon van controle en dwang. Dit kan zich in verschillende gradaties voordoen en bestaan uit het isoleren, vernederen en intimideren van de partner tot ernstig fysiek en seksueel geweld. Ook kan het gaan om controle over financiën en bedreigingen van de partner. Het is een proces waarbij afhankelijkheid wordt vergroot en veerkracht wordt ondermijnd. Bij intieme terreur/dwingende controle is er sprake van een machtsverschil tussen de partners. Eén partner, meestal de man, oefent dwang en controle uit op de ander, veelal de vrouw, door haar vrijheid te beperken, haar te isoleren en door het gebruik van, vaak ernstig, geweld, ook seksueel. Intieme terreur/dwingende controle kan uit het volgende blijken: het volgen van activiteiten van de ander, ook langs digitale weg, het beperken of zelfs ontzeggen van de autonomie van de ander, het vergroten van de afhankelijkheid van de ander, maar ook uit: psychologische manipulatie (gaslighting), uitschelden, vernederen en bekritiseren, kinderen tegen de partner opzetten, jaloezie en chantage, seksuele dwang, misleiding, dreiging met suïcide of het bedreigen van kinderen of huisdieren en derden gebruiken of opzetten tegen de partner. De (ex-)partner en de eventuele kinderen voelen zich als gevolg hiervan continu bedreigd en onveilig.

In de Nederlandse wetgeving op het gebied van gezag en omgang wordt niet expliciet vermeld dat geweld tegen de andere ouder een factor is waarmee de rechter rekening houdt bij het nemen van zijn beslissing. Het is niettemin vanzelfsprekend dat de rechter dat wel moet doen. De veiligheid van de ouder en het kind zal centraal moeten staan bij de vraag welke zorg- of omgangsregeling in het belang van het kind is. In verband daarmee is het dus belangrijk dat de rechtbank zicht krijgt op de situatie als intieme terreur/dwingende controle wordt gesteld en (voldoende) wordt onderbouwd.

Inhoudelijke beoordeling

De rechtbank stelt vast dat op grond van het Verdrag van Istanbul nader onderzoek naar het bestaan van patronen van controle en dwang gedaan moet worden. De rechtbank is dit op grond van het Verdrag van Istanbul niet alleen verplicht, maar daarnaast ziet de rechtbank ook dat de vraag of sprake is (geweest) van intieme terreur/dwingende controle de ouders in deze zaak zodanig verdeeld houdt dat een dergelijk onderzoek nodig is om stappen te kunnen zetten in hun eigen proces, dat van de kinderen en ook voor wat betreft de besluitvorming met betrekking tot het gezag en de omgang. Wat de uitkomst van een dergelijk onderzoek ook is, het kan leiden tot het doorbreken van de op dit moment tussen ouders bestaande dynamiek. Daarna kunnen er hopelijk nieuwe stappen worden gezet, de ene of de andere kant op.

De Raad heeft een uitgebreid onderzoek uitgevoerd dat heeft geresulteerd in het gegeven advies met betrekking tot het gezag en de omgang en het verzoek om [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] onder toezicht te stellen. Hoewel het onderzoek uitvoerig is geweest en de situatie van veel kanten heeft belicht, stelt de rechtbank vast dat het onderzoek zich in hoofdzaak heeft gericht op het gezin van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] en de huidige situatie en dynamiek tussen de ouders. In het onderzoek is nauwelijks aandacht besteed aan het verleden van de ouders en aan de patronen uit het verleden, terwijl juist die informatie belangrijk is bij de beantwoording van de vraag of sprake is van intieme terreur/dwingende controle.

In het dossier bevinden zich diverse stukken die door de moeder in het geding zijn gebracht ter onderbouwing van haar standpunt dat sprake is (geweest) van intieme terreur/dwingende controle door de vader en die wel zien op (patronen uit) het verleden. Het betreft onder andere een rapport van een onderzoek, uitgevoerd door [naam 2] , en een dossieranalyse door dr. [naam 3] van Avest analyse waarin zij onder meer concludeert dat de Raad geen gedegen feitenonderzoek heeft gedaan naar de veiligheid van de moeder en de kinderen en het rapport vanuit een confirmation bias heeft toegeschreven aan het kader van ‘complexe echtscheiding’. Zij adviseert onder meer dat er geen omgang kan zijn tussen de vader en de kinderen voordat er een NIFP onderzoek heeft plaatsgevonden, de vader kan aantonen dat hij met succes een behandeling heeft gevolgd met betrekking tot zijn emotieregulatie en agressieproblematiek en de kinderen succesvol zijn behandeld voor hun PTSS-diagnoses. De rechtbank overweegt dat zij de in die rapportages opgenomen conclusies niet zonder meer kan en zal overnemen, omdat de uitgevoerde onderzoeken op verzoek van de moeder zijn uitgevoerd en uitsluitend zijn gevoed met informatie van de zijde van de moeder, zonder dat aan de vader daarin een stem is gegeven of dat hij is gehoord.

De rechtbank kan op basis van het rapport van de Raad, de door de moeder overgelegde stukken en de overige informatie die op dit moment beschikbaar is daarom niet zonder meer de conclusie trekken dat wel of niet sprake is (geweest) van intieme terreur/dwingende controle en conclusies trekken ten aanzien de veiligheid van de moeder en [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] en (daarmee) de omgang met de vader. Er zijn echter voldoende signalen die maken dat de rechtbank van oordeel is dat nader onderzoek moet plaatsvinden om meer zicht te krijgen op de situatie om te kunnen beoordelen of sprake is (geweest) van intieme terreur/dwingende controle.

In verband daarmee constateert de rechtbank dat uit de overgelegde stukken, het raadsonderzoek en hetgeen op de zittingen is besproken onder meer het volgende naar voren is gekomen dat reden geeft tot zorg:

In dit kader vestigt de rechtbank ook de aandacht op acties van de moeder die op zichzelf vragen oproepen en ook hun weerslag hebben op de dynamiek tussen de ouders en de mogelijk door de vader ervaren onmacht. Als voorbeeld noemt de rechtbank het feit dat de moeder zich heeft aangemeld als teammanager bij het hockeyteam van [de minderjarige 1] en stelt dat zij daarom altijd aanwezig moet zijn bij de trainingen. Hierdoor wordt het voor de vader lastig een hockeytraining bij te wonen. Ook heeft de moeder [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] aangemeld voor tennislessen, terwijl de kinderen bij de vader in de buurt een tennis clinic hadden bijgewoond en het de bedoeling was dat de kinderen bij hem in de buurt tennisles zouden krijgen.

Verder neemt de rechtbank in haar overwegingen mee dat Veilig Thuis – ondanks dat Veilig Thuis in het onderzoek de MASIC vragenlijsten bij beide ouders heeft afgenomen, waarbij aan de hand van de MASIC het gedrag van de vader niet als intieme terreur/dwingende controle is bestempeld – heeft aangegeven dat de door de moeder genoemde controle, dwang en intieme terreur meer uitgezocht zouden kunnen worden en heeft geadviseerd dat er een NIFP onderzoek wordt uitgevoerd. De rechtbank heeft in het rapport van Veilig Thuis van 3 maart 2025 onder meer gelezen: “Uit de gesprekken met zowel de vader als de moeder wordt duidelijk dat er verontrustend feiten naar voren zijn gekomen vanuit de Masic analyse in patronen van partnergeweld die hebben geleid tot emotionele onveiligheid en toenemend wantrouwen naar elkaar. Sinds de beëindiging van de relatie van ouders lijkt geweld aan de oppervlakte beperkt te zijn gebleven tot meningsverschillen terwijl de onderliggende problematiek cruciaal blijkt bij het in stand houden van patronen van onveiligheid binnen het gezinssysteem.”

De Raad heeft ter zitting toegelicht waarom de Raad de keuze heeft gemaakt om alleen onderzoek te doen naar de huidige dynamiek in het gezin van de ouders, [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] , en waarom het relationele verleden van de vader niet bij het onderzoek is betrokken. De Raad kiest ervoor om procesdiagnostiek in te zetten teneinde meer zicht te krijgen op deze dynamiek, in plaats van onderzoek te doen naar het verleden. Hoewel de rechtbank begrip heeft voor de hierin door de Raad gemaakte keuze, kan er naar haar oordeel niet voorbij gegaan worden aan het feit dat relationele dynamiek uit het verleden voorspellend kan zijn voor risico’s in het heden en in de toekomst.

De rechtbank ziet zich, gelet op al het voorgaande en de opdracht van het Verdrag van Istanbul, genoodzaakt om nader onderzoek te (laten) plaatsvinden. Niet alleen vanwege de door de moeder gestelde angst, maar ook vanwege de hiervoor genoemde aanwijzingen die niet zijn onderzocht (zoals veroordeling(en) in het verleden van de vader wegens partnergeweld) maar wel vragen oproepen in het licht van wat bekend is over intieme terreur/dwingende controle. Daarnaast weegt de rechtbank mee dat onder meer door Veilig Thuis en dr. [naam 3] van Avest analyse is geadviseerd om hiernaar nader onderzoek te verrichten. De rechtbank acht het daarom van belang dat nader onderzoek wordt gedaan naar de vraag of er in het onderhavige geval sprake is (geweest) van een patroon van huiselijk geweld en/of intieme terreur/dwingende controle, en wat dat betekent voor de kinderen en de omgang tussen de vader en de kinderen. Bij dit onderzoek zal in elk geval ook het (strafrechtelijk) verleden van de vader moeten worden onderzocht, evenals de bevindingen van de Waag. Dat neemt niet weg dat daarnaast, onder regie van de jeugdbeschermer die in het kader van de uit te spreken ondertoezichtstelling betrokken zal zijn, procesdiagnostiek kan plaatsvinden om te bezien welke conclusies te trekken zijn op basis van de huidige dynamiek tussen de ouders.

De rechtbank heeft op de zitting met partijen, de advocaten en de Raad gesproken over de methodes die zouden kunnen worden toegepast om nader onderzoek te (laten) doen. Vaststaat dat de MASIC vragenlijst die Veilig Thuis bij de beide ouders heeft afgenomen, onvoldoende is gebleken. Veilig Thuis en [naam 3] van Avest analyse hebben geadviseerd om onderzoek door het NIFP te laten plaatsvinden. Zoals de Raad in zijn advies heeft gemotiveerd, is een onderzoek door het NIFP niet het aangewezen instrument in deze procedure. Op de zitting is ook gesproken over de benoeming van het Expertisecentrum Dwingende Controle als deskundige. Dit Expertisecentrum is echter geen onderzoeksinstantie. De rechtbank ziet om die reden geen mogelijkheid om het Expertisecentrum met een onderzoeksopdracht te belasten. De rechtbank zal daarom de Raad opdracht geven om nader onderzoek te verrichten naar de gestelde patronen tussen de ouders. De rechtbank geeft de Raad daarbij in overweging om contact op te nemen met het Expertisecentrum Dwingende Controle om te bezien welk risico taxatie instrument behulpzaam kan zijn bij de beantwoording van de nog voorliggende vragen, zoals bijvoorbeeld de op zitting besproken Veilige Hulp Methodiek bij complexe scheiding.

Hoe nu verder?

De rechtbank zal de beslissingen over het gezag en de omgang (opnieuw) aanhouden in afwachting van het nadere onderzoek. De rechtbank ziet wel aanleiding om de huidige omgangsregeling aan te passen, omdat de regeling een wissel lijkt te trekken op de kinderen. De kinderen hebben niet voldoende tijd om tot rust te komen bij twee begeleide contactmomenten per week. De kinderen hebben gesprekken bij praktijk De Vlinder, maar ook met de begeleiders/medewerkers van het ’t Zorghuisje. Dat vergt veel van de kinderen.

Uit de diverse verslagen van ’t Zorghuisje volgt bovendien dat [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] last hebben van de dynamiek tussen de ouders en de spanning die zij daarbij ervaren. Mede hierdoor komen [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] niet toe aan de traumabehandeling die al langer door diverse hulpverlenende instanties noodzakelijk wordt geacht. De rechtbank is van oordeel dat de traumabehandeling van de kinderen nu voorrang moet krijgen en zal daarom een voorlopige regeling vaststellen, waarbij de kinderen onder begeleiding van ’t Zorghuisje één keer in de tien dagen contact hebben met de vader. De ene keer op woensdag en tien dagen daarna op een (geschikte) dag in het weekend, tien dagen daarna weer op woensdag en tien dagen daarna weer in het weekend en zo verder. Dit betekent per saldo dat de kinderen één keer in de drie weken op woensdag en één keer in de drie weken op zaterdag of zondag onder begeleiding van ’t Zorghuisje contact hebben met de vader.

Als de moeder met de kinderen naar het buitenland op vakantie gaat in de herfst-, kerst- of voorjaarsvakantie (voor zover het nadere onderzoek door de Raad dan nog niet gereed is), dienen de daardoor gemiste omgangsmomenten met de vader, op een ander moment te worden gecompenseerd in overleg met de vader en ’t Zorghuisje.

De rechtbank zal bij separate beslissing van heden [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] onder toezicht stellen van een jeugdbeschermer. De jeugdbeschermer zal de regie hebben en overzicht houden op wat er voor de kinderen nodig is. Voor de verdere overwegingen verwijst de rechtbank naar de beschikking in de procedure met zaak- en rekestnummer C/09/705186 / JE RK 26-638.

De rechtbank streeft ernaar de zaak in maart 2027 weer bij de meervoudige kamer op zitting te behandelen en zal de zaak daarom tot 1 februari 2027 pro forma aanhouden.

Kinderalimentatie

Aanhouding

De rechtbank ziet onvoldoende aanleiding om, zoals de vader heeft verzocht, de procedure op dit punt nog langer aan te houden. Hoewel niet in geschil is dat de vader in overleg is met de belastingdienst over een te verrekenen verlies, is de vader ruimschoots in de gelegenheid geweest om voorlopige cijfers te overleggen. De vader heeft ervoor gekozen om dit niet te doen. De rechtbank zal bij deze beschikking de kinderalimentatie vaststellen, zodat er op dit punt niet langer onzekerheid is. Mochten de definitieve cijfers betreffende de onderneming van de vader bekend zijn en een ander beeld geven dan waarvan de rechtbank nu uitgaat, dan kan een wijzigingsverzoek worden ingediend dat, indien mogelijk, tegelijk met de onderhavige zaak behandeld zal worden.

Ingangsdatum

Om proceseconomische redenen zal de rechtbank eerst de ingangsdatum vaststellen. De rechtbank stelt voorop dat zij op grond van artikel 1:402 van het Burgerlijk Wetboek (BW) een grote mate van vrijheid heeft bij het vaststellen van de ingangsdatum. Drie data liggen het meest voor de hand: de datum van het inleidend (zelfstandig) verzoek, de datum waarop de rechter beslist of de datum waarop de omstandigheden intreden die voor de onderhoudsverplichting bepalend zijn.

Partijen hebben tot augustus 2022 samengewoond, maar niet betwist is dat zij hierna nog een latrelatie onderhielden tot februari 2023. De rechtbank gaat ervan uit dat partijen in de periode dat zij niet samenwoonden met hun gezamenlijk inkomen de kosten voor de kinderen hebben gedragen.

De rechtbank zal de kinderalimentatie daarom vaststellen met ingang van 1 februari 2023 en over drie verschillende periodes, te weten:

De rechtbank zal in de verschillende periodes uitgaan van dezelfde financiële gegevens.

Behoefte

Partijen zijn het erover eens dat de behoefte van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] in 2023 € 884,-- per maand bedraagt. Geïndexeerd naar 2026 bedraagt deze behoefte € 1.046,-- (afgerond) per maand.

Behoefte verhogende kosten

De moeder stelt dat het tabelbedrag moet worden verhoogd met de netto kosten voor de
au-pair, welke kosten jaarlijks verschillen.

De rechtbank stelt bij de beoordeling van deze stelling van de moeder voorop dat in het tabelbedrag waaruit de behoefte van de kinderen volgt alle normale kosten zijn begrepen. De ‘normale’ kosten voor de opvang van de kinderen worden dus geacht te zijn verwerkt in het tabelbedrag. Bepaalde kosten kunnen echter zo uitzonderlijk zijn dat deze niet zijn begrepen in het tabelbedrag, en daarnaast niet te compenseren zijn met andere uitgavenposten. In dat geval kan het tabelbedrag worden gecorrigeerd. Voorbeelden van kosten die volgens het Rapport alimentatienormen in aanmerking komen voor correctie zijn de kosten van een gehandicapt kind, kosten van topsport, privélessen en extra hoge schoolgelden. Uitzonderlijk hoge kosten voor kinderopvang/-oppas in verband met de verwerving van inkomsten die niet (volledig) gecompenseerd worden door lagere uitgaven op andere posten, kunnen eveneens leiden tot een correctie op het tabelbedrag.

De rechtbank is van oordeel dat de moeder onvoldoende heeft onderbouwd waarom zij genoodzaakt was de door haar gemaakte keuze voor een au-pair te maken en waarom de daaraan verbonden netto oppaskosten noodzakelijk zijn en niet geacht kunnen worden (volledig) te zijn verdisconteerd in het tabelbedrag en niet gecompenseerd worden door lagere uitgaven op andere posten. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding om het tabelbedrag te verhogen.

De rechtbank zal hierna beoordelen in welke verhouding de behoefte in de verschillende perioden tussen partijen moet worden verdeeld.

Periode 1 (van 1 februari 2023 tot 1 februari 2026)

Draagkracht moeder

Voor de bepaling van de draagkracht van de moeder gaat de rechtbank uit van een bruto jaarinkomen als DGA vanuit haar onderneming [bedrijfsnaam] B.V. van € 75.985,- bruto per jaar.

De rechtbank gaat hierbij uit van de door de moeder overgelegde jaaropgaven en financiële stukken. De moeder heeft een verklaring van de boekhouder van 11 mei 2026 overgelegd waaruit volgt dat de moeder uitsluitend een maandelijks salaris uit de B.V. ontvangt. Er hebben geen dividenduitkeringen plaatsgevonden en er zijn geen bedragen onttrokken via de rekening-courantverhouding met de B.V. Verder geeft de boekhouder aan dat er op basis van de liquiditeitspositie en bedrijfsresultaten naast het salaris niet méér gelden kunnen worden onttrokken aan de B.V. zonder dat de financiële continuïteit van de onderneming direct in het geding komt.

Er is daarom naar het oordeel van de rechtbank geen reden om de opnames in rekening-courant op te tellen bij het inkomen van de moeder.

Het kindgebonden budget moet volgens vaste rechtspraak bij het inkomen van de desbetreffende ouder die het ontvangt, worden opgeteld. De rechtbank berekent het kindgebonden budget aan de hand van bovenstaande inkomensgegevens.

Op basis van de hiervoor genoemde uitgangspunten en rekening houdend met de in de aangehechte berekening opgenomen heffingskortingen en toeslagen, berekent de rechtbank het NBI van de moeder in 2023 op € 4.397,- per maand. De rechtbank verwijst hiervoor naar de aangehechte berekening.

Omdat het NBI van de moeder hoger is dan € 1.930,- , zal de rechtbank voor de berekening van haar draagkracht de formule 70% x [NBI – (0,3 NBI + € 1.175,-)] gebruiken. De draagkracht van de moeder bedraagt dan: 70% x [4.397 – (1.319 + 1.175)] = € 1.332,- per maand.

Draagkracht vader

De vader heeft aangegeven dat hij nog in gesprek is met de belastingdienst over een te verrekenen verlies, zijnde een (forse) investering die verkeerd is uitgepakt. De vader heeft verder geen financiële gegevens overgelegd. Naar het oordeel van de rechtbank had de vader op zijn minst de cijfers over 2022 en 2023 kunnen overleggen. De moeder heeft gesteld en met stukken onderbouwd dat de vader een winst uit onderneming had van € 57.000,- in 2018 en van € 240.000,- in 2019. De rechtbank volgt de moeder hierin en gaat bij gebrek van andere gegevens uit van een gemiddelde winst uit onderneming van € 198.500,- bruto per jaar. Hierbij overweegt de rechtbank dat de vader deze cijfers niet heeft betwist.

Op basis van de hiervoor genoemde uitgangspunten en rekening houdend met de in de aangehechte berekening opgenomen heffingskortingen en toeslagen, berekent de rechtbank het NBI van de vader in 2023 op € 9.671,- per maand. De rechtbank verwijst hiervoor naar de aangehechte berekening.

Omdat het NBI van de vader ook hoger is dan € 1.930,-, zal de rechtbank voor de berekening van zijn draagkracht dezelfde formule gebruiken. De draagkracht van de vader bedraagt dan: 70% x [9.671 – (2.901 + 1.175)] = € 3.916,- per maand.

De rechtbank zal bij de berekening van de draagkracht van de vader rekening houden met kosten die de vader voor zijn zoon [de minderjarige 3] heeft. Er is voor [de minderjarige 3] geen kinderalimentatie vastgesteld. Bovendien is niet van gebleken van een zorgregeling waarbij [de minderjarige 3] regelmatig bij de vader overnacht. Wel duidelijk en niet betwist is dat de vader regelmatig contact heeft met [de minderjarige 3] en dat de vader dus ook kosten voor hem draagt. Dat het gaat om het gestelde bedrag van € 600,- aan kosten per maand blijkt evenwel niet uit de overgelegde onderbouwing van die kosten. Met inachtneming van hetgeen hiervoor is overwogen, houdt de rechtbank daarom schattenderwijs rekening met een bedrag aan kosten voor [de minderjarige 3] van
€ 200,- per maand.

Dat betekent dat de draagkracht van de vader voor de kosten van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] € 3.716,- per maand bedraagt.

Verdeling draagkracht

De draagkracht van partijen bedraagt gezamenlijk € 5.048,- per maand (€ 1.332 + € 3.716). Dit is voldoende om in de behoefte van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] te voorzien. De rechtbank zal daarom een draagkrachtvergelijking maken waarbij de behoefte naar rato van ieders draagkracht zal worden verdeeld. Hiervoor gebruikt de rechtbank de formule: ieders draagkracht gedeeld door de totale draagkracht vermenigvuldigd met de behoefte.

Het eigen aandeel van de vader bedraagt: 3.716 / 5.048 x 884 = € 651,-

Het eigen aandeel van de moeder bedraagt: 1.332 / 5.048 x 884 = € 233,-

samen € 884,-

Van de totale behoefte van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] komt een gedeelte van € 651,- per maand, wat neerkomt op € 325,50 per maand per kind voor rekening van de vader. Een gedeelte van

€ 233,- per maand, wat neerkomt op € 116,50 per maand per kind komt voor rekening van de moeder.

De rechtbank gaat in deze periode uit van een zorgkorting van 15% gelet op de omgangsregeling die in deze periode gold. De zorgkorting bedraagt dan € 132,- per maand (15% van € 884 (behoeftebedrag)).

Conclusie periode 1

De zorgkorting strekt in mindering op het hiervoor berekende aandeel. De door de vader te betalen bijdrage bedraagt dan € 519,- per maand (€ 651 (aandeel) -/- € 132 (bedrag aan zorgkorting)) in 2023.

De door de vader te betalen (afgeronde) bijdrage is dan:

Periode 2 (van 1 februari 2026 tot 8 oktober 2026)

In deze periode houdt de rechtbank er rekening mee dat de moeder op 1 februari 2026 moeder is geworden van [de minderjarige 4] en dat de draagkracht van de moeder over haar drie dochters moet worden verdeeld.

In dit kader gaat de rechtbank uit van de niet betwiste behoefte van [de minderjarige 4] van € 400,- per maand.

De rechtbank beschikt niet over inkomensgegevens van de vader van [de minderjarige 4] ( [naam 4] ). De rechtbank heeft geen aanleiding om aan te nemen dat [naam 4] geen verdiencapaciteit heeft of dat niet van hem kan worden gevergd dat hij die verdiencapaciteit benut. De rechtbank gaat er daarom van uit dat hij de helft van de kosten voor [de minderjarige 4] kan dragen. Dit betekent dat de moeder met een bedrag van € 200,- per maand moet voorzien in de behoefte van [de minderjarige 4] . De rechtbank houdt hier rekening mee bij de bepaling van de draagkracht van de moeder.

De rechtbank zal voor de berekening van de draagkracht van partijen de formule 70% x [NBI – (0,3 NBI + € 1.365,-)] gebruiken.

Met inachtneming van de hiervoor genoemde inkomensgegevens, maar met toepassing van de tarieven die gelden in 2026 becijfert de rechtbank het NBI van de moeder op € 4.753,- en de draagkracht van de moeder met ingang van 1 februari 2026 op € 1.173,- per maand.

Met inachtneming van de tarieven van 2026 gaat de rechtbank met ingang van 1 februari 2026 uit van een NBI van € 9.661,- en een draagkracht van de vader van € 3.579,- per maand.

Verdeling draagkracht

De draagkracht van partijen bedraagt gezamenlijk € 4.752,- per maand (€ 1.173 + € 3.579). Dit is voldoende om in de naar 2026 geïndexeerde behoefte van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] (€ 1.046,- per maand) te voorzien. De rechtbank zal daarom weer een draagkrachtvergelijking maken waarbij de behoefte naar rato van ieders draagkracht zal worden verdeeld. Hiervoor gebruikt de rechtbank de formule: ieders draagkracht gedeeld door de totale draagkracht vermenigvuldigd met de behoefte.

Het eigen aandeel van de vader bedraagt: 3.579 / 4.752 x 1.046 = € 788,-

Het eigen aandeel van de moeder bedraagt: 1.173 / 4.752 x 1.046 = € 258,-

samen € 1.046,-

Van de totale behoefte van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] komt een gedeelte van € 788,- per maand, wat neerkomt op € 394,- per maand per kind voor rekening van de vader. Een gedeelte van

€ 258,- per maand, wat neerkomt op € 129,- per maand per kind komt voor rekening van de moeder.

De rechtbank gaat in deze periode uit van een zorgkorting van 15% gelet op de omgangsregeling die in deze periode gold. De zorgkorting bedraagt dan € 156,- per maand (15% van € 1.046 (behoeftebedrag)).

Conclusie periode 2

De zorgkorting strekt in mindering op het hiervoor berekende aandeel. De door de vader te betalen bijdrage bedraagt dan € 632,- per maand (€ 788 (aandeel) -/- € 156 (bedrag aan zorgkorting)) in de periode van 1 februari 2026 tot 8 oktober 2026.

Periode 3 (vanaf 8 oktober 2026)

Vanaf deze datum zal de rechtbank de kinderalimentatie voorlopig vaststellen en hierbij rekening houden met de gewijzigde omgangsregeling en een daarbij horende zorgkorting van 5%. Dit betekent dat de zorgkorting vanaf deze datum € 52,- bedraagt (5% van
€ 1.046). Voor het overige gaat de rechtbank uit van de cijfers zoals hiervoor weergegeven bij periode 2.

Conclusie periode 3

De zorgkorting strekt in mindering op het hiervoor berekende aandeel. De door de vader te betalen bijdrage bedraagt dan € 736,- per maand (€ 788 (aandeel) -/- € 52 (bedrag aan zorgkorting)) vanaf 8 oktober 2026.

Conclusie kinderalimentatie

Partijen hebben op de zitting van 5 maart 2025 met elkaar afgesproken dat de vader vanaf

1 maart 2025 een bedrag van € 400,- aan kinderalimentatie aan de moeder zou betalen.

Gelet op de bovengenoemde berekening dient de vader per saldo meer te betalen dan destijds is afgesproken. De rechtbank zal daarom bepalen dat hetgeen de vader reeds heeft betaald aan de moeder vanaf 1 maart 2025 in mindering strekt op de in totaal verschuldigde bijdrage aan kinderalimentatie.

bepaalt dat de minderjarigen [de minderjarige 1] , geboren op [geboortedatum 1] 2019 te

[geboorteplaats] en [de minderjarige 2] , geboren op [geboortedatum 2] 2021 te [geboorteplaats] ,

voorlopig onder begeleiding van ’t Zorghuisje één keer in de tien dagen contact hebben met de vader (de ene keer op woensdag en tien dagen daarna op een (geschikte) dag in het weekend, tien dagen daarna weer op woensdag en tien dagen daarna weer in het weekend en zo verder). Dit betekent per saldo dat de kinderen één keer in de drie weken op woensdag en één keer in de drie weken op zaterdag of zondag onder begeleiding van ’t Zorghuisje contact hebben met de vader;

verzoekt de Raad voor de Kinderbescherming een onderzoek te verrichten met het hiervoor omschreven doel en daarover aan de rechtbank te rapporteren en advies uit te brengen;

bepaalt de door de vader te betalen kinderalimentatie over de periode van:

bepaalt de door de vader met ingang van 8 oktober 2026 te betalen voorlopige kinderalimentatie op € 736,- per maand, telkens bij vooruitbetaling aan de moeder te voldoen, en verklaart deze vaststelling uitvoerbaar bij voorraad;

bepaalt dat de behandeling ter zitting, na ontvangst van het rapport en advies van de Raad voor de Kinderbescherming, wordt voortgezet op een nader te bepalen datum en tijdstip in aanwezigheid van de Raad voor de Kinderbescherming;

houdt iedere verdere beslissing ten aanzien van het gezag, de omgang c.q. verdeling van de zorg- en opvoedingstaken en de voorlopige kinderalimentatie aan.