Rechtbank Den Haag 07-10-2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:32783

Ontvankelijkheid

Bij het indienen van een verzoek tot ontbinding van een geregistreerd partnerschap is het wettelijk verplicht om een ouderschapsplan over te leggen. De ouders hebben dat niet gedaan. De rechtbank stelt vast dat het de ouders niet is gelukt om op alle punten ten aanzien van de kinderen tot overeenstemming te komen. Gelet hierop zal de rechtbank voorbijgaan aan het wettelijk vereiste.

Omdat aan de overige wettelijke formaliteiten wel is voldaan, zal de rechtbank de vrouw en de man ontvangen in hun verzoeken om het geregistreerd partnerschap te ontbinden.

Inhoudelijke beoordeling

De vrouw en de man hebben gesteld dat het geregistreerde partnerschap duurzaam is ontwricht, zodat het verzoek tot ontbinding van het geregistreerd partnerschap als onweersproken en op de wet gegrond kan worden toegewezen.

Reguliere regeling

De ouders zijn het erover eens om de huidige lopende zorgregeling als definitief vast te stellen. De rechtbank zal conform deze overeenstemming beslissen.

De ouders verschillen van mening of deze regeling ook nog voor [de minderjarige 1] moet gelden.

De rechtbank is – evenals de raad op zitting naar voren heeft gebracht– van oordeel dat de zorgregeling niet meer voor [de minderjarige 1] moet worden vastgesteld. [de minderjarige 1] is immers ruim 16 jaar, heeft haar eigen agenda en wordt in staat geacht om zelf haar contactmomenten met de man te bepalen. Gelet hierop acht de rechtbank het niet meer in haar belang om nog een zorgregeling vast te stellen.

De rechtbank zal bepalen dat [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] bij de man verblijven:

- de ene week (even weken): van donderdag 19.00 uur tot zondag 19.00 uur;

-de andere week (oneven weken): van woensdag 17.00 uur tot vrijdag 17.00 uur.

Vakanties

De ouders zijn het erover eens dat de reguliere zorgregeling doorloopt tijdens de vakanties, met uitzondering van de zomervakantie.

Ten aanzien van de zomervakantie verzoekt de vrouw dat elke ouder twee aaneengesloten weken [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] bij zich heeft, waarbij de vrouw de even jaren de eerste keuze heeft en de man de oneven jaren de eerste keuze heeft waarbij de keuze voor de verdeling van de zomervakantie vóór 1 november van het kalenderjaar voorafgaand aan de desbetreffende zomervakantie schriftelijk aan de andere ouder kenbaar wordt gemaakt. De man kan hiermee instemmen, zodat de rechtbank dit zal beslissen.

Ten aanzien van de kerst- en meivakantie verzoekt de vrouw deze vakanties in onderling overleg bij helfte te verdelen, waarbij de vrouw in de oneven jaren de eerste keuze heeft welke week zij de kinderen bij zich wenst te hebben en de man in de even jaren de eerste keuze heeft. Op de zitting heeft de man aangegeven te kunnen instemmen met het verzoek van de vrouw ten aanzien van de kerstvakantie, maar niet ten aanzien van de meivakantie. De man heeft nader toegelicht dat de kinderen in verband met zijn werk niet een week in de meivakantie bij hem kunnen verblijven.

De rechtbank volgt de vrouw in haar verzoek. De rechtbank vindt het –evenals de raad op zitting naar voren heeft gebracht– een verantwoordelijkheid van beide ouders om voor de kinderen te zorgen. Dit geldt ook voor de vakanties. Het is dan ook aan de man om opvang voor de kinderen te regelen voor zover hij in verband met zijn werk niet zelf in de meivakantie voor de kinderen zou kunnen zorgen. Bovendien heeft de vrouw naar voren gebracht geen bezwaar te hebben als een ander voor de kinderen zorgt.

Feestdagen

De ouders zijn het erover eens dat de feestdagen (in ruime zin, dus niet beperkt tot de officiële feestdagen) - in afwijking van de reguliere zorgregeling - in onderling overleg bij helfte worden verdeeld. Gelet hierop zal de rechtbank conform deze overeenstemming beslissen.

Bij de vaststelling van de kinderalimentatie en de berekening neemt de rechtbank de aanbevelingen van de Expertgroep Alimentatie opgenomen in het Rapport alimentatienormen als uitgangspunt. De rechtbank rondt hierna in haar berekening de bedragen telkens af op hele euro’s.

Samenloop van onderhoudsverplichtingen

Er is sprake van een samenloop van onderhoudsverplichtingen. De man is voor [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] onderhoudsplichtig (gezin 1), maar ook voor [de minderjarige 5] , zijn zoon met zijn huidige partner (gezin 2). Bij een dergelijke samenloop van onderhoudsverplichtingen moet de rechtbank beoordelen of de man in staat is om aan al zijn onderhoudsverplichtingen te voldoen.

De rechtbank zal een methode toepassen van draagkrachtverdeling bij samengestelde gezinnen voor de ouder die meerdere onderhoudsverplichtingen heeft. De rechtbank zal de draagkracht van de man voor zijn aandeel in beide gezinnen apart berekenen. Zo wordt de zuivere draagkracht van de man per gezin berekend, in plaats van zijn afgeleide draagkracht op basis van de kinderen waarvoor hij onderhoudsplichtig is. Voor zover de man een tekort heeft om in het totaal van de aandelen te voldoen, wordt dit naar rato van dit tekort over de aandelen omgeslagen. De rechtbank zal dit hieronder uiteenzetten en motiveren.

Ingangsdatum

Om proceseconomische redenen zal de rechtbank eerst de ingangsdatum vaststellen. De vrouw verzoekt de ingangsdatum vast te stellen op de datum van de beschikking. Voor zover de rechtbank een beslissing zal nemen waarbij de man geen hypotheeklasten van de echtelijke woning meer betaalt, verzoekt de vrouw de ingangsdatum met ingang van die datum te bepalen. Voor zover de rechtbank zal beslissen dat de vrouw met ingang van de datum van indiening van het verzoekschrift moet meebetalen aan de hypotheeklasten dan verzoekt de vrouw de ingangsdatum op de datum van indiening van het verzoekschrift

(26 mei 2025) te bepalen.

De rechtbank volgt de vrouw in haar primaire standpunt en overweegt daartoe het volgende.

Artikel 1:402 van het Burgerlijk Wetboek (BW) laat de rechter een grote mate van vrijheid bij het vaststellen van de ingangsdatum van een alimentatieverplichting. Op grond van vaste jurisprudentie heeft echter in het algemeen als uitgangspunt te gelden dat de rechter behoedzaam gebruik moet maken van zijn bevoegdheid tot het vaststellen van een bijdrage over een periode in het verleden. Zoals hierna zal blijken, zal de rechtbank de echtelijke woning onverdeeld laten, zal er geen gebruiksvergoeding worden opgelegd en zal ieder de helft van de hypotheekrente en -aflossing gaan betalen vanaf de datum van de beschikking. Gelet hierop zal de rechtbank de ingangsdatum van de kinderalimentatie vaststellen op de datum van de beschikking.

Gezin 1: de man en de vrouw met [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4]

Behoefte van [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4]

De ouders zijn het erover eens dat de behoefte van [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] in 2024

€ 1.703,- per maand bedroeg. Geïndexeerd naar 2026 bedraagt deze behoefte € 1.897,- per maand voor vier kinderen ofwel € 474,- per maand per kind.

Draagkracht van de ouders

De rechtbank zal hierna beoordelen in welke verhouding deze behoefte tussen de ouders moet worden verdeeld. Dit doet de rechtbank aan de hand van ieders Netto Besteedbare Inkomen (NBI) in 2026.

Vervolgens dient het bedrag aan draagkracht volgens de aanbevelingen van de Expertgroep Alimentatie opgenomen in het Rapport alimentatienormen in 2026 berekend te worden aan de hand van de formule 70% x [NBI – (0,3 NBI + 1365)]. Voor de lagere inkomens beneden een NBI van € 2.200,- zijn vaste bedragen van toepassing.

NBI en draagkracht vrouw

Tussen partijen is in het kader van de draagkracht in geschil van welk inkomen bij de berekening van het NBI van de vrouw moet worden uitgegaan. De vrouw stelt dat moet worden uitgegaan van een jaarinkomen van € 19.179,-, zoals blijkt uit de door haar als productie 19 overgelegde jaaropgave 2025. De man betwist het standpunt van de vrouw en stelt dat de vrouw niet haar volledige verdiencapaciteit benut. Volgens de man kan de vrouw 32 uur per week gaan werken en moet hiervan worden uitgegaan. Anders dan de man stelt, ziet de rechtbank geen aanleiding om bij de bepaling van de draagkracht van de vrouw rekening te houden met een verdiencapaciteit. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat de vrouw een alleenstaande moeder is die het grootste gedeelte van de zorg van de vier kinderen draagt waarvan bovendien het jongste kind drie jaar is en nog niet naar school gaat.

Voor de bepaling van de draagkracht van de vrouw zal de rechtbank dan ook uitgaan van het jaarinkomen van € 19.179,-, zoals de vrouw stelt.

Zoals hierna zal blijken, zal de rechtbank de echtelijke woning onverdeeld laten. Ook zal de rechtbank –zoals hierna blijkt – bepalen dat ieder de helft van de hypotheekrente en -aflossing zal betalen. Echter, omdat partijen in juli 2024 duurzaam gescheiden zijn gaan leven en sinds die tijd twee jaar is verstreken, kan de man de hypotheekrente die hij voor de voormalige echtelijke woning betaalt niet meer fiscaal aftrekken. Dit heeft ook tot gevolg dat de vrouw het eigenwoningforfait volledig moet betalen. Daarnaast zal de rechtbank –evenals partijen in hun overgelegde berekeningen doen– uitgaan van de WOZ waarde van de woning van € 580.000,-. Verder zijn partijen het erover eens dat de hypotheekaflossing

€ 4.140,- per jaar bedraagt, waarvan ieder de helft betaalt, ofwel ieder € 173,- per maand

(€ 4.140:2:12). Ook zijn partijen het erover eens dat ieder aan hypotheekrente € 3.718,- per jaar betaalt, ofwel ieder € 310,- per maand.

De rechtbank houdt verder rekening met de volgende fiscale heffingskortingen:

De rechtbank gaat ervan uit dat de vrouw geen recht zal hebben op het kindgebonden budget, gezien de omvang van haar aandeel in het vermogen na gedeeltelijke verdeling van de huwelijksgoederengemeenschap (vordering van de vrouw op de man terzake de aan haar toekomende helft van de waarde van de aandelen die onderdeel uitmaakt van het box 3 vermogen van de vrouw). De rechtbank zal hiermee dan ook geen rekening houden.

Op basis van de hiervoor genoemde uitgangspunten en rekening houdend met in de aangehechte berekening opgenomen heffingskortingen, berekent de rechtbank het NBI van de vrouw in 2026 op € 1.598,- per maand. De rechtbank verwijst hiervoor naar de aangehechte berekening.

Bij een NBI tot € 1.950,- per maand geldt volgens de draagkrachttabel (2026) een minimale draagkracht van € 50,- per maand voor twee of meer kinderen. De rechtbank zal daarom deze draagkracht voor de vrouw in aanmerking nemen. Onder deze omstandigheden komt de rechtbank niet toe aan de beantwoording van de vraag of bij de vrouw met het woonbudget of de werkelijke woonlasten gerekend moet worden.

NBI en draagkracht man

Voor de bepaling van de draagkracht van de man gaat de rechtbank –evenals beide partijen – uit van een inkomen als DGA van € 6.800,- bruto per maand, te vermeerderen met € 321,- per maand vrijwillige bijdrage Zvw en € 1.135,- per maand AOV-uitkering. De rechtbank gaat hierbij uit van de overgelegde salarisspecificaties over de maanden mei, juni en juli 2026.

De rechtbank houdt verder –evenals beide partijen – rekening met:

Daarnaast houdt de rechtbank rekening met het volgende:

Op basis van de hiervoor genoemde uitgangspunten, berekent de rechtbank het NBI van de man in 2026 op € 4.679,- per maand. De rechtbank verwijst hiervoor naar de aangehechte berekening.

De man stelt dat bij de bepaling van zijn draagkracht rekening moet worden gehouden met zijn werkelijke woonlasten in plaats van het gebruikelijke woonbudget, omdat zijn werkelijke woonlasten nu aanzienlijk hoger zijn dan het woonbudget. De rechtbank overweegt dat bij de vaststelling van de kinderalimentatie in beginsel rekening wordt gehouden met een woonbudget. Dit geldt temeer, omdat –zoals hierna zal blijken– bij de man sprake is van een tekort aan draagkracht. Omdat de voormalige echtelijke woning onverdeeld blijft en de rechtbank oordeelt dat partijen de hypotheeklasten bij helfte moeten delen zolang de woning onverdeeld blijft, zal de rechtbank bij de man als extra last rekening houden met een bedrag van € 483,- per maand, te weten aan rente € 310,- per maand (€ 3.718:12) plus aan aflossing € 173,- per maand ((€ 4.140:2) : 12). Gebleken is dat partijen al langer dan twee jaar duurzaam gescheiden leven en daarom gaat de rechtbank ervan uit dat bij de man geen recht bestaat op fiscale aftrek van hypotheekrente.

Daarnaast is het woonbudget 30% van het NBI. Omdat de man samenwoont met zijn huidige partner, ziet de rechtbank aanleiding om af te wijken van het hiervoor genoemde percentage van 30%. De rechtbank is van oordeel dat, gelet op het duurzame samenwonen van de man met zijn partner, de woonlasten gedeeld kunnen worden. De rechtbank zal daarom rekening houden met een woonbudget van 15% van het NBI van de man. De rechtbank gaat eraan voorbij dat de huidige huurlasten van de man en zijn partner hoger zijn dan 15% van het NBI van de man en zijn partner, omdat er sprake is van een draagkrachttekort en de man en zijn partner tijdelijk huren en zo snel mogelijk tegen lagere maandlasten een woning willen kopen. De formule die de rechtbank voor de berekening van de draagkracht van de man zal gebruiken is dan 70% x [NBI – (0,15x NBI + 1.365 + 483)]. De draagkracht van de man bedraagt dan: 70% x [4.679 – (702 + 1.365 + 483)] = € 1.490,- per maand, ofwel € 373,- per maand per kind.

Draagkrachtvergelijking

De draagkracht van partijen bedraagt gezamenlijk € 1.540,- (50 +1.490) per maand. Dit is onvoldoende om volledig in de behoefte van [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] te voorzien. De rechtbank komt daarom niet toe aan een draagkrachtvergelijking. Er is sprake van een tekort van € 357,- per maand (€ 1.897 -/- 1.540). Gelet hierop moet de man zijn volledige aandeel aanwenden voor de kinderalimentatie.

Gezin 2: man met zijn partner en [de minderjarige 5]

Behoefte [de minderjarige 5]

Partijen zijn het erover eens zijn dat de behoefte van [de minderjarige 5] in 2026 € 964,- per maand bedraagt. In deze berekening gaat de rechtbank dan ook uit van deze behoefte.

Draagkracht man

De draagkracht van de man bedraagt hetzelfde als in gezin 1, te weten € 1.490,- per maand.

Draagkracht partner van de man

Voor de bepaling van de draagkracht van de partner van de man gaat de rechtbank uit van een inkomen van € 64.839,- bruto per jaar. De rechtbank gaat daarbij uit van de door de man overgelegde jaaropgave 2025 van zijn partner.

Het kindgebonden budget moet volgens vaste rechtspraak bij het inkomen van de desbetreffende ouder die het ontvangt, worden opgeteld. De rechtbank berekent het kindgebonden budget aan de hand van de inkomensgegevens van de man en zijn partner. Uit de berekening volgt dat bij hun gezamenlijk inkomen recht is op een bedrag van € 52,- per jaar. De rechtbank zal dit bedrag in de berekening van de draagkracht van de partner als inkomen meenemen.

Daarnaast houdt de rechtbank rekening met de volgende fiscale heffingskortingen:

Op basis van de hiervoor genoemde uitgangspunten berekent de rechtbank haar NBI in 2026 op € 4.131,- per maand. De rechtbank verwijst hiervoor naar de aangehechte berekening.

Ook bij de partner van de man ziet de rechtbank aanleiding om af te wijken van het hiervoor genoemde percentage van 30% van het woonbudget, gelet op het duurzame samenwonen van de man met zijn partner en dat de woonlasten daarom gedeeld kunnen worden. De rechtbank zal rekening houden met een woonbudget van 15% van het NBI van de partner. De formule die de rechtbank voor de berekening van de draagkracht van de partner zal gebruiken is dan 70% x [NBI – (0,15x NBI + 1.365)]. De draagkracht van de partner bedraagt dan: 70% x [4.131 – (620 + 1.365)] = € 1.502,- per maand voor [de minderjarige 5] .

Draagkrachtvergelijking

De draagkracht van de man en de partner van de man bedraagt gezamenlijk

€ 2.992,- (1.490 +1.502) per maand. Dit is voldoende om in de behoefte van [de minderjarige 5] te voorzien.

De rechtbank zal een draagkrachtvergelijking maken waarbij de behoefte naar rato van ieders draagkracht zal worden verdeeld. Hiervoor gebruikt de rechtbank de formule: ieders draagkracht gedeeld door de totale draagkracht vermenigvuldigd met de behoefte. Daarbij wordt draagkrachtvergelijking gemaakt met de volledige (‘zuivere’) draagkracht. Hiervoor gebruikt de rechtbank de formule: ieders draagkracht gedeeld door de totale draagkracht vermenigvuldigd met de behoefte.

Aandeel man en aandeel partner van de man voor [de minderjarige 5]

Het eigen aandeel van de man bedraagt: 1.490 /2.992 x 964 = € 480,-

Het eigen aandeel van de partner van de man bedraagt: 1.502 /2.992 x 964 = € 484,-

€ 964,-

Van de totale behoefte van [de minderjarige 5] komt een gedeelte van € 480,- voor rekening van de man. Een gedeelte van € 484,- komt voor rekening van de partner van de man.

Vergelijking gezin 1 en gezin 2

Gelet op het voorgaande moet de man voor [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] in totaal € 1.490,- per maand bijdragen en voor [de minderjarige 5] € 480,- per maand bijdragen. Samen is dit

€ 1.970,- per maand. De man is daartoe financieel niet in staat want hij heeft een draagkracht van € 1.490,- per maand.

De rechtbank zal daarom de draagkracht van de man verdelen naar rato van de berekende aandelen in de kosten van de vijf kinderen. De man heeft dan beschikbaar:

voor [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] : (1.490/1.970) x 1.490 = € 1.127,-

voor [de minderjarige 5] : (480/1.970) x 1.490 = € 363,-

€ 1.490,-

Het aandeel van de vrouw in de kosten van [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] van € 50,- per maand en het aandeel van de man in deze kosten van € 1.127,- per maand komen bij elkaar neer op

€ 1.177,- per maand en zijn dus ontoereikend om volledig in de kosten van [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] te voorzien en maakt een tekort van (€ 1.897,- -/- € 1.177,- =) € 720,- per maand.

Zorgkorting

De ouders zijn het erover eens dat voor [de minderjarige 1] een zorgkorting van 5% moet worden toegepast. In geschil is welke zorgkorting voor [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] moet worden toegepast. De vrouw stelt dat een zorgkorting van 25% moet worden toegepast. De man betwist dit en stelt dat een zorgkorting van 35% moet worden toegepast. Gelet op de door de rechtbank vast te stellen zorgregeling, acht de rechtbank een zorgkorting van 25% redelijk. Dit betekent dat voor [de minderjarige 1] de zorgkorting € 24,- (5% van € 474) per maand bedraagt en voor [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] € 119,- (25% van € 474) per maand per kind.

Omdat sprake is van een tekort van € 720,- per maand wordt het tekort aan beide ouders voor de helft toegerekend ofwel € 360,- per maand per ouder. De helft van het tekort komt in mindering op de zorgkorting van de man. De zorgkorting bedraagt € 24,- voor [de minderjarige 1] plus

Het totale aandeel van de man in de kosten van [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] bedraagt € 1.127,- per maand, ofwel € 282,- per maand per kind. Het aandeel van de man rekening houdend met de zorgkorting van € 5,- per kind per maand bedraagt dan in de kosten van elk kind € 277,- per maand (€ 282 -/- € 5).

Conclusie

Gelet op dit alles berekent de rechtbank dat de man voor [de minderjarige 1] [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] € 277,- per maand moet betalen. Daarbij merkt de rechtbank voor de goede procesorde op dat het haar procesrechtelijke niet is toegestaan om meer kinderalimentatie toe te wijzen dan is verzocht. Gelet hierop zal de rechtbank bepalen dat de man voor [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] met ingang van vandaag een bedrag van € 180,- per maand aan de vrouw moet betalen.

Verdeling

Partijen zijn op [datum] 2010 een geregistreerd partnerschap aangegaan. Zij hebben geen partnerschapsvoorwaarden gemaakt. Gelet hierop moet worden aangenomen dat tussen de echtgenoten een algehele gemeenschap van goederen bestond. Het uitgangspunt is dat alle goederen en alle schulden in de algehele gemeenschap van goederen vallen. Partijen hebben op grond van artikel 1:100 BW beiden een gelijk aandeel in de ontbonden huwelijksgemeenschap.

Peildatum

Voor de omvang en samenstelling van de ontbonden gemeenschap geldt als peildatum de datum van indiening van het verzoek tot ontbinding van het partnerschap. Dat is 26 mei 2025. Voor de bepaling van de waarde van de te verdelen goederen geldt – voor zover de man en de vrouw niet anders overeenkomen dan wel de eisen van redelijkheid en billijkheid met zich brengen – de datum van feitelijke verdeling als peildatum.

Omvang

Door partijen zijn de volgende bestanddelen en schulden van de gemeenschap naar voren gebracht:

Kern van het geschil

De rechtbank zal eerst de verdeling van de aandelen en de echtelijke woning bespreken en de kern van wat partijen verdeeld houdt samenvatten. De aandelen van de vennootschap waarvan de man DGA is hebben een waarde van enkele miljoenen euro’s. De vrouw woont met de kinderen in de echtelijke woning en zij wil de alleen-eigenaar van de echtelijke woning worden. De vrouw heeft onbetwist gesteld dat als de man haar een bedrag betaalt van € 270.000,-, zij daarmee de aan de echtelijke woning verbonden hypothecaire geldlening zodanig kan aflossen dat zij het resterende deel van de lening uitsluitend op haar naam gesteld kan krijgen en de man door de bank kan worden ontslagen uit zijn hoofdelijke aansprakelijkheid. De vrouw stelt voor om de betaling van het bedrag van € 270.000,- aan te merken als voorschot op de aan haar toekomende helft van de waarde van de aandelen

en de aan de man toekomende helft van de overwaarde van de echtelijke woning te verrekenen met het aandeel van de vrouw in de waarde van de aandelen. Bij aanvaarding van dit voorstel heeft de vrouw nog steeds een aanzienlijk bedrag van de man te vorderen terzake de verdeling van de aandelen, maar is zij bereid om met de man te laten onderzoeken wat zijn financiële mogelijkheden zijn en of die een betalingsregeling rechtvaardigen en kan zij in ieder geval met de kinderen in hun vertrouwde omgeving blijven wonen. De financiën van de vrouw zijn beperkt, zodat zij zonder de hulp van de man zoals door de vrouw is voorgesteld financieel niet in staat is om de man ter zake de echtelijke woning uit te kopen. Als de woning moet worden verkocht, zal de vrouw financieel niet in staat zijn om alternatieve woonruimte te bekostigen die enigszins vergelijkbaar is met de echtelijke woning en voldoende ruimte biedt aan haar en de vier kinderen van partijen. De man heeft het voorstel van de vrouw in de procedure en op zitting afgewezen. De man is daartoe niet bereid en hij voert aan dat hij ondanks de aanzienlijke waarde van de aandelen niet in staat is om een bedrag van € 270.000,- te financieren. Wat de man betreft wordt niet de waarde van de aandelen verdeeld maar krijgt de vrouw aandelen toebedeeld zodat zij medeaandeelhouder wordt en wordt de echtelijke woning verkocht en de opbrengst verdeeld nadat eerst rekening wordt gehouden met zijn vergoedingsrecht op de gemeenschap van € 441.136,-.

ad. 1 – aandelen [bedrijfsnaam 1] B.V.

De aandelen in [bedrijfsnaam 1] B.V. behoren tot de gemeenschap van goederen. Gebleken is dat de man enig aandeelhouder en enig bestuurder van [bedrijfsnaam 1] B.V. is. Deze onderneming is in 2009 opgericht. In 2022 heeft de man een schenking onder uitsluitingsclausule ontvangen van zijn vader in het kader van bedrijfsopvolging. Meer specifiek heeft de vader van de man de aandelen van [bedrijfsnaam 2] B.V. aan de man geschonken. Deze aandelen kenden een waarde van € 441.136,-, De man heeft vervolgens [bedrijfsnaam 1] B.V. en [bedrijfsnaam 2] B.V. met elkaar laten fuseren, waarbij het vermogen van [bedrijfsnaam 2] B.V. is verkregen door [bedrijfsnaam 1] B.V. en [bedrijfsnaam 2] B.V. is opgehouden te bestaan.

Partijen zijn het eens over de waarde van de aandelen van [bedrijfsnaam 1] B.V. De waarde van de aandelen bedroeg € 2.614.000,-, zoals volgt uit de berekening van 12 november 2025 van B+P Belastingadviseurs.

De vrouw verzoekt primair de aandelen van [bedrijfsnaam 1] B.V. toe te delen aan de man onder vergoeding van de helft van de waarde van de aandelen te verminderen met de AB-claim en [bedrijfsnaam 2] . De man stelt geen financiële middelen te hebben om de vrouw uit te kopen. De vrouw verweert zich hiertegen en stelt dat de man onvoldoende heeft aangetoond dat hij niets zou kunnen financieren. Subsidiair verzoekt de vrouw dat de man haar nu een deelbetaling van € 270.000,- voldoet, welk bedrag in mindering komt op de definitief door de man aan de vrouw te betalen overbedelingsvergoeding van de aandelen, zodat zij de woning op korte termijn kan overnemen.

De man verzoekt primair op grond van artikel 3:178 lid 3 BW de verdeling van de aandelen tot eind 2027 uit te sluiten en subsidiair dat ieder der partijen een deel van de aandelen krijgt toebedeeld. Volgens de man is hij gebonden aan de (wettelijke) voorwaarden van de bedrijfsopvolgingsregeling (BOR). De man stelt dat hij een voorwaardelijke vrijstelling voor de betaling van schenkbelasting heeft ontvangen (van ongeveer € 70.000,-), waarbij één van de voorwaarden inhoudt dat de man de verkregen onderneming voor een periode van ten minste vijf jaar dient voor te zetten en deze termijn van vijf jaar verstrijkt eind 2027. De man heeft daarom belang bij het onverdeeld laten van de aandelen en dit weegt naar zijn mening zwaarder dan het belang van de vrouw bij onmiddellijke verdeling van de aandelen. Weliswaar zal de vrouw bij onmiddellijke verdeling volgens het subsidiaire standpunt van de man aandelen toegedeeld krijgen, maar recht op dividend is volgens de man niet voorzienbaar (gelet op zowel de non-onttrekkingsverklaring als de financiële positie van de onderneming). Verder is de man niet gebleken dat de vrouw de aandelen wenst te verkopen, daargelaten dat hiervoor een koper is. Dit betekent volgens de man dat de vrouw geen specifiek belang heeft bij onmiddellijke verdeling, laat staan dat haar belang zwaarder zou wegen dan het belang van de man bij naleving van de (wettelijke) voorwaarden van de BOR.

Volgens de man kunnen de aandelen per begin 2028 op twee manieren worden verdeeld:

Of (A) ieder krijgt 50% van de aandelen toebedeeld, waarbij de gemeenschap de man uit hoofde van zijn investering vanuit privévermogen € 441.136,- vergoedt, althans de vrouw de man uit dien hoofde € 220.568,- voldoet;

Of (B) de aandelen worden verdeeld in een dusdanige verhouding dat daarmee ook het vergoedingsrecht van de man van € 441.136,- is voldaan, rekening houdend met de AB claim.

Voor zover het vergoedingsrecht van de man van € 441.136,- niet in de verdeling van de aandelen (inclusief voornoemde AB-claim) wordt meegenomen, zoals hiervoor onder optie B beschreven, doet de man een beroep op artikel 3:178 lid 2 BW, inhoudende dat hij verzoekt te bepalen dat zijn vergoedingsrecht moet worden voldaan vanuit de met de verkoop van de woning te realiseren overwaarde, voordat tot verdeling wordt overgegaan. Ter onderbouwing stelt de man dat tot de gemeenschap immers niet voldoende andere gelden behoren om de man dit bedrag te doen toekomen en de vrouw - voor zover de man bekend - niet over privévermogen beschikt waaruit zij deze vordering anders zou kunnen voldoen.

De rechtbank overweegt dat uit artikel 3:178 BW volgt dat deelgenoten in beginsel niet in onverdeeldheid hoeven te blijven, maar vrij zijn om verdeling van een gemeenschappelijk goed te vorderen. Op dit uitgangspunt zijn een aantal uitzonderingen mogelijk gemaakt. Zo bepaalt artikel 3:178 lid 3 BW dat indien de door onmiddellijke verdeling getroffen belangen van een of meer deelgenoten aanmerkelijk groter zijn dan de belangen die door de verdeling worden gediend de rechter op verlangen van een deelgenoot een of meerdere malen, telkens voor ten hoogste drie jaar, een vordering tot verdeling kan uitsluiten.

De rechtbank moet in dit geval dus beoordelen of het belang van de man bij het onverdeeld laten van de aandelen aanmerkelijk groter is dan het belang van de vrouw bij verdeling van de aandelen. De rechtbank vindt het belang van de vrouw dat de aandelen aan de man worden toegedeeld en de man de vrouw de aan haar toekomende helft van de waarde van de aandelen uitbetaalt zwaarder wegen dan het belang van de man dat de aandelen onverdeeld blijven. De man heeft onder meer als reden om de aandelen nog tot einde 2027 onverdeeld te laten aangevoerd dat één van de voorwaarden van de BOR is de voorwaardelijke vrijstelling van de schenkingsbelasting bij voortzetting van de onderneming voor vijf jaar. De rechtbank volgt hierin niet het standpunt van de man. Deze schenkingsbelasting is immers alleen verschuldigd bij verkoop van de aandelen, wat hier niet het geval is. De rechtbank gaat ook voorbij aan het standpunt dat de aandelen onverdeeld moeten blijven omdat hij niet over de financiële middelen beschikt om de vrouw uit te kopen. De vrouw heeft een financieel voorstel gedaan zoals hiervoor omschreven dat door de man is afgewezen terwijl de man niet heeft aangetoond dat dit een tijdelijke kwestie betreft en na afloop van de door de man verzochte periode van het onverdeeld laten van de aandelen anders zal zijn. De rechtbank wijst het verzoek van de man om de aandelen tot eind 2027 onverdeeld te laten daarom af.

Vervolgens moet de rechtbank oordelen of alle aandelen aan de man worden toegedeeld (verzoek vrouw) of dat ieder der partijen een deel van aan de aandelen krijgt toegedeeld (verzoek man). De rechtbank volgt het standpunt van de vrouw om de aandelen aan de man toe te delen. Daartoe overweegt de rechtbank dat de man het bedrijf al voor het aangaan van het huwelijk had. De man heeft het bedrijf van zijn vader voortgezet en hij werkt in het bedrijf samen met zijn broer en derden. Daarbij betrekt de rechtbank ook dat de man zijn inkomen uit dit bedrijf geniet. Het voorstel van de man dat ieder 50% van de aandelen toegedeeld krijgt, lost naar het oordeel van de rechtbank niets op. Bovendien volgt de rechtbank het standpunt van de vrouw dat zij geen belang heeft bij toedeling van een deel van de aandelen, omdat zij in dat geval niet als DGA kan optreden en geen enkele zeggenschap zal hebben in de dagelijkse bedrijfsvoering. De rechtbank overweegt daarnaast dat de vrouw nooit enige zakelijke bemoeienis met de onderneming heeft gehad en geen kennis van zaken heeft wat de onderneming betreft. Onder deze omstandigheden is het geen reële optie om een deel van de aandelen aan de vrouw toe te delen. De stelling van de man dat hij niet over de financiële middelen beschikt of kan beschikken om de vrouw uit te kopen, is gemotiveerd door de vrouw betreden. De man heeft niet althans onvoldoende laten zien wat hij zowel zakelijk als privé heeft ondernomen om het uitkoopbedrag van de vrouw (deels) te kunnen financieren, terwijl hij ook niet is ingegaan op het voorstel van de vrouw om dit nader te laten onderzoeken en eventueel als dat gerechtvaardigd is een betaling in termijnen af te spreken. Daarom oordeelt de rechtbank dat alle aandelen aan de man worden toegedeeld onder de verplichting de helft van de waarde aan de vrouw te betalen.

AB-claim

Partijen zijn het met elkaar eens dat rekening moet worden gehouden met een belastinglatentie, de AB-claim. Tussen partijen is in geschil of bij de waardering van de latente belastingclaim moet worden uitgegaan van de contante waarde van de toekomstige belastingverplichting of van het nominale waarde. De rechtbank volgt het standpunt van de man dat op de waarde van de aandelen het nominale belastingpercentage in mindering moet worden gebracht. De rechtbank overweegt daartoe als volgt. Bij het vervreemden van aandelen moet fiscaal worden afgerekend over de meerwaarde van de aandelen tegen de tarieven van box 2. De man kan gebruik maken van de mogelijkheid de heffing van box 2 belasting naar de toekomst door te schuiven. Nu er sprake is van een daadwerkelijke uitkering aan de vrouw van de helft van de waarde kan de vrouw in theorie daarover een rendement behalen dat gelijk is aan het rendement dat de man kan behalen over de nu niet door hem betaalde doorgeschoven inkomstenbelasting. De vrouw wordt niet benadeeld doordat de man de inkomstenbelasting vanwege de AB-claim pas in de toekomst zal afrekenen.

Voor het berekenen van de AB claim verwijst de rechtbank partijen naar de belastingdeskundige B+P Belastingadviseurs, gevestigd in Bilthoven die ook de waarde van de aandelen heeft berekend.

Vergoedingsrecht man van € 441.136,-

Tussen partijen staat vast dat de man een vergoedingsrecht heeft op de gemeenschap van

€ 441.136,- in verband met de door hem ontvangen schenking onder uitsluitingsclausule van zijn vader in het kader van bedrijfsopvolging. De rechtbank ziet aanleiding om dit vergoedingsrecht nu al te bespreken. Het betoog van de man dat de gemeenschap althans de vrouw voor de helft nu al de door hem ontvangen schenking onder uitsluitingsclausule van zijn vader in het kader van bedrijfsopvolging moet vergoeden en dat dit moet worden betaald uit (de verkoopopbrengst van) de echtelijke woning, volgt de rechtbank niet. [bedrijfsnaam 2] hangt immers zo nauw samen met de waarde van de aandelen en de bedrijfsopvolging en is daarin aanwezig, dat dit moet worden meegenomen bij de verdeling van de aandelen. Op dit moment is onbekend wanneer de vrouw haar aandeel in de waarde van de aandelen zal ontvangen en de rechtbank vindt het onredelijk om het vergoedingsrecht uit een ander bestanddeel van de gemeenschap dan de aandelen aan de man te doen toekomen.

Dit alles brengt de rechtbank tot het oordeel dat aan de man worden toegedeeld de aandelen van [bedrijfsnaam 1] B.V. tegen de waarde van € 2.614.000,- minus de nog te berekenen AB-claim op basis van de nominale percentages. Voorts wordt daarop in mindering gebracht het vergoedingsrecht van de man terzake [bedrijfsnaam 2] van € 441.136,- . De man is gehouden om de helft van de waarde die dan resteert aan de vrouw te betalen.

De vrouw heeft verzocht om te bepalen dat de levering via de notaris voor 1 januari 2027 dient plaats te vinden. De man heeft zich tegen deze datum verweerd. De rechtbank zal dit verzoek van de vrouw afwijzen omdat de juridische grondslag daartoe ontbreekt.

Ad. 2 – de echtelijke woning aan de [adres] met daaraan verbonden hypothecaire geldleningen

De vrouw wil graag alleen eigenaar worden van de echtelijke woning. Om de man te kunnen uitkopen en de financiering voor het overnemen van de woning rond te krijgen, heeft de vrouw in ieder geval nodig dat een deel van de aan haar toekomend aandeel in de waarde van de aandelen uitbetaald wordt. Omdat de man het aandeel in de waarde van de aandelen aan de vrouw moet betalen, maar onbekend is wanneer dit mogelijk is, stelt de vrouw er belang bij te hebben de woning onverdeeld te laten tot het moment dat zij minimaal

€ 270.000,- van de man heeft ontvangen. De vrouw stelt dat haar belang om met de kinderen in de woning te blijven wonen groter is dan het belang van de man om de woning nu te verkopen. Volgens de vrouw is het voor haar nu lastig om op korte termijn andere passende woonruimte te vinden. De man verweert zich hiertegen en stelt dat hij belang heeft bij spoedige verkoop van de echtelijke woning dan wel overname van de woning door de vrouw. De man stelt belang te hebben om spoedig over zijn deel van de overwaarde te beschikken.

De rechtbank moet in dit geval beoordelen of het belang van de vrouw bij het onverdeeld laten van de woning aanmerkelijk groter is dan het belang van de man bij verdeling van de woning. De rechtbank wijst het verzoek van de vrouw toe en overweegt daartoe dat naar het oordeel van de rechtbank het belang van de vrouw om de woning voorlopig onverdeeld te laten zwaarder weegt dan het belang van de man om de woning te verdelen. Zo heeft de vrouw met de kinderen belang bij goede huisvesting en dat ze een dak boven hun hoofd hebben. Gebleken is dat de vrouw de echtelijke woning toegedeeld wil krijgen. Deze toedeling is echter afhankelijk van de vergoeding die de man aan de vrouw moet betalen uit hoofde van de aandelen. De rechtbank begrijpt dat het onverdeeld laten van de woning een verre van ideale situatie is, omdat partijen aan elkaar gebonden zullen blijven, maar dit komt voort uit de stelling van de man dat hij nu niet in staat is aan de vrouw haar aandeel in de waarde van de aandelen te betalen, ook niet voor een deel. Dit alles leidt ertoe dat de rechtbank de verdeling van de woning zal uitsluiten tot het moment dat de man in staat is minimaal € 270.000,- aan de vrouw te vergoeden op grond van het aan haar toekomende aandeel in de waarde van de aandelen als gevolg van de toedeling van de aandelen aan de man.

Omdat de woning onverdeeld blijft, wijst de rechtbank alle verzoeken van de man die samenhangen met de door hem verzochte verkoop af.

Voortgezet gebruik van de echtelijke woning

De vrouw verzoekt om het voortgezet gebruik van de (voormalige) echtelijke woning met de inboedel, voor de duur van zes maanden na inschrijving van de beschikking tot ontbinding van het geregistreerd partnerschap. De man heeft hiertegen geen bezwaren geuit.

De rechtbank kan op grond van artikel 1:165 lid 1 BW bepalen dat een van de echtgenoten tot zes maanden na de inschrijving van de echtscheidingsbeschikking het voortgezet gebruik van de echtelijke woning zal hebben, tegen een redelijke vergoeding.

Gelet hierop zal de rechtbank bepalen dat de vrouw tegenover de man het recht heeft om in de woning te blijven wonen en de tot de inboedel daarvan behorende zaken te blijven gebruiken gedurende de maximale wettelijke duur van zes maanden na inschrijving van de beschikking tot ontbinding van het geregistreerd partnerschap in de registers van de burgerlijke stand (artikel 1:165 lid 1 BW in samenhang met artikel 1:80e BW) .

Vergoedingsrechten die samenhangen met de woning, waaronder gebruiksvergoeding

De rechtbank ziet aanleiding om de door de man gedane vergoedingsvorderingen die samenhangen met de woning aan de [adres] nu al te bespreken.

De man verzoekt te bepalen dat:

voor de door partijen vanaf de datum van de beschikking te betalen hypotheekrente

en -aflossing;

datum van de beschikking, gelijk aan de hoogte van de helft van de eigenaarslasten

(hypotheekrente, eigenaarsgedeelte gemeentelijke en waterschapbelastingen en

premie opstalverzekering) van de echtelijke woning.

Ter onderbouwing van de verzoeken voert de man aan dat hij sinds het feitelijk uiteengaan alleen de volledige hypotheekrente en -aflossing van de echtelijke woning betaalt. De man stelt dat hij niet de financiële middelen heeft een woning te kopen, niet in aanmerking kwam voor een sociale huurwoning en nu samen met zijn partner een woning met een huurprijs van € 3.233,- per maand huurt, welke huurlast ze samen delen. De vrouw betaalt slechts de aanslagen van het waterschap, de gemeente en provincie, wat ruim onder haar woonbudget is gelegen. Omdat de vrouw alimentatie vraagt en het exclusieve gebruiksrecht van de echtelijke woning, verzoekt de man om een gebruiksvergoeding toe te kennen. Daarnaast verzoekt de man om te bepalen dat de vrouw de helft van de door hem sinds de datum indiening van het verzoekschrift betaalde hypotheekaflossing zal vergoeden. Vanaf de datum van de beschikking zal de man nog de helft van de hypotheekrente en -aflossing blijven betalen en moet de vrouw de andere helft betalen.

In reactie op het verzoek van de man voert de vrouw aan dat het juist is dat de man sinds het uiteengaan van partijen de hypotheekrente en -aflossing van de woning betaalt. De vrouw stelt dat de man nooit kinderalimentatie heeft betaald en dat zij hierom niet heeft gevraagd omdat hij de hypotheekrente en -aflossing van de woning betaalde. Vanaf het moment dat de man een bedrag aan kinderalimentatie dient te voldoen, waarbij de vrouw ervan uit gaat dat dit vanaf de datum van de beschikking zal zijn, zal zij de helft van de hypotheekrente en hypotheekaflossing voldoen. Bij de berekening van de kinderalimentatie dient er dan vanzelfsprekend rekening te worden gehouden met het feit dat de vrouw de helft van deze lasten op zich neemt.

De rechtbank overweegt als volgt.

Partijen hebben op zitting afgesproken, zolang de woning onverdeeld is, dat ieder de helft van de hypotheeklasten (rente en aflossing) betaalt. De man verzoekt dit te bepalen vanaf de datum van de beschikking. De rechtbank zal de man hierin volgen.

De man verzoekt ook te bepalen dat de vrouw de helft van de hypotheekaflossing vanaf

26 mei 2025, de datum indiening verzoekschrift, aan hem vergoedt. De vrouw verweert zich hiertegen en betoogt dat zij niet om kinderalimentatie heeft gevraagd omdat de man de volledige hypotheekrente en -aflossing van de woning betaalde. De rechtbank vindt het betoog van de vrouw aannemelijk en zal daarom deze betaling van de man aanmerken als het hebben voldaan door de man aan zijn verplichting elkaar als echtgenoten het nodige te verschaffen zoals vastgelegd in artikel 1:81 BW. Gelet hierop zal de rechtbank het verzoek van de man afwijzen. Daarbij merkt de rechtbank op dat vanaf de datum van de beschikking –zoals eerder overwogen– een kinderalimentatie is vastgesteld en zolang de echtelijke woning onverdeeld blijft partijen conform hun afspraak ieder de helft van de hypotheeklasten van de echtelijke woning zullen betalen. De rechtbank zal bepalen dat in onderlinge verhouding tussen partijen ieder van hen de helft van de hypotheeklasten (de rente en aflossing) voor zijn/haar rekening dient te nemen.

De man verzoekt daarnaast een gebruiksvergoeding vanaf de datum beschikking die gelijk is aan de helft van de eigenaarslasten. De rechtbank wijst dit verzoek af, omdat de woning onverdeeld zal blijven, zodat de lasten 50-50 zullen worden verdeeld. Dit onverdeeld laten van de woning is gelegen in het feit dat de man deze situatie in stand houdt door de vrouw niet deels de waarde van de aandelen uit te keren.

Ad. 3 – de inboedel

Op de zitting is gebleken dat partijen overeenstemming hebben bereikt over de gezamenlijk inboedel. Partijen hebben afgesproken dat zij deze inboedelgoederen in onderling overleg bij helfte met gesloten beurzen zullen verdelen. Hierbij zullen partijen ‘om en om’ een goed kiezen.

Ad. 4 – kleding en sieraden, waaronder Breitling horloge en de daarmee verbonden lening bij [naam 3]

De man verzoekt primair te bepalen dat aan iedere partij de tot zijn dan wel haar gebruik bestemde kleding en sieraden (waaronder het Breitling horloge) wordt toegedeeld, zonder nadere verrekening, onder de verplichting van de man dat hij de lening bij de heer [naam 3] van € 9.250,- , welke is aangegaan ter financiering van zijn Breitling horloge, als eigen schuld zal voldoen. Subsidiair verzoekt de man alle sieraden (inclusief het Breitling horloge) te laten taxeren en de sieraden toe te delen aan de partij die ze gebruikt onder de verplichting de helft van de getaxeerde waarde aan de andere partij te vergoeden. Ten aanzien van de lening bij de heer [naam 3] geldt dan af te lossen uit de overwaarde van de woning of af te spreken dat de man in onderlinge verhouding alleen draagplichtig is voor de lening onder de verplichting dat de vrouw de helft van het bedrag van de lening aan de man betaalt, of dat geldt dat partijen in hun onderlinge verhouding ieder voor de helft draagplichtig zijn voor de schuld aan de heer [naam 3] .

De vrouw verweert zich in zoverre hiertegen dat zij betoogt dat de sieraden van partijen, behalve het Breitling horloge van de man, geen waarde vertegenwoordigen. Zij stelt voor dit Breitling horloge door Schaap & Citroen Juweliers in Den Haag te laten taxeren. Het horloge kan aan de man worden toegedeeld onder de verplichting de helft van de getaxeerde waarde aan de vrouw te vergoeden. De lening bij de heer [naam 3] betwist de vrouw. Volgens de vrouw is het horloge vanwege goede bedrijfsresultaten aan de man gegeven en is er geen sprake van een leningsovereenkomst.

De rechtbank overweegt dat het voorstel van de vrouw – dat het Breitling horloge zal worden getaxeerd– niet onredelijk voorkomt. Op de zitting hebben partijen aangegeven, voor zover de rechtbank zou beslissen dat het horloge getaxeerd moet worden, te kunnen instemmen met Schaap en Citroen Juweliers in Den Haag. De rechtbank zal aldus beslissen.

Ten aanzien van de lening bij de heer [naam 3] is de rechtbank van oordeel dat de man

Ten aanzien van de overige verzoeken van de man over de kleding en sieraden zal de rechtbank conform de overeenstemming van partijen beslissen.

Ad. 5 – auto’s

Niet is tussen partijen in geschil dat de vrouw een auto Citroën C1 in haar bezit heeft.

Partijen zijn het erover eens dat de Citroën C1 tegen een waarde van € 3.950,- aan de vrouw kan worden toegedeeld en dat de vrouw de helft van dit bedrag (€ 1.975,-) aan de man moet betalen.

Tussen partijen is in geschil of op de peildatum de Ford Mustang al verkocht was of dat deze nog in de partnergemeenschap valt.

De man stelt dat de Ford Mustang op de peildatum al was verkocht en dus niet meer in de verdeling betrokken moet worden. Op de zitting heeft de man nader toegelicht dat de Ford Mustang een klusauto was die hij voor € 5.000,- had gekocht. Omdat het klussen tegen viel heeft hij de auto voor de peildatum voor hetzelfde bedrag verkocht. Volgens de man blijkt uit de overgelegde RDW gegevens dat de man op de peildatum geen eigenaar meer van de Ford Mustang is. Daarnaast volgt uit het overgelegd bankafschrift dat de heer [naam 3] op 7 mei 2025 € 5.000,- aan de man heeft overgemaakt.

De vrouw verweert zich hiertegen en voert aan dat onvoldoende uit de stukken blijkt dat de Ford Mustang al verkocht was op de peildatum. Volgens de vrouw blijkt dit niet uit de overgelegde RDW gegevens. Daarnaast is een overschrijving van € 5.000,- van de heer [naam 3] overgelegd, maar dit is een bekende van de man. Er is geen koopovereenkomst overgelegd. Mogelijk is de overboeking van € 5.000,- slechts een deelbetaling. De vrouw verzoekt de Ford Mustang aan de man toe te delen, onder de verplichting de helft van de waarde aan de vrouw te vergoeden. De vrouw stelt dat moet worden uitgegaan van een waarde van € 18.000,-, zodat de man een bedrag van € 9.000,- aan de vrouw moet vergoeden.

De rechtbank is van oordeel dat de man – mede gelet op de gemotiveerde betwisting van de vrouw – niet heeft aangetoond dat de Ford Mustang op de peildatum was verkocht en geen deel meer zou uitmaken van het gemeenschapsvermogen. Zoals de vrouw ook naar voren heeft gebracht, heeft de man met de overgelegde stukken niet aangetoond dat hij op de peildatum geen eigenaar meer van de Ford Mustang was. De rechtbank zal daarom het verzoek van de vrouw toewijzen. Op de zitting hebben partijen afgesproken, voor zover de rechtbank zou beslissen dat de Ford Mustang nog tot het gemeenschapsvermogen zou behoren, dat de auto dan getaxeerd zou moeten worden door een gespecificeerd Oldtimer bedrijf, dat beide partijen hiervoor zullen benaderen. Dit leidt ertoe dat de rechtbank de Ford Mustang aan de man zal toedelen tegen een nog nader te bepalen getaxeerde waarde door een gespecificeerd Oldtimer bedrijf. De man moet de helft van de getaxeerde waarde aan de vrouw betalen.

Ad. 6 – bankrekeningen

Partijen zijn het erover eens dat de bankrekeningen op naam van de vrouw aan haar kunnen worden toegedeeld onder de verplichting om de helft van de banksaldi op de peildatum aan de man te voldoen en de bankrekeningen op naam van de man aan hem kunnen worden toegedeeld onder de verplichting om de helft van de banksaldi op de peildatum aan de vrouw te voldoen.

Ten aanzien van de en/of bankrekening zijn partijen het erover eens dat het saldo op de peildatum bij helfte wordt gedeeld en dat deze rekening vervolgens zal worden opgeheven.

Ad. 7 – cryptovaluta

De vrouw stelt dat de man op de peildatum cryptovaluta bezit. Deze cryptovaluta kan aan de man worden toegedeeld, onder de verplichting om de helft van de waarde op de peildatum aan de vrouw te vergoeden. De man betwist dat hij op de peildatum cryptovaluta bezat.

De rechtbank overweegt dat de vrouw gelet op artikel 150 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) gehouden is haar verzoek nader te onderbouwen. Op haar rust de stelplicht en zo nodig, de bewijslast. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de vrouw dit onvoldoende gedaan, mede gelet op de betwisting door de man. De vrouw heeft enkel gesteld dat de man op de peildatum cryptovaluta bezat. Zij heeft echter nagelaten stukken te overleggen waaruit dit blijkt. De rechtbank zal daarom het desbetreffende verzoek van de vrouw afwijzen.

Schulden

De rechtbank stelt voorop dat schulden niet voor verdeling in aanmerking komen omdat een schuld geen goed is als bedoeld in artikel 3:182 BW. Het is niet mogelijk door verdelingshandelingen wijzigingen aan te brengen in de in artikel 1:102 BW neergelegde aansprakelijkheid van partijen tegenover schuldeisers.

In de onderlinge verhouding tussen partijen geldt op grond van artikel 1:100 BW het volgende. Voor zover bij de ontbinding van de gemeenschap de goederen van de gemeenschap niet toereikend zijn om de schulden van de gemeenschap te voldoen, worden deze schulden door beide (ex) partners voor een gelijk deel gedragen, tenzij schriftelijk anders is overeengekomen of uit de eisen van redelijkheid en billijkheid – mede in verband met de aard van de schulden – een andere draagplicht voortvloeit. Als één van de (ex)partners wordt aangesproken door een schuldeiser en hierdoor meer heeft bijgedragen in de schuld dan het gedeelte dat hem of haar aangaat, dan heeft hij of zij voor dit meerdere op grond van artikel 6:10 BW een regresrecht op de andere (ex)partner.

Dit betekent dat partijen in hun onderlinge verhouding gehouden zijn ieder de helft van de schulden voor hun rekening te nemen en ieder voor de helft gerechtigd zijn tot eventuele teruggaven.

De rechtbank zal hierna bepalen dat in hun onderlinge verhouding het hiervoor genoemde wettelijke uitgangspunt geldt dat ieder voor de helft van de schulden draagplichtig is, tenzij partijen andere afspraken hebben gemaakt.

Ad. 8 – Rekening-courant schuld en waarborgsom

De man stelt dat op de peildatum (26 mei 2025) de schuld in rekening-courant bij [bedrijfsnaam 1] B.V. € 105.569,14 bedroeg. Volgens de man vond er een overboeking plaats op 16 mei 2025 naar zijn privérekening. De man heeft vervolgens een gedeelte van de overboeking voor de peildatum gebruikt om de waarborgsom voor de door hem en zijn partner gesloten huurovereenkomst en de huur over mei 2025 te betalen. Met het overige van de overboeking is het saldo van de bankrekening van de man gevoed en komt dit ook ten goede aan de vrouw bij het verdelen van de saldo van de bankrekening van de man op de peildatum. Dit laatste betwist de vrouw niet. De vrouw stelt praktisch voor om een bedrag van € 10.070,74 (de waarborgsom inclusief huur) in mindering te brengen op de rekening-courantschuld en dit te betrekken in de verdeling. De vrouw vindt het op grond van de eisen van redelijkheid en billijkheid niet redelijk dat zij ook meebetaalt aan de huur over de man mei 2025 van de man.

In geschil tussen partijen is of de schuld in rekening-courant bij [bedrijfsnaam 1] B.V. van € 105.569,14 verminderd dient te worden met een bedrag van in totaal € 10.070,74, zijnde de waarborgsom van € 6.200,- en de huur. Partijen zijn het erover eens geworden op zitting dat op de schuld rekening-courant een correctie van de waarborgsom van € 6.200,- kan plaatsvinden, omdat de man dit bedrag in de toekomst van de verhuurder zal terugontvangen. Partijen verschillen van mening over het bedrag van de huur. De rechtbank ziet geen reden om voor het overige de schuld rekening-courant nog te corrigeren. Dit betekent dat de schuld rekening-courant van € 105.569,14 alleen met een bedrag van

€ 6.200,- verminderd zal worden en voor € 99.369,14 in de verdeling wordt betrokken. Dit betekent voorts dat alleen de man gerechtigd is tot de vordering uit hoofde van de waarborgsom van € 6.200,- betaald aan de verhuurder.

Het voorgaande leidt ertoe dat de rechtbank zal bepalen dat partijen in hun onderlinge verhouding ieder voor de helft draagplichtig zijn voor de schuld in rekening-courant aan

[bedrijfsnaam 1] B.V. van € 99.369,14.

Ad. 9 – aanslagen en schulden belastingen

De rechtbank zal bepalen dat definitieve belastingaanslagen of belastingteruggaven die betrekking hebben op de periode tot aan de ontbinding van de partnergemeenschap bij helfte tussen partijen moeten worden gedragen of verdeeld.

De rechtbank zal hierna ingaan op concrete aanslagen en schulden belastingen die na de peildatum zijn betaald zodat er sprake is van een regresrecht jegens de ander en waarover partijen afspraken hebben gemaakt.

Aanslag IB 2023

De aanslag IB 2023 van € 4.550,- heeft de man op 24 juni 2025 voldaan. De vrouw zal de helft van dit bedrag, te weten € 2.275,- aan de man betalen.

Aanslag IB 2024

De aanslag IB 2024 van € 3.910,- heeft de man op 22 juni 2026 voldaan. De vrouw zal de helft van dit bedrag, te weten € 1.955,- aan de man betalen.

Teveel ontvangen toeslagen Belastingdienst 2022

De vrouw heeft na de peildatum een bedrag van € 192,- aan teveel ontvangen

Kinderopvangtoeslag over het jaar 2022 terugbetaald. De man moet de helft van dit bedrag, te weten € 96,- aan de vrouw voldoen.

Teveel ontvangen toeslagen Belastingdienst 2023

De vrouw heeft na de peildatum een bedrag van 940,- aan teveel ontvangen kindgebonden

budget en een bedrag van € 342,- aan teveel ontvangen kinderopvangtoeslag over het jaar 2023 terugbetaald. De man moet de helft van deze bedragen aan de vrouw betalen, te weten een totaalbedrag van € 641,-.

Aanslag en heffingen waterschap, gemeente en provincie met betrekking tot het jaar 2025

De vrouw heeft na de peildatum voor wat betreft de WOZ-aanslag het volledig resterende

bedrag van € 863,39 voldaan. De man moet de helft van dit bedrag (€ 431,70) aan de vrouw betalen.

Ook ten aanzien van de waterschapsbelasting heeft de vrouw het volledige bedrag van

€ 541,30 betaald. De man moet de helft van dit bedrag aan de vrouw betalen, een bedrag van € 270,65.

De vrouw heeft ten aanzien van de ligplaats van de boot een bedrag van € 255,21 aan de provincie Zuid-Holland voldaan. De man moet de helft van dit bedrag aan de vrouw betalen, een bedrag van € 127,61.

Totaal moet de man een bedrag van € 829,96 aan de vrouw betalen, te weten € 431,70 +

€ 270,65 + € 127,61.

Ad 10) lening ouders vrouw

De vrouw heeft geld van haar ouders geleend, omdat zij financieel niet rond kwam. Op de peildatum bedroeg deze schuld € 4.421,-. Op de zitting heeft de man aangegeven dat hij kan instemmen met deze schuld en dat hij de helft hiervan aan de vrouw zal betalen. De rechtbank zal gezien deze afspraak tussen partijen bepalen dat de vrouw de schuld aan haar ouders zal dragen onder de verplichting dat de man de helft van deze schuld, te weten een bedrag van € 2.210,50 aan de vrouw zal betalen.

Ad 11) lening [naam 4] , vader man

Tussen partijen is niet in geschil dat er een schuld aan de vader van de man bestaat van

€ 34.398,-. De rechtbank zal bepalen dat partijen in hun onderlinge verhouding ieder voor de helft draagplichtig zijn voor de schuld aan de vader van de man. Voor zover de man verzoekt dat de vrouw de helft van deze schuld van € 17.199,- nu al vergoedt, wijst de rechtbank dit af omdat hierover op zitting geen afspraak is gemaakt en de man pas als hij meer heeft bijgedragen in de schuld dan het gedeelte dat hem aangaat, hij voor dit meerdere op grond van artikel 6:10 BW een regresrecht heeft op de vrouw. Dat hiervan sprake zou zijn, is niet gebleken.

Ad 12) Lening [naam 7]

De man stelt dat in 2024 een bedrag van € 7.850,- is geleend bij de broer van de man, de heer [naam 7] . Volgens de man heeft de broer de aanslag lB 2022 van € 4.892,- rechtstreeks aan de Belastingdienst betaald, zodat de man aan de hypothecaire verplichtingen van partijen kon voldoen en wat kleinere bedragen ter bestrijding van de kosten van levensonderhoud kon betalen. De man heeft dit (totaal)bedrag op 3 juni 2025 (na de peildatum) aan zijn broer terugbetaald. De vrouw moet de helft van dit bedrag, € 3.925,- aan hem betalen.

De vrouw erkent de lening aan de broer van de man voor het bedrag van € 4.892,-, maar betwist het overige. De vrouw stelt dat de man het overige niet heeft aangetoond en de rechtbank volgt dit standpunt van de vrouw.

De rechtbank zal bepalen dat de vrouw aan de man uit hoofde van regres ten aanzien van de schuld aan de heer [naam 7] een bedrag van € € 2.446,- aan de man moet betalen.

De rechtbank zal het voorgaande opnemen in het dictum van de beschikking. Het meer of anders verzochte wordt afgewezen.

Beslissing

De rechtbank:

*

spreekt uit de ontbinding van het geregistreerd partnerschap van partijen, aangegaan op

[datum] 2010 te [plaats 1] ;

*

bepaalt dat de minderjarigen:

*

bepaalt dat de hiervoor genoemde minderjarigen [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] bij de man zullen zijn:

reguliere zorgregeling

vakanties

bepaalt dat de reguliere zorgregeling doorloopt tijdens de vakanties, met uitzondering van:

feestdagen

bepaalt dat de feestdagen (in ruime zin, dus niet beperkt tot de officiële feestdagen) - in afwijking van de reguliere zorgregeling - in onderling overleg bij helfte worden verdeeld;

*

bepaalt de door de man met ingang van vandaag te betalen kinderalimentatie voor de hiervoor genoemde minderjarigen [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] , [de minderjarige 3] en [de minderjarige 4] op € 180,- per maand per kind, vanaf vandaag telkens bij vooruitbetaling aan de vrouw te voldoen;

*

bepaalt dat de vrouw jegens de man bevoegd is de bewoning van de echtelijke woning aan de [adres] en het gebruik van de zaken die behoren bij deze woning en tot de inboedel daarvan, voort te zetten gedurende zes maanden na de inschrijving van deze beschikking;

*

sluit uit, op de voet van artikel 3:178, lid 3 BW, het verzoek tot verdeling van de echtelijke woning aan de [adres] , tot het moment dat de man in staat is in ieder geval minimaal € 270.000,- aan de vrouw te vergoeden op grond van toedeling van haar aandeel in de waarde van de aandelen, en bepaalt dat de vrouw gedurende deze periode gerechtigd is tot het gebruik van deze woning;

*

stelt de verdeling van de algehele gemeenschap van goederen als volgt vast:

*

aan de man worden toegedeeld de aandelen van [bedrijfsnaam 1] B.V. tegen de waarde van € 2.614.000,- minus de nog te berekenen AB-claim volgens de nominale percentages minus het vergoedingsrecht van de man ter zake [bedrijfsnaam 2] van € 441.136,- , waarbij geldt dat de man de helft van dit bedrag aan de vrouw moet betalen;

*

de inboedel wordt in onderling overleg bij helfte verdeeld, zonder nadere verrekening, waarbij partijen ‘om en om‘ een inboedelgoed zullen kiezen;

*

aan ieder wordt toegedeeld de tot zijn/haar bestemde kleding en sieraden (behalve het Breitling horloge) zonder nader verrekening;

*

het Breitling horloge wordt toegedeeld aan de man tegen een door Schaap Citroen Juweliers in Den Haag getaxeerde waarde, onder de verplichting de helft van deze getaxeerde waarde aan de vrouw te betalen;

*

de Citroën C1 wordt aan de vrouw toegedeeld tegen een waarde van € 3.950,-, onder de verplichting € 1.975,- aan de man te betalen;

*

de Ford Mustang wordt aan de man toegedeeld tegen een getaxeerde waarde bepaald door een door beide partijen nog nader te kiezen gespecialiseerd Oldtimer bedrijf, onder de verplichting dat de man de helft van deze getaxeerde waarde aan de vrouw zal betalen;

*

de bankrekeningen op naam van de vrouw worden toegedeeld aan de vrouw, onder de verplichting tot vergoeding van de helft van de banksaldi per peildatum aan de man;

*

de bankrekeningen op naam van de man worden toegedeeld aan de man, onder de verplichting tot vergoeding van de helft van de banksaldi per peildatum aan de vrouw;

*

het saldo op de en/of rekening van partijen wordt op de peildatum bij helfte verdeeld, waarna partijen deze rekening zullen opheffen;

*

bepaalt dat in onderlinge verhouding tussen partijen, vanaf de datum van deze beschikking en zolang de woning onverdeeld is, ieder van hen de helft van de hypotheeklasten (de rente en aflossing) voor zijn/haar rekening dient te nemen;

*

bepaalt dat partijen in hun onderlinge verhouding ieder voor de helft draagplichtig zijn voor de schuld in rekening-courant aan [bedrijfsnaam 1] B.V. van € 99.369,14;

*

bepaalt dat partijen de definitieve belastingaanslagen dan wel belastingteruggaven die zien op de huwelijkse periode tot de peildatum en op de peildatum nog niet waren betaald dan wel ontvangen bij helfte worden gedragen of verdeeld;

*

bepaalt dat de vrouw uit hoofde van regres de helft van de door de man betaalde aanslag IB 2023, te weten € 2.275,- aan de man moet betalen;

*

bepaalt dat de vrouw uit hoofde van regres de helft van de door de man betaalde aanslag IB 2024, te weten € 1.955,- aan de man moet betalen;

bepaalt dat de man uit hoofde van regres de helft van de door de vrouw betaalde Kinderopvangtoeslag over het jaar 2022, te weten € 96,-, aan de vrouw moet betalen;

*

bepaalt dat de man uit hoofde van regres de helft van de door de vrouw betaalde kinderopvangtoeslag over het jaar 2023, te weten een bedrag van € 641,-, aan de vrouw moet betalen;

*

bepaalt dat de man uit hoofde van regres de helft van de door de vrouw betaalde aanslagen en heffingen waterschap, gemeente en provincie met betrekking tot het jaar 2025, te weten een bedrag van € 829,96, aan de vrouw moet betalen;

*

bepaalt in onderlinge verhouding tussen partijen dat de vrouw de schuld aan haar ouders zal dragen onder de verplichting dat de man de helft van deze schuld, te weten een bedrag van

€ 2.210,50 aan de vrouw zal betalen;

*

bepaalt dat partijen in hun onderlinge verhouding ieder voor de helft draagplichtig zijn voor de schuld aan [naam 4] , de vader van de man van € 34.398,-;

*

bepaalt dat de vrouw aan de man uit hoofde van regres ten aanzien van de schuld aan de heer [naam 7] een bedrag van € 2.446,- moet betalen;

*

verklaart deze beslissing tot zover – met uitzondering van het uitspreken van de ontbinding van het partnerschap – uitvoerbaar bij voorraad;

*

wijst af het meer of anders verzochte.