Rechtbank Rotterdam 22-10-2026, ECLI:NL:RBROT:2026:15778

Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:

- het verzoekschrift (ontvangen op 15 juni 2026), met bijlagen.

Op 17 september 2026 is de zaak tijdens een zitting besproken. Daarbij waren aanwezig:
- [verzoeker] (vader);
- mevrouw Y. Slob (gemachtigde).

Verzoeker vraagt een machtiging (toestemming) om namens de minderjarigen een vaststellingsovereenkomst aan te gaan met N.V. Schadeverzekering-Maatschappij Bovemij (artikelen 1:345 en 1:253k BW) . De overeenkomst houdt in dat Schadeverzekering-Maatschappij Bovemij een schadevergoeding van € 2.096.090,- aan verzoeker en de minderjarigen zal uitkeren. De schadevergoeding houdt verband met een verkeersongeval dat heeft plaatsgevonden in 2021, waarbij de moeder van de minderjarigen is overleden. Met de aansprakelijkheidsverzekeraar is een schikking getroffen. Verzoeker en de minderjarigen hebben al één of meer voorschotten ontvangen van in totaal € 646.090,-. Deze betaalde voorschotten worden afgetrokken van de totale schadevergoeding. Dit resulteert in een slotuitkering ten bedrage van € 1.450.000,-. De minderjarigen hebben ieder een bedrag aan affectieschade ontvangen. [minderjarige 2] een bedrag van € 21.316,13 en [minderjarige 1] een bedrag van € 21.279,70. Deze bedragen staan op de BEM-rekening van de minderjarigen.

De kantonrechter verleent de machtiging voor het aangaan van de vaststellingsovereenkomst, omdat dit in het belang van de minderjarigen is (artikel 1:356 BW) .

Naast de gevraagde machtiging voor het aangaan van de vaststellingsovereenkomst met de verzekeraar, heeft vader ook een aantal verzoeken gedaan die betrekking hebben op de wijze van uitbetaling en verdeling van de schadevergoeding.

- [minderjarige 1] : € 125.997,-
- [minderjarige 2] : € 177.898,-
Als rekening wordt gehouden met de jaren tot dat de minderjarigen 25 jaar worden, gaat het om de volgende bedragen:

- [minderjarige 1] : € 162.967,-;
- [minderjarige 2] : € 214.249,-.

Het primaire verzoek
Vader verzoekt de kantonrechter primair om toestemming om niet tot verdeling van de schadevergoeding over te gaan en het volledige schadebedrag te laten overmaken naar de bankrekening van verzoeker.

De subsidiaire verzoeken
Voor het geval de kantonrechter geen toestemming verleent voor dit primaire verzoek, verzoekt vader om het schadebedrag te mogen verdelen op de wijze zoals omschreven in het verzoekschrift (primair) scenario 1, (subsidiair) scenario 2, en (meer subsidiair) een laatste scenario.

Het uiterst subsidiaire verzoek
Als de kantonrechter geen toestemming verleent voor scenario 1 en 2, verzoekt vader uiterst subsidiair om toestemming te verlenen om tot verdeling over te gaan gebaseerd op een verdeling van de vergoeding voor derving levensonderhoud tot de 25-jarige leeftijd van de minderjarigen. Naar de kantonrechter begrijpt – dit scenario is verder niet uitgewerkt in het verzoekschrift – is het in dit scenario de bedoeling om jaarlijkse onttrekkingen te doen voor het levensonderhoud van de minderjarigen voor de bijdrage aan het levensonderhoud van de minderjarigen tot zij 25 jaar oud zijn.

Op de zitting zijn de verzoeken met vader en zijn gemachtigde besproken. Duidelijk is dat vader niet wil dat de minderjarigen op hun achttiende levensjaar kunnen beschikken over aanzienlijke bedragen. De grote voorkeur van vader gaat uit naar het primaire verzoek, uitbetaling van de volledige schadevergoeding aan vader en geen verdeling/overboeking van een deel van de schadevergoeding naar de bankrekeningen van de minderjarigen. Vader wijst ter ondersteuning van dit verzoek ook op het advies van de Denktank Overlijdensschade. Hun Rekenmodel hanteert het principe dat een gezin na het wegvallen van een van de kostwinners als economische eenheid moet worden gezien en dat het opsplitsen van gederfd levensonderhoud per gezinslid kunstmatig is. Het volledige bedrag dat bestemd is voor het gederfde levensonderhoud van de minderjarigen zou ineens volledig naar de verzorgende ouder moeten gaan.

De kantonrechter zal de verzoeken om toestemming te geven voor volledige uitbetaling ineens aan vader en de uitbetaling van de schadevergoeding conform scenario’s 1 en 2, niet honoreren. De kantonrechter ziet niet dat dit in het belang van de minderjarigen is ¹. Uit de stukken blijkt dat de verzekeraar bij het bepalen van de hoogte van de schadevergoeding is uitgegaan van het uitgangspunt – waarover partijen overeenstemming hebben bereikt – dat de minderjarigen tot aan hun 25-jarige leeftijd zouden worden onderhouden door hun ouders, mede gelet op het opleidingsniveau van de ouders. Vader kan dan ook niet worden gevolgd in zijn standpunt dat, omdat dit afwijkt van de wettelijke onderhoudsplicht, het niet passend zou zijn om hiervan uit te gaan. Immers, partijen zijn bij het bepalen van de hoogte van de schadevergoeding er zelf expliciet ervan uitgegaan dat de minderjarigen tot hun 25-jarige leeftijd zouden worden onderhouden. Daarop is de vergoeding voor derving levensonderhoud, als onderdeel van de overeengekomen schadevergoeding, ook gebaseerd.

Vader heeft ook bezwaar tegen het storten van het vermogen van de minderjarigen op een BEM-rekening. Hij heeft gewezen op de lage rente die de banken geven op BEM-rekeningen en wil liever met het geld van de minderjarigen gaan beleggen, omdat dit meer rendement oplevert. De kantonrechter overweegt het volgende. De kantonrechter heeft als wettelijke taak om toezicht te houden op het vermogen van minderjarigen en de belangen van de minderjarigen te beschermen. Uit artikel 1:344 lid 2 BW volgt dat de kantonrechter aan vader aanwijzingen kan geven over de manier waarop het geld van de minderjarige moet worden ‘bewaard’, zoals op een BEM-rekening. En uit artikel 1:345 lid 2 BW vloeit voort dat, als de kantonrechter heeft bepaald dat het vermogen van de minderjarige op een BEM-rekening moet worden gestort, de vader machtiging van de kantonrechter nodig heeft voor het doen van opnames van die BEM-rekening. Als het vermogen van de minderjarige op een ‘gewone’ beleggingsrekening staat en wordt belegd, kan de kantonrechter geen behoorlijk toezicht meer op dat vermogen uitoefenen. Daarnaast zijn er risico’s verbonden aan beleggen, zeker naarmate het profiel meer offensief is in plaats van defensief.

Het is de kantonrechter ambtshalve bekend dat er banken zijn die hun medewerking verlenen aan het koppelen van een BEM-rekening als tegenrekening aan een beleggingsrekening (zoals Insinger Gilissen). Op die manier lopen alle opbrengsten van de beleggingen en eventuele onttrekkingen ook via de geblokkeerde BEM-rekening. Daarom hoeft een BEM-rekening niet in de weg te staan aan het beleggen met het vermogen van de minderjarigen. De kantonrechter zal dan ook bepalen dat de bedragen die bestemd zijn voor het levensonderhoud van de minderjarigen op de BEM-rekeningen moeten worden gestort. Als vader een bank bereid heeft gevonden om beleggingsrekeningen te koppelen aan een BEM-rekening, dan kan hij een verzoek om toestemming om te mogen beleggen indienen bij de kantonrechter.

Gelet op wat hiervoor is overwogen zal de kantonrechter dus het uiterst subsidiaire verzoek toewijzen. Dit betekent dat de geldbedragen bestemd voor derving levensonderhoud op de bankrekeningen met BEM-clausule van de minderjarigen moeten te worden gestort. Dit gaat om € 162.967,- voor [minderjarige 1] en € 214.249,- voor [minderjarige 2] .

De wens van vader dat de minderjarigen niet al op 18-jarige leeftijd kunnen beschikken over een aanzienlijk vermogen, op het moment dat de BEM-clausule vervalt, is begrijpelijk. De kantonrechter kan hierin echter niet in voorzien door verlenging van de BEM-clausule. Het beschermen van het vermogen van minderjarigen door middel van een BEM-clausule kan de kantonrechter namelijk alleen opleggen tot de minderjarige meerderjarig wordt. De kantonrechter heeft geen toezichthoudende taak bij het vermogen van meerderjarigen, dat niet onder een bewind valt. ² Hiermee komt de kantonrechter terug van haar eerdere beslissing van 27 oktober 2025. ³

Als de vader wil voorkomen dat de minderjarigen bij het bereiken van meerderjarigheid het vrije beheer over hun vermogen krijgen, dan kan om de instelling van (beperkt) beschermingsbewind worden verzocht (artikel 1:431 lid 2 BW) . Dit kan al tijdens de minderjarigheid. ⁴ Er moet dan wel sprake zijn van de verwachting dat de minderjarigen op het moment dat zij meerderjarig worden tijdelijk of duurzaam niet in staat zijn om ten volle hun vermogensrechtelijke belangen behoorlijk waar te nemen als gevolg van hun geestelijke of lichamelijke toestand (of vanwege verkwisting of het hebben van problematische schulden).

Verzoeker krijgt toestemming om jaarlijks onttrekkingen voor levensonderhoud te doen. Voor wat betreft de berekening van de bedragen moet worden uitgegaan van het uitgangspunt dat de genoemde bedragen bedoeld zijn voor de jaren tot het moment dat de minderjarigen de leeftijd van 25 jaar hebben bereikt, omdat dit ook de leeftijd is waar de schade-uitkering op is gebaseerd. Uit het verzoekschrift blijkt niet (duidelijk) om welke jaarlijkse onttrekkingen het dan gaat. Alleen voor wat betreft scenario 1 en 2 zijn de bedragen van de jaarlijkse onttrekkingen uitgewerkt. Op dit punt kan alsnog een verzoek worden gedaan bij de kantonrechter.

wijst het verzoek tot het aangaan van de vaststellingsovereenkomst toe en verleent de gevraagde machtiging;

bepaalt dat de geldbedragen genoemd in 2.14, die bestemd zijn voor het levensonderhoud van de minderjarigen gestort worden op een bankrekening met BEM-clausule op naam van de minderjarigen en dat (1) een kopie van het bankafschrift waaruit deze stortingen blijken en (2) een document waaruit blijkt dat er een BEM-clausule op de rekening staat binnen 14 dagen na de storting aan de rechtbank worden gestuurd;

bepaalt dat de vader jaarlijks geldopnamen mag doen van de BEM-rekeningen voor het levensonderhoud van de minderjarigen en een onderbouwd verzoek mag indienen waaruit blijkt om welke bedragen dit gaat (zie r.o. 2.14);

wijst het meer of anders gevraagde af.