Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 20-10-2026, ECLI:NL:GHARL:2026:6780

subsidiair: om telkens binnen 14 dagen te betalen een bedrag ter zake nieuwe regresvorderingen,

met betaling van een dwangsom als hieraan niet is voldaan;

[appellant] is het niet eens met het oordeel van de rechtbank en komt daarom in hoger beroep. Hij stelt dat sprake is van rechtsverwerking aan de zijde van [geïntimeerde] en dat hij ten onrechte is veroordeeld tot betaling van de door [geïntimeerde] gedane betalingen en de door haar nog te verrichten betalingen op de schuld bij IB Krediet.

[appellant] vordert in deze procedure het vonnis van de rechtbank te vernietigen en de vorderingen van [geïntimeerde] alsnog af te wijzen.

[appellant] baseert zijn vordering in hoger beroep op de stelling dat sprake is van rechtsverwerking.

Op grond van artikel 6:2 lid 2 van het Burgerlijk Wetboek (BW) kan sprake zijn van rechtsverwerking als de rechthebbende zich heeft gedragen op een wijze die naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onverenigbaar is met het vervolgens geldend maken van zijn recht of bevoegdheid.

Op grond van vaste jurisprudentie moet de rechter bij de toepassing van dit wetsartikel terughoudend zijn. Alleen tijdsverloop levert geen toereikende grond op. Er moet sprake zijn van bijzondere omstandigheden op grond waarvan bij de wederpartij gerechtvaardigd vertrouwen is gewekt dat de rechthebbende zijn aanspraak niet meer geldend zal maken, of waardoor de positie van de wederpartij onredelijk verzwaard of benadeeld zou worden indien het recht of de bevoegdheid alsnog geldend wordt gemaakt ¹.

[appellant] heeft in hoger beroep benadrukt dat volgens hem sprake is van een situatie dat [geïntimeerde] zijn positie onredelijk heeft verzwaard.

[appellant] dacht dat er na het voldoen van de betalingsregeling met de schuldeiser in het kader van zijn schuldhulpverleningstraject geen sprake meer was van een schuld waarvoor hij kon worden aangesproken Hij heeft dit schuldhulpverleningstraject destijds namelijk afgesloten met een schone lei, waardoor schuldeisers hem niet meer kunnen aanspreken voor nog bestaande schulden. Hij wist niet dat [geïntimeerde] door de schuldeiser op grond van haar hoofdelijke aansprakelijkheid voor de schuld nog kon worden aangesproken om de schuld die aan hem bij de echtscheiding was toegedeeld te betalen. [geïntimeerde] was destijds op de hoogte van het feit dat hij een schuldhulpverleningstraject heeft doorlopen. Dit blijkt uit de door hem overgelegde alimentatiebeschikking waarin de kinderalimentatie die hij moest betalen voor de kinderen van partijen voor de duur van het schuldhulpverleningstraject op nihil is gesteld. Na het traject is hij weer kinderalimentatie gaan betalen.

Indien [geïntimeerde] hem op de hoogte zou hebben gesteld van het feit dat IB Krediet de totale schuld op haar is gaan verhalen dan had hij kunnen proberen om hiervoor ook een regeling te treffen. Nu [geïntimeerde] vanaf 2008 steeds een zeer gering bedrag heeft afbetaald en hem daarover al die jaren niet op de hoogte heeft gebracht, is de schuld steeds groter geworden. Het saldo van de schuld en de rente is nu zo hoog dat beide partijen niet in staat zijn om dit ooit nog te kunnen afbetalen. [appellant] stelt dat het voor hem ook niet mogelijk is om hiervoor weer een schuldsaneringstraject aan te gaan. Deze schuld is in het vorige traject immers al afgehandeld. [geïntimeerde] heeft na het vonnis van de rechtbank direct loonbeslag bij hem gelegd. Indien [geïntimeerde] een schuldsaneringsregeling aangaat dan kan wat [geïntimeerde] in het kader van een regeling moet aflossen op de schuld ook weer op hem worden verhaald. Hij heeft zelf geen ingang om in overleg te kunnen treden met IB Krediet. De situatie is door toedoen van [geïntimeerde] onbeheersbaar geworden, aldus [appellant] .

[geïntimeerde] betwist dat zij de positie van [appellant] onredelijk heeft verzwaard. Zij stelt dat zij destijds leefde onder zware financiële omstandigheden. Zij was alleen verantwoordelijk voor de opvoeding en verzorging van de kinderen en de kinderen hadden na de echtscheiding van partijen professionele hulp nodig. Financieel had zij het niet breed en gedurende de periode dat [appellant] het schuldhulpverleningstraject doorliep heeft zij geen kinderalimentatie van hem ontvangen. Zij zag gedurende een lange periode geen mogelijkheden om haar energie op de afbetaling van de schuld te richten. De deurwaarder inde bedragen die voor haar nog net te dragen waren. Zij heeft zich al die jaren maar net staande kunnen houden. De inhoud van de beschikking over de tijdelijke nihilstelling van kinderalimentatie kan zij zich niet meer herinneren. [appellant] heeft haar nooit laten weten dat hij het schuldsaneringstraject succesvol had doorlopen. Pas toen de kinderen ouder werden en er meer rust in haar situatie kwam, is zij de afbetaling op de schuld bij IB krediet gaan oppakken.

Zij heeft de gerechtsdeurwaarder sindsdien meerdere keren om stukken gevraagd waaruit het verloop van de schuld bij IB Krediet blijkt, maar hieraan werd geen gehoor gegeven. Op 20 november 2019 heeft zij [appellant] nog een keer gesproken en toen heeft zij meegedeeld dat zij nog steeds moest afbetalen op schuld bij IB Krediet die aan [appellant] in het kader van de echtscheiding was toegedeeld. [appellant] gaf daarop aan dat hij dan stukken daarvan wilde zien, maar die kreeg zij dus niet in handen.

Pas toen [geïntimeerde] zich tot haar advocaat wendde kwam zij er achter dat zij een regresvordering op [appellant] heeft voor de betalingen die zij gedaan heeft op de schuld bij IB Krediet. Zij betaalt nog steeds iedere maand een bedrag van € 250,00 aan IB Krediet. Beide partijen waren zich er niet van bewust hoe de situatie juridisch in elkaar stak.

[appellant] verwijt haar ten onrechte dat zij nu nog steeds niet in overleg is getreden met IB Krediet, [appellant] heeft dat zelf ook niet gedaan. Zodra er in deze procedure een einduitspraak is, zal [geïntimeerde] in gesprek te gaan met IB Krediet. Op dit moment is dat nog niet zinvol.

Ter zitting heeft [geïntimeerde] ten slotte nog toegelicht dat het totale saldo nu € 73.022,61 bedraagt. De hoofdsom is € 46.228,09, de rente € 48.894,52 en een bedrag van € 22.100,00 is voldaan.

Dat, zoals [appellant] stelt en toelicht zijn situatie door toedoen van [geïntimeerde] onredelijk is verzwaard, is in dit geval geen bijzondere omstandigheid op grond waarvan bij hem het gerechtvaardigd vertrouwen is gewekt dat [geïntimeerde] haar aanspraak niet meer geldend zal maken.

[appellant] geeft aan dat hij zich er niet bewust van was dat [geïntimeerde] kon worden aangesproken op de schuld. Het hof heeft ter zitting van partijen echter ook vernomen dat [appellant] na de echtscheiding en voordat het schuldsaneringstraject werd doorlopen de betalingen op de schuld bij IB Krediet voldeed aan [geïntimeerde] en dat [geïntimeerde] de betalingen aan IB Krediet uitvoerde. Deze gang van zaken had wel een aanwijzing voor [appellant] kunnen vormen om te informeren of de regeling met destijds Finata Bank slechts betrekking had op zijn positie en hoe het zat met de positie van [geïntimeerde] . [appellant] stelt dat hij dacht dat door de regeling met Finata Bank de hele schuld en hoofdelijke aansprakelijkheid van partijen was afgehandeld, maar [geïntimeerde] is nooit op enige wijze in het schuldhulpverleningstraject van [appellant] betrokken. Dit was dus een ongefundeerde aanname van [appellant] . Het komt voor rekening en risico van [appellant] dat hij niet nader heeft onderzocht dan wel zich niet realiseerde dat [geïntimeerde] hoofdelijk aansprakelijk bleef en dat Finatabank [geïntimeerde] voor deze schuld kon (blijven) aanspreken

Verder is gebleken dat [geïntimeerde] zich niet bewust was van haar regresrecht op [appellant] voor de betalingen die zij aan IB Krediet voldeed. Dat de schuld steeds verder opliep en [appellant] daar via regresvorderingen ook op moet afbetalen was [geïntimeerde] niet bekend. Gebleken is dat [appellant] zelf ook niet van dit regresrecht op de hoogte was.

Net als de rechtbank stelt het hof vast dat het beter was geweest dat [geïntimeerde] haar situatie eerder bekend had gemaakt bij [appellant] , zodat partijen samen een allesomvattende regeling hadden kunnen treffen, maar dit is nu eenmaal niet gebeurd.

Dit arrest is gewezen door mrs. R. Feunekes, J.H. Lieber en S. Kuijpers en is door de rolraadsheer in tegenwoordigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op 20 oktober 2026.