Rechtbank Rotterdam 16-10-2026, ECLI:NL:RBROT:2026:14141

Op 15 september 2026 heeft verzoekster een wrakingsverzoek gedaan. Het verzoek strekt tot wraking van de rechter in de bewindprocedure met nummer 12182718 BM VERZ 26-941. De wrakingskamer heeft toegang gekregen tot het dossier van die zaak.

Het verloop van de wrakingsprocedure blijkt uit:

• het schriftelijke wrakingsverzoek,

• de reactie van de rechter,

• de nadere reactie van verzoekster,

• een e-mail van 1 oktober 2026 van [persoon A] (hierna: [persoon A] ) met een machtiging en drie video-opnamen van verzoekster.

Op 28 april 2026 heeft mr. A.A. Bhagwandin namens verzoekster een verzoek ingediend tot wijziging van de bewindvoerders. Ter zitting van 30 april 2026 is dit verzoek behandeld.

Bij brief van 14 juni 2026 hebben de bewindvoerders aan de rechter geschreven dat [persoon A] en zijn echtgenote zich bleven bemoeien met de medicatie van verzoekster. Ook hebben zij de rechter om advies gevraagd over onder andere een verzoek van de echtgenote van [persoon A] tot betaling van advocaatkosten van € 3.500,00.

De rechter heeft vervolgens een zitting bepaald op 1 oktober 2026.

Bij e-mail van 8 september 2026 heeft [persoon A] de rechter verzocht om de zitting van 1 oktober 2026 te laten vervallen en alle onderwerpen tijdens de zitting op 5 november 2026 te bespreken. Daarbij heeft hij opgemerkt dat mr. Bhagwandin wegens zwangerschapsverlof op 1 oktober 2026 niet aanwezig kon zijn. Verder heeft hij geschreven dat het onderwerp van de advocaatkosten voor [persoon A] en zijn echtgenote geen spoedeisend karakter heeft en dat de dagelijkse medicatieverstrekking inmiddels professioneel wordt verzorgd en daardoor geen discussiepunt meer vormt.

Verzoekster legt aan haar wrakingsverzoek het volgende ten grondslag. De gebruikte formulering in de e-mail van de rechter van 11 september 2026 roept, mede bezien tegen de feitelijke achtergrond van hetgeen eerder in de procedure heeft plaatsgevonden, ten minste de objectief gerechtvaardigde schijn op “dat reeds een negatieve beoordeling is gevormd” over een wezenlijk en nog te beoordelen onderdeel van haar zaak. De rechter heeft in die e-mail het woord “bemoeienis” gebruikt. Die kwalificatie is afkomstig van de bewindvoerders en door de rechter overgenomen. Omdat de dagelijkse medicatieverstrekking op het moment van schrijven van de e-mail al twee maanden professioneel werd verzorgd, is onduidelijk op welke gedragingen de rechter met het woord doelt. Verzoekster stelt nadrukkelijk dat niet de enkele afwijzing van het verzoek om de behandeling van 1 oktober 2026 te laten vervallen op zichzelf een grond voor wraking vormt. Voor haar is de combinatie van omstandigheden van betekenis: de afwijzing van het aanhoudingsverzoek wordt gemotiveerd met juist de betwiste kwalificatie “bemoeienis”, terwijl de afzonderlijke behandeling voor verzoekster concrete gevolgen kan hebben op een moment waarop haar gebruikelijke rechtsbijstand ontbreekt. Mr. Bhagwandin is immers wegens zwangerschapsverlof verhinderd op die datum. Daarbij komt de feitelijke achtergrond van de mondelinge behandeling van 30 april 2026. De gebeurtenissen op de zitting van 30 april 2026 worden niet als grond voor wraking aangevoerd, maar vormen de feitelijke context voor het wrakingsverzoek. Verzoekster heeft onvoldoende vertrouwen dat haar zaak door de rechter nog met de vereiste onbevangenheid wordt behandeld.

De rechter heeft laten weten niet in de wraking te berusten en heeft op het wrakingsverzoek gereageerd. Die reactie wordt hierna, voor zover nodig, besproken.

De wrakingskamer stelt voorop dat zij sterke twijfels heeft of het verzoekster zelf is die dit wrakingsverzoek heeft willen indienen. Desgevraagd heeft verzoekster tijdens de mondelinge behandeling namelijk verklaard niet te weten wat de reden was van deze zitting. Die twijfels worden versterkt door de omstandigheid dat het verzoek om de zitting van 1 oktober 2026 te laten vervallen niet door haar (of mr. Bhagwandin), maar door [persoon A] is ingediend en dat ook de gewraakte reactie daarop van de rechter niet aan verzoekster maar aan [persoon A] is gezonden. Omdat de wrakingskamer niet met voldoende zekerheid kan vaststellen dat verzoekster dit wrakingsverzoek niet heeft willen indienen, zal zij het verzoek inhoudelijk beoordelen.

Een rechter kan alleen worden gewraakt als zich omstandigheden voordoen waardoor de rechterlijke onpartijdigheid schade zou kunnen lijden. Daarvan is sprake als de rechter tegenover een procesdeelnemer vooringenomen is of als de vrees daarvoor objectief gerechtvaardigd is. Daarbij is het uitgangspunt dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn omdat zij als rechter is aangesteld. Voor het oordeel dat de rechterlijke onpartijdigheid toch schade lijdt, bestaat alleen grond in het geval van bijzondere omstandigheden die een zwaarwegende aanwijzing opleveren voor het aannemen van (de objectief gerechtvaardigde vrees voor) partijdigheid.

De omstandigheden die verzoekster heeft aangevoerd, bieden geen aanwijzing voor het oordeel dat de rechter door haar persoonlijke instelling en overtuiging partijdig is.

Vervolgens moet worden onderzocht of de aangevoerde omstandigheden, voor zover aannemelijk geworden, een zwaarwegende aanwijzing opleveren voor het oordeel dat de door verzoekster geuite vrees dat de rechter tegenover haar een vooringenomenheid koestert – objectief – gerechtvaardigd is. Hierbij is de opvatting van verzoekster van belang, maar deze is niet doorslaggevend.

De wrakingskamer is van oordeel dat geen sprake is van zo’n zwaarwegende aanwijzing.

In de schriftelijke reactie van de rechter op de stelling van verzoekster dat ‘reeds een negatieve beoordeling is gevormd’ vermeldt de rechter dat dit standpunt opmerkelijk is, omdat in de tussenbeschikking van 13 mei 2026 al klip en klaar is beslist dat er geen nieuwe bewindvoerder zal worden benoemd, dat er geen verzoeken meer ter beslissing voorliggen en dat alleen een vervolgzitting is bepaald om te kijken hoe het gaat. In reactie hierop heeft verzoekster erop gewezen dat zij de beschikking niet heeft opgevat als een eindbeslissing op haar verzoek tot het aanstellen van een andere bewindvoerder. De schriftelijke reactie van de rechter werpt volgens verzoekster nader licht op de bij haar bestaande vrees dat de verdere behandeling niet meer met een werkelijke open beoordeling zal plaatsvinden.

Dit is een nieuwe wrakingsgrond die in beginsel buiten beschouwing moet blijven, omdat artikel 37 lid 3 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering bepaalt dat alle feiten en omstandigheden tegelijk moeten worden voorgedragen. Omdat deze nieuwe wrakingsgrond is opgekomen door de schriftelijke reactie van de rechter op het oorspronkelijke wrakingsverzoek, ziet de wrakingskamer ruimte om ook hierover inhoudelijk te oordelen. De wrakingskamer leest in de schriftelijke reactie van de rechter niets anders dan een verwijzing naar haar beschikking van 13 mei 2026. Niet valt in te zien hoe die verwijzing een objectieve aanwijzing voor vooringenomenheid oplevert voor het vervolg van de procedure. Een procedure waarin de rechter – op grond van haar toezichthoudende taak op de bewindvoering – wil monitoren hoe het met verzoekster gaat en of de instructies die zij in haar beschikking van 13 mei 2026 had gegeven met als doel de onrust rondom verzoekster te laten verdwijnen, door alle betrokkenen worden opgevolgd.

De conclusie is dat het wrakingsverzoek wordt afgewezen.