Rechtbank Zeeland-West-Brabant 07-10-2026, ECLI:NL:RBZWB:2026:9709

Gelijktijdig met de vaststelling van de navorderingsaanslag heeft de inspecteur € 6.210 belastingrente in rekening gebracht (de belastingrentebeschikking).

De inspecteur heeft bij uitspraak op bezwaar van 3 februari 2025 het bezwaar van belanghebbende ongegrond verklaard.

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak op bezwaar beroep ingesteld.

De rechtbank heeft het beroep op 2 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: belanghebbende, de gemachtigde van belanghebbende en, namens de inspecteur, mr. [inspecteur 1] en mr. drs. [inspecteur 2] .

In het jaar 2019 bleek dat de ex-echtgenoot bij het opmaken van het in 3 bedoelde convenant had verzuimd een aantal polissen van kapitaalverzekering, met lijfrenteclausule, te melden (de lijfrentepolissen), die bij de verdeling van het huwelijksvermogen meegenomen hadden moeten worden.

De ex-echtgenoot had op dat moment de lijfrentepolissen reeds omgezet in een lijfrenteverzekering die tevens al volledig tot uitkering was gekomen. In de jaren 2006 tot en met 2015 heeft de ex-echtgenoot uitkeringen uit de lijfrenteverzekering genoten.

In het jaar 2020 is de waarde van de in 3.1 bedoelde polissen op het moment van echtscheiding in onderling overleg tussen belanghebbende en de ex-echtgenoot vastgesteld op € 304.668 en heeft belanghebbende € 152.334 van haar ex-echtgenoot ontvangen.

De inspecteur heeft het bedrag van € 152.334 aangemerkt als belastbare inkomsten uit werk en woning en om die reden de navorderingsaanslag opgelegd.

Belanghebbende heeft verzocht om toepassing van de hardheidsclausule, als bedoeld in artikel 63 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) waarbij zij heeft aangevoerd dat zij, door het belasten van het in 3.3 bedoelde bedrag onevenredig zwaar en buitenproportioneel wordt belast. Dit verzoek is afgewezen.

Naar het oordeel van de rechtbank is de tekst van artikel 3.102, derde lid, van de Wet IB 2001 duidelijk. Deze tekst houdt in dat indien, zoals in het onderhavige geval, in het kader van echtscheiding een kapitaalverzekering met lijfrenteclausule is toegescheiden aan één van de ex-echtgenoten en de andere ex-echtgenoot op grond daarvan recht heeft op verrekening van de waarde daarvan en in verband daarmee een bedrag van de voormalige echtgenoot ontvangt, dit ontvangen bedrag wordt aangemerkt als aangewezen periodieke uitkering en daarmee tot het belastbare inkomen uit werk en woning behoort. Daaraan doet niet af dat in het onderhavige geval meer dan twintig jaar is verstreken tussen de echtscheiding en de uitbetaling van het in 3.2 bedoelde bedrag aan belanghebbende en dat de uitkeringen aan de ex-echtgenoot inmiddels al hadden plaatsgevonden. Het is en blijft een bedrag dat belanghebbende heeft ontvangen ter verrekening van de lijfrentepolissen.

Anders dan belanghebbende meent, zou het in 3.2 bedoelde bedrag, op grond van artikel 31, zesde lid, van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 (tekst 1998), ook belast zijn geweest als belanghebbende dit bedrag op het moment van echtscheiding zou hebben ontvangen. In zoverre bestaat dus geen verschil in de belastingheffing.

De rechtbank is verder van oordeel dat het hoorrecht en het motiveringsbeginsel niet zijn geschonden in de bezwaarfase. Belanghebbende heeft bevestigd dat een hoorgesprek heeft plaatsgevonden. Ook heeft de inspecteur voldoende inzicht gegeven in de reden waarom het bezwaar ongegrond is verklaard. Dat belanghebbende het inhoudelijk niet eens is met de standpunten van de inspecteur, maakt niet dat deze beginselen zijn geschonden.

Verder heeft belanghebbende gesteld dat het niet toepassen van de hardheidsclausule discutabel is. De bevoegdheid tot toepassing van die clausule is echter voorbehouden aan de minister van Financiën. Het beroep op de hardheidsclausule kan belanghebbende daarom in deze procedure niet baten. De rechtbank zal zich op dit punt onbevoegd verklaren.