Gerechtshof Amsterdam 08-09-2026, ECLI:NL:GHAMS:2026:2407

De gerechtsdeurwaarders hebben op 18 februari 2026 een beroepschrift – met bijlagen – bij het hof ingediend tegen de beslissing op verzet van de kamer voor gerechtsdeurwaarders te Amsterdam (hierna: de kamer) van 19 januari 2026 tussen partijen gegeven onder bovengenoemd nummer (ECLI:NL:TGDKG:2026:8).

Klager heeft op 9 april 2026 een verweerschrift – met bijlagen – bij het hof ingediend.

Klager heeft op 12 juni 2026 aanvullende producties ingediend.

Het hof heeft van de kamer de stukken van de eerste aanleg ontvangen.

De zaak is behandeld ter openbare terechtzitting van het hof van 24 juni 2026. Gerechtsdeurwaarder sub 1, vergezeld van haar gemachtigde, en klager, vergezeld van zijn gemachtigde, zijn verschenen en hebben het woord gevoerd, gerechtsdeurwaarder sub 1 en de gemachtigde van klager aan de hand van een aan het hof overgelegde pleitnota. Gerechtsdeurwaarder sub 2 is niet verschenen.

Bij beschikking van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 5 oktober 2023 is klager veroordeeld een maandelijkse bijdrage in het levensonderhoud aan zijn ex-echtgenote te betalen.

Op 6 maart 2025 heeft gerechtsdeurwaarder sub 2 in opdracht van de advocaat van de ex-echtgenote van klager voor de toekomstige termijnen van levensonderhoud vanaf april 2025 ten laste van klager executoriaal beslag gelegd onder [bedrijf] (hierna: de notaris) op de executieopbrengst van een onroerende zaak.

Bij brief van 21 maart 2025 heeft gerechtsdeurwaarder sub 1 de notaris verzocht (het restant van) de koopsom ten bedrage van € 313.019,944 aan haar af te dragen.

Bij brief van 26 maart 2025 heeft de gemachtigde van klager de gerechtsdeurwaarders verzocht dit bedrag over te maken op de derdengeldrekening van zijn kantoor. De gerechtsdeurwaarders hebben dat niet gedaan.

Klager beklaagt zich er samengevat over dat gerechtsdeurwaarder sub 2 in strijd met artikel 441 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (hierna: Rv) executoriaal beslag heeft gelegd voor alimentatietermijnen die nog niet waren verschenen en dus niet opeisbaar waren. Dat is tuchtrechtelijk laakbaar, net zoals het feit dat gerechtsdeurwaarder sub 1 van de notaris heeft gevorderd dat het gehele bedrag dat hij onder zich hield aan de gerechtsdeurwaarders werd afgedragen. De gerechtsdeurwaarders houden het bedrag daarom zonder recht of titel onder zich.

De gerechtsdeurwaarders hebben, ondanks een aanmaning daartoe, geweigerd het ontvangen geld aan klager af te dragen/door te storten, zodat zij het geld onder zich houden zonder recht en/of geldige titel. Zij handelen onzorgvuldig en onrechtmatig jegens klager.

De kamer heeft in de bestreden beslissing op verzet de gronden van het verzet gegrond verklaard. Aan beide gerechtsdeurwaarders is de maatregel van berisping opgelegd. De gerechtsdeurwaarders zijn daarnaast veroordeeld in de proceskosten van klager, te begroten op € 350,00 en tot betaling van € 1.500,00 aan de kamer in verband met de kosten van de behandeling van de klacht, nadat de uitspraak onherroepelijk is geworden. Gerechtsdeurwaarder sub 1 is ten slotte veroordeeld tot betaling van het griffierecht ad € 50,00 aan klager, nadat de uitspraak onherroepelijk is geworden.

Het hof behandelt een aan hem voorgelegde zaak opnieuw in volle omvang. Het gaat daarbij om de klacht zoals die oorspronkelijk bij de kamer is ingediend. Het hof zal daarom de ter zitting in hoger beroep opgebrachte aanvullende klachten over diverse gedragingen van de gerechtsdeurwaarders die hebben plaatsgevonden na de datum van de bestreden beslissing (19 januari 2026) niet behandelen, nu deze verwijten geen onderdeel uitmaken van de oorspronkelijke klacht.

De kamer heeft in de bestreden beslissing in rov. 8.2 geoordeeld dat op grond van artikel 441 Rv het leggen van een executoriaal beslag niet mogelijk is voordat een vordering opeisbaar is geworden, ook niet als de executoriale titel een veroordeling inhoudt tot periodieke betaling van een bijdrage in het levensonderhoud. De kamer heeft ook geoordeeld dat de gerechtsdeurwaarder sub 1 de notaris daarom ook niet had mogen verzoeken (vgl. de onder 3.3. genoemde brief) om het gehele door het beslag getroffen bedrag aan haar af te dragen. Dit verzoek is op onjuiste gronden gedaan. Het hof verenigt zich met deze oordelen.

Het hoger beroep van de gerechtsdeurwaarders richt zich uitsluitend tegen de door de kamer opgelegde maatregel. In hun beroepschrift erkennen de gerechtsdeurwaarders dat de wet het niet mogelijk maakt om, anders dan op basis van artikel 479b Rv, executoriaal (derden)beslag te leggen voor toekomstige, nog niet-verschenen alimentatietermijnen en dat het gelegde beslag dus niet op zijn plaats was; zij hadden daarom evenmin op deze gronden de gelden bij de notaris mogen opeisen. Gelet hierop zal het hof alleen de door de kamer opgelegde maatregel bespreken.

De gerechtsdeurwaarders hebben ter ondersteuning van hun verzoek om een mildere maatregel het volgende naar voren gebracht. De ex-echtgenote van klager is op leeftijd en zij wilde, nadat zij executoriaal beslag had gelegd voor de achterstallige alimentatietermijnen, dat tot een executoriale verkoop van een onroerende zaak had geleid, de betaling van de toekomstige alimentatietermijnen veilig stellen door beslag te leggen onder de notaris op de resterende en aan klager toekomende executieopbrengst. Toen [naam] , de advocaat van de ex-echtgenote van klager (hierna: Van Vliet), aan de gerechtsdeurwaarders opdracht gaf executoriaal derdenbeslag voor de toekomstige alimentatietermijnen te leggen, hebben de gerechtsdeurwaarders Van Vliet erop gewezen, dat dit op grond van de wet niet mogelijk is. Vervolgens is, overeenkomstig het advies van gerechtsdeurwaarder sub 1, bij de voorzieningenrechter een verzoek ingediend tot het verlenen van verlof voor het leggen van conservatoir beslag onder de notaris voor de toekomstige alimentatietermijnen. Normaliter wordt, aldus de gerechtsdeurwaarders, na indiening van een dergelijk verzoekschrift het verlof de volgende dag verleend, maar in dit geval zag de voorzieningenrechter aanleiding om hierover op 30 september 2025 een online zitting met Van Vliet te beleggen. De gerechtsdeurwaarders zijn vervolgens door Van Vliet telefonisch op de hoogte gesteld van de uitkomst van de mondelinge behandeling, die inhield dat de voorzieningenrechter voornemens was het verzoek af te wijzen omdat op grond van artikel 480 juncto 483 Rv executoriaal beslag voor de toekomstige alimentatietermijnen zou kunnen worden gelegd. Vervolgens heeft gerechtsdeurwaarder sub 2 alsnog executoriaal beslag gelegd onder de notaris. Achteraf gezien erkennen de gerechtsdeurwaarders dat zij een fout hebben gemaakt door mee te gaan in de onjuiste opvatting van de voorzieningenrechter. Het was beter geweest om aan Van Vliet het advies te geven om terug te gaan naar de voorzieningenrechter teneinde over de voorgenomen afwijzing tot het leggen van conservatoir beslag daadwerkelijk te beschikken zodat Van Vliet van de afwijzing in hoger beroep had kunnen gaan. Dat het volgen van de, achteraf gezien onjuiste, opvatting van de voorzieningenrechter hun nu zo zwaar wordt aangerekend, achten zij onjuist.

Klager ziet in de door de gerechtsdeurwaarders aangevoerde feiten en omstandigheden geen redenen om een mildere maatregel op te leggen dan de kamer heeft gedaan.

Nu het hof met betrekking tot de maatregel tot een ander oordeel is gekomen dan de kamer, kan de beslissing van de kamer in zoverre niet in stand blijven en zal de beslissing op dat punt worden vernietigd. Voor het overige zal de beslissing van de kamer worden bevestigd, inclusief de door de kamer opgelegde (proces)kostenveroordeling.