Rechtbank Noord-Holland 01-10-2025, ECLI:NL:RBNHO:2025:11253

De rechtbank neemt de volgende stukken mee in de beoordeling:

• de beschikking van de kinderrechter van 28 augustus 2025 en de daarin genoemde stukken;

• het verslag van het anonieme overleg van 6 februari 2025 tussen [kinder- en vertrouwensarts] en een vertrouwensarts en het verslag van het multidisciplinair overleg van 10 februari 2025, ontvangen op 19 augustus 2025;

• het verzoekschrift met bijlagen strekkende tot vervallenverklaring van de schriftelijke aanwijzing van 21 augustus 2025;

• de brief van de ouders met producties, ontvangen op 11 september 2025;

• het verweerschrift van de ouders met bijlagen, ontvangen op 12 september 2025.

Op 16 september 2025 heeft de rechtbank de zaken gelijktijdig achter gesloten deuren behandeld dan wel de behandeling voortgezet. Daarbij waren aanwezig:

- de ouders, bijgestaan door mrs. Krol en Van der Kam, mede als waarnemers van mr. Weermeijer-Patist;

- de GI, vertegenwoordigd door [vertegenwoordiger van de GI] , [vertegenwoordiger van de GI] en [vertegenwoordiger van de GI] .

De rechtbank heeft aan [vertrouwenspersoon] , vertrouwenspersoon van de ouders, bijzondere toegang tot de zitting verleend. Zij is op verzoek van de ouders als toehoorder aanwezig geweest.

De rechtbank heeft [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] uitgenodigd voor een gesprek. De kinderen hebben voorafgaand aan de zitting afzonderlijk van elkaar aan de kinderrechter verteld hoe het met hen gaat en wat zij van de verzoeken vinden. [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] hebben daarbij brieven van revalidatiekliniek [revalidatiekliniek] overhandigd aan de kinderrechter. Tijdens de zitting heeft de rechtbank samengevat wat de kinderen hebben verteld en zijn de stukken voorgehouden. De ouders, de advocaten van de ouders en de GI hebben daarop kunnen reageren.

De rechtbank heeft allereerst te oordelen over het aangehouden verzoek van de GI strekkende tot verlenging van de uithuisplaatsing van de kinderen in gezinsgerichte voorzieningen (gezinshuizen) tot het einde van de huidige ondertoezichtstelling, te weten tot 6 juni 2026. Daarnaast is aan de orde het verzoek (op grond van artikel 1:265e, lid 1, sub b, Burgerlijk Wetboek, hierna te noemen: BW) van de GI om te bepalen dat het gezag over [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] gedeeltelijk, namelijk voor zover het de toestemming voor een medische behandeling (een klinische opname bij [zorgorganisatie] ) betreft, wordt toegekend aan de GI. De GI heeft daarbij verzocht om aantekening van de gedeeltelijke gezagstoekenning in het gezagsregister. Tevens is verzocht de te geven beschikking(en) uitvoerbaar bij voorraad te verklaren.

• Welke medische klachten zijn er bij de start van de opname en daarna?

• Als de klachten blijven bestaan, wat hebben de kinderen nodig om met de pijn om te gaan of wat hebben de kinderen nodig om minder pijn te ervaren?

• Wat hebben de kinderen nodig om te zorgen dat het fysiek en mentaal beter met hen gaat?

• Welke nazorg is voor hen op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg (hierna te noemen: GGZ) nodig?

• Is er sprake van kindermishandeling door falsificatie?

Mede gelet op het gebrek aan beschikbare en reële alternatieven, ziet de GI een klinische opname van [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] bij [zorgorganisatie] op dit moment als enige mogelijkheid om antwoord te krijgen op de gestelde vragen en het vermoeden van kindermishandeling door falsificatie uit te sluiten dan wel vast te stellen. Daarbij is van belang dat [zorgorganisatie] – anders dan bij revalidatiekliniek [revalidatiekliniek] waar beide kinderen eerder opgenomen zijn geweest – over een sociaal pediater beschikt en [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] tijdens de opname volledig, dan wel in grote mate, kunnen worden gesepareerd van het hele gezin, zodat zij zich kunnen focussen op zichzelf en hun eigen gezondheid en herstel. [zorgorganisatie] biedt de kinderen verder een individueel en opeenvolgend traject, waaruit na een periode van (vermoedelijk) zes tot acht weken opeenvolgend, voor [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] een advies voor GGZ-nazorg kan worden geformuleerd. Op basis van de observaties tijdens de klinische opname, de informatie uit het onderzoek van Veilig Thuis en het medisch dossier van de kinderen, kan [kinder- en vertrouwensarts] zich uitlaten over de vraag of sprake is van kindermishandeling door falsificatie. Voor de kinderen, maar ook de ouders, is het van groot belang dat (op korte termijn) duidelijk wordt wat speelt in het gezin. [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] ervaren namelijk veel spanning en lijden onder de situatie waarin zij zich bevinden. Daarmee is het in het belang van de kinderen en de (doelen van de) ondertoezichtstelling noodzakelijk dat het gezag over [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] voor het geven van toestemming voor een medische behandeling wordt uitgeoefend door de GI. [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] zijn, ondanks hun leeftijden (15 resp. 13 jaar) – gelet op het langdurige patroon van beïnvloeding door de moeder – op dit moment onvoldoende in staat tot een redelijke waardering van wat zij op medisch vlak nodig hebben. Voor het kunnen slagen van de opname en de behandeling van [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] is het noodzakelijk dat het aangehouden verzoek tot verlenging van de machtiging tot hun uithuisplaatsing voor de resterende termijn wordt toegewezen, zodat zij ruimte ervaren om te werken aan hun gezondheid. Indien de rechtbank het verzoek tot gedeeltelijke gezagsuitoefening door de GI afwijst en de klinische opname niet kan plaatsvinden, kan niet goed aan de gestelde doelen gewerkt worden.

De GI heeft verder toegelicht dat de situatie van [de minderjarige 1] wezenlijk anders is dan die van [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] , omdat zij niet met lichamelijke gezondheidsklachten kampt. Voor [de minderjarige 1] is een klinische opname dan ook niet noodzakelijk, maar is het van belang dat zij wordt gestimuleerd in haar zelfstandigheid, vooralsnog met hulp van de gezinshuisouders. Zolang de ouders geen stappen hebben gezet met specialistische GGZ-hulpverlening en het inzicht over hun handelen en de gevolgen voor (de ontwikkeling van) de kinderen ontbreekt, is het in het belang van [de minderjarige 1] noodzakelijk dat haar plaats in het gezinshuis wordt gewaarborgd en is de uithuisplaatsing gerechtvaardigd. Er valt niet uit te sluiten dat voor [de minderjarige 1] – anders dan voor [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] – op kortere termijn een terugplaatsing mogelijk is. Op dit moment is een terugplaatsing echter nog prematuur, mede gelet op de onveranderde thuissituatie en het reële risico op verschuiving van de problematiek naar [de minderjarige 1] .

Door en namens de ouders is gevraagd de verzochte verlenging van de machtiging tot uithuisplaatsing van de kinderen bij een gebrek aan gronden af te wijzen, dan wel voor kortere duur toe te wijzen. Ten aanzien van het verzoek strekkende tot gedeeltelijke gezagsuitoefening is verzocht de GI niet-ontvankelijk te verklaren, dan wel het verzoek af te wijzen. Voor zover de GI in het verzoek kan worden ontvangen en niet op voorhand wordt beslist tot afwijzing van het verzoek, verzoeken de ouders op grond van artikel 1:250 BW de benoeming van een bijzondere curator.

Door en namens de ouders is daartoe aangevoerd dat het er sterk op lijkt dat wordt gezocht naar mogelijkheden om de vermoedens van kindermishandeling door falsificatie te bevestigen en de ouders daarvoor te veroordelen, terwijl moet worden onderzocht onder welke condities en met welke veiligheidsafspraken de kinderen terug naar huis kunnen.

De ouders verzetten zich tegen de klinische opname van [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] en het verzoek van de GI strekkende tot het verkrijgen van de bevoegdheid om medische beslissingen over hen te nemen. In de kern stellen de ouders daartoe dat het verzoek een onnodige en disproportionele beperking van het gezag van de ouders inhoudt. De GI baseert het verzoek op de niet-aangetoonde vermoedens van kindermishandeling door falsificatie, terwijl volgens de GI de klinische opname van [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] nodig is om uit te kunnen wijzen of sprake is van kindermishandeling door falsificatie. Er is dan ook sprake van een cirkelredenering. Dat maakt een klinische opname geen proportioneel middel om een gerechtvaardigd doel te bereiken. Daarbij geldt dat zowel de ouders als de kinderen in voldoende mate in staat zijn inschattingen te maken over de noodzaak voor medische behandelingen. Zo hebben de kinderen altijd duidelijk in woord en geschrift, uit eigen beweging, uitgedrukt dat zij absoluut niet klinisch opgenomen willen worden. De omstandigheid dat de kinderen loyaliteit vertonen naar de ouders, is onvoldoende om ervan uit te kunnen gaan dat de zij niet in staat kunnen worden geacht tot een redelijke waardering van hun belangen. De ouders hebben altijd hun medewerking verleend aan de voor de kinderen noodzakelijke medische behandelingen, inschrijvingen op scholen en wat de kinderen anderszins nodig hebben. Er kan dan ook niet worden gesteld dat een gedeeltelijke gezagsuitoefening door de GI op dit moment noodzakelijk is voor de uitvoering van de ondertoezichtstelling. Bij deze stand van zaken moet het verzoek van de GI worden afgewezen. In dat geval moet ook het verzoek tot verlenging van de machtiging tot uithuisplaatsing van [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] worden afgewezen, nu de uithuisplaatsing zonder de klinische opname niet gerechtvaardigd is.

De GI heeft op 8 augustus 2025 in een schriftelijke aanwijzing de contacten tussen de ouders en de kinderen beperkt. Hierin is het volgende opgenomen:

De ouders hebben de rechtbank verzocht de schriftelijke aanwijzing van de GI vervallen te verklaren en de beslissing uitvoerbaar bij voorraad te verklaren.

Gelet op het voorgaande is de beperking van de omgang tussen de ouders en de kinderen onvoldoende onderbouwd, in strijd met het belang van de kinderen en een onacceptabele inbreuk op de ouderlijke rechten.

De kinderen hebben voorafgaand aan de zitting afzonderlijk van elkaar met de kinderrechter gesproken. Tijdens de gesprekken hebben de kinderen aangegeven zich niet gehoord te voelen. Zij verzetten zich nog steeds tegen de verlenging van de machtiging tot uithuisplaatsing. [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] hebben verder aangegeven zich ook te verzetten tegen de klinische opname bij [zorgorganisatie] . De kinderen willen weer terug naar huis. Zij ervaren de beschuldigingen aan het adres van de moeder, de uithuisplaatsing in de gezinshuizen en het weinige contact met de ouders, hun broer [de oudere broer] en de oma, als onrechtvaardig.

Het aangehouden verzoek van de GI tot verlenging van de machtiging tot uithuisplaatsing van [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] in gezinsgerichte voorzieningen (gezinshuizen) wordt toegewezen tot 6 juni 2026, te weten de einddatum van de huidige ondertoezichtstelling. Deze beslissing wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard. Aan de wettelijke vereisten ¹ voor de verlenging van de machtiging tot uithuisplaatsing is voldaan.

Het verzoek van de GI strekkende tot gedeeltelijke gezagsuitoefening met betrekking tot het geven van toestemming voor een medische behandeling van [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] wordt afgewezen. Ook het verzoek van de ouders strekkende tot vervallenverklaring van de schriftelijke aanwijzing van 7 augustus 2025 (uitgereikt op 8 augustus 2025) wordt afgewezen.

De rechtbank zal hierna uitleggen waarom zij deze beslissingen neemt.

De rechtbank ziet op basis van de stukken (waaronder de informatie van de scholen van de kinderen, het netwerk, de voormalige en huidige huisarts) een jarenlang, diepgeworteld patroon, waarin [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] in de thuissituatie bij de ouders op initiatief van de moeder veelvuldig in het medisch circuit zijn gepresenteerd met veel voorkomende en over het algemeen onschuldige (somatische) gezondheidsklachten. Op de scholen van de kinderen wordt door de moeder op een dwingende en controlerende wijze ook veel aandacht gevraagd voor de situatie van de kinderen. De moeder kenschetst de situatie van de kinderen richting de scholen als “zeer ernstig”, terwijl uit het dossier voldoende naar voren komt dat van een ernstige medische situatie geen sprake is. Als een arts of andere gesprekspartner van de moeder, zoals de scholen van de kinderen, kritische vragen stelt, verbreekt de moeder het contact en gaat zij (bijvoorbeeld) met haar kinderen naar een andere medische instantie/huisarts. Daarnaast wordt verzet gezien bij de moeder tegen het delen van medische informatie tussen de verschillende medische instanties of vanuit een medische instantie aan een school van de kinderen.

De aanwijzingen voor het hiervoor geschetste diepgewortelde patroon gaan blijkens het overgelegde rapport van Veilig Thuis terug naar 2011 en duren tot nu voort. Zo heeft de toenmalige huisarts in 2011 overwogen om een Veilig Thuis-melding te doen, omdat de huisarts twijfelde of de verklaringen van de moeder berusten op de waarheid. Daarop is de moeder met het gezin overgestapt naar een andere huisarts. In 2013 is, naar de rechtbank begrijpt, de eerste Veilig Thuis-melding gedaan vanuit de [school] te [plaats] omdat er zorgen waren over de medische situatie binnen het gezin en de moeder de medische situatie van de kinderen mogelijk groter maakte dan nodig was. Door de moeder wordt er veel aandacht gevraagd en volgens de school onnodig hulpverlening ingezet. Zodra een leerkracht minder meegaat in het verhaal van moeder, zou zij het contact verbreken. Deze Veilig Thuis-melding heeft geleid tot nader onderzoek. De uitkomst van dat onderzoek was dat er aanwijzingen zijn van kindermishandeling door falsificatie. Veilig Thuis heeft de moeder daarop geadviseerd om hulpverlening vanuit een psychiater aan te gaan. De moeder heeft dit toen geweigerd, omdat zij al hulpverlening zou hebben. Daarmee en daarna zijn de zorgen niet weggenomen. Meer recent is in 2024 een Veilig Thuis-melding gedaan, deze keer door het [school] te [plaats] . Deze school meldt zorgen over de medische situatie van dochter [de minderjarige 2] (o.a. klachten onderbeen), omdat er medisch veel aan de hand is, de school niet duidelijk krijgt wat allemaal speelt, de moeder de enige contactpersoon is en ook bij de andere kinderen veel speelt op medisch gebied. [de minderjarige 2] zegt daarop niet meer terug te willen naar school, terwijl zij het daar voorheen wel naar haar zin had. Ze geeft aan dat ze niet wil dat de school contact opneemt met haar medisch specialisten, omdat ze hetzelfde trauma ervaart als haar ouders. De uitkomst van het onderzoek van Veilig Thuis is dat [de minderjarige 2] een uitgebreid ziekteproces doorgemaakt heeft waarbij veel diagnostiek is gedaan. Zij houdt echter pijnklachten die tot op heden niet verklaard kunnen worden met een diagnose. De moeder lijkt volgens Veilig Thuis de controle te willen behouden, is wantrouwend vanuit het verleden en het trauma dat de klachten van de kinderen niet serieus genomen zouden worden. De toenmalige huisarts is, naar de rechtbank begrijpt, door de moeder en in het verlengde daarvan, door het gezin medio 2024 vervangen door de huidige huisarts. Deze huisarts heeft op basis van het medisch dossier van alle gezinsleden geconcludeerd dat het haar opvalt dat met name bij de twee jongste kinderen een patroon te zien is van extreem veel artsenbezoeken, onderzoeken en behandelingen. Het valt haar daarbij op dat heel veel verrichtte onderzoeken geen verklaring voor de klachten opleverden en de bestaande zorgen van moeder niet wegnamen of nieuwe zorgen bij haar opriepen. Ook concludeert de huisarts dat veel behandelingen/operaties niet het gewenste effect hadden op de klachten, waarna weer nieuwe onderzoeken en behandelingen volgden. De huisarts heeft geprobeerd hier structuur in te creëren en rust in te brengen. Het is de huisarts gelukt om een vertrouwensband op te bouwen met de moeder en de andere gezinsleden en om optimale communicatie met betrokken artsen te organiseren. Ook is het de huisarts gelukt om begin 2025 voor [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] een klinisch revalidatietraject bij [revalidatiekliniek] te organiseren. Volgens de huisarts is een dergelijke klinische opname de meest intensieve vorm van behandeling gericht op herstel. Volgens de informatie van de huisarts en [revalidatiekliniek] hebben de opnames geen doorbraak opgeleverd. De huisarts meldt daarna aan Veilig Thuis: ‘Het zeer beperkte rendement van mijn maximale inspanningen als huisarts maakt dat ik nu (in tegenstelling tot in juni 2024) niet meer het idee heb dat er op dit moment mogelijk patroon doorbrekende ontwikkelingen zijn. Parallel hieraan heeft mij de zorgelijke Veilig Thuis melding hierboven bereikt, welke ook ik erg verontrustend vind.’ De melding waaraan de huisarts refereert ziet op drie Veilig Thuis meldingen vanuit het netwerk. De zorgen vanuit het netwerk zien op de kinderen, maar betreffen ook de vader. Zo maakt het netwerk zich zorgen over de vermeende dementie bij de vader omdat zij dit niet herkennen bij hem en ze niet of nauwelijks contact meer met de vader kunnen krijgen. Ook over de gestelde medische problematiek van de kinderen en de onderzoeken die zij ondergaan, maakt het netwerk zich grote zorgen. Meer specifiek maakt het netwerk zich zorgen over de vraag of de moeder de kinderen en de vader aandoeningen aanpraat en hun beeldvorming beïnvloedt, wat lichamelijk en sociaal-emotioneel schadelijk kan zijn. De melders melden ook dat de moeder overstapte naar een andere huisartsenpraktijk toen de huisarts niet mee wilde in de verhalen van moeder. Het onderzoek dat hierna is verricht door (en namens) Veilig Thuis, de Raad en de GI laat zien dat er sterke aanwijzingen zijn en blijven bestaan van kindermishandeling door falsificatie, zoals beschreven in de eerdere beschikkingen van de rechtbank.

Gelet op de langdurige zorgen over de kinderen, het diepgewortelde patroon en de dynamiek in het gezin, mede in het licht bezien van de richtlijn Kindermishandeling door Falsificatie, acht de rechtbank terugkeer van de kinderen naar de thuissituatie in de gegeven omstandigheden en zonder een gedegen en door de ouders gedragen veiligheidsplan, niet voldoende veilig noch in het belang van de kinderen. De op de voorgrond liggende diepgewortelde en langdurige problematiek in het gezin, staat de ouders, naar het oordeel van de rechtbank, in de weg aan een goede en gezonde uitoefening van hun ouderrol. De ouders hebben de kinderen de kans ontnomen om volledig en onbezorgd kind te zijn en veilig groot te groeien tot zelfstandige en evenwichtige individuen. Daarbij is van belang dat de ouders, zoals de rechtbank zelf ter zitting heeft waargenomen, nog onvoldoende inzicht hebben in hun aandeel in de onveilige thuissituatie en gezinsdynamiek. Daarmee bestaat het reële en gerechtvaardigde risico dat de kinderen in de thuisomgeving nog worden blootgesteld aan de schadelijke patronen en worden benadeeld in hun ontwikkeling. De interventies die gepleegd zijn toen de kinderen nog thuis woonden, laatstelijk de interventie van de huisarts begin 2025, hebben onvoldoende effect gesorteerd. Hoewel voortduring van de uithuisplaatsing ook schadelijk is voor de kinderen, acht de rechtbank het bij deze stand van zaken het meest in het belang van de kinderen dat hun verblijf in de gezinshuizen wordt gecontinueerd. De rechtbank verlengt de machtiging tot uithuisplaatsing van [de minderjarige 1] , [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] dan ook voor de gevraagde duur.

Het verzoek van de GI om gedeeltelijke gezagsuitoefening voor het laten opnemen van [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] , wordt daarentegen afgewezen. De rechtbank begrijpt de meerwaarde van een klinische opname zoals wordt voorgesteld, maar acht deze in dit geval te ingrijpend en naar verwachting te schadelijk voor de kinderen gelet op het volgende. [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] zijn sinds maart 2025 uit huis geplaatst, wat heel heftig is geweest voor de kinderen. Eerst verbleven de kinderen in een netwerkgezin in de buurt. Vrij snel na de plaatsing bleek dat niet goed te gaan omdat zij elkaar beïnvloeden en zich gingen verzetten tegen hun verblijf daar. Daarom zijn de kinderen uit huis geplaatst in de huidige, verschillende gezinshuizen, wat ook weer heftig is geweest. De kinderen hebben hierdoor, vlak voor het einde van het schooljaar, ook van school moeten wisselen. Dat heeft veel impact op hen gehad. Waar de schoolgang van [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] tot de uithuisplaatsing – ondanks het vele schoolverzuim vanwege ziekte en doktersafspraken – redelijk ging, is dat na de uithuisplaatsing en schoolwissel achteruitgegaan. De kinderen hebben dus een zeer onrustige periode achter de rug. Daarnaast is bij de kinderen weerstand tegen de al genomen maatregelen en de voortduring van de uithuisplaatsing en verzetten zij zich tegen de klinische opname. Het succes van de opname en de behandeling lijkt echter in grote mate samen te hangen met de instemming en de medewerking van de kinderen en de (emotionele) toestemming van de ouders aan de kinderen, zoals ook door [deskundige] – als deskundige ingeschakeld door de ouders – en de huisarts naar voren is gebracht. Daarbij betrekt de rechtbank ook dat een klinische opname volgens de GI in dit geval langer dan gebruikelijk zal duren, namelijk zes tot acht weken per kind, opeenvolgend, vanwege de verwachte weerstand van de kinderen. In die periode zullen de kinderen weinig tot geen contact hebben met de ouders. Een klinische opname in een situatie als deze waar al zoveel strijd en wantrouwen is, acht de rechtbank niet proportioneel en niet in het belang van de kinderen, temeer omdat onduidelijk is of de opname het gewenste effect zal sorteren. De rechtbank acht het in belang van [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] om vanuit een situatie van rust, duidelijkheid en veiligheid te werken aan de doelen van de ondertoezichtstelling en uithuisplaatsing. Net als voor [de minderjarige 1] , ziet de rechtbank ook voor [de minderjarige 3] en [de minderjarige 2] voldoende mogelijkheden om te werken aan de doelen van de ondertoezichtstelling (en het wegnemen van de forse zorgen die er zijn) zonder dat daadwerkelijk door de GI zelf is vastgesteld dat sprake is van kindermishandeling door falsificatie. Daarbij betrekt de rechtbank dat al veel medische informatie over [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] en het gedrag van de moeder bekend is. Het verzoek van de GI tot gedeeltelijke gezagsuitoefening wordt dan ook afgewezen.

De aankomende periode ligt het op de weg van de ouders om de samenwerking met de GI op te zoeken en zich in te zetten voor de voor hen noodzakelijke (psychiatrische) diagnostiek, behandeling en/of hulpverlening, dit in het belang van de kinderen. Voor de kinderen is het belangrijk dat zij ruimte ervaren om weer volledig kind te zijn en los te komen van de klachten die zij ervaren. Zij lijken al positieve stappen hierin te zetten volgens de waarnemingen in de gezinshuizen, al zijn die positieve stappen pril. De rechtbank geeft de GI, die in de ogen van de rechtbank de belangen van de kinderen telkens goed voor ogen heeft gehouden en telkens zorgvuldig heeft gehandeld, daartoe mee om blijvend te bekijken wat de ouders en de kinderen nu en in de toekomst nodig hebben en daarnaast of, en zo ja, welke mogelijkheden, en onder welke voorwaarden, voor de thuisplaatsing van de kinderen bestaan.

Nu het verzoek van de GI strekkende tot gedeeltelijke gezagsuitoefening met betrekking tot het geven van toestemming voor een medische behandeling van [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3] wordt afgewezen en de GI het verzoek tot het verlenen van vervangende toestemming voor een medische behandeling ter zitting heeft ingetrokken, ziet de rechtbank geen aanleiding om een bijzondere curator te benoemen, zoals (voorwaardelijk) is verzocht namens de ouders.

De wet geeft de GI de bevoegdheid om, voor zover noodzakelijk in verband met de uithuisplaatsing van de kinderen, voor de duur van de uithuisplaatsing de contacten tussen de met het gezag belaste ouders en de kinderen te beperken. ² Deze beslissing van de GI wordt gelijkgesteld aan een schriftelijke aanwijzing, waarvan de ouders vervallenverklaring kunnen verzoeken. ³

Voor de inhoudelijke beoordeling van het verzoek is van belang dat de schriftelijke aanwijzing valt aan te merken als een besluit in de zin van artikel 1:3 van de Algemene Wet Bestuursrecht, zodat de algemene beginselen van behoorlijk bestuur van toepassing zijn. Dat betekent concreet dat de rechtbank moet beoordelen of bij de besluitvorming door de GI de algemene beginselen van behoorlijk bestuur (bijvoorbeeld het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel) in acht zijn genomen en of de GI in redelijkheid tot de schriftelijke aanwijzing heeft kunnen komen. Bij de beoordeling daarvan houdt de rechtbank rekening met de omstandigheden ten tijde van de beslissing, maar ook met gewijzigde omstandigheden.

Gelet op de opdracht van de rechtbank aan het NIFP in de beschikking van 3 juni 2025 en de schriftelijke reactie van het NIFP van 17 juli 2025, in het licht bezien van de hierboven weergegeven overwegingen van de rechtbank ten aanzien van de verlenging van de machtiging tot uithuisplaatsing van de kinderen in gezinsgerichte voorzieningen (gezinshuizen), wordt de procedure met zaaknummer C/15/365036 / JU RK 25/649 als afgesloten beschouwd.

verlengt de machtiging tot uithuisplaatsing van [de minderjarige 1], [de minderjarige 2] en [de minderjarige 3], in gezinsgerichte voorzieningen (gezinshuizen), met ingang van 2 oktober 2025 tot 6 juni 2026;

verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad;

wijst af het door de GI en de ouders meer of anders verzochte.

• degenen aan wie een afschrift van de beschikking is verstrekt of verzonden, binnen drie maanden na de dag van de uitspraak;

• andere belanghebbenden, binnen drie maanden na de betekening van deze beschikking of binnen drie maanden nadat zij op andere wijze daarvan kennis hebben genomen.