Rechtbank Rotterdam 11-08-2026, ECLI:NL:RBROT:2026:10204

Ten slotte is vonnis bepaald.

Partijen zijn met elkaar getrouwd en wonen samen in de echtelijke woning in [woonplaats]. Gedaagde staat ook ingeschreven op het adres van die woning.

Omdat partijen de woning met elkaar delen, moet de oproeping van gedaagde plaatsvinden conform artikel 57 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv). Dat houdt in dat de betekening van de dagvaarding aan gedaagde in persoon geschiedt. Als dat niet mogelijk is, handelt de deurwaarder overeenkomstig artikel 47 Rv – kort gezegd: het afgeven van een afschrift van het exploot aan een huisgenoot; als dat niet kan, het achterlaten van een afschrift aan de woonplaats in een gesloten envelop; en, als dat onmogelijk is, een afschrift ter post – en doet hij bovendien een afschrift van het exploot toekomen aan het parket van de ambtenaar van het openbaar ministerie bij (in dit geval) deze rechtbank.

De voorzieningenrechter stelt vast dat de oproeping van gedaagde niet heeft plaatsgevonden conform artikel 57 Rv. De dagvaarding is uitsluitend betekend – in de zin van achtergelaten in een gesloten envelop – op het (gestelde) woonadres van de moeder van gedaagde. In het exploot is vermeld dat gedaagde feitelijk op dat adres verblijft in verband met een huisverbod.

Voor zover eiseres meent dat het exploot kon worden betekend aan het werkelijk verblijf van gedaagde op grond van artikel 54 lid 1 Rv, volgt de voorzieningenrechter haar daar niet in. Die bepaling is van toepassing op de situatie dat van de gedaagde partij de woonplaats in Nederland niet bekend is, wat hier niet aan de orde is. Overigens heeft eiseres niet gesteld, laat staan onderbouwd, dat gedaagde daadwerkelijk verblijft bij zijn moeder. In het exploot van dagvaarding staat ook niet toegelicht op grond waarvan de deurwaarder heeft aangenomen dat gedaagde zijn werkelijke verblijfplaats bij zijn moeder heeft.

De conclusie is dat het exploot van dagvaarding lijdt aan een gebrek. Aannemelijk is dat het exploot als gevolg van dat gebrek gedaagde niet heeft bereikt. Om die reden spreekt de voorzieningenrechter op de voet van artikel 121 lid 3 Rv de nietigheid van het exploot uit.

Eiseres is in het ongelijk gesteld en wordt daarom veroordeeld in de proceskosten van de procedure. De proceskosten van gedaagde worden begroot op nihil.

verklaart de dagvaarding nietig;

veroordeelt eiseres in de kosten van de procedure, aan de kant van gedaagde tot op heden begroot op nihil.