Rechtbank Amsterdam 14-08-2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:8342

De rechtbank neemt de volgende stukken mee in de beoordeling:

• het verzoekschrift van de vrouw met bijlage(n), ontvangen op 21 oktober 2024;

• het verweerschrift van de man, met daarin zelfstandige verzoeken (tegenverzoeken), ontvangen op 31 december 2024;

• het verweerschrift van de vrouw met bijlagen op de zelfstandige verzoeken van de man tevens aanvulling verzoeken, ontvangen op 30 juni 2025;

• het verweerschrift van de man op de aanvullende verzoeken van de vrouw, ontvangen op 28 augustus 2025;

• het bericht van de vrouw tevens inhoudende een aanvulling verzoek, ontvangen op 15 mei 2026;

• het bericht van de man tevens houdende aanvulling verzoeken, ontvangen op 19 mei 2026;

• het bericht van de vrouw van 19 mei 2026;

• het bericht van de man met bijlage van 20 mei 2026.

De zitting heeft plaatsgevonden op 27 mei 2026. Daarbij waren aanwezig:

- de vrouw met haar advocaat en een tolk in de Engelse taal;

- de man met zijn advocaat en een tolk in de Engelse taal.

Tijdens de zitting hebben de advocaten pleitaantekeningen overgelegd.

Partijen zijn met elkaar gehuwd op [datum] 2000 in [plaats 1] , Groot-Brittanië.

De vrouw is Amerikaans Burger en Brits Burger en heeft ook de Ierse nationaliteit. De man is Brits Burger. De vrouw stelt dat de man ook Amerikaans Burger is.

De man heeft tijdens de mondelinge behandeling aanvullend verzocht om bij tussenbeschikking de echtscheiding uit te spreken en te bepalen dat aan de vrouw een voorschot op de verdeling van € 300.000,- wordt uitbetaald van het saldo van de gezamenlijke bankrekening bij ABN AMRO eindigend op [nummer 1] , zulks binnen zeven dagen na deze beschikking.

De vrouw heeft bezwaar gemaakt tegen dit verzoek in verband met strijd met de goede procesorde.

De rechtbank is van oordeel dat de man dit verzoek niet tijdig voorafgaand aan de mondelinge behandeling heeft ingediend, zodat de vrouw de mogelijkheid is ontnomen zich daar op voor te kunnen bereiden en zich daartegen te kunnen verweren. De rechtbank gaat daarom voorbij aan dit verzoek.

Beide partijen hebben verzocht de echtscheiding tussen partijen uit te spreken.

De rechtbank stelt vast dat zij als Nederlandse rechter rechtsmacht heeft, omdat beide partijen hun gewone verblijfplaats in Nederland hebben. ¹

De rechtbank zal op het echtscheidingsverzoek Nederlands recht toepassen. ²

De rechtbank spreekt de echtscheiding tussen partijen uit zoals door beide partijen is verzocht, omdat zij vinden dat hun huwelijk duurzaam is ontwricht. Dat betekent dat zij niet samen verder kunnen als echtgenoten.

De vrouw verzoekt vast te stellen dat de man een bedrag van € 24.365,- bruto per maand dan wel € 16.728,- bruto per maand aan partneralimentatie aan haar betaalt en dit steeds voor de eerste van de maand doet. De man voert verweer. Hij betwist zowel de gestelde behoefte als de behoeftigheid van de vrouw.

De rechtbank stelt vast dat zij als Nederlandse rechter rechtsmacht heeft, omdat de alimentatie bij wijze van nevenvoorziening wordt gevraagd en de Nederlandse rechter ook rechtsmacht heeft ten aanzien van de echtscheiding. ³

Omdat de vrouw aanspraak maakt op partneralimentatie en de vrouw in Nederland gewone verblijfplaats heeft, past de rechtbank het Nederlandse recht toe. ⁴

De vrouw stelt dat zij op basis van het inkomen van de man in 2024 van € 40.361,- netto per maand op basis van de hofnorm een netto behoefte heeft van € 20.873,- per maand. De vrouw stelt daartoe dat partijen een luxe leven leidden. Zij hebben grote uitgaven gedaan, zoals de aankoop van twee huizen, twee grote auto’s en vele internationale reizen. Daarnaast hebben partijen veel vermogen opgebouwd, volgens de vrouw meer dan € 2 miljoen. Op 22 januari 2026 hebben partijen nog een overeenkomst gesloten dat de man € 4.650,26 netto per maand aan de vrouw zal betalen voor haar kosten van de huishouding. Naast deze kosten zijn er nog de kosten van de koopwoning in [plaats 2] , de kosten van twee dure auto’s (Volvo en BMW), de huisdieren (hond en kat) en is er de vakantiewoning in Portugal. De vrouw betwist dan ook dat de hofnorm niet passend zou zijn, zoals de man stelt. Dat de man de laatste jaren meer is gaan verdienen is geen argument om de hofnorm niet toe te passen. De man kon dit hogere inkomen verdienen (o.a. in China, Denemarken en Zwitserland) omdat de vrouw voornamelijk voor de dochters van partijen zorgde. Mocht de rechtbank menen dat de hofnorm niet kan worden toegepast dan stelt zij dat haar behoefte minimaal € 11.767,- netto per maand bedraagt. Dit bedrag is opgebouwd uit de volgende lasten van de vrouw:

• € 4.650,- aan kosten van haar huishouding;

• € 1.452,- aan lasten van de woning;

• € 3.915,- aan sparen;

• € 167,92 aan premie voor een overlijdensrisicoverzekering;

• € 1.582,- aan kosten voor reizen.

De vrouw voert daartoe aan dat partijen gemiddeld € 3.915,- per maand gespaard hebben, dat zij een overlijdensrisicoverzekering moet afsluiten voor het geval de bijdrage van de man wegvalt en dat zij veel reiskosten maakt, onder meer om het voor de man mogelijk te maken maandelijks in de woning te verblijven. Daarnaast zal zij een oudedagsvoorziening moeten treffen.

Nu de rechtbank de behoefte van de vrouw heeft vastgesteld, komt de rechtbank bij beantwoording van de vraag of de vrouw behoefte heeft aan een (aanvullende) bijdrage van de man dan wel of zij in staat kan worden geacht zelf in haar behoefte te voorzien door middel van eigen inkomsten en/of vermogen.

De vrouw betwist dat zij een verdiencapaciteit heeft. Zij heeft aan het begin van het huwelijk in loondienst gewerkt. Later is de vrouw huismoeder geworden, omdat de man voor zijn werk in het buitenland verbleef en de vrouw met de kinderen in [plaats 2] . De jongste dochter heeft dyscalculie en had extra aandacht en begeleiding nodig. Partijen zijn in verband met het werk van de man in [plaats 2] gaan wonen. Vanaf 2017 werkte de man in het buitenland en verbleef de vrouw met de dochters in [plaats 2] . De vrouw heeft nimmer carrière in Nederland kunnen opbouwen. Het is de vrouw in 2023 gelukt een jaar contract te krijgen bij de Amerikaanse ambassade. Dit contract liep af per februari 2024. Partijen hadden afgesproken dat de vrouw zich bij de man in Zwitserland zou voegen als de jongste dochter eindexamen had gedaan. Daardoor heeft zij niet onderhandeld over verlenging en solliciteerde zij naar banen in Zwitserland. Dat is niet doorgegaan omdat de vrouw erachter kwam dat de man een affaire had met een andere vrouw. De vrouw is vervolgens gaan solliciteren in Nederland maar wordt gelet op haar leeftijd nergens uitgenodigd. De vrouw kan ook niet het inkomensniveau van de man benaderen, omdat zij de afgelopen twintig jaar nauwelijks heeft gewerkt. De vrouw betwist dat zij na verdeling van de huwelijksgemeenschap geen behoefte meer zal hebben, zoals de man stelt. De vrouw meent dat zij ook na de verdeling wel degelijk behoefte heeft. Partijen verkeren immers in een ongelijke inkomenspositie. De man heeft carrière kunnen maken terwijl de vrouw haar carrière heeft opgegeven. De man verwerft zijn huidige inkomen mede door inspanningen van de vrouw. De man zal na verdeling net zoveel vermogen hebben als de vrouw en zijn draagkracht wordt daardoor alleen maar groter. Dit inkomen uit vermogen heeft de vrouw niet meegenomen bij de berekening van de draagkracht van de man.

Vast staat dat de vrouw thans geen baan heeft waaruit zij inkomen genereert. Tussen partijen is in geschil of dit wel van haar verwacht kan worden. De rechtbank is van oordeel dat aan de vrouw geen verdiencapaciteit kan worden toegekend. Daartoe overweegt de rechtbank dat ongeacht de vraag of dit al dan niet een gezamenlijke beslissing is geweest, vast staat dat de vrouw zich jarenlang niet op de arbeidsmarkt heeft bewogen. Gelet daarop en op de leeftijd van de vrouw acht de rechtbank het niet opportuun haar nu een verdiencapaciteit toe te kennen.

De rechtbank heeft de behoefte van de vrouw hiervoor berekend op € 4.030,- netto per maand. Op jaarbasis bedraagt haar behoefte dan € 48.360,-. Indien uitgegaan wordt van een vermogen van € 2.000.000,- en een gemiddeld rendement van 3% dan levert het vermogen de vrouw jaarlijks € 60.000,- op. Gelet op de omvang van het vermogen acht de rechtbank dit een haalbaar rendement. Met dit rendement kan de vrouw ruimschoots in haar behoefte voorzien zonder dat zij in hoeft te teren op haar vermogen. Zo nodig zal de vrouw zich moeten laten adviseren door deskundigen om een zo hoog mogelijk rendement te halen. Voor zover de vrouw een lager rendement haalt, mag van haar verwacht worden in te teren op haar vermogen. Zelfs als zij ervoor zou kiezen om het vermogen niet te laten renderen, maar alleen in te teren is dat voldoende om in de huwelijks gerelateerde behoefte te voorzien. Te meer omdat de vrouw ook recht heeft op verevening van door de man tijdens huwelijk opgebouwd pensioen.

De rechtbank volgt de vrouw niet in haar standpunt dat het gelet op de ongelijke positie van partijen niet redelijk en billijk zou zijn dat zij haar vermogen aan moet wenden om in haar behoefte te voorzien. Weliswaar was er sprake van een klassiek rollenpatroon en (mogelijk) ongelijke carrièreperspectieven van partijen tijdens het huwelijk, dit laat onverlet dat partijen dankzij ieders inspanningen (de man door zijn werk en de vrouw die de zorg voor de kinderen op zich nam) hebben tijdens het huwelijk een aanzienlijk vermogen opgebouwd, waarvan de vrouw nu meeprofiteert doordat de helft daarvan haar toekomt. Bovendien zal indien de man binnen enkele jaren met pensioen gaat (hij is 61), het pensioen van de man met de vrouw worden verevend. Dat de man na de verdeling ook over een aanzienlijk vermogen zal beschikken, maakt in dit verband geen verschil. Het bovenstaande leidt ertoe dat de rechtbank het verzoek van de vrouw afwijst.

Beide partijen hebben kort voor de mondelinge behandeling een verzoek gedaan tot verdeling van de tussen hen bestaande (ontbonden0 huwelijksgemeenschap.

Zoals hiervoor is overwogen, heeft de Nederlandse rechter rechtsmacht om over de echtscheiding te beslissen. Om die reden komt de Nederlandse rechter ook rechtsmacht toe om te beslissen op het nevenverzoek tot verdeling. ⁵

Partijen hebben geen (geldige) rechtskeuze gedaan voor of tijdens het huwelijk. Ten tijde van de huwelijkssluiting hadden zij beiden de Britse nationaliteit en waren Amerikaans Burger. In een dergelijk geval geldt het recht van het land waar partijen na het huwelijk hun eerste gewone verblijfplaats vestigen. Dat is hier Nederland en daarom is het Nederlandse recht van toepassing. ⁶

Nu partijen hun verzoeken kort voor de mondelinge behandeling hebben ingediend zullen deze verzoeken, zoals voor en tijdens de mondelinge behandeling is meegedeeld, worden afgesplitst en worden behandeld op een nader te bepalen datum.

De vrouw verzoekt – na intrekking van een deel van het verzoek - de man te veroordelen binnen vier weken na het verzoek stukken over te leggen die dienen ter onderbouwing waaraan de via de Wise bankrekening van de man met nummer [nummer 2] verlopen geldbedragen zijn besteed met ook daarvan de afschriften als er sprake is van een bank-/investerings-cryptorekening of andere vermogensvorming van/voor de man.

De man voert verweer. Volgens de man voldoet het verzoek niet aan de in artikel 194 en 195 Rv gestelde eisen, namelijk de eisen van bepaaldheid, voldoende belang en concrete koppeling aan een rechtsbetrekking. Het verzoek van de vrouw betreft volgens de man een verzoek op onbegrensde informatie en is daarmee onbepaald. De man heeft reeds de bankafschriften van zijn bankrekening bij Wise overgelegd. Indien de vrouw vindt dat er ten aanzien van bepaalde transacties een nadere toelichting moet worden gegeven, had zij die transacties te benoemen. Dat heeft zij niet gedaan. Er is nu sprake van fishing expedition.

De Nederlandse rechter heeft rechtsmacht en het Nederlandse recht is van toepassing. ⁷

De rechtbank overweegt als volgt. Het inleidend verzoekschrift is ingediend op 21 oktober 2024. Dit betekent dat de artikelen 194 en 195 Rv niet van toepassing zijn op de onderhavige procedure. Dit volgt immers uit artikel XIIA van de wet modernisering en vereenvoudiging bewijsrecht. Dit betekent dat het verzoek van de vrouw beoordeeld moet worden aan de hand van artikel 843a Rv (oud). Dit artikel heeft een zwaardere toets voor toewijzing van het verzoek dan de thans geldende artikelen 194 en 195 Rv.

Ten aanzien van de vraag of een verzoek tot overlegging van of inzage in stukken voor toewijzing in aanmerking komt, stelt de rechtbank voorop dat artikel 843a Rv niet voorziet in een onbeperkt recht op inzage van bescheiden jegens degene die deze te zijner beschikking of onder zijn berusting heeft, maar dat deze bepaling het recht op inzage, afschrift of uittreksel van bepaalde bescheiden afhankelijk stelt van een aantal cumulatieve vereisten. Op grond van het eerste lid van artikel 843a Rv moet de verzoeker een rechtmatig belang hebben bij de inzage, het afschrift of het uittreksel en moet hij inzage, afschrift of uittreksel verzoeken van bepaalde bescheiden aangaande een rechtsbetrekking waarin hij partij is. Vast staat dat de vrouw inmiddels de beschikking heeft over de bankafschriften van de Wise bankrekening van de man. De vrouw laat na goed uit te leggen waarom zij daarnaast nog inzage wenst in thans nog door haar verlangde gegevens. Zo stelt zij onder meer niet – wat wel op haar weg had gelegen – welke transacties vragen bij haar oproepen. Met de man is de rechtbank van oordeel daarom dat het verzoek van de vrouw te veel weg heeft van een “fishing expedition”, waarvoor artikel 843a Rv niet is bedoeld. De rechtbank zal daarom dit verzoek afwijzen.

spreekt de echtscheiding uit tussen partijen, gehuwd op [datum] 2000 in [plaats 1] , Groot-Brittannië;

bepaalt dat de behandeling omtrent de verdeling wordt afgesplitst en verder zal gaan onder zaak- en rekestnummer C/13/788721 / FA RK 26-4348 en dat de behandeling van deze verzoeken wordt aangehouden tot een nader te bepalen mondelinge behandeling;

wijst af het meer of anders verzochte.

- de verschenen partij(en), binnen drie maanden na de dag van de uitspraak;

- de niet verschenen partij(en), binnen drie maanden na de betekening van de beschikking aan hem/haar in persoon of binnen drie maanden nadat deze op een andere manier is betekend en openbaar is gemaakt door het plaatsen van een uittreksel van de beschikking in de Staatscourant.

Besteedbaar inkomen (113-120)
115/116	Heffingskorting en standaard heffingskorting	-	€	3.362
	Specificaties voor post: 115/116
	Algemene Heffingskorting		€	3.362	jaar
119a	Bij: Netto inkomsten		€	90.000
120	Besteedbaar inkomen			€	90.000
120a
	Netto besteedbaar inkomen (per jaar)			€	90.000
120a	Netto besteedbaar inkomen (per maand)			€	7.500

NBGI voor scheiding
Netto besteedbaar gezinsinkomen voor scheiding
	NBI voor scheiding Alimentatieplichtige			€	7.500
	Netto besteedbaar gezinsinkomen voor scheiding			€	7.500
Eigen aandeel kosten kinderen
Eigen aandeel kosten kinderen
	Ouders hebben in gezinsverband geleefd				ja
	NBGI voor scheiding			€	7.500
	Tabel aantal kinderen			2
	Eigen aandeel ouders in de kosten kinderen volgens tabel			€	1.470
#	Indexeren				ja
	Startjaar				2024
	Eindjaar				2026
	Eigen aandeel ouders geïndexeerd			€	1.638
Behoefte obv 60% norm
Netto Behoefte
	Netto gezinsinkomen			€	7.500
	Af: kosten van de kinderen		-	€	1.470
	Saldo			€	6.030
	Netto behoefte obv 60%			€	3.618
	Netto behoefte			€	3.618
#	Indexeren				ja
	Startjaar				2024
	Eindjaar				2026
	Netto behoefte geïndexeerd			€	4.030