Rechtbank Rotterdam 01-07-2026, ECLI:NL:RBROT:2026:9448

De voorzieningenrechter is van oordeel dat het spoedeisend belang is gelegen in de aard van de vorderingen, zoals hiervoor onder 1.4 al uiteen is gezet.

In de kern hebben de eiser en de gedaagden een geschil over de uitleg van de beschikking van 24 februari 2026, namelijk of daarin ruimte wordt gegeven aan de GI om (begeleide) omgang te starten tussen de man en de minderjarige. Het gaat in het bijzonder om de volgende passage uit de uitspraak:

De rechtbank volgt de bezwaren van de vrouw. Gelet op de huidige situatie waarbij de vrouw met de minderjarige in een crisisopvang verblijft met ‘code rood’, het incident dat daaraan vooraf is gegaan en de signalen van intieme terreur en kindermishandeling, ziet de rechtbank geen ruimte om op dit moment een tijdelijke zorgregeling vast te stellen zonder dat er meer duidelijkheid is over de situatie. De rechtbank acht vaststelling van een voorlopige zorgregeling dan ook niet in het belang van de minderjarige, zodat het verzoek van de man zal worden afgewezen. Dat neemt evenwel niet weg dat, als de GI binnen de ondertoezichtstelling ruimte ziet voor contactherstel, dit kan plaatsvinden onder begeleiding en regie van de GI.”

Daarnaast is van belang hetgeen is overwogen in de verlengingsbeslissing van de ondertoezichtstelling van 11 maart 2026:

De vrouw stelt – samengevat – dat de beschikking van 24 februari 2026 geen ruimte biedt voor contactherstel. Als dat wel het geval zou zijn, zou er in ieder geval geen ruimte zijn voor onbegeleide contacten terwijl de GI daar wel op aanstuurt. Verder zijn de contactmomenten ook niet goed begeleid. De rol van de GI zou ook in strijd zijn met de Jeugdwet, waarin een verbod is opgenomen voor de GI om jeugdzorg te verlenen en het begeleiden van de omgangsmomenten valt hieronder, aldus de vrouw. Om de minderjarige te beschermen, houdt zij hem thuis zodat voorkomen wordt dat de man de minderjarige gaat opzoeken op school.

De man en de GI benadrukken dat de betreffende beschikking wel ruimte biedt voor contactherstel door de GI. Zij benadrukken dat eerdere contactmomenten tussen de man en de minderjarige goed zijn verlopen en dat er juist gewerkt moet worden aan contactherstel. Ook andere betrokken instanties zien volgens hen geen onveiligheid in het contact. Zij achten het schadelijk dat de minderjarige niet naar school gaat. De GI betwist dat zij in strijd handelt met de Jeugdwet. Verder is van onbegeleide contactmomenten geen sprake geweest. Tot slot benadrukt de GI dat er veiligheidsafspraken zijn gemaakt om confrontaties tussen de ouders te voorkomen en dat er geen concrete aanwijzingen zijn dat de man zich daar niet aan houdt.

De voorzieningenrechter benadrukt dat hij slechts voorlopige voorzieningen kan treffen. Hierbij wordt uitgegaan van terughoudendheid, met name vanwege het voorlopige karakter van het kortgedingvonnis en de beperkte waarborgen voor feitenvaststelling en bewijsvoering. De voorzieningenrechter moet zich bij zijn beoordeling richten op de waarschijnlijke uitkomst van een bodemprocedure (HR 21 april 1995, ECLI:NL:HR:1995:ZC1705). Een en ander brengt ook mee dat de voorzieningenrechter met zijn beslissingen niet lopende procedures moet doorkruisen.

In de hiervoor onder 4.2.1 geciteerde beschikking heeft de rechtbank in haar laatste zin expliciet overwogen dat als de GI binnen de ondertoezichtstelling ruimte ziet voor contactherstel, dit kan plaatsvinden onder begeleiding en regie van de GI. In de onder 4.2.2 genoemde verlengingsbeslissing is benoemd dat nader onderzoek en de regievoering door de Gl dient te bewerkstelligen dat er rust komt en dat de minderjarige een structureel en stabiel contact heeft met beide ouders. De voorzieningenrechter ziet geen reden om af te wijken van deze overwegingen. In beide uitspraken is enerzijds benadrukt dat er zorgen zijn over de veiligheid, maar anderzijds is ook uitdrukkelijk een rol voor de GI weggelegd bij de contacten tussen de man en de minderjarige. De voorzieningenrechter leest daarin niet dat eerst een bepaalde periode moet verstrijken voordat de GI contactmomenten kan opstarten. Ook worden er geen nadere eisen gesteld aan de vorm van de contacten.

Wat betreft de start en uitvoering van de contactmomenten heeft de GI voldoende aannemelijk gemaakt dat zij in de gegeven omstandigheden kon overgaan tot de start van begeleide omgangsmomenten en dat er nu ruimte is om die te hervatten. Daarbij is onder meer van belang dat eerdere contactmomenten begeleid hebben plaatsgevonden en dat daarbij geen concrete veiligheidsincidenten zijn voorgevallen. Verder is in de tussentijd een tussenrapportage van Filomena verschenen waarin geen zorgelijke signalen naar voren zijn gekomen over de man en waarin het belang wordt benadrukt van duidelijkheid, stabiliteit en een dagelijkse structuur die aansluiten bij de ontwikkelingsbehoeften van de minderjarige (productie 6 van de GI). Ook is gebleken dat de politie geen concrete zorgen heeft geuit over de veiligheid van de minderjarige bij de man, maar zich vooral zorgen maakt over de gedragingen van beide ouders (productie 8 van de GI). Daarnaast is de eerdere ‘code rood’-situatie op enig moment teruggedraaid, in die zin dat de vrouw tijdelijk weer kon terugkeren naar de woning. Tot slot is van belang dat het de bedoeling is dat het KSCD-onderzoek wordt opgestart, zodat nader onderzoek plaatsvindt en er aanvullend zicht komt op de situatie.

Voor zover de vrouw heeft aangevoerd dat sprake is van (ongeoorloofde) jeugdhulpverlening door de GI, volgt de voorzieningenrechter die stelling niet. De GI voert hier een door de rechter opgedragen taak uit in het kader van de ondertoezichtstelling, waarbij de GI is belast met de regie over het contact tussen de man en de minderjarige. Dat daarnaast andere instanties betrokken zijn bij onderzoek en hulpverlening, maakt dat niet anders. Daarbij wijst de voorzieningenrechter ook op de achtergrond van art. 3.2 lid 2 Jeugdwet, die gelegen is in het voorkomen van een belangenverstrengeling (Kamerstukken II 2012/13, 33 684, nr. 3, p. 157). Hiervan is de voorzieningenrechter niet gebleken.

Tijdens de mondelinge behandeling is het benoemen van een bijzondere curator ter sprake gekomen. De voorzieningenrechter ziet daarvoor geen aanleiding. Een beoordeling van de nut en noodzaak hiervan kan in de bodemprocedure plaatsvinden. Daarbij weegt ook mee dat er al meerdere instanties zijn betrokken. De voorzieningenrechter acht het toevoegen van een extra partij in dit stadium te belastend voor de minderjarige.

De man heeft veroordeling van de vrouw in de proceskosten gevorderd. Gelet op de relatie tussen partijen en het feit dat beide partijen hun standpunten hebben toegelicht, waarvan de voorzieningenrechter hiervoor heeft overwogen dat hij die voorstelbaar acht, ziet de voorzieningenrechter daar geen aanleiding toe. De proceskosten zullen daarom worden gecompenseerd, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.