Rechtbank Amsterdam 29-07-2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:7717

• Er is zicht op het opvoed handelen van moeder;

• Moeder ontvangt hulpverlening en psycho-educatie om [minderjarige] toestemming te kunnen geven voor het contact met zijn vader;

• Er komt zicht op de gezagsbeslissingen die moeder al dan niet in zijn belang maakt;

• [minderjarige] ontvangt de behandeling die hij nodig heeft alvorens contactherstel met vader aan te kunnen gaan (zoals het eerdere advies voor EMDR);

• [minderjarige] heeft contact met zijn vader;

• Er komt zicht op [minderjarige] zijn vrijetijdsbesteding;

• [minderjarige] leert op een adequate manier omgaan met ruzies op school;

• Moeder informeert vader hoe het met [minderjarige] gaat en ontvangt daar begeleiding bij om dit zo goed mogelijk vorm te geven;

• Ouders werken mee aan een vorm van ouderschapsbegeleiding om te leren omgaan met gescheiden opvoeden.

Volgens de Raad moet de visie van JBRA leidend zijn in welke zorgregeling tussen de man en [minderjarige] haalbaar is en hoe deze opgebouwd moet worden. Eerst zal een zorgaanbieder ingezet moeten worden die dit proces zorgvuldig kan begeleiden. Het is van groot belang dat de vrouw ondersteunend kan zijn naar [minderjarige] en er meer zicht is op haar invloed hierin. Omdat de man [minderjarige] al zo lang niet heeft gezien, kan de Raad geen concreet advies geven over de frequentie van de zorgregeling. Zij adviseert de rechtbank dan ook om de behandeling ten aanzien van de zorgregeling aan te houden voor 9 maanden. De Raad adviseert dat JBRA binnen deze periode het contact tussen de man en [minderjarige] zal starten zodra dit haalbaar is. Hiervoor is eerst nodig dat een zorgaanbieder start die zicht krijgt op de opvoedsituatie bij de vrouw en die een plan maakt hoe tot contactherstel gekomen kan worden. Parallel hieraan is het nog altijd van belang dat [minderjarige] EMDR ontvangt om een ander beeld van de man te kunnen vormen.

Namens JBRA is tijdens de mondelinge behandeling naar voren gebracht dat zij heeft geprobeerd contact te krijgen met de vrouw, in het kader van de ondertoezichtstelling. Het is JBRA niet gelukt om afspraken te maken met de vrouw. JBRA weet niet of de vrouw zal meewerken aan de ondertoezichtstelling. Volgens JBRA is er een moreel beraad nodig.

Om een vinger aan de pols te houden, zal de rechtbank partijen in de gelegenheid stellen om op uiterlijk 15 oktober 2026 aan de rechtbank te laten weten hoe dit verlopen is. Ook stelt de rechtbank JBRA in de gelegenheid om uiterlijk op die pro forma datum de uitkomst van het moreel beraad met de rechtbank te delen. Indien nodig zal een nieuwe mondelinge behandeling gepland worden.

De vrouw heeft verzocht een door de man te betalen bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de minderjarige vast te stellen van afgerond € 1.226,- per maand met ingang van 16 januari 2024.

De man heeft verzocht een door hemzelf te betalen kinderbijdrage vast te stellen van € 251,- per maand. Hij betaalt sinds 2023 een maandelijkse voorlopige bijdrage van € 300,- per maand, dit bedrag is afgesproken met Altra in het kader van de hulpverlening.

Nu de Nederlandse rechter rechtsmacht heeft met betrekking tot het verzoek tot echtscheiding, heeft hij op grond van artikel 3 sub c van de Alimentatieverordening (nr. 4/2009 Raad van 18 december 2008) tevens rechtsmacht met betrekking tot het verzoek tot vaststelling van een bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de minderjarige.

De rechtbank zal op grond van artikel 3 van het Protocol van 23 november 2007 het recht van Nederland op het verzoek tot vaststelling van een bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de minderjarige toepassen, nu de onderhoudsgerechtigde gewone verblijfplaats in Nederland heeft.

Voordat de rechtbank kan gaan rekenen, moet zij weten welke gegevens en belastingtarieven zij moet gebruiken bij die berekening. Daarom moet de rechtbank eerst beslissen vanaf welk moment de kinderalimentatie gaat gelden.

De wet geeft de rechtbank grote vrijheid bij het vaststellen van de ingangsdatum van de alimentatieverplichting of wijziging van de alimentatie. Drie data liggen als ingangsdatum het meest voor de hand: de datum waarop de omstandigheden zijn gewijzigd, de datum van het verzoekschrift en de datum waarop de rechtbank beslist. De rechtbank kan dus een bijdrage wijzigen over een periode in het verleden, maar moet daar terughoudend mee omgaan omdat dit grote gevolgen voor de ouders kan hebben.

Gelet op de omstandigheid dat de man de afgelopen jaren de tussen partijen overeengekomen voorlopige alimentatie heeft voldaan, acht de rechtbank het niet redelijk om voor de bij deze beschikking vast te stellen alimentatie een datum in het verleden als ingangsdatum te bepalen. De rechtbank acht het redelijk dat hij niet met terugwerkende kracht wordt geconfronteerd met een betalingsverplichting waarvan de omvang tot op heden niet vaststond. Daarnaast heeft de man onweersproke gesteld dat hij veel (school)kosten steeds heeft voldaan. De rechtbank zal de ingangsdatum van de kinderalimentatie dan ook bepalen op de datum van deze beschikking.

Partijen zijn het eens over de ‘kale’ behoefte van [minderjarige] . Dat is het gemaximeerde bedrag in 2023, zijnde € 870,- per maand. Geïndexeerd naar heden is dat een bedrag van € 1.029,- per maand.

De vrouw stelt dat de kosten voor de internationale school van [minderjarige] aangemerkt moeten worden als bijzondere kosten die deze behoefte verhogen. Deze kosten bedragen voor het schooljaar 2026-2027 € 21.077,-. De vrouw wil [minderjarige] voorbereiden op een internationale toekomst en wil hem niet belasten met het moeten leren van de Nederlandse taal.

De man voert aan dat deze kosten niet moeten worden meegenomen voor de berekening van de behoefte van [minderjarige] . De man wil graag dat [minderjarige] naar een Nederlandse school gaat. Ook geldt volgens de man dat de financiële situatie van partijen door de echtscheiding aanzienlijk is veranderd. Er zijn nu immers geen huurinkomsten meer uit het appartement, waarmee eerder de schoolkosten werden gedekt. De internationale school is een hele hoge kostenpost. Dit is voor partijen niet meer op te brengen.

De rechtbank zal bij de bepaling van de behoefte van de minderjarige rekening houden met de kosten van de internationale school, zijnde een bedrag van afgerond € 1.756,- per maand. Het is op dit moment niet in het belang van de minderjarige om hem van zijn vertrouwde school te halen. Ook de Raad en JBRA onderschrijven dit. De rechtbank merkt hierbij echter op dat niet onaannemelijk is dat de minderjarige in de nabije toekomst naar een andere school zal moeten gaan. Nu partijen uit elkaar zijn gegaan en de minderjarige waarschijnlijk in Nederland zal (blijven) verblijven, ligt het in de rede dat hij op enig moment de Nederlandse taal zal moeten leren. Gelet hierop, en gelet op de kosten die aan de internationale school verbonden zijn, is deze school mogelijk niet langer de meest passende school voor hem. Het voorgaande betekent dat de rechtbank de behoefte van [minderjarige] berekent op (1.029 + 1.756 =) € 2.785,-.

Bij de berekening van de kinderalimentatie moet vervolgens worden vastgesteld wat ieder van de ouders kan betalen. Dat wordt de ‘draagkracht’ van de ouders genoemd. Volgens de wet moeten de ouders namelijk naar draagkracht in de behoefte van het kind voorzien. Daarvoor maakt de rechtbank gebruik van de methode die de Expertgroep Alimentatie van de Rechtspraak heeft ontwikkeld. Het netto besteedbaar inkomen van een ouder is daarbij het uitgangspunt. Vervolgens bekijkt de rechtbank welk deel van dat inkomen kan worden gebruikt om bij te dragen in de kosten van de kinderen.

De draagkracht van de man berekent de rechtbank op € 1.480,- per maand. De rechtbank legt hierna uit hoe zij aan dat bedrag is gekomen.

Voor het inkomen gaat de rechtbank uit van zijn salarisspecificaties over april en mei 2026, waarop een inkomen van afgerond € 7.488,-bruto per maand is vermeld. Verder wordt rekening gehouden met de pensioenpremie en de premie private aanvulling op WW. Het netto besteedbaar inkomen (NBI) van de man bedraagt hiermee € 4.972,- per maand.

Volgens de hiervoor vermelde draagkrachtformule geldend in 2026 heeft de man een draagkracht van € 1.480,- per maand.

De draagkracht van de vrouw berekent de rechtbank op € 1.676,- per maand. De rechtbank legt hierna uit hoe zij aan dat bedrag is gekomen.

Voor het inkomen gaat de rechtbank uit van de salarisspecificaties over maart, april en mei 2026 waarop een inkomen van afgerond € 7.442,- bruto per maand is vermeld. Daarnaast houdt de rechtbank rekening met 8% vakantiegeld, de pensioenpremie en de premie private aanvulling op WW. Verder wordt rekening gehouden met een kindgebonden budget en de inkomensafhankelijke combinatiekorting. Het NBI is dan € 5.372,- per maand.

Volgens de hiervoor vermelde draagkrachtformule geldend in 2026 heeft de vrouw een draagkracht van € 1.676,- per maand.

Als de ouders samen genoeg draagkracht hebben voor alle kosten van hun kind, dan moet de rechtbank berekenen wie welk deel van de kosten voor zijn rekening moet nemen. Dat wordt de ‘draagkrachtvergelijking’ genoemd.

De rechtbank ziet aanleiding om bij de vaststelling van de kinderalimentatie rekening te houden met een zorgkorting van 10%. Weliswaar is op dit moment nog geen sprake van een vastgestelde zorgregeling tussen de man en de minderjarige, maar partijen dienen, zoals hiervoor is overwogen, te gaan werken aan contactherstel en de opbouw van een zorgregeling. De rechtbank acht het redelijk om daarop bij de vaststelling van de kinderalimentatie te anticiperen en de man niet eerst na de daadwerkelijke totstandkoming van een zorgregeling in aanmerking te laten komen voor een zorgkorting. Bovendien wil de man juist heel graag contact met zijn kind en is de vrouw degene die niet meewerkt.

De zorgkorting strekt in mindering op het hiervoor berekende aandeel. De door de man te betalen bijdrage bedraagt dan € 1.028,- per maand (1.306 -/- 278).

Bij beschikking van 13 maart 2025 is bepaald dat Indiaas recht van toepassing is op het huwelijksvermogen van partijen van 12 februari 2012 tot 23 december 2021. Vanaf 23 december 2021 is Nederlands recht van toepassing.

De rechtbank oordeelt als volgt. Partijen zijn gehuwd onder de Hindu Marriage Act 1955. Ten aanzien van het huwelijksvermogensrecht bevat deze wet geen regels. Daaruit kan worden afgeleid dat het huwelijk van partijen geen rechtsgevolg heeft voor de vermogens van partijen, wat overeenkomt met een volledige uitsluiting van enige vorm van gemeenschap van goederen. Wel is het naar het toepasselijke Indiase recht mogelijk om goederen in gemeenschappelijke eigendom te hebben. Die gemeenschap is dan niet het gevolg van het huwelijk, maar eerder vergelijkbaar met een gemeenschap van Boek 3 Titel 7 van het Nederlands Burgerlijk Wetboek.

Aangezien partijen gezamenlijk een koopwoning en appartement bezitten, merkt de rechtbank dit aan als een dergelijke gemeenschap die tussen partijen verdeeld moet worden.

Niet gesteld of gebleken is dat de echtgenoten huwelijkse voorwaarden hebben gemaakt. Gelet op het bepaalde in de artikelen 1:93 en 1:94 van het Burgerlijk Wetboek (BW) – zoals deze artikelen golden tot 1 januari 2018 – moet worden aangenomen dat tussen de echtgenoten een algehele gemeenschap van goederen bestond. Het uitgangspunt is dan dat de (door indiening van het verzoekschrift tot echtscheiding) ontbonden huwelijksgemeenschap (op grond van artikel 1:100 BW, zoals dat gold tot 1 januari 2018) bij helfte tussen de echtgenoten moet worden verdeeld.

De rechtbank gaat er ten aanzien van de overige te verdelen goederen van uit dat deze onder het Nederlands recht vallen. Dit is door de man gesteld en door de vrouw niet betwist.

De rechtbank overweegt dat voor de omvang/samenstelling van de gemeenschap als peildatum 11 januari 2024, de datum van indiening van het verzoek tot echtscheiding, geldt. Voor de waardering geldt – voor zover de man en de vrouw niet anders overeenkomen – de datum van de feitelijke verdeling als peildatum.

Partijen stellen dat hun vermogen de volgende bestanddelen omvat:

1. de echtelijke woning aan de [adres 1] en de daarop rustende hypotheek;

2. het appartement aan het [adres 2] ;

3. de inboedel;

4. e Citycar;

5. de BMW;

6. de saldi op de privé bankrekeningen van partijen;

7. de sierraden;

8. een stuk grond in India.

Omdat de vrouw de mondelinge behandeling heeft verlaten voordat de verdeling aan de orde kwam, gaat de rechtbank ten aanzien van haar standpunt uit van hetgeen zij in haar verweerschrift op zelfstandige verzoeken, tevens indiening aanvullende verzoeken van 23 april 2024 naar voren heeft gebracht..

Partijen zijn het erover eens dat de woning aan de [adres 1] wordt toebedeeld aan de man.

De rechtbank zal beslissen als verzocht een daartoe een spoorboekje opnemen in de beslissing.

De rechtbank zal het verzoek van de man met betrekking tot de door hem betaalde hypotheeklasten als onweersproken toewijzen, met dien verstande dat zij niet uitgaat van de datum van indiening van het echtscheidingsverzoek, zoals de man verzoekt. Zolang de echtscheidingsbeschikking niet is ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand, zijn partijen nog gehuwd en behoren de hypotheeklasten tot de kosten van de huishouding als bedoeld in artikel 1:84 van het Burgerlijk Wetboek (BW). Eerst vanaf de datum van inschrijving van de echtscheidingsbeschikking is van kosten van de huishouding geen sprake meer en ontstaat voor de man een vergoedingsrecht ter zake van de door hem gedane aflossingen op de hypothecaire lening. De woning wordt toegedeeld aan de man, die de vrouw zal uitkopen tegen de nog vast te stellen waarde van de woning. De man kan de helft van de hypotheeklasten die hij heeft betaald vanaf de datum van inschrijving van de echtscheidingsbeschikking tot de datum van taxatie van de woning in mindering brengen op het aan de vrouw te betalen bedrag.

Ook ten aanzien van het appartement zal de rechtbank beslissen als verzocht en daartoe een spoorboekje opnemen in de beslissing.

De man stelt dat zowel de woning als het appartement gemeubileerd waren. De waarde hiervan is moeilijk vast te stellen, maar de man meent dat beide inboedels minimaal een waarde van € 5.000,- vertegenwoordigen. De vrouw heeft de inboedel van de woning meegenomen, waardoor de man een nieuwe inboedel heeft moeten aanschaffen. De vrouw zal in het kader van overbedeling een bedrag van € 2.500,- aan de man dienen te betalen.

De vrouw voert aan dat de inboedel niks waard is. Partijen hebben geen meubelstukken van waarde.

De man stelt dat de Citycar is gekocht op 28 januari 2023, voor een bedrag van € 11.990,-. De man stemt ermee in als de Citycar aan de vrouw wordt toebedeeld onder verrekening van de waarde per peildatum. Dat is volgens de man een bedrag van € 9.692,-.

De vrouw voert aan dat zij de Citycar aan haar toebedeeld wil hebben.

De rechtbank oordeelt als volgt. De vrouw heeft geen verweer gevoerd tegen de door de man geschatte waarde, zodat de rechtbank dit als uitgangspunt neemt. De rechtbank zal bepalen dat de Citycar aan de vrouw wordt toebedeeld onder verrekening van de helft van de waarde, zijnde (9.692/2 =) afgerond € 4.846,-.

De man stelt dat hij ermee instemt als de BMW aan de vrouw wordt toebedeeld met verrekening van de waarde per peildatum. Aanschafwaarde € 70.845,- nieuwprijs € 69.468,-. Volgens de man is de waarde van de BMW op de peildatum 54.636,-.

De vrouw heeft geen verweer gevoerd.

De rechtbank zal het verzoek van de man toewijzen en bepalen dat de BMW aan de vrouw wordt toebedeeld onder verrekening van de helft van de waarde per peildatum, zijnde (54.636/2 =) € 27.318,-.

De man verzoekt te bepalen dat beide partijen hun eigen rekeningen houden, zonder nadere verrekening.

De vrouw is het ermee eens dat de bankrekeningen worden toebedeeld aan degene op wiens naam deze staan.

De rechtbank zal aldus bepalen, zonder verrekening van de saldi over en weer.

De man stelt dat de vrouw de volgende gemeenschappelijke sieraden in bezit heeft:

• 4-5 gouden kettingen (gemiddelde waarde € 700, totaal € 3.050);

• 4-5 gouden ringen (gemiddelde waarde € 300, totaal € 1.350);

• 4-5 gouden oorbellen (gemiddelde waarde € 150, totaal € 675);

• 2 gouden armbanden en een zilveren armband (totale waarde € 1.200).

De man ontkent dat hij sieraden van de vrouw in bezit heeft. De vrouw dient de sieraden die zij heeft aan de man te retourneren of de helft van het totaalbedrag van € 6.275,- aan de man te voldoen in het kader van overbedeling.

De vrouw voert aan dat zij enkel één gouden ring en één gouden hanger in haar bezit heeft, die de man in de echtelijke woning heeft achtergelaten. Volgens de vrouw hebben de sieraden geen bijzondere financiële waarde. De vrouw kan ermee instemmen dat de sieraden tussen partijen worden gedeeld.

De rechtbank stelt vast dat beide partijen hebben verklaard de sieraden niet in bezit te hebben. Nu partijen over en weer betwisten dat zij de sieraden onder zich hebben, kan de rechtbank deze niet feitelijk verdelen. Dit laat onverlet dat partijen ieder gerechtigd zijn tot de helft van de waarde van de sieraden/het goud.

Partijen hebben gesteld dat het stuk grond door de vrouw is gekocht in 2014. De man heeft verzocht het stuk grond in India buiten de verdeling te houden, hetgeen door de vrouw niet is weersproken. De rechtbank zal dienovereenkomstig beslissen en dit onderdeel dan ook buiten de verdeling houden.

De vrouw heeft verzocht te bepalen dat de door partijen tijdens het huwelijk in Nederland opgebouwde pensioenrechten dienen te worden verevend conform de Wet vervening pensioenrechten bij scheiding (hierna Wvps).

De man voert aan dat de Wvps onverkort van toepassing is. In het kader van de echtscheiding hoeft daarover dan ook geen beslissing te worden genomen.

De rechtbank overweegt dat ingevolge artikel 1:155 BW na echtscheiding recht bestaat op pensioenverevening overeenkomstig de Wet verevening pensioenrechten bij scheiding, tenzij de echtgenoten op de wijze voorzien in deze wet de toepasselijkheid daarvan hebben uitgesloten. Nu het recht op pensioenverevening rechtstreeks uit de wet volgt, zal de rechtbank het verzoek met betrekking tot de pensioenverevening bij gebrek aan belang afwijzen.

Gelet op het feit dat het hier een procedure van familierechtelijke aard betreft, zal de rechtbank de proceskosten compenseren als hierna vermeld.

Het voorgaande leidt tot de volgende beslissing.

bepaalt dat de man gerechtigd is om 50% van de door hem betaalde hypotheeklasten over de periode vanaf de datum van inschrijving van de echtscheidingsbeschikking tot de datum van de overdracht van de woning, in mindering te brengen op het door hem aan de vrouw te betalen bedrag wegens overbedeling;