Rechtbank Den Haag 09-06-2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:18971

primair: de man te veroordelen om uiterlijk binnen acht weken na de door de rechtbank te wijzen beschikking een bedrag van € 2.295.000,-- aan de vrouw te voldoen als ‘compensatory allowance’, althans een zodanige compensatie en bedrag toe te wijzen als de rechtbank in goede justitie juist acht;

subsidiair: te bepalen dat door de man de door de rechtbank opgelegde vergoeding dient te worden voldaan doordat de man binnen acht weken na het wijzen van de uitspraak € 800.000,-- aan de vrouw voldoet en het restant in twee termijnen binnen twee jaar na de datum van de uitspraak, te vermeerderen met wettelijke rente vanaf 14 dagen na het vervallen van de eerste termijn, althans een zodanige betalingsregeling vast te stellen binnen de kaders die [jurisdictie 2] biedt als de rechtbank in goede justitie juist acht;

De man voert verweer. De man handhaaft zijn verzoek om hem naar [jurisdictie 2] een passende schadevergoeding toe te kennen indien en voor zover de rechtbank oordeelt dat er sprake is van door de vrouw gepleegd overspel. Vanwege proceseconomische redenen heeft de man dit verzoek nog niet geconcretiseerd. De man heeft verzocht hem een termijn van vier weken na de beschikking te geven om dit verzoek, mede in overleg met zijn [nationaliteit] advocaat, aan te vullen en te concretiseren, uitsluitend indien en voor zover de rechtbank oordeelt dat de vrouw het overspel heeft gepleegd.

Inhoudelijke beoordeling

Wettelijk kader

De rechtbank betrekt in haar beoordeling van het verzoek van de vrouw en het verweer van de man de volgende artikelen uit het Monegaskisch Burgerlijk Wetboek (MBW).

Artikel 204-5 MBW, voor zover relevant, luidt als volgt (vrije vertaling vanuit Bergmann en Ferid):

“Behalve in het geval dat de scheiding wordt uitgesproken op grond van ziekte, beëindigt echtscheiding de verplichting om bijstand te verlenen onder Artikel 181.

Een echtgenoot kan verplicht zijn de ander een voordeel te bieden dat, voor zover mogelijk, de ongelijkheid veroorzaakt door het beëindigen van het huwelijk in termen van leefomstandigheden moet compenseren. Deze dienst heeft een algemeen en doorslaggevend karakter. Het neemt de vorm aan van een eenmalig bedrag, waarvan het bedrag wordt bepaald op basis van de behoeften van de echtgenoot aan wie het betaald moet worden en de middelen van de ander, rekening houdend met de situatie op het moment van de echtscheiding en de voorziene ontwikkeling daarvan.

In dit verband worden met name de volgende in het bijzonder meegenomen:

De rechtbank van eerste aanleg beslist over de modaliteiten van de betaling van de vergoeding, die geheel of gedeeltelijk wordt gedaan door de betaling van een geldbedrag in maximaal vijf jaarlijkse termijnen of door de toewijzing van eigendom of tijdelijk gebruiksrecht, verblijf of gebruiksrecht. In deze laatste gevallen heeft de beslissing met de uitspraak van echtscheiding het effect van een gedwongen overdracht ten gunste van de echtgenoot die het voordeel ontvangt. Voor de overdracht van eigendom van goederen die hij of zij via erfenis of schenking heeft ontvangen, is echter de toestemming van de echtgenoot die betaalbaar is, vereist.

Indien de schuldenaar het eenmalige bedrag niet kan betalen volgens de voorwaarden van de voorgaande alinea, zal de rechtbank van eerste aanleg de regeling bepalen voor de betaling van het eenmalige bedrag over een aantal jaren, bepaald op basis van de middelen van de schuldenaar, waarbij maandelijkse of jaarlijkse betalingen worden geïndexeerd volgens de regels van toepassing op onderhoud. …”

Artikel 205-1 MBW luidt als volgt (vrije vertaling vanuit Bergmann en Ferid):

“De echtscheiding wordt tegen een van de echtgenoten uitgesproken als deze uitsluitend op zijn of haar schuld is gebaseerd.

De echtgenoot tegen wie de scheiding wordt uitgesproken, verliest alle voordelen die hem door zijn echtgenoot zijn verleend door huwelijkscontract of op welke manier dan ook.

De andere echtgenoot behoudt de voordelen die hem of haar door zijn of haar echtgenoot zijn verleend, zelfs als deze op wederzijdse basis is toegekend.”

Artikel 205-2 MBW luidt als volgt (vrije vertaling vanuit Bergmann en Ferid):

“De echtgenoot ten laste van wie de scheiding is uitgesproken, heeft geen recht op schadevergoeding.

Hij kan echter, in uitzonderlijke geval, een vergoeding ontvangen als, rekening houdend met de lengte van hun gezamenlijke leven en de professionele keuze die hij of zij in dezelfde periode heeft gemaakt, ten gunste van de opvoeding van de kinderen of om de carrière van zijn echtgenoot te bevorderen ten koste van zijn eigen partner, het duidelijk oneerlijk lijkt om hem als gevolg van de scheiding een financiële compensatie te weigeren.”

Kan de vrouw aanspraak maken op ‘compensatory allowance’?

De man heeft zich, onder verwijzing naar artikel 205-1 MBW, primair op het standpunt gesteld dat de vrouw geen aanspraak kan maken op een ‘compensatory allowance’ omdat de vrouw tijdens het huwelijk overspel heeft gepleegd. Daarmee heeft de vrouw naar [jurisdictie 2] uitsluitend schuld aan de echtscheiding en kan er van een ‘compensatory allowance’ geen sprake meer zijn.

De vrouw heeft zich op verschillende gronden tegen dit standpunt van de man verweerd. Allereerst heeft de vrouw naar voren gebracht dat een ‘compensatory allowance’ niet toegekend wordt wanneer de echtscheiding is uitgesproken op basis van schuld van uitsluitend de echtgenoot die aanspraak maakt op deze allowance. Volgens de vrouw valt in het onderhavige geval het einde van het huwelijk niet meer aan de ene echtgenoot dan aan de andere echtgenoot te wijten. Zij stelt onder meer dat ook de man tijdens het huwelijk overspel heeft gepleegd. Daarnaast doet de vrouw een beroep op rechtsverwerking. Volgens de vrouw heeft de man zijn recht om op deze uitzondering een beroep te doen verwerkt nu de echtscheiding – mede op verzoek van de man – naar Nederlands recht is uitgesproken op neutrale gronden, te weten duurzame ontwrichting. Het had daarom volgens de vrouw op de weg van de man gelegen om de rechtbank te verzoeken om de beslissing ten aanzien van de echtscheiding aan te houden ten einde de schuldvraag te behandelen. Verder heeft de vrouw betoogd dat het beoordelen van de schuldvraag in strijd is met de Nederlandse openbare orde. Het Nederlandse rechtsstelsel is totaal vreemd met het idee dat het recht op alimentatie teniet kan worden gedaan doordat een partij aan de echtscheiding schuldig wordt verklaard.

Tot slot heeft de vrouw er op gewezen dat, zoals volgt uit artikel 205-2 MBW, bij wijze van uitzondering het recht van degene door wiens schuld het huwelijk is geëindigd op een ‘compensatory allowance’ blijft bestaan, indien het vanwege de duur van het huwelijk, beroepskeuzes in verband met de opvoeding van de kinderen, bevordering van de carrière van de echtgenoot ten koste van de eigen carrière, het onbillijk zou zijn een financiële compensatie te ontzeggen.

De rechtbank is van oordeel dat het beroep van de vrouw op de uitzonderingsbepaling van artikel 205-2 MBW slaagt. De rechtbank neemt hierbij het volgende in aanmerking. Partijen zijn bijna 28 jaar gehuwd geweest. Binnen het huwelijk was er sprake van een traditioneel rollenpatroon waarbij uitsluitend de man degene was die werkte en het gezinsinkomen genereerde, terwijl de vrouw thuis bleef. De man heeft hierdoor een carrière en een aanzienlijk inkomen kunnen opbouwen en de vrouw niet. Als de vrouw geen recht meer zou hebben op een allowance dan zou dat betekenen dat de man na het einde van het huwelijk tot aan zijn pensioen zijn zakelijke activiteiten met bijbehorend inkomen kan voortzetten, terwijl de vrouw vanwege haar leeftijd, in combinatie met haar chronische ziekte (MS) en het feit dat zij geen werkervaring heeft, naar verwachting geen (substantieel) inkomen meer zal kunnen genereren. De rechtbank is daarom van oordeel dat het – ook indien het huwelijk uitsluitend door schuld van de vrouw zou zijn geëindigd – duidelijk oneerlijk is om de vrouw onder deze omstandigheden geen ‘compensatory allowance’ toe te kennen. De rechtbank is daarom van oordeel dat de vrouw in beginsel in aanmerking komt voor een ‘compensatory allowance’.

Het voorgaande betekent dat het antwoord op de vraag wie van partijen al dan niet (uitsluitend) schuld heeft aan de echtscheiding in het midden kan blijven. Hetzelfde geldt voor het beroep van de vrouw op rechtsverwerking en op strijd met de Nederlandse openbare orde.

Begroting compensatory allowance

De man heeft naar voren gebracht dat het in deze stand van de procedure nog niet mogelijk is een concreet bedrag te berekenen, omdat het huwelijkse vermogen nog niet is afgewikkeld en het dus nog niet duidelijk is over welk vermogen de man en de vrouw na de echtscheiding zullen beschikken. De rechtbank zal hieraan voorbij gaan, nu hierna in deze beschikking het huwelijkse vermogen afgewikkeld zal worden. De rechtbank acht, zoals hierna zal worden toegelicht, een deskundigenonderzoek niet langer nodig.

Met inachtneming van het bepaalde in artikel 204-5 MBW zal de rechtbank overgaan tot de beoordeling van de hoogte van de aan de vrouw toe te kennen ‘compensatory allowance’. De rechtbank betrekt hierin de duur van het huwelijk, de taakverdeling binnen het huwelijk en de carrièrekeuzes die de rechtbank hierboven al heeft benoemd. De rechtbank zal hierin voorts de leeftijd van de man, 58 jaar, en de leeftijd van de vrouw, 54 jaar, betrekken en het feit dat de vrouw de chronische ziekte MS heeft en ten slotte hetgeen partijen toekomt na de afwikkeling van het huwelijksvermogensregime.

De rechtbank stelt voorop dat zij een grote mate van vrijheid heeft bij het vaststellen van de ‘compensatory allowance’. Een formule of vuistregel is naar [jurisdictie 2] niet gegeven, anders dan de hiervoor weergegeven bewoordingen in artikel 204-5 MBW:

‘(…) Het neemt de vorm aan van een eenmalig bedrag, waarvan het bedrag wordt bepaald op basis van de behoeften van de echtgenoot aan wie het betaald moet worden en de middelen van de ander, rekening houdend met de situatie op het moment van de echtscheiding en de voorziene ontwikkeling daarvan. (…)’

Bij de bepaling van de ‘compensatory allowance’ zal de rechtbank meewegen dat iedere partij de helft van het huwelijkse vermogen, waaronder ook de ‘superannuation’, zal toekomen, zodat dit geen ongelijkheid tussen de vermogens van partijen zal veroorzaken. Dat betekent dat de hoogte van een eventuele compensatory allowance vooral zal afhangen van de inkomenssituatie van partijen tijdens het huwelijk en het verschil in de inkomens die partijen in de toekomst naar verwachting zullen (kunnen) verwerven.

Uit de stukken en het verhandelde ter zitting is gebleken dat de ondernemingen Romas Marine feitelijk fungeren als vehikel voor de man om (op fiscaal gunstige wijze) inkomsten te genereren en dat die inkomsten door partijen vervolgens ook steeds werden geconsumeerd. In die ondernemingen zijn (nagenoeg) geen reserves opgebouwd, er zijn ook geen vaste activa of dergelijke aangeschaft. Zoals hierna onder de afwikkeling van het huwelijksvermogensregime zal blijken, zal de rechtbank de aandelen van de diverse ondernemingen aan de man toedelen en daarbij uitgaan van een intrinsieke waarde variërend van nihil tot € 15.000,--. Dit betekent dat de man in de toekomst onverminderd op dezelfde wijze als voorheen vanuit deze ondernemingen kan blijven werken en inkomen kan genereren. Voor de vrouw geldt dit, mede gelet op haar chronische ziekte MS, niet.

Uit de jaarrekening van [bedrijfsnaam 2] 2023 blijkt dat de man in dat jaar als directeur een beloning (en kostenvergoedingen) een bedrag van bijna € 1.000.000,-- (onbelast) heeft ontvangen. Het boekjaar 2023 werd vervolgens afgesloten met een verlies van € 1906,--. Ook uit de eerdere jaarrekeningen van [bedrijfsnaam 2] blijkt dat er forse beloningen werden toegekend aan de directie, terwijl er geen winsten in de onderneming werden gemaakt. Het ging om beloningen van (afgerond) € 1.500.000,-- (2020), € 1.000.000,-- (2021) en € 750.000 (2022) per jaar. Deze beloningen werden tot 2023 nog boekhoudkundig verdeeld over de man en de vrouw (die formeel mede directeur was), maar onweersproken is door de vrouw gesteld dat de beloningen feitelijk onder beheer van de man bleven. De vrouw heeft ook geen werkzaamheden verricht. Weliswaar is de beloning van de man volgens de jaarrekening van 2024 in dat jaar teruggebracht naar € 555.000,-- en is (anders dan in de daaraan voorafgaande jaren) € 176.000,-- winst in de onderneming achtergebleven, maar in 2024 heeft de man zijn werkzaamheden ook verricht vanuit de in 2023 nieuw opgerichte [bedrijfsnaam 3] . Van deze onderneming in [land 3] heeft de man echter geen financiële gegevens overgelegd. Wel bevindt zich in het dossier de door de vrouw als productie 4 overgelegde e-mail van de man van 14 juni 2023 waarin de man aan de vrouw heeft laten weten dat als de vrouw niet onmiddellijk zou aftreden als directeur van [bedrijfsnaam 2] , hij die onderneming zou liquideren en verder zou gaan onder een andere bedrijfsnaam. Kort hierna heeft de man [bedrijfsnaam 3] opgericht. Het had op de weg van de man gelegen om openheid van zaken te geven over de geldstromen in deze laatste onderneming, hetgeen hij niet heeft gedaan. Gelet hierop gaat de rechtbank ervan uit dat er per saldo nagenoeg niets is veranderd aan het inkomen van de man en dat het erop gehouden kan worden dat de man nog steeds jaarlijks om en nabij € 1.000.000,-- als inkomen uit zijn ondernemingen genereert. Daar tegenover staat dat de vrouw nimmer inkomen heeft gegenereerd.

De vrouw heeft gesteld dat een ‘compensatory allowance’ van € 2.295.000,-- recht doet aan haar behoefte. Zij is hierbij uitgegaan een ‘compensatory allowance’ van € 15.000,-- x 153 maanden. De man heeft – naast betwisting van de hoogte van het maandelijkse bedrag van
€ 15.000,-- – hier geen andere berekening of benadering van de ‘compensatory allowance’ tegenover gesteld. Gelet op voormelde inkomensstromen en ervan uitgaande dat de man dit inkomen na de echtscheiding nog steeds kan genereren, acht de rechtbank het bij het bepalen van de hoogte van de ‘compensatory allowance’ niet onredelijk om uit te gaan van een bedrag van € 15.000,-- per maand om deze inkomensongelijkheid te compenseren. De rechtbank neemt voorts als aanknopingspunt een periode van 100 maanden. De man heeft dan de leeftijd bereikt van 67 jaar. De rechtbank is van oordeel dat het niet onrealistisch is te verwachten dat de man tot die leeftijd eerder genoemd inkomen genereert. Indien uitgegaan wordt van € 15.000,-- x 100 maanden komt dit neer op een bedrag van € 1.500.000,--. De rechtbank vindt dit gelet op alle omstandigheden een redelijk bedrag dat recht doet aan de inkomensongelijkheid van partijen na de echtscheiding.

De man heeft verzocht om in het geval de rechtbank aan de vrouw een ‘compensatory allowance’ toekent, te bepalen dat hij dit in 5 termijnen kan betalen. De vrouw heeft zich niet verzet tegen een betaling in termijnen. Het recht van [land 2] laat toe dat de ‘compensatory allowance’ in (maximaal) 5 termijnen betaald wordt. De rechtbank acht, gelet op de hoogte van het totaalbedrag en het verwachte jaarlijkse inkomen van de man, 5 jaarlijkse termijnen aangewezen.

Op basis van het voorgaande komt de rechtbank tot het oordeel dat de vrouw een ‘compensatory allowance’ moet worden toegekend van € 1.500.000,--, door de man te betalen in 5 jaarlijkse termijnen van € 300.000,--. De rechtbank zal aldus beslissen en daarbij bepalen dat de 1e termijn voldaan moet worden uiterlijk op 1 augustus 2026 en de opvolgende 4 termijnen jaarlijks steeds uiterlijk op 1 augustus, te vermeerderen met wettelijke rente vanaf 14 dagen na de dag waarop de man een termijnbetaling aan de vrouw moet hebben voldaan.

Op de zitting is gebleken dat de man een maandelijks bedrag van AUS$ 15.000,-- aan de vrouw betaalt. De rechtbank merkt hierbij op dat dit niets afdoet aan het voormelde bedrag van de ‘compensatory allowance’ die de rechtbank aan de vrouw zal toekennen.

Verzoek man tot schadevergoeding

Artikel 205-3 MBW luidt als volgt (vrije vertaling vanuit Bergmann en Ferid):

“Ongeacht enige andere vergoeding die hij verschuldigd is als gevolg van de toepassing van de voorgaande artikelen, kan de echtgenoot tegen wie de echtscheiding is uitgesproken, worden opgedragen schadevergoeding te betalen voor de schade die zijn of haar echtgenoot heeft geleden als gevolg van de ontbinding van het huwelijk.”

De rechtbank zal het verzoek van de man om hem naar [jurisdictie 2] een schadevergoeding toe te kennen indien en voor zover de rechtbank oordeelt dat er sprake is van door de vrouw gepleegd overspel, afwijzen. De rechtbank heeft reeds eerder overwogen dat het antwoord op de vraag wie van partijen al dan niet schuld heeft aan de echtscheiding in het midden gelaten kan worden. Echter, ook indien uitsluitend de vrouw schuld hebben aan de echtscheiding dan komt het verzoek van de man tot schadevergoeding naar het oordeel van de rechtbank niet voor toewijzing in aanmerking. De rechtbank kan zich voorstellen dat de man emotionele pijn heeft (gehad) als gevolg van het einde van het huwelijk. De man heeft echter niet onderbouwd dat, en/of concreet gemaakt in welke vorm en tot welk bedrag, hij dientengevolge schade heeft geleden. Het is strijd met een goede procesorde om de man daarvoor alsnog een termijn te geven.

Afwikkeling huwelijkse vermogen, pensioen en verzoeken vrouw om informatie

Afwikkeling huwelijkse vermogen

Afwikkeling bestanddelen naar Nederlands recht

De rechtbank zal ten aanzien van de te bespreken bestanddelen de nummering aanhouden die zij in de beschikking van 12 september 2024 heeft gebruikt.

Ad 1 en 2. [bedrijfsnaam 2] SARL, [bedrijfsnaam 4] , [bedrijfsnaam 5] , [bedrijfsnaam 6] en verzoek om informatie

Deskundige
Hoewel partijen in het kader van de verdeling over de waarde van de aandelen van de verschillende ondernemingen op de peildatum verschillen, heeft de rechtbank met de inmiddels verkregen aanvullende informatie de hierna volgende beslissingen in het kader van de verdeling van de ondernemingen kunnen nemen. Anders dan overwogen in de tussenbeschikking van 12 september 2024, is een (nadere) benoeming van een deskundige voor een waardebepaling daarom niet meer aan de orde.

[bedrijfsnaam 4]

Uit de door de man overgelegde stukken volgt dat op 9 mei 2023 een aandeelhoudersbesluit is genomen, mede ondertekend door de vrouw, om de onderneming op te heffen. Verder blijkt uit de door de man overgelegde stukken dat de onderneming is uitgeschreven uit het handelsregister. Tussen partijen is in geschil of de onderneming nog bestond op de peildatum (22 juni 2023). De rechtbank zal dit in het midden laten. Nu de man onweersproken heeft gesteld dat de onderneming nooit een bankrekening heeft gehad en ook nooit rekeningen heeft verstuurd of betaald, gaat de rechtbank ervan uit dat de waarde van de onderneming op de datum van opheffing nihil was en dat er geen verrekening hoeft plaats te vinden. Nu vaststaat dat de onderneming in ieder geval is opgeheven, kan deze niet meer aan een van partijen worden toegedeeld.

[bedrijfsnaam 5]

Uit de door de man overgelegde stukken, waaronder een brief van de Kamer van Koophandel van 21 oktober 2025 leidt de rechtbank af dat [bedrijfsnaam 5] een slapende onderneming is en dat de waarde van de onderneming nihil is. Voor zover deze onderneming nog bestaat, zal de rechtbank de aandelen van deze onderneming toedelen aan de man tegen een waarde van nihil zodat er ten aanzien hiervan niets te verrekenen valt.

[bedrijfsnaam 6]

De man heeft gesteld er vanuit deze onderneming al jaren geen zakelijke activiteiten meer zijn verricht, dat deze onderneming geen bankrekening heeft gehad en dat deze onderneming alleen nog bestaat omdat de vrouw weigert de opheffingsdocumenten te tekenen. Nu de vrouw deze stellingen van de man onvoldoende heeft betwist en verder niet is gebleken dat [bedrijfsnaam 6] enige waarde heeft, zal de rechtbank de aandelen van deze onderneming toedelen aan de man tegen een waarde van nihil zodat er ten aanzien hiervan niets te verrekenen valt.

[bedrijfsnaam 2] SARL
Bij de berekening van de ‘compensatory allowance’ heeft de rechtbank hiervoor reeds overwogen dat zij ervan uit gaat dat de ondernemingen [bedrijfsnaam 2] feitelijk fungeren als vehikel voor de man om op fiscaal vriendelijke wijze inkomsten te genereren en dat de inkomsten daaruit door partijen vervolgens feitelijk ook steeds werden geconsumeerd. Dit geldt ook voor [bedrijfsnaam 2] SARL. Uit de door de man overgelegde jaarstukken 2023 en 2024 van deze onderneming blijkt niet dat er sprake is van opgebouwde reserves. Evenmin is er sprake van onroerend goed of andere substantiële vaste activa. Op grond hiervan en met inachtneming van het feit dat met de toekomstige cashflow al rekening is gehouden bij de bepaling van de ‘compensatory allowance’ gaat de rechtbank ervan uit dat de aandelen in deze onderneming geen reële of substantiële te verdelen waarde vertegenwoordigen, anders dan de intrinsieke waarde van € 15.000,-- zoals blijkt uit de jaarrekening 2024. De rechtbank zal, gelet op het verzoek van de man, de aandelen in de onderneming toedelen aan de man. De rechtbank zal aan de (aandelen in deze) onderneming een waarde toekennen van € 15.000,--, zodat de man in het kader van de verrekening een bedrag van € 7.500,-- aan de vrouw dient te voldoen.

de saldi van de volgende bankrekeningen op de peildatum 22 juni 2023:

 Revolut (saldo € 16.917,--);

 LCL bankrekening [bankrekening 2] (saldo € 130.000,--);

onder verrekening van de helft van het totale saldo van € 146.917,--, derhalve € 73.458,50, met de vrouw;

2. aan de vrouw worden toegedeeld:

de saldi van de volgende bankrekeningen op de peildatum 22 juni 2023:

 ANZ Access Advantage [bankrekening 1] (saldo AUD 3.115,60), met aan deze hoofdrekening drie interne online verbonden spaarrekeningen:

 [spaarrekening 1] (saldo AUD 1.010,--);

 [spaarrekening 2] (saldo AUD 2.465,52);

 [spaarrekening 3] (saldo AUD 1.845,71);

 ANZ Spaarrekening [spaarrekening 4] (saldo AUD 0,--);

 ANZ Plusrekening [plusrekening] (saldo AUD 0,--);

onder verrekening van de helft van het totale saldo van AUD 8.346,92, derhalve AUD 4.173,46,--, met de man;

- bepaalt dat de man binnen 2 weken nadat duidelijk is dat de vrouw niet als medebegunstigde op de polis gezet kan worden, dit meedeelt aan de vrouw;

- bepaalt dat de man binnen 2 weken na 1 januari 2028 inzage zal geven aan de vrouw in de hoogte van de ‘superannuation’ per die datum, en dat de man er voor zorgt dat de uitkering waar de vrouw recht op heeft uiterlijk op 1 februari 2028 aan de vrouw zal zijn uitgekeerd, op straffe van een door de man aan de vrouw te betalen dwangsom van
€ 250,-- per dag dat de man hiermee in gebreke blijft, met een maximum van € 25.000,--;

stelt de verdeling van de beperkte gemeenschap van goederen naar [jurisdictie 2] als volgt vast:

de aandelen van [bedrijfsnaam 3] , tegen een waarde van nihil;

2. aan de vrouw worden toegedeeld:

3. bepaalt dat de man de lening die hij is aangegaan voor de Porsche Cayenne voor zijn rekening neemt, zonder verrekening met de vrouw;

*

verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad;

*

bepaalt dat iedere partij de eigen proceskosten draagt;

*

wijst af het meer of anders verzochte.