Rechtbank Midden-Nederland 19-06-2026, ECLI:NL:RBMNE:2026:4485

Vervolgens heeft de kinderrechter bij beschikking van 21 mei 2026 opnieuw een machtiging verleend om [minderjarige] uit huis te plaatsen in een gesloten accommodatie voor jeugdhulp met ingang van 23 mei 2026 tot 23 juni 2026 en het verzoek voor het overige aangehouden.

De kinderrechter heeft nadien kennisgenomen van het schrijven van de GI van 16 juni 2026.

Op 18 juni 2026 heeft de kinderrechter de zitting met gesloten deuren voortgezet. Daarbij waren aanwezig:

- mr. E. Uijt de boogaardt namens [minderjarige] ;

• [A.] namens de GI.

• de moeder.

De kinderrechter heeft niet direct na de zitting uitspraak gedaan. De partijen konden op 19 juni 2026 vanaf 13.00 uur bellen naar de griffie van de rechtbank voor de beslissing. Dit is de schriftelijke uitwerking van die beslissing.

De kinderrechter zal het resterende deel van het verzoek van de GI afwijzen. Hierna wordt uitgelegd waarom.

De kinderrechter stelt voorop dat de situatie van [minderjarige] ontzettend zorgelijk is. De voogd heeft duidelijk toegelicht hoe zij hem de afgelopen bezoeken heeft aangetroffen. Hij is zichtbaar onder invloed van drugs, lijkt geen enkele dagbesteding te hebben en komt steeds in aanraking met de politie. De dag vóór de zitting is hij zelfs nog aangehouden; [minderjarige] reed zonder helm op een scooter, reed weg toen de politie hem aan wilde houden, en is toen klemgereden waarbij een handgemeen ontstond. Daarbij is een politieagent licht gewond geraakt, zo heeft de GI verteld. Bovendien bleek de scooter niet verzekerd te zijn, was het serienummer onleesbaar gemaakt en leek [minderjarige] onder invloed. De moeder heeft erkend dat dit incident met de scooter gebeurd is, maar ook verteld dat [minderjarige] graag wil gaan werken en dat hij daarvoor alleen zijn ID en bankpas (die nog op de gesloten afdeling van [zorginstelling] in [plaats 2] liggen) nodig heeft. Zij heeft verteld dat [minderjarige] het vreselijk vond op de gesloten groep en niks te doen had, behalve op de Playstation gamen. Als hij maar aan het werk zou kunnen, zou eigenlijk alles opgelost zijn, zegt de moeder. De kinderrechter begrijpt dat de moeder [minderjarige] dit zou gunnen, maar denkt dat dit nu geen realistische optie is. [minderjarige] heeft namelijk ondersteuning nodig met het regelen van zijn leven, omdat zijn emotionele ontwikkeling en zijn cognitieve ontwikkeling beperkt zijn. Dat betekent dat veel dingen voor hem ingewikkelder zijn dan voor andere mensen. Uiteindelijk zou het heel mooi zijn als hij inderdaad kan gaan werken of een andere dagbesteding vindt. Op dit moment moet er echter nog veel gebeuren voordat dat mogelijk is en heeft [minderjarige] daarvoor structuur en steun nodig – zaken die een gesloten afdeling kan bieden. De vrees is dat bij het ontbreken daarvan [minderjarige] , die heel beïnvloedbaar is, (meer) strafbare feiten pleegt en uiteindelijk daarvoor misschien zelfs en gevangenisstraf krijgt. Dat wensen de kinderrechter, de voogd, de advocaat van [minderjarige] en natuurlijk vooral ook de moeder hem niet toe, zo is tijdens de zitting besproken. In die zin lijkt een machtiging tot opname is een gesloten accommodatie dus een noodzakelijke stap om [minderjarige] te beschermen.

Toch wijst de kinderrechter het resterende deel van het verzoek af. Dat komt omdat niet is voldaan aan de wettelijke vereisten.

In artikel 6.1.2. lid 5 van de Jeugdwet staat dat bij een verzoek om een machtiging tot gesloten jeugdhulp een instemmende verklaring van een gekwalificeerde gedragswetenschapper, die de jeugdige met het oog daarop kort tevoren heeft onderzocht, moet zitten. Bij het oorspronkelijke verzoek van 27 februari ontbrak deze instemmingsverklaring. Dat kwam omdat [minderjarige] op dat moment vermist was. Het was daarom niet mogelijk om hem te onderzoeken. Er is daarom een instemmingsverklaring op basis van dossieronderzoek (opgemaakt op 21 april 2026) bij het verzoek gevoegd. In uitzonderingsgevallen – als persoonlijk onderzoek feitelijk onmogelijk is – kan met zo'n verklaring op basis van dossieronderzoek worden volstaan.

De situatie is nu anders. Al sinds half mei is duidelijk waar [minderjarige] nu verblijft, namelijk bij zijn moeder. De voogd heeft hem daar ook een paar keer bezocht. Zij heeft verteld dat zij ook wel heeft geprobeerd een gedragswetenschapper mee te nemen om [minderjarige] te laten onderzoeken, maar dat dit niet is gelukt. Dat komt omdat er een risico is dat [minderjarige] ervandoor gaat als er een vreemde – de gedragswetenschapper – mee zou komen, omdat hij wil voorkomen dat hij wordt meegenomen naar de gesloten accommodatie. De gedragswetenschapper heeft daarom aangegeven niet te willen komen, omdat de kans groot lijkt dat dit tevergeefs is en dat hoge kosten met zich brengt.

De kinderrechter vindt dat er een grens is aan hoe praktisch zij kan zijn bij het beoordelen van het verzoek. Van de kinderrechter mag verwacht worden dat zij in het belang van het kind beslist, maar ook dat zij daarbij de wet als uitgangspunt én grens hanteert. Als er te gemakkelijk voorbij wordt gegaan aan het vereiste van een instemmingsverklaring op basis van onderzoek, zou dat betekenen dat de rechten van [minderjarige] niet voldoende worden beschermd. Daarbij neemt de kinderrechter in aanmerking dat een gesloten plaatsing een zeer ingrijpende maatregel is, die diepe inbreuk maakt op grondrechten van [minderjarige] . Dat mag alleen binnen de grenzen van de wet.

De kinderrechter realiseert zich dat zij met deze beslissing weliswaar het juridische belang van [minderjarige] respecteert, maar dat dit het probleem bepaalt niet oplost. Zij beseft dat de voogd nu zonder machtiging met [zorginstelling] in overleg moet en dat er een kans bestaat dat er een op termijn een spoedmachtiging aangevraagd zal moeten worden. Het zou echter te ver voeren – en op willekeur neerkomen – als de kinderrechter om die praktische redenen nu het verzoek zou toewijzen terwijl niet aan de wettelijke vereisten is voldaan.