Gerechtshof Amsterdam 30-06-2026, ECLI:NL:GHAMS:2026:1928

Klager heeft op 13 januari 2026 een beroepschrift, met bijlagen, bij het hof ingediend tegen de beslissing van de kamer voor het notariaat in het ressort Den Bosch (hierna: de kamer) van 17 december 2025 tussen partijen gegeven onder bovengenoemd nummer (ECLI:NL:TNORSHE:2025:22).

De notaris heeft op 4 maart 2026 een verweerschrift bij het hof ingediend.

Het hof heeft van de kamer de stukken van de eerste aanleg ontvangen.

Klager heeft op 3 april 2026 een aanvullende productie bij het hof ingediend.

De zaak is behandeld ter openbare terechtzitting van het hof van 15 april 2026. Klager, vergezeld van zijn gemachtigde, en de notaris, vergezeld van zijn gemachtigde, zijn verschenen en hebben het woord gevoerd; de gemachtigden aan de hand van aan het hof overgelegde pleitnota’s.

Op 8 april 2024 heeft de ex-echtgenote van klager (hierna: de beslaglegger) met een grosse van een beschikking van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 5 oktober 2023 executoriaal beslag gelegd op het aan klager in eigendom toebehorende pand in Tilburg (hierna: het pand).

Op 19 september 2024 is het pand ten overstaan van de oud-notaris geveild en afgemijnd door klager. De beslaglegger heeft het pand aan klager gegund.

Omdat klager niet aan zijn financiële verplichtingen voldeed, is hem in december 2024 bericht dat het pand op 16 januari 2025 opnieuw zou worden geveild.

Op 16 januari 2025 is het pand ten overstaan van een collega van de notaris, notaris [naam 2] (hierna: de collega-notaris), geveild en afgemijnd door een derde op een koopsom van € 474.000.

Op 23 januari 2025 heeft de beslaglegger het pand gegund aan de betreffende veilingkoper. Op dezelfde dag heeft de notaris klager hierover per brief geïnformeerd. Ook heeft de notaris in deze brief meegedeeld dat na ontvangst van de koopsom de veilingakten in de openbare registers van het kadaster zullen worden ingeschreven en dat daarmee de eigendomsoverdracht aan de veilingkoper zal zijn gerealiseerd.

Bij brief van 24 februari 2025 heeft de notaris aan klager bericht dat na betaling van de vordering van de beslaglegger uit de veilingopbrengst en na aftrek van de kosten van de veiling nog een bedrag resteert van € 313.019,94. De notaris heeft verder het volgende aan klager meegedeeld:

Op 11 maart 2025 heeft klager een aan de oud-notaris gerichte brief afgegeven op het notariskantoor en deze laten stempelen voor ontvangst. In de brief verzoekt klager om de nota van afrekening ten aanzien van het geveilde pand naar zijn mailadres te sturen en het aan hem toekomende deel van de veilingopbrengst zo spoedig mogelijk over te maken naar een eerder opgegeven bankrekeningnummer.

Op 12 maart 2025 heeft klager twee brieven aan de notaris afgegeven en deze brieven laten stempelen voor ontvangst. Uit één van de gestempelde brieven volgt dat deze om 16.00 uur door de notaris in ontvangst is genomen. In die brief staat het volgende vermeld:

Op 12 maart 2025 om 16:40 uur heeft de notaris een afschrift van het exploot waarbij executoriaal derdenbeslag is gelegd naar klager gemaild en daarbij het volgende meegedeeld:

Op dezelfde dag heeft klager het volgende aan de notaris geantwoord:

Op 13 maart 2025 heeft de notaris in de ochtend de nota van afrekening ten aanzien van het geveilde pand naar klager gemaild en daarbij meegedeeld:

- verrekening inzetpremie € 4.650,00

- nota in verband met gemaakte kosten

openbare verkoop 19 september 2024 € 12.223,02

- vordering beslaglegger € 143.883,19

- kosten royement € 223,85

Op dezelfde dag heeft klager ’s middags een aan de notaris gerichte brief op het notariskantoor afgegeven en deze laten stempelen voor ontvangst. In de brief heeft klager gevraagd om een specificatie van de ingehouden bedragen en heeft hij verzocht om het op de nota van afrekening genoemde bedrag van € 313.019,94 meteen over te maken naar zijn bankrekening.

Omdat klager op 19 maart 2025 het bedrag nog niet had ontvangen, heeft hij diezelfde dag het notariskantoor bezocht met de bedoeling om weer een brief af te geven. Klager heeft een medewerkster van het kantoor gevraagd een stempel voor ontvangst op de kopie van de brief te zetten. De medewerkster van het kantoor heeft meegedeeld dit niet te zullen doen. De medewerkster heeft klager gevraagd het kantoor te verlaten met de mededeling dat als hij dat niet zou doen de politie gebeld zou worden. Klager heeft aan dit verzoek geen gevolg gegeven, waarna de politie is ingeschakeld. De politie is gekomen en klager heeft toen aan de politie uitgelegd dat hij alleen een brief wilde afgeven en een stempel voor ontvangst wilde hebben, maar dat de notaris dit heeft geweigerd. Daarna heeft klager het kantoor verlaten.

Op 20 maart. 2025 heeft de notaris een verklaring derdenbeslag afgegeven zoals bedoeld in artikel 476a Wetboek van Burgerlijke rechtsvordering (Rv). De gerechtsdeurwaarder heeft op dezelfde dag (een kopie van) deze verklaring aan klager verstrekt.

Bij e-mail van 25 maart 2025 heeft een medewerkster van de notaris aan klager meegedeeld dat in verband met het executoriaal derdenbeslag een bedrag van € 313.019,94 is overgemaakt aan de gerechtsdeurwaarder.

Op 26 maart 2025 heeft klager deze klacht ingediend.

Bij brief van 28 maart 2025 heeft klager onder meer aan de notaris te kennen gegeven dat de notaris het bedrag van € 313.019,94 niet aan de gerechtsdeurwaarder had mogen overmaken, Verder heeft klager meegedeeld dat hij ervan uitgaat dat de notaris het bedrag van € 143.883,19 (de op de afrekening van 13 maart 2025 vermelde vordering van de beslaglegger) nog onder zich heeft en heeft hij de notaris verzocht om dit bedrag onmiddellijk aan hem, klager, te betalen.

Bij e-mail van 1 april 2025 heeft de notaris het volgende aan klager meegedeeld:

De kamer heeft in de bestreden beslissing de klacht van klager tegen de notaris ongegrond verklaard.

Voorop staat dat een notaris tuchtrechtelijk aansprakelijk kan zijn voor het handelen in een andere hoedanigheid dan notaris, indien dat handelen voldoende verband houdt met de hoedanigheid van notaris in relatie tot het daarbij passende gedragsniveau, waarbij niet vereist is dat dat handelen uitsluitend aan een notaris is voorbehouden (zie laatstelijk gerechtshof Amsterdam 1 juli 2025, ECLI:NL:GHAMS:2025:1655).

In dit geval heeft de notaris deels gehandeld in zijn hoedanigheid van derde-beslagene. Het hof sluit zich aan bij het oordeel van de kamer dat de handelwijze van de notaris – in verband met de uitbetaling van het bedrag van € 313.019,94 uit de opbrengst van de executieveiling aan de gerechtsdeurwaarder – voldoende verband houdt met zijn hoedanigheid van notaris. De notaris kan daarom in dit geval tuchtrechtelijk worden aangesproken voor zijn handelen als derde-beslagene.

De notaris heeft in zijn verweerschrift in hoger beroep naar voren gebracht dat het niet aan de notaris is om de rechtmatigheid van een gelegd beslag te toetsen. Een notaris mag van de geldigheid daarvan uitgaan, waarbij hij mag vertrouwen op de gerechtsdeurwaarder. Ook als het beslag niet geldig blijkt te zijn geweest, betekent dit nog niet dat de notaris kan worden verweten te hebben gehandeld alsof het beslag geldig was. Op de notaris als derde-beslagene rust derhalve in beginsel geen onderzoeksplicht naar de rechtmatigheid of geldigheid van het gelegde beslag. Hij hoeft zich dan ook geen oordeel te vormen over de vraag of het überhaupt wel mogelijk is om, zoals in het onderhavige geval, voor toekomstige alimentatietermijnen executoriaal derdenbeslag te leggen. De notaris mocht ervan uitgaan dat dit kon, waarbij hij mocht vertrouwen op de gerechtsdeurwaarder. Daarbij komt dat de notaris beschikte over de beschikking van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 5 oktober 2023, waaruit de executoriale titel bleek. Op grond van artikel 477 Rv was de notaris, als derde-beslagene, verplicht om de volgens zijn verklaring ex artikel 476a Rv verschuldigde geldsommen aan de gerechtsdeurwaarder te voldoen, aldus de notaris.

In deze tuchtprocedure dient het hof te beoordelen of de notaris door de netto-veilingopbrengst van 313.019,94 op 25 maart 2025 uit te betalen aan de gerechtsdeurwaarder, heeft gehandeld zoals een behoorlijk notaris behoort te doen.

Klager verwijt de notaris dat hij hem niet adequaat en niet tijdig heeft geïnformeerd over het derdenbeslag. De notaris heeft klager op 24 februari 2025 laten weten dat aan klager – na voldoening van de beslaglegger en na aftrek van de kosten van de veiling – uit de veilingopbrengst een bedrag van € 313.019,94 zou worden overgemaakt. De notaris heeft dit bedrag echter op 25 maart 2025, zonder toelichting aan klager, aan de gerechtsdeurwaarder overgedragen. Daarnaast verwijt klager de notaris dat hij de verklaring als bedoeld in artikel 476a Rv pas op 20 maart 2025 aan de gerechtsdeurwaarder heeft verstrekt terwijl klager op spoed had aangedrongen. Daarmee heeft de notaris de afwikkeling van het derdenbeslag getraineerd, aldus klager.

Voorts is niet gebleken dat de notaris de afwikkeling van het derdenbeslag heeft getraineerd. Net als de kamer, is het hof van oordeel dat dat de notaris de verklaring derdenbeslag als bedoeld in artikel 476a lid 1 Rv tijdig en op de in dat artikel voorgeschreven wijze aan de gerechtsdeurwaarder heeft afgelegd. Daarmee heeft de notaris aan zijn wettelijke verplichtingen als derde-beslagene voldaan. Daarbij geldt dat het, anders dan klager meent, geen verplichting van de derde-beslagene, maar een verplichting van de gerechtsdeurwaarder is (op grond van artikel 476b lid 3 Rv) om een kopie van de verklaring derdenbeslag aan de geëxecuteerde te verstekken. Het klachtonderdeel is ook op dit punt ongegrond.

Het hof sluit zich bij dit oordeel van de kamer aan en maakt het tot de zijne. Het beroepschrift van klager, het verweerschrift van de notaris en de verdere behandeling van de zaak ter zitting in hoger beroep hebben geen ander licht op deze zaak geworpen en geven het hof geen aanleiding om tot een andere beoordeling te komen dan de kamer. Van enig tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen door de notaris op de bewuste dag is ook het hof niet gebleken. Het hof is, net als de kamer, van oordeel dat dit klachtonderdeel ongegrond is.

Nu het hof ten aanzien van klachtonderdeel 1 tot een ander oordeel is gekomen dan de kamer, kan de beslissing van de kamer op dit punt niet in stand blijven. Het hof zal de beslissing van de kamer omwille van de duidelijkheid in zijn geheel vernietigen en een nieuwe beslissing geven inclusief de beslissing over de proceskosten van de procedure bij de kamer.

Per 1 januari 2021 is de Richtlijn kostenveroordeling notaris- en gerechtsdeurwaarderskamer Gerechtshof Amsterdam 2021 (Staatscourant 2020, nr. 67513) in werking getreden. Het hof hanteert bij de toepassing van de richtlijn de ‘Uitgangspunten proceskostenveroordeling in hoger beroep’ (te raadplegen op de website van dit hof).

Omdat de uitspraak van de kamer wordt vernietigd en het hof de klacht (deels) gegrond verklaart, dient de notaris op grond van artikel 99 lid 5 Wna het door klager in eerste aanleg en in hoger beroep betaalde griffierecht, in totaal € 100,-, aan hem te vergoeden.

Aangezien het hof de notaris ook een maatregel oplegt, wordt de notaris verder veroordeeld in de volgende kosten in hoger beroep waarbij wegingsfactor 1 overeenkomstig de richtlijn wordt toegepast op de laatstgenoemde posten:

a. a) € 50 kosten van klager;

b) € 1.050 kosten van klager in verband met door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand;

c) € 2.000 kosten van behandeling van de klacht door het hof.

Er zijn geen bijzondere omstandigheden gesteld of gebleken die aanleiding geven tot een andere beslissing.

De notaris dient het griffierecht en de kosten van klager in hoger beroep binnen vier weken na deze uitspraak aan klager te voldoen. Klager geeft hiervoor een rekeningnummer op aan de notaris.

De notaris dient de kosten van behandeling van de klacht in hoger beroep te voldoen aan het Landelijk Dienstencentrum voor de Rechtspraak (hierna: LDCR). De termijn waarbinnen en de wijze waarop de kosten moeten worden voldaan, worden door het LDCR schriftelijk aan de notaris meegedeeld.