Hoge Raad 10-07-2026, ECLI:NL:HR:2026:1248

De rechtbank heeft onder meer de echtscheiding tussen partijen uitgesproken en het verzoek van de vrouw tot vaststelling van een door de man aan haar te betalen partneralimentatie afgewezen.

Het hof heeft onder meer de vrouw niet-ontvankelijk verklaard in haar hoger beroep ten aanzien van de uitspraak van de echtscheiding, de beschikking van de rechtbank voor het overige bekrachtigd en het meer of anders in hoger beroep verzochte afgewezen. Voor zover in cassatie van belang heeft het hof onder meer het volgende overwogen:

Vervolgens dient het hof te beoordelen of en, zo ja, in hoeverre, de vrouw in haar eigen levensonderhoud kan voorzien. Vaststaat dat de vrouw niet beschikt over een vergunning voor verblijf in Nederland, waardoor het haar niet is toegestaan om in dit land te werken. Het ligt op de weg van de vrouw om haar verdiencapaciteit zo goed mogelijk te benutten, zo niet in Nederland, dan in Marokko. Het hof volgt de man in zijn stelling dat de vrouw een verdiencapaciteit heeft ter hoogte van (tenminste) het wettelijk minimumloon (inclusief vakantietoeslag van 8%). Het nettobedrag van het wettelijk minimumloon is niet lager dan de hiervoor becijferde netto behoefte van de vrouw. Van de vrouw kan worden verwacht dat zij in Marokko inkomsten uit arbeid zal verwerven ter hoogte van een bedrag dat – zij het gecorrigeerd voor het welstandspeil in Marokko – overeenstemt met het minimumloon, indien mocht blijken dat zij niet in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning in Nederland. (…)

Omdat de vrouw wordt geacht in haar eigen onderhoud te kunnen voorzien, zal het verzoek om partneralimentatie worden afgewezen en de bestreden beschikking op dit punt worden bekrachtigd. (…)”

Onderdeel 1.2 van het middel klaagt dat het oordeel van het hof in rov. 5.20 over de behoeftigheid van de vrouw onbegrijpelijk is omdat sprake is van een leemte. Het hof heeft geoordeeld enerzijds dat de vrouw in Nederland niet mag werken, en anderzijds dat zij pas inkomsten in Marokko zal gaan verwerven indien en voor zover zou blijken dat zij niet in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning in Nederland. Aldus heeft het hof een leemte laten bestaan voor de situatie dat de vrouw nog in Nederland verblijft (hetgeen voorlopig nog het geval is), aldus het onderdeel.

Het hof heeft in rov. 5.20, zesde volzin, geoordeeld dat van de vrouw kan worden verwacht dat zij in Marokko inkomsten uit arbeid zal verwerven indien mocht blijken dat zij niet in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning in Nederland. Tot die tijd – dus in afwachting van de uitkomst van de procedures over haar verblijfsrecht – mag en wil de vrouw in Nederland verblijven, zo heeft het hof tot uitgangspunt genomen (zie ook hiervoor in 2.1 onder (iii) en (iv)). In Nederland mag de vrouw, naar het hof heeft overwogen, niet werken omdat zij niet beschikt over een verblijfsvergunning. In het licht van een en ander is, wat betreft de periode waarin de vrouw in Nederland verblijft in afwachting van de uitkomst van de procedures over haar verblijfsrecht, zonder nadere motivering onbegrijpelijk het oordeel van het hof dat zij wordt geacht in haar eigen onderhoud te kunnen voorzien. Het onderdeel slaagt.

Onderdeel 1.1 behoeft geen behandeling.

De overige klachten van het middel kunnen niet tot cassatie leiden. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie art. 81 lid 1 RO) .