Rechtbank Zeeland-West-Brabant 10-06-2026, ECLI:NL:RBZWB:2026:5122

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het tussenvonnis van 21 januari 2026

- de mondelinge behandeling van 21 mei 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt
- de akte van [eisende partijen]

Ten slotte is vonnis bepaald.

De rechtbank stelt in deze zaak de volgende feiten vast.

[eisende partij 1] heeft de navolgende geldleningen verstrekt ter financiering van de onderneming van HlP Trade BV (hierna: HIP), waarvan [gedaagde partij] bestuurder is, om verdere groei te kunnen realiseren:

( i) bij overeenkomst van achttien april tweeduizend achttien, hetgeen betreft een verlenging van de overeenkomst van geldlening van tweeëntwintig februari tweeduizend zeventien een bedrag van € 150.000,00;

( v) bij overeenkomst van twee augustus tweeduizend achttien een bedrag van € 350.000,00;

[eisende partij 1] heeft bij overeenkomst van tweeëntwintig februari tweeduizend zeventien een bedrag van € 150.000,00 verstrekt ter financiering van de onderneming van Holland Development BV (hierna: HD), waarvan [gedaagde partij] bestuurder is, om verdere groei van Holland Development te kunnen realiseren.

[eisende partij 2] heeft de navolgende geldleningen verstrekt ter financiering van de onderneming van HlP om verdere groei te kunnen realiseren:

( i) bij overeenkomst van acht mei tweeduizend achttien een bedrag van € 150.000,00;

( v) bij overeenkomst van zevenentwintig september tweeduizend achttien een bedrag van € 100.000,00;

Op het tijdstip waarop de looptijd van alle geldleningsovereenkomsten was verstreken, 15 april 2019, was er nog niets afgelost.

Medio 2019 hebben [eisende partijen] met [gedaagde partij] afspraken gemaakt. Deze hielden onder andere in dat HIP en HD maandelijks gedurende 36 maanden aan [eisende partij 1] en aan [eisende partij 2] een bedrag van € 41.209,98 inclusief rente zouden betalen, dat [gedaagde partij] zich borg zou stellen voor de nakoming van de verplichtingen van HIP en HD en dat de notaris zou worden verzocht de borgstelling in een notariële akte vast te leggen. HIP is op 24 juli 2019 gestart met betalingen aan [eisende partij 1] en aan [eisende partij 2] . In de periode van 24 juli 2019 tot 24 januari 2020 € 41.209,98 per maand, daarna in omvang sterk aflopende bedragen, tot in juli 2024.

Bij email van 20 januari 2020 heeft [persoon 1] , toenmalig medewerker van HIP, aan [eisende partij 2] gemeld:

Op 20 januari 2020 is de notariële akte verleden met als partijen [eisende partijen] en HIP, HD, [gedaagde partij] en [persoon 3] . In die akte zijn voormelde geldleningsovereenkomsten vermeld, de hoogte van de schuld, de onmiddellijke opeisbaarheid bij niet deugdelijke nakoming van enige aflossingsverplichting, de borgstelling van [gedaagde partij] en een forumkeuzebeding voor deze rechtbank. Artikel 7 van de akte luidt als volgt.

1. [persoon 3] en [gedaagde partij] , hierna ook te noemen: de ‘borgsteller’ verplichten zich hierbij zich

onvoorwaardelijk borg te stellen voor de juiste en stipte nakoming door Schuldenaars van alle verplichtingen jegens elk van de Schuldeisers uit hoofde van deze Overeenkomst.

2. [gedaagde partij] verbindt zich hierbij als borg tegenover [eisende partijen] tot nakoming van al

Achter de notariële akte is een toestemmingsverklaring gevoegd met een handtekening boven de tekst “ [echtgenote] ”, zonder dat het paspoort- of rijbewijsnummer is ingevuld. Een identiteitsbewijs ontbreekt achter de akte. In de akte wordt geen melding gemaakt van een identiteitsbewijs of identificatie van [echtgenote] op grond van een dergelijk bewijs.

Op 2 februari 2024 is een addendum bij de akte houdende overeenkomst van geldlening en borgstelling opgemaakt met daarin opgenomen dat Zenrec BV en Polypropylene Recycling BV zich eveneens borg stellen jegens [eisende partijen] en dat HIP stil pandrecht op haar debiteurenvorderingen en bezitloos pandrecht op haar voorraden vestigt tot zekerheid voor de juiste nakoming van de verplichtingen van HIP aan [eisende partijen] . De hoogte van de hoofdsom aan geldleningen is bepaald op € 1.800.000,00 en de hoogte van de aflossingsverplichtingen is bepaald op een nadien op te lopen startbedrag van € 2.000,00 per maand vanaf 31 maart 2024.

Bij brief van 11 juni 2024 hebben [eisende partijen] HIP en ook [gedaagde partij] en zijn vrouw (en [persoon 3] ) als borgen gesommeerd de openstaande termijnen en rente te betalen. Vervolgens zijn verschillende beslagen gelegd, onder andere op de woning van [gedaagde partij] en [echtgenote] , op aandelen van [echtgenote] in het kapitaal van Zenrec BV, op een auto van [gedaagde partij] , een auto van [echtgenote] en bankbeslag ten laste van HIP.

[echtgenote] heeft vervolgens bij brief van 19 november 2024 aan [eisende partij 1] en aan [eisende partij 2] het standpunt ingenomen nimmer overeenkomstig artikel 1:88 BW toestemming te hebben verleend voor de bij notariële akte overeengekomen borgstelling door [gedaagde partij] en meegedeeld dat zij deze op grond van artikel 1:89 BW vernietigt. In de brief is vermeld dat [echtgenote] nooit haar handtekening op een toestemmingsverklaring heeft gezet en dat de handtekening op de toestemmingsverklaring bij de notariële akte, gelet op haar handtekening op haar identiteitsbewijs evident niet haar handtekening is. [eisende partijen] hebben de vernietiging aanvaard.

Daarna hebben [eisende partijen] met verlof van de voorzieningenrechter conservatoir beslag onder zaken van [gedaagde partij] gelegd en [gedaagde partij] voor deze rechtbank gedagvaard.

[eisende partijen] vorderen - samengevat - na wijziging van eis:

- te verklaren voor recht dat [gedaagde partij] jegens [eisende partijen] een onrechtmatige daad heeft gepleegd en aansprakelijk is voor de als gevolg daarvan door hen geleden schade;

- [gedaagde partij] te veroordelen tot betaling aan [eisende partijen] van € 529.343,00 vermeerderd met rente,

- Subsidiair [gedaagde partij] te veroordelen tot betaling van schadevergoeding op te maken bij staat;

- [gedaagde partij] te veroordelen in de proceskosten vermeerderd met rente.

[gedaagde partij] voert verweer. [gedaagde partij] concludeert tot afwijzing van de vorderingen van [eisende partijen] , met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van [eisende partijen] in de kosten van deze procedure.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

[gedaagde partij] heeft geen processuele bezwaren geuit tegen de wijziging van eis. De rechtbank acht de wijziging niet in strijd met de goede procesorde. De rechtbank zal over de gewijzigde eis oordelen.

[eisende partijen] leggen aan hun vordering het volgende ten grondslag.

[gedaagde partij] weerspreekt dat hij in verband met de notariële akte contact met zijn echtgenote heeft gehad voor toestemming met zijn borgstelling. Hij betwist dat hij een toestemmingsverklaring en een ID-bewijs van zijn echtgenote aan [persoon 1] heeft gegeven. [gedaagde partij] heeft geen conceptakte gehad. Aan [gedaagde partij] is de inhoud van de notariële akte niet uitgelegd. Hij dacht te tekenen voor geldleningen omdat hem dat door [eisende partij 1] was uitgelegd.

De rechtbank overweegt het volgende. [eisende partijen] beroepen zich op de rechtsgevolgen van de door hen gestelde feiten, te weten schadeplichtigheid op grond van onrechtmatige daad als bedoeld in artikel 6:162 BW. Op hen rusten daarom stelplicht en zo nodig bewijslast van feiten en omstandigheden die de conclusie rechtvaardigen dat sprake is van onrechtmatig handelen van [gedaagde partij] , dat er een conditio sine qua non verband is tussen dat handelen en schade bij [eisende partijen] en tot slot, indien daarvan inderdaad sprake is, dienen zij de rechtbank aanknopingspunten te bieden om de schade te begroten.

Tussen partijen is in geschil of [gedaagde partij] met betrekking tot de toestemmingsverklaring onrechtmatige handelingen heeft verricht dan wel gedragingen heeft nagelaten waarbij aan hem het gevolg daarvan, een niet rechtsgeldige borgstelling, is toe te rekenen. [eisende partijen] hebben gesteld dat [gedaagde partij] zowel de verklaring als het ID-bewijs van zijn echtgenote aan [persoon 1] van HIP heeft gegeven en dat deze die stukken weer aan [eisende partij 2] heeft doorgestuurd. [gedaagde partij] heeft betwist dat hij contact met zijn echtgenote over de borgstelling heeft gehad en dat hij voormelde documenten aan [persoon 1] heeft verstrekt. Bij deze stand van zaken zou bewijslevering, hetgeen [eisende partijen] hebben aangeboden, aan de orde zijn. Op grond van de beschikbare feiten kan de rechtbank immers niet vaststellen of [gedaagde partij] onrechtmatige handelen heeft verricht die aan hem toerekenbaar zijn, dan wel dat een derde onrechtmatige handelingen heeft verricht, hetgeen op grond van de zich in het procesdossier bevindende informatie niet kan worden uitgesloten. De rechtbank zal evenwel geen bewijsopdracht geven omdat de tweede voorwaarde voor toewijzing van de vordering van [eisende partijen] , te weten conditio sine qua non verband tussen onrechtmatig handelen en schade, niet wordt vervuld. De rechtbank motiveert dat hierna.

[eisende partijen] nemen niet het standpunt in dat het gevolg van het handelen van [gedaagde partij] is dat zij een extra mogelijkheid tot incasso van (een deel van) hun vordering zijn verloren en dat de schade moet worden begroot op het bedrag waarvoor [gedaagde partij] verhaal zou hebben geboden. [eisende partijen] nemen ook niet het standpunt in dat [gedaagde partij] als bestuurder van HIP onrechtmatig heeft gehandeld (bestuurdersaansprakelijkheid) en dat hij daarom naast HIP aansprakelijk is voor het onbetaald en onverhaalbaar blijven van hun vordering op HIP. [eisende partijen] betogen dat als zij destijds zouden hebben geweten dat borgstelling door [gedaagde partij] niet mogelijk was, zij destijds, vanwege het grote belang dat zij aan een borgstelling hechtten, in 2020 direct zouden zijn overgegaan tot het treffen van rechtsmaatregelen en die zouden toen, omdat HIP toen nog wel vermogen had c.q. er nog wel voldoende verhaalsmogelijkheden waren, ook tot incasso hebben geleid.

De rechtbank constateert dat [eisende partijen] de zojuist weergegeven stelling in de dagvaarding van geen enkele nadere feitelijke toelichting hebben voorzien. De stelling dat “wie [eisende partij 1] kent, wel zou weten dat hij tot het treffen van rechtsmaatregelen zou zijn overgegaan” komt geen betekenis toe zonder nadere toelichting aan de hand van feiten en omstandigheden. Die ontbreken in de dagvaarding. Ter zitting hebben [eisende partijen] een niet ondertekend document “Overeenkomst van geldlening” uit 2019 overgelegd en emailcorrespondentie uit de periode mei-juli 2019. Voorts heeft [eisende partij 1] ter zitting meegedeeld dat hij tegen [gedaagde partij] in die periode heeft gezegd “Je moet betalen”.

De rechtbank heeft naar aanknopingspunten voor de (blote) stelling van [eisende partijen] gezocht maar die niet gevonden. Nadat de looptijden van de leningsovereenkomsten waren verlopen is er geen enkele rechtsmaatregel getroffen, noch is daarmee gedreigd. Dit terwijl, zo heeft de rechtbank ter zitting aan [eisende partijen] voorgehouden, de initiële geldleningsovereenkomsten [gedaagde partij] in de partijaanduiding en in artikel 6 als hoofdelijk medeschuldenaar vermelden. De rechtbank ziet noch in voormeld document uit 2019, noch in de emailcorrespondentie enige opmerking over het wezenlijke belang van de borgstelling voor [eisende partijen] of over het treffen van rechtsmaatregelen of de dreiging daarmee. In de overeenkomst staat dat er binnen 10 dagen een notariële akte met daarin de door [eisende partijen] van groot belang geachte borgstelling moet komen. Dat is niet gebeurd en ook dat heeft niet tot het treffen van rechtsmaatregelen geleid. Pas in januari 2020 wordt de notariële akte verleden en vrijwel direct daarna is weer sprake van verzuim van HIP. Dit, terwijl HIP tevoren vanaf juni 2019 steeds ruim € 41.000 had overgemaakt tot net na het verlijden van de notariële akte en toen daarmee is gestopt. Ook toen is er geen enkele actie ondernomen tegen HIP en met name niet tegen borg [gedaagde partij] , terwijl toen de door [eisende partijen] van groot belang geachte borgstelling er (zoals zij nog dachten) wel was. Tot aan de totstandkoming van het addendum op 2 februari 2024 zijn er evenmin rechtsmaatregelen getroffen. En ook terstond na het addendum, waarin nota bene pandrechten op vorderingen en voorraden van HIP zijn verstrekt, vindt geen enkele rechtsmaatregel zoals het innen van verpande vorderingen plaats, terwijl daar ook toen reden voor was. Pas in juni 2024 hebben [eisende partijen] sommatiebrieven gestuurd aan HIP en [gedaagde partij] en hebben zij beslagen gelegd.

De rechtbank overweegt voorts naar aanleiding van het betoog van [eisende partijen] dat zij destijds conservatoir beslag zouden hebben gelegd en een procedure zouden zijn gestart en dat die hen een executoriale titel zou hebben opgeleverd op grond waarvan zij dan verhaal zouden hebben gehaald bij HIP, nog als volgt. [eisende partijen] betogen wel stellig dat destijds door hen te treffen rechtsmaatregelen tot succesvolle incasso zouden hebben geleid maar zij hebben daarbij geen aandacht geschonken aan feiten en omstandigheden die daarvoor een belemmering zouden kunnen vormen. Procedures vergen doorgaans enkele jaren zodat [eisende partijen] bij aanvang van rechtsmaatregelen in 2020 naar schatting op zijn vroegst in 2023 of 2024 een executoriale titel zouden hebben verkregen. Wanneer in die periode conservatoir beslag op al de bankrekeningen, de debiteurenvorderingen en mogelijk enige voorraden van HIP zou liggen, zou de bedrijfsvoering van HIP plat liggen en zou een faillissement aannemelijk zijn. Uit de door [eisende partijen] overgelegde jaarrekeningen van HIP blijkt immers dat de vermogenspositie van HIP na 2021 snel verslechtert. Dat het destijds nemen van rechtsmaatregelen tegen HIP en HD tot (aanmerkelijk) incassosucces voor [eisende partijen] zouden hebben geleid is dan ook niet zonder meer aannemelijk.

De slotsom van al het voorgaande is dat de vorderingen van [eisende partijen] tegen [gedaagde partij] niet toewijsbaar zijn.

[eisende partijen] zijn in het ongelijk gesteld en moeten daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [gedaagde partij] worden begroot op:

De veroordeling wordt hoofdelijk uitgesproken. Dat betekent dat iedere veroordeelde kan worden gedwongen het hele bedrag te betalen. Als de één (een deel) betaalt, hoeft de ander dat (deel van het) bedrag niet meer te betalen.

wijst de vorderingen van [eisende partijen] af,

veroordeelt [eisende partijen] hoofdelijk in de proceskosten van € 10.358,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [eisende partijen] niet tijdig aan de veroordelingen voldoen en het vonnis daarna wordt betekend,

verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.