Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 02-06-2026, ECLI:NL:GHARL:2026:3539

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het beroepschrift met bijlage(n), ingekomen op 11 december 2025;

- een brief namens de moeder van 19 december 2025 met bijlage(n);

- een brief van de raad van 30 december 2025 met bijlage(n);

- een journaalbericht namens de moeder van 20 januari 2026 met bijlage(n);

- het verweerschrift met bijlage(n);

- een journaalbericht namens de moeder van 9 april 2026 met bijlage(n);

- een journaalbericht namens de vader van 13 april 2026 met bijlage(n).

De mondelinge behandeling heeft op 23 april 2026 plaatsgevonden. Verschenen zijn de moeder met haar advocaat, de vader met zijn advocaat en een vertegenwoordiger namens de raad.

De vader en de moeder hebben een affectieve relatie met elkaar gehad en woonden samen. De relatie is geëindigd in september 2022.

De vader en de moeder hebben twee kinderen:

- [de minderjarige1] , geboren [in] 2019, en

- [de minderjarige2] , geboren [in] 2021.

De vader heeft de kinderen erkend. De ouders oefenen samen het ouderlijk gezag over de kinderen uit.

Sinds het einde van de relatie wonen de kinderen bij de moeder. Tot aan de bestreden beschikking verbleven de kinderen een weekend per veertien dagen bij de vader.

Tussen partijen zijn in geschil de verdeling van de zorg- en opvoedingstaken en de hoogte van de bijdrage van de vader in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen. Bij de bestreden beschikking is, voor zover hier van belang, een zorgregeling vastgesteld die inhoudt dat de kinderen de ene week bij de vader verblijven en de andere week bij de moeder, waarbij de wisseling op de vrijdagen via school plaatsvindt. Ook is bepaald dat de vader een bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen moet betalen van € 161,- per kind per maand. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.

De moeder is in hoger beroep gekomen van de bestreden beschikking. Zij verzoekt het hof de werking van de bestreden beschikking te schorsen totdat in hoger beroep zal zijn beslist in de hoofdzaak. In de hoofdzaak verzoekt zij de bestreden beschikking te vernietigen en een zorgregeling te bepalen waarbij de kinderen een weekend per veertien dagen van vrijdagmiddag na school tot maandagmorgen bij de vader verblijven, alsmede de helft van de feestdagen en een in onderling overleg te bepalen deel van de vakanties. Verder verzoekt de moeder het hof een bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen vast te stellen van € 354,- per kind per maand.

De vader voert verweer en hij verzoekt het hof de moeder niet-ontvankelijk te verklaren in haar verzoeken, althans deze af te wijzen.

Omdat het hof bij deze beschikking een eindbeslissing zal nemen in de hoofdzaak, heeft de moeder niet langer belang bij de gevraagde schorsing. Het hof zal het verzoek tot schorsing daarom afwijzen.

De ouders hebben samen het gezag. Op grond van artikel 1:253a van het Burgerlijk Wetboek (BW) kan de rechter op verzoek van de ouders of een van hen een regeling vaststellen inzake de uitoefening van het ouderlijk gezag. Deze regeling kan, voor zover hier van belang, een toedeling aan ieder der ouders van de zorg- en opvoedingstaken omvatten.

Het hof zal de beslissing van de rechtbank ten aanzien van de zorgregeling bekrachtigen. Het hof neemt de overwegingen van de rechtbank over, maakt die na onderzoek tot de zijne en voegt hier het volgende aan toe.

Het is duidelijk dat de ouders verschillende opvoedstijlen hanteren. Dit alleen is geen reden om te concluderen dat een zorgregeling waarbij de kinderen de ene week bij de ene ouder en de andere week bij de andere ouder verblijven, niet in het belang van de kinderen is. In het algemeen kunnen kinderen wennen aan een situatie waarin zij in twee verschillende huishoudens met hun eigen regels verblijven, zolang ze hier maar de ruimte voor krijgen. Dit betekent dat beide ouders moeten zorgen dat zij de kinderen niet belasten met hun zorgen en meningen over het andere huishouden. Het hof heeft geen aanwijzingen dat [de minderjarige1] en [de minderjarige2] een dergelijke situatie niet aankunnen. De co-ouderschapsregeling wordt nu een aantal maanden uitgevoerd en uit niets blijkt dat de regeling op zichzelf problematisch is voor de kinderen. In beide huishoudens hebben zij een ouder die veel van hen houdt en veel doet om hun normen en waarden mee te geven die hij of zij zelf belangrijk vindt. De vermoeidheid die de moeder ziet, blijkt niet uit andere, recente bronnen, maar slechts uit informatie uit de periode dat de kinderen alleen in het weekend bij hun vader waren. Het hof ziet in hetgeen de moeder hierover heeft gesteld dan ook geen aanleiding om tot het oordeel te komen dat de door de rechtbank vastgestelde co-ouderschapsregeling niet in het belang van de kinderen is. Noodzakelijk is wel dat de moeder leert uit beeld te blijven als de kinderen bij hun vader zijn, bijvoorbeeld door niet naar de sportlessen te gaan in de week van de vader en niet op school te zijn als de BSO ze komt halen, of in ieder geval gedurende die periode niet in het zicht van de kinderen te zijn. Daarnaast zal de vader moeten leren om beter aan te sluiten bij wat de kinderen nodig hebben. Het hof is verder met de raad van oordeel dat de huidige manier van communiceren tussen de ouders niet in het belang van de kinderen is. Het hof onderschrijft daarom het advies van de raad aan de ouders om zich aan te melden voor een Parallel Solo Ouderschap-traject (PSO), waarin zij los van elkaar geholpen kunnen worden vorm te geven aan hun eigen ouderschap.

Het hof zal de bestreden beschikking bekrachtigen wat betreft de bepaling van de te betalen bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen. Het hof neemt ook hier de overwegingen van de rechtbank over, maakt die na onderzoek tot de zijne en voegt hier het volgende aan toe.

De rechtbank heeft de draagkracht van de moeder om in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen bij te dragen gebaseerd op een fictief inkomen, omdat de rechtbank van oordeel is dat de moeder, hoewel zij geen inkomen genereert, wel een verdiencapaciteit heeft. De moeder is het daar niet mee eens. Zij stelt dat ze feitelijk niet in staat is om arbeid in loondienst te verrichten vanwege de zorg voor de kinderen en haar lichamelijke klachten als gevolg van de spanningen die de situatie tussen partijen bij haar veroorzaakt. Als zij wel in staat zou zijn arbeid in loondienst te verrichten, zou dat hooguit voor halve dagen zijn.

Nu de co-ouderschapregeling in stand blijft, ziet het hof geen reden om af te wijken van de door de rechtbank gehanteerde zorgkorting van 35%. De overige elementen die de grondslag vormden voor de berekening van de rechtbank zijn tussen partijen niet in geschil en behoeven geen verdere bespreking.