Rechtbank Zeeland-West-Brabant 20-04-2026, ECLI:NL:RBZWB:2026:4396

genoemde 24 uur bij de vrouw afgeeft een dwangsom is verschuldigd van € 500,- per

kind per dag dat hij niet meewerkt aan deze regeling, met een maximum van € 50.000,-

en tevens te bepalen dat deze dwangsom ook geldt als de man binnen een periode van

één maand nadat hij de kinderen bij de vrouw heeft gebracht, de kinderen weer bij zich

houdt;

van één maand wordt geschorst en de kinderen alsdan geheel bij de vrouw verblijven en

te bepalen dat de ouders daarna de regeling gaan opbouwen naar de daarvoor geldende zorgregeling;

Door en namens de vrouw is daartoe in de stukken en tijdens de mondelinge behandeling, kort samengevat, het navolgende aangevoerd.

De man houdt de kinderen sinds 8 maart 2026 onrechtmatig bij zich, wat in strijd is met het ouderschapsplan, de beslissing van de rechtbank en de wens van de vrouw. Zij heeft niet ingestemd met een wijziging van de zorgregeling. De man is van mening dat er sprake is van verontrustende signalen en kennelijk acht hij de situatie bij de vrouw niet langer veilig. Volgens de vrouw is daar geen enkele reden voor. De vrouw heeft juist ernstige zorgen over de man: hij doet verwarde niet kloppende uitspraken en isoleert de kinderen.

De vrouw wenst de kinderen voor een periode van één maand bij zich te hebben, zodat de kinderen bij kunnen komen van de zeer gespannen situatie bij de man thuis. Na die maand zal dan in overleg met de man een regeling worden vastgesteld om geleidelijk toe te werken naar de geldende zorgregeling.

Ter onderbouwing van zijn verweer voert de man, kort samengevat, aan dat de kinderen uitspraken hebben gedaan die wijzen op kindermishandeling en seksueel misbruik. De man heeft aangifte bij de zedenpolitie gedaan en dit politieonderzoek loopt nog.

Gedurende de relatie van partijen was er sprake van fysieke en mentale mishandeling van de man door de vrouw. Ook de kinderen zijn zowel fysiek als mentaal mishandeld. De man heeft daarvan in 2020 aangifte gedaan.

Ook [minderjarige 3] , de 13-jarige zoon van de man, herkende veel van de uitspraken van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] . Hij geeft aan gedurende de relatie van partijen meermaals door de vrouw te zijn opgesloten, mishandeld en misbruikt. Hij is inmiddels in behandeling bij [kliniek] als gevolg van de herbeleving. Ook kan hij vanwege bedreigingen door de vrouw niet meer thuis wonen en verblijft ergens anders.

Vanwege de conflicten tussen de vrouw en [minderjarige 1] bij de vrouw thuis en de omstandigheid dat [minderjarige 1] veelvuldig te laat op school kwam, is voor [minderjarige 1] hulpverlening ingeschakeld. Er heeft gezinsdiagnostiek plaatsgevonden vanuit [hulpverlening] . Volgens de man is de vrouw erg boos geworden nadat zij kennis had genomen van de rapportage van [hulpverlening] . Zij heeft vervolgens [minderjarige 1] dagenlang genegeerd en geweigerd de aanbevolen hulpverlening in te zetten.

De man maakt zich ernstig zorgen over de veiligheid van de kinderen bij de vrouw en over de psychische gesteldheid van de vrouw. De man heeft contact gehad met Veilig Thuis en heeft van Veilig Thuis twee keer het advies gehad – om de veiligheid van de kinderen te garanderen – de kinderen thuis te houden. Dit totdat er professionele hulp in de vorm van thuisbegeleiding bij de vrouw wordt ingezet.

De Raad heeft tijdens de zitting, gelet op de grote zorgen en beschuldigingen, een voorlopige ondertoezichtstelling gevraagd. De kinderrechter heeft deze voor de duur van drie maanden uitgesproken (zaaknummer C/02/447158 / JE RK 26-655).

De Raad heeft geadviseerd om de huidige situatie te bevriezen. De GI moet per direct aan de slag en de veiligheid van de kinderen beoordelen. Ook moet er contactherstel tussen de vrouw en de kinderen komen. De GI moet voorts bekijken of een machtiging tot uithuisplaatsing noodzakelijk is.

De voorzieningenrechter oordeelt als volgt. Op grond van de gemaakte afspraken tussen de man en de vrouw, vastgelegd in de beschikking van 8 december 2020 en nadien voor wat betreft de zorgregeling uitgebreid, hebben [minderjarige 1] en [minderjarige 2] hun hoofdverblijf bij de vrouw en een zorgregeling met de man.

De voorzieningenrechter stelt voorop dat als uitgangspunt geldt dat tussen ouders overeengekomen afspraken moeten worden nagekomen. Van dit uitgangspunt kan worden afgeweken als er feiten en/of omstandigheden zijn waaruit volgt dat de uitvoering van deze afspraken niet in het belang van de kinderen zijn.

De voorzieningenrechter oordeelt in deze situatie, waarin over de opvoedsituatie van beide ouders serieuze zorgen bestaan, maar deze zorgen niet voldoende zijn onderbouwd, dat er geen aanleiding bestaat om van het uitgangspunt dat gemaakte afspraken moeten worden nagekomen, af te wijken. Bij de vrouw ligt het hoofdverblijf van de kinderen en op dit moment is er onvoldoende bewijs dat de situatie van de kinderen bij de vrouw onveilig is. Daarbij komt dat in het gesprek van de voorzieningenrechter met [minderjarige 1] geen bevestiging is gekomen van de door de man geuite zorgen; in tegendeel heeft [minderjarige 1] juist verklaard zijn moeder te missen en weer bij haar te willen zijn. Voorts wordt in het zich onder de stukken bevindende diagnostisch gezinsonderzoek van [hulpverlening] van februari 2026 geen enkele zorg geuit over (zoals door de man gesteld) mishandeling of seksueel misbruik in de opvoedsituatie bij de vrouw en wordt als grote kracht van de vrouw beschreven “haar openheid en zelfreflectie”.

Indien de GI op basis van haar bevindingen tot de conclusie komt dat de situatie van de kinderen bij de moeder wel onveilig is, is het aan de GI om een machtiging tot uithuisplaatsing bij ofwel de vader ofwel in een neutraal (netwerk)pleeggezin te verzoeken. Dit betekent dan ook dat de kinderen terug zullen gaan naar de moeder.

De vordering van de vrouw om de kinderen dertig dagen bij haar te doen verblijven en daarna te gaan werken aan een opbouw van de zorgregeling met de man zal de voorzieningenrechter niet toewijzen. De door de vrouw gestelde zorgen over de man, zijn verwardheid, de zorgen over zijn PTSS en het isoleren van de kinderen zijn door de man weersproken en eveneens onvoldoende door de vrouw onderbouwd.

Het is wederom aan de GI om te bekijken of en in hoeverre de huidige zorgregeling in het belang van de kinderen is en als daar een wijziging voor nodig is, dan weet de GI daarvoor de benodigde juridische stappen te zetten (1:265g BW). De voorzieningenrechter voegt hier aan toe dat tijdens de zitting onder meer is gesproken over het feit dat de kinderen al enige tijd niet naar school gaan en dat die situatie per direct beëindigd dient te worden. Het is schadelijk en niet goed voor de ontwikkeling van de kinderen als zij geïsoleerd worden van wat hun normale dagelijkse leven behoort te zijn. De man (en de vrouw) hebben ook toegezegd de kinderen weer naar school te laten gaan.

De voorzieningenrechter zal gezien het vorenstaande de afgifte van de kinderen aan de vrouw bevelen en de overige vorderingen van de vrouw afwijzen op onderstaande wijze. De voorzieningenrechter zal hierbij bepalen dat de GI, in overleg met de ouders, beslist over de concrete wijze waarop de kinderen weer naar de moeder zullen gaan. Dit dient zo spoedig mogelijk te gebeuren, doch uiterlijk binnen 5 dagen na heden.

De proceskosten zullen worden gecompenseerd.

Dit vonnis is gewezen door mr. Dijkman, voorzieningenrechter, en in het openbaar uitgesproken op 20 april 2026 in tegenwoordigheid van mr. De Bont, griffier.