Rechtbank Rotterdam 21-05-2026, ECLI:NL:RBROT:2026:6869

Beide partijen verzoeken te bepalen dat de hoofdverblijfplaats van de minderjarigen bij hem/haar zal zijn. Zij voeren over en weer gemotiveerd verweer.

De raad adviseert de hoofdverblijfplaats van de minderjarigen bij de man te bepalen.

Op grond van artikel 1:253a BW kunnen geschillen over de gezamenlijke uitoefening van het gezag, waaronder een geschil over de hoofdverblijfplaats, op verzoek van de ouders of één van hen aan de rechtbank worden voorgelegd. De rechtbank neemt een zodanige beslissing als haar in het belang van het kind wenselijk voorkomt. Bij een dergelijke beslissing moeten alle omstandigheden van het geval in acht worden genomen, wat er soms ook toe kan leiden dat andere belangen zwaarder wegen dan het belang van het kind, hoezeer ook dat belang een overweging van de eerste orde moet zijn bij de afweging van belangen.

De rechtbank stelt voorop dat wijziging van de hoofdverblijfplaats van minderjarige kinderen een dusdanig ingrijpende gebeurtenis voor hen is, dat hiertoe slechts moet worden overgegaan indien voldoende vast staat dat de huidige verblijfplaats een directe bedreiging voor een gezonde ontwikkeling oplevert of anderszins in het belang van de minderjarigen noodzakelijk is. Uit de overgelegde stukken en het verhandelde tijdens de mondelinge behandeling blijkt dat de minderjarigen hun eerste levensjaren afwisselend bij de man in Nederland en de vrouw in Zwitserland hebben gewoond. Hoewel partijen van mening verschillen hoe de verhuizing naar Nederland is gegaan, staat vast dat de minderjarigen sinds september 2021 bij de man in Nederland wonen en dat zij, in het kader van de voorlopige zorgregeling, een (groot) deel van alle schoolvakanties bij de vrouw in Zwitserland verblijven. De minderjarigen wonen derhalve al langere tijd met de man in Nederland. Uit het raadsrapport blijkt dat de minderjarigen zich leeftijdsadequaat ontwikkelen en dat zij gewend zijn aan de situatie die hun ouders hebben gecreëerd. De minderjarigen ervaren stabiliteit, veiligheid en structuur bij de man en genieten van het contact met de vrouw in de vakanties. Zij hebben hun leven in Nederland opgebouwd. De minderjarigen zijn tweetalig opgevoed, gaan in Nederland naar school en hebben hier hun vriendjes en sport en hebben op regelmatige basis contact met hun moeder. De minderjarigen lijken geen onduidelijkheid te ervaren over hun toekomstperspectief.

Gebleken is verder dat de ouders beiden betrokken ouders zijn die het beste met de minderjarigen voor hebben en hun leefsituatie op orde hebben. Feit is echter dat de ouders niet bij elkaar in de buurt wonen en daarom de dagelijkse verzorging en opvoeding van de minderjarigen niet kunnen delen. Co-ouderschap is praktisch gezien gewoon niet haalbaar; de afstand tussen de woonplaatsen van partijen is daarvoor te groot. Dit heeft tot gevolg dat waar de minderjarigen ook zouden wonen zij een ouder in hun dagelijks leven moeten missen. Omdat de minderjarigen al langere tijd bij de man wonen, er geen zorgen zijn over deze opvoedsituatie en zij zich leeftijdsadequaat ontwikkelen, acht de rechtbank wijziging van het verblijf van de minderjarigen niet in hun belang. Dat zou een te grote impact op de minderjarigen hebben. Bovendien is de man voldoende in staat het contact tussen de minderjarigen en de vrouw te onderhouden en stimuleren, ook al lopen partijen in de praktijk tegen problemen in de uitvoering aan. In de situatie dat de minderjarigen bij de vrouw zouden wonen, is nog maar de vraag of de vrouw het contact tussen de man en de kinderen in dezelfde mate zou kunnen stimuleren en onderhouden. Zoals uit het raadsrapport blijkt, maar ook tijdens de mondelinge behandeling is gebleken, zit de vrouw hoog in haar emotie als het gaat over wat zich tussen partijen in hun huwelijk en daarna heeft afgespeeld.

Gelet op het vorenstaande zal de rechtbank de hoofdverblijfplaats van de minderjarigen definitief bij de man bepalen. De rechtbank benadrukt dat het van groot belang is dat beide ouders naar de minderjarigen uitstralen dat de minderjarigen bij de man kunnen blijven wonen. Het is van belang dat de minderjarigen die emotionele toestemming van beide ouders voelen. Immers, de minderjarigen hebben niet gekozen voor de situatie dat hun ouders in verschillende landen wonen. Op die manier kunnen de minderjarigen onbelast contact met hun beide ouders (blijven) onderhouden, zonder het gevoel te hebben dat zij toch moeten kiezen. Dit vraagt van de ouders, en met name van de vrouw, de nodige acceptatie en begrip. Een goede communicatie is verder, gezien de omstandigheid dat de vrouw op afstand betrokken is en dus in grote mate afhankelijk is van de informatie die zij van de man krijgt, in deze situatie extra belangrijk.

Volgens de man is de voorlopige zorgregeling niet goed verlopen, omdat de vrouw deze zorgregeling niet strikt nakomt. De man verwijt de vrouw – kort geformuleerd - dat zij plots in Nederland verschijnt om de minderjarigen te zien dan wel de vakanties van de minderjarigen bij de vrouw inkort. De man handhaaft dan ook zijn verzoek te bepalen dat de vrouw één keer per vier weken een weekend contact heeft met de minderjarigen in Nederland en de vrouw beslist waar zij dat weekend met de minderjarigen doorbrengt in Nederland. De vrouw is het daar niet mee eens. Zij kan een dergelijke zorgregeling niet nakomen, omdat zij daartoe de financiële middelen niet heeft. Ook verwijt de vrouw de man dat zij geen ongestoord contact kan hebben met de minderjarigen, omdat de man aanwezig is of wil zijn tijdens het contact van de vrouw met de minderjarigen. Hoewel de huidige voorlopige zorgregeling niet vlekkeloos verloopt, moet die volgens de vrouw wel als definitieve zorgregeling worden vastgesteld. De rechtbank overweegt over de (definitieve) zorgregeling als volgt.

De rechtbank acht de door de man verzochte zorgregeling, gelet op de betwisting door de vrouw, niet haalbaar. Van de vrouw kan niet worden verwacht dat zij iedere maand voor een weekend naar Nederland afreist als zij daarvoor onvoldoende financiële middelen heeft. Uit de overgelegde stukken en het verhandelde tijdens de mondelinge behandeling blijkt dat partijen wel hun best doen om uitvoering te geven aan de voorlopige zorgregeling, maar daarbij een strakker kader nodig hebben, omdat de onderlinge communicatie te wensen overlaat en het wederzijdse vertrouwen wankel is. De rechtbank acht het daarom in het belang van de minderjarigen dat de voorlopige zorgregeling als een definitieve zorgregeling wordt vastgesteld met de volgende aanvullingen:

• de vrouw belt alleen op de vastgestelde belmomenten met de minderjarigen;

• de telefoongesprekken duren minimaal 15 minuten en maximaal 30 minuten, waarbij de inmenging van de man tot een minimum beperkt moet blijven. Dit is voor de vrouw tenslotte het moment om met de minderjarigen te praten en het is begrijpelijk dat het voor haar lastig is als de man op dat moment bij het gesprek betrokken wordt;

• de vrouw praat in het contact met de minderjarigen niet negatief over de man;

• de man praat in het contact met de minderjarigen niet negatief over de vrouw;

• de vrouw bespreekt niet met de minderjarigen dat zij (op enig moment) bij haar zullen wonen, ook als de vrouw die wens (nog) heeft;

• de man is niet aanwezig tijdens het contact tussen de vrouw en de minderjarigen op vakanties; en

• partijen stellen elkaar tijdig op de hoogte van de vakanties. De man geeft aan het begin van ieder schooljaar de vakanties van de minderjarigen door aan de vrouw. Dit voorkomt tenslotte de nodige onenigheid op dit gebied.

Ten overvloede merkt de rechtbank op dat de voorgenomen vakanties bij de vrouw zoveel als gezien de afstand tussen de woonplaatsen mogelijk is, strikt nagekomen moeten worden en dat het verblijf bij de vrouw in beginsel boven andere verplichtingen van de minderjarigen moet voorgaan. Dit houdt dus in dat eventuele andere (sociale en sportieve) verplichtingen van de minderjarigen buiten de afgesproken vakanties bij de vrouw gepland worden. Het staat partijen uiteraard vrij om daarover in onderling overleg andere afspraken te maken. De rechtbank geeft partijen mee dat crossborder mediation, zoals geadviseerd door de raad, daarbij helpend kan zijn.

Gelet op de aard van de procedure bepaalt de rechtbank dat elk van de partijen de eigen kosten draagt.