Rechtbank Noord-Holland 27-05-2026, ECLI:NL:RBNHO:2026:5899

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het tussenvonnis van 31 december 2025 en de daarin genoemde processtukken

- twee B8-formulieren van de vrouw met elk een productie

- de mondelinge behandeling van 6 maart 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.

Ten slotte is vonnis bepaald.

De man en de vrouw hebben een langdurige relatie met elkaar gehad en hebben met elkaar samengewoond. Uit deze relatie zijn drie kinderen geboren. Er was geen sprake van een huwelijk of geregistreerd partnerschap. Ook zijn de man en de vrouw geen schriftelijke samenlevingsovereenkomst aangegaan. De relatie is midden 2024 geëindigd.

De man en de vrouw waren samen eigenaar van een woning. In die woning leefden zij met hun kinderen. De woning is na het eindigen van de relatie van partijen verkocht en op 19 december 2024 geleverd aan de koper.

De man exploiteerde gedurende relatie van partijen – en ook nu nog – een café. De vrouw heeft in dat café gewerkt.

De man, de vrouw en hun kinderen zijn gedupeerden van de kinderopvangtoeslagaffaire. De man heeft de kinderopvangtoeslag aangevraagd.

In de periode 20 december 2019 tot en met 26 juni 2023 heeft de man als compensatie voor de gevolgen van de kinderopvangtoeslagaffaire in zes betalingen in totaal € 62.530,00 van de Belastingdienst ontvangen.

De man heeft voor het verkrijgen van aanvullende compensatie van werkelijke schade deelgenomen aan de zogeheten Regieroute. De man en de vrouw zijn in dit proces bijgestaan door mrs. Pasman, Wijling en Gonzalez-Perez.

Het Ministerie van Financiën heeft met een brief van 29 mei 2024 een “Voorstel schadevergoeding werkelijke schade” gedaan. In de brief, gericht aan Pasman, Wijling en Gonzalez-Perez, stelt het Ministerie een totale aanvullende vergoeding aan van € 130.500,00 voor (hierna: het voorstel). In de onderbouwing van dit bedrag heeft het Ministerie onderscheid gemaakt tussen immateriële schade en materiële schade. Onder de post materiële schade is onder meer een bedrag van € 93.000,00 aan gederfde winst opgenomen. Daarover staat in het voorstel onder meer:

Op 4 maart 2025 heeft mr. Wijling (voor zover van belang) het volgende aan de man en de vrouw geschreven:

Op 9 april 2025 heeft het Ministerie van Financiën daarop een ‘Vaststellingsovereenkomst ter toekenning van aanvullende compensatie voor werkelijke schade’ toegezonden. In die overeenkomst worden als partijen genoemd:

een aanvullende compensatie wenst voor immateriële schade;

een aanvullende vergoeding wenst voor materiële schade.

Partijen hebben overeenstemming bereikt over een aanvullende compensatie voor werkelijke schade van € 152.500,-.

Op 2 juni 2025 heeft de man na instemming van de vrouw de overeenkomst ondertekend. De Belastingdienst heeft vervolgens € 152.500,00 overgemaakt naar de derdengeldrekening van CKH Advocaten te Alkmaar. ¹

Mr. Wijling heeft mr. De Boer in juli 2025 onder meer geschreven:

De man vordert  samengevat  de vrouw op straffe van een dwangsom te veroordelen haar volledige medewerking te verlenen aan het uitbetalen van € 135.590,29 aan de man en haar advocaat opdracht te geven dit bedrag van haar derdenrekening over te schrijven op de bankrekening van de man. Voor het geval dit bedrag niet meer op de derdenrekening aanwezig is, maar is teruggestort naar de Belastingdienst, moet zij de Belastingdienst deze opdracht geven, aldus de man. Daarnaast vordert de man wettelijke rente over € 135.590,20 vanaf 29 juli 2025.

De vrouw concludeert tot niet-ontvankelijkheid van de man, dan wel tot afwijzing van de vorderingen van de man, met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van de man in de kosten van deze procedure. Zij voert – kort weergegeven – het volgende aan. In de vaststellingsovereenkomst is niet opgenomen hoe de vergoeding is opgebouwd. Het gaat dan ook niet aan om € 93.000,00 toe te rekenen aan bedrijfsschade. De schadevergoeding moet worden gezien als een onverdeelde gemeenschap. Er zijn onderling geen verdelingsafspraken gemaakt, zodat verdeling bij helfte is aangewezen. Er is geen rechtsgrond voor een afwijkende verdeling. Zo heeft zij altijd veel in de onderneming gewerkt en daarvoor maar beperkt een vergoeding ontvangen. Daarbij komt dat de man zegt dat er extra personeel moest worden aangenomen zodat hij en de vrouw thuis konden zijn. Daarmee lijdt ook de vrouw schade. Van het bedrag op de derdenrekening komt daarom aan ieder van partijen € 76.250,00 toe.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

De man voert verweer en concludeert tot afwijzing van de vorderingen van de vrouw. Hij brengt onder meer naar voren dat de compensaties die hij eerder ontving volledig gebruikt zijn voor de kosten van de huishouding. Omdat deze bedragen niet meer aanwezig zijn kan van verdeling geen sprake zijn. Verder voert hij aan dat hij zakelijke schulden heeft die moeten worden voldaan uit de zakelijke vergoeding.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

De rechtbank zal de vorderingen van de man en de vrouw hierna gezamenlijk behandelen omdat zij nauw met elkaar samenhangen. Zo is het verweer van de vrouw tegen de vordering in conventie van de man grotendeels de grondslag van haar vorderingen in reconventie.

Partijen hebben op de mondelinge behandeling toegelicht dat het bedrag van € 152.500,00 niet meer op de derdengeldrekening van CKH Advocaten staat. Na het vertrek van mr. De Boer bij dit kantoor waren er bij de Nederlandse orde van advocaten bezwaren tegen een voortgezet gebruik van de derdengeldrekening. Omdat mrs. Van Ommeren en De Boer zelf geen derdengeldrekening hebben, zijn partijen overeengekomen dat zij ieder op eigen naam een nieuwe bankrekening zouden openen, waarop een deel van het bedrag van € 152.500,00 zou worden overgemaakt. Nadat partijen een depotovereenkomst met elkaar hebben gesloten is € 66.250,00 overgemaakt op de bankrekening die de vrouw heeft geopend en € 86.250,00 op de rekening die de man heeft geopend. De bedragen staan nog op deze rekeningen en zouden pas na een oordeel van de rechtbank (of overeenstemming tussen partijen) kunnen worden uitbetaald.

Partijen hebben beiden gezegd dat de door hen ingestelde vorderingen in het licht van deze wijzigingen moeten worden begrepen. De rechtbank begrijpt aldus dat de man wil dat de vrouw hem € 49.340,29 (€ 135.590,29 minus € 86.250,00) betaalt en dat de vrouw wil dat de man haar € 40.000,00 betaalt (€ 76.250,00 minus € 66.250,00 vermeerderd met € 30.000,00).

De man was de aanvrager van de kinderopvangtoeslag. De man is ook partij bij de vaststellingsovereenkomst met het Ministerie van Financiën. Hij heeft die op 2 juni 2025 getekend. In die overeenkomst staat dat het Ministerie € 152.500,00 zal betalen aan de man. Hoewel het bedrag formeel aan de man is toegekend, komt de rechtbank tot het oordeel dat de compensatie (in dit geval) moet worden aangemerkt als een eenvoudige gemeenschap in de zin van artikel 3:166 van het Burgerlijk Wetboek (BW) die moet worden verdeeld. De rechtbank licht dat hierna toe.

Iedere deelgenoot heeft in beginsel een gelijk aandeel in de gemeenschap. ² Uit de rechtsverhouding tussen deelgenoten kan voortvloeien dat hun aandelen niet gelijk zijn. Daarbij dient de gehele rechtsverhouding te worden bezien. Als niet vastgesteld kan worden hoe groot de aandelen van de deelgenoten zijn, zijn hun aandelen gelijk.

De rechtbank begrijpt de stellingen van de man als volgt. De vaststellingsovereenkomst van 2025 is gebaseerd op het voorstel van het Ministerie van Financiën van mei 2024. Daarom zijn partijen met de aanvaarding van de vaststellingsovereenkomst onderling overeengekomen om de compensatie overeenkomstig dat voorstel te verdelen. Dat betekent dat de € 93.000,00 aan de man toekomt omdat deze ziet op gederfde winst uit zijn onderneming. De vergoeding voor andere materiële en immateriële schade komt aan beide partijen toe (en hun kinderen).

De man heeft daarmee niet voldoende onderbouwd dat partijen een andere verhouding dan gelijke aandelen zijn overeengekomen. Uit de onder 2.11. geciteerde e-mail van mr. Wijling komt naar voren dat partijen daarover geen overeenstemming hebben bereikt. Dit wordt versterkt door de e-mails van mr. Wijling van 18 mei 2025 en van mr. Pasman van 2 juni 2025, die de vrouw in de conclusie van antwoord heeft geciteerd (welke citaten niet door de man zijn betwist). Mr. Wijling deelt in zijn e-mail mee dat hij op voorhand wil benadrukken dat hij en zijn collega’s “zoals ook eerder hebben aangegeven” uitdrukkelijk niet gaan over de verdeling van het bedrag of de in dat verband te maken afspraken. Mr. Pasman schrijft in zijn e-mail dat hij en zijn collega’s zich “zoals wij medio vorig jaar schriftelijk kenbaar hebben gemaakt en waarmee uw cliënte heeft ingestemd” niet bemoeien met enige verdeling van het bedrag. Het was daarmee aan partijen om – ondersteund door hun advocaten – alsnog overeenstemming te bereiken. Dat is niet gelukt.

Dat het Ministerie van Financiën in een eerder – niet door partijen geaccepteerd – voorstel een berekening van de bedrijfsschade heeft gemaakt maakt dat niet anders. In dit kader merkt de rechtbank allereerst op dat het Ministerie hier voorstelde om een bedrag van € 130.216,00 te betalen. In de uiteindelijke vaststellingsovereenkomst betaalt het Ministerie € 152.500,00. Omdat daarbij niet uiteengezet wordt hoe het Ministerie tot het hogere bedrag is gekomen, is de verhouding tussen (de uitsplitsing in) het eerdere voorstel en de overeengekomen compensatie niet duidelijk. Daarbij komt dat de vrouw onbetwist heeft aangevoerd dat een daling van de winst van de onderneming ook het gezin (en haar) hard heeft geraakt. Het volledige inkomen van het gezin kwam uit de onderneming, ook omdat zij daar (tegen een lage vergoeding) werkte.

De man heeft daarmee onvoldoende feiten en omstandigheden gesteld om te oordelen dat een andere verdeling dan bij helfte aan de orde is. Dat betekent dat de vrouw en de man ieder voor gelijke delen aanspraak kunnen maken op het bedrag van € 152.500,00.

De man stelt dat de door hem in de periode 2019 tot en met 2024 vanwege de kinderopvangtoeslagaffaire ontvangen compensatie zijn gebruikt om te voorzien in de kosten van de dagelijkse huishouding. Deze gelden zijn niet meer aanwezig zodat er niets te verdelen is, aldus de man.

Uit de door de man overgelegde bankafschriften komt naar het oordeel van de rechtbank voldoende naar voren dat de eerdere compensaties (in hoge mate) zijn besteed aan de kosten van de huishouding van het gezin. De vrouw heeft dit weliswaar betwist, maar zij heeft niet aangegeven welke betalingen dan niet op de kosten van de huishouding zagen. Ook heeft zij naar voren gebracht dat het de verplichting van de man was om deze kosten zelf te dragen omdat partijen dat al jaren zo deden. De man heeft daarop aangegeven dat zijn café al vier jaar met verlies draait en hij een negatief ondernemersinkomen heeft en dat ook de vrouw geen inkomen had. De vrouw heeft dit onvoldoende weersproken. In die situatie ligt het voor de hand dat de gezamenlijke kosten uit de vergoeding zijn betaald. De vrouw heeft ter zake dan ook geen aanspraken meer.

De man stelt dat de vrouw hem nog de helft moet betalen van de kosten die hij na relatiebreuk tot aan de levering van de woning heeft moeten dragen in verband met:

De vrouw heeft enkel in algemene betwist dat zij – na het einde van de relatie – gehouden was bij te dragen aan de kosten die voor de gezamenlijke woning werden gemaakt en aan de vaste lasten. Die algemene betwisting is niet voldoende. De vrouw heeft ook niet weersproken dat zij na de relatiebreuk nog van de woning gebruik bleef maken, ook al was zij er volgens de man vaak niet. De man heeft van de door hem gestelde betalingen weliswaar geen bankafschriften overgelegd, maar de genoemde crediteuren corresponderen wel met eerdere (periodieke) betalingen zoals die blijken uit de door de man in het geding gebrachte bankafschriften over de periode 2019-2024. Het ligt ook voor de hand dat de man de andere kosten in verband met de verkoop van de woning heeft gemaakt.

Alleen voor de hypotheeklasten heeft de vrouw het concrete verweer naar voren gebracht dat niet duidelijk is of de man rekening heeft gehouden met te ontvangen hypotheekrenteaftrek. De advocaat van de man vond dat verweer te laat, maar daar gaat de rechtbank aan voorbij. De man heeft ter zitting toegelicht dat hij enkel de bruto hypotheekkosten heeft opgenomen en dat inderdaad gebruik wordt gemaakt van hypotheekrenteaftrek. Daarom zal de rechtbank de post hypotheekkosten met 30% verminderen.

Voorts is de rechtbank van oordeel dat de man niet goed heeft uitgelegd waarom het bedrag van de eindafrekening van Essent (€ 114,14) net als de overige posten heeft te gelden als een periodieke, maandelijkse betaling. Dat heeft de man onvoldoende onderbouwd. De kosten voor de makelaar, het energielabel en de ontruiming liggen gelet op de verkoop van de woning (en het gebrek aan betwisting) wél voor de hand.

Toepassing van deze twee correcties leidt ertoe dat de vrouw de man nog een bedrag van € 6.595,23 is verschuldigd uit hoofde van voor de woning en de huishouding gemaakte kosten.

De man heeft van de door het Ministerie van Financiën uitgekeerde € 152.500,00 € 86.250,00 ontvangen en de vrouw € 66.250,00. Aan ieder van partijen komt een bedrag van € 76.250,00 toe. De man heeft dus € 10.000,00 te veel ontvangen en de vrouw € 10.000,00 te weinig. De man zal de vrouw in het kader van de verdeling van de € 152.500,00 dus nog € 10.000,00 moeten betalen. Daarop mag hij een bedrag van € 6.595,23 in mindering brengen. Dat is de vrouw immers nog aan de man verschuldigd. In totaal zal de man de vrouw dus nog € 3.404,77 moeten betalen. Daartoe zal hij worden veroordeeld.

Bij deze uitkomst van de procedure heeft de vrouw geen belang bij de gevorderde verklaringen voor recht. De door de vrouw gevorderde verklaringen voor recht zullen daarom worden afgewezen.

Beide partijen vorderen over en weer ook wettelijke rente vanaf de dag van de dagvaarding. Partijen hebben de bedragen nu ongeveer vier maanden op hun eigen rekening en zullen daar rente over ontvangen. Over periode daarvoor is de rechtbank van oordeel dat partijen over en weer niet in verzuim waren, omdat zij niet gehouden waren mee te werken aan de uitbetaling onder de voorwaarden die de ander stelde. Wel zal de rechtbank de man veroordelen om wettelijke rente te betalen over het door hem aan de vrouw te betalen bedrag van € 3.404,77, gerekend vanaf de dag dat de € 152.500,00 is overgemaakt naar de bankrekeningen van partijen tot aan de dag van voldoening.

Nu alleen de man aan de vrouw heeft te betalen en daarvoor door hem geen opdracht meer hoeft te worden gegeven aan CKH Advocaten bestaat er geen grond de door de vrouw gevorderde dwangsom toe te wijzen. Een dwangsom kan niet worden opgelegd bij de veroordeling tot betaling van een geldsom.

Gelet op de relatie tussen partijen zullen de proceskosten in zowel conventie als reconventie tussen hen worden gecompenseerd, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.

wijst de vorderingen af,

compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt,

veroordeelt de man om aan de vrouw € 3.404,77 te betalen, te vermeerderen met de rente als bedoeld in artikel 6:119 BW vanaf de dag dat de € 152.500,00 aan compensatie is overgemaakt naar de daarvoor geopende bankrekeningen van partijen tot de dag van voldoening,

compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt,

verklaart dit vonnis wat betreft de onder 5.3 genoemde beslissing uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af.