Rechtbank Limburg 04-05-2026, ECLI:NL:RBLIM:2026:4651

Het procesverloop blijkt uit het volgende:

De zaak is behandeld tijdens de mondelinge behandeling met gesloten deuren op
19 januari 2026, waarbij partijen zijn verschenen, bijgestaan door hun advocaten.

Tijdens de mondelinge behandeling hebben de advocaten spreekaantekeningen overgelegd.

Nadien is beschikking bepaald op heden.

Partijen zijn met elkaar gehuwd geweest. Bij beschikking van deze rechtbank van
[datum 1] 2013 (C/03/172914 / S RK 12-756 en C/03/179126 / FA RK 13-497) is de echtscheiding tussen partijen uitgesproken. Deze beschikking is op [datum 2] 2013 ingeschreven het daartoe bestemde register van de burgerlijke stand van de gemeente Sittard-Geleen.

Uit het huwelijk zijn geen kinderen geboren die thans nog minderjarig zijn.

Bij beschikking van deze rechtbank van 26 november 2012 (175328 / FA RK 12-1137) is bij wijze van voorlopige voorziening bepaald dat de man een bedrag van € 8.166,67 per maand aan vrouw dient te betalen voor haar levensonderhoud.

De vrouw stelt onweersproken dat – zo begrijpt de rechtbank – de onder 2.3. vermelde voorlopige voorziening is gewijzigd op basis van een beschikking van deze rechtbank van
18 februari 2013, in die zin dat de man over de periode van 1 januari 2013 tot 1 juli 2013 geen bijdrage in de kosten van het levensonderhoud hoefde te voldoen, waarna de man vanaf 1 juli 2013 weer het voormelde bedrag van € 8.166,67 per maand aan de vrouw verschuldigd was.

Bij beschikking van deze rechtbank van 9 juli 2014 (C/03/172914 / S RK 12-756 en C/03/179126 / FA RK 13-497) is de man veroordeeld om met ingang van 9 juli 2014 een bedrag van € 4.896,00 per maand te voldoen als bijdrage in de kosten van het levensonderhoud van de vrouw.

Bij beschikking van 24 september 2015 (F 200.157.388/01) heeft het gerechtshof
’s-Hertogenbosch de voormelde beschikking van deze rechtbank van 9 juli 2014 vernietigd en opnieuw beschikkend bepaald dat de man aan de vrouw voor haar levensonderhoud zal voldoen een bedrag van € 5.370,00 per maand met ingang van 9 juli 2014.

Bij beschikking van deze rechtbank van 12 november 2018 (C/03/244737 / FA RK 17-5089) is de voormelde beschikking van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van
24 september 2015 gewijzigd, in die zin dat de man met ingang van 1 januari 2018 voor levensonderhoud van de vrouw heeft te betalen een bedrag van € 4.888,00 per maand.

Bij beschikking van 5 maart 2020 (200.254.508/01) heeft het gerechtshof ’s-Hertogenbosch de voormelde beschikking van deze rechtbank van 12 november 2018 vernietigd en opnieuw beschikkend bepaald dat de man aan de vrouw met ingang van 1 januari 2018 als uitkering tot haar levensonderhoud zal voldoen een bedrag van € 7.796,00 per mand, met ingang van 1 januari 2019 € 7.951,92 per maand en met ingang van 1 januari 2020 € 8.150,72 per maand.

De man heeft bij verzoekschrift van 1 juli 2020 verzocht om – kort gezegd – de bij voormelde beschikking van 5 maart 2020 door het gerechtshof ’s-Hertogenbosch vastgestelde bijdrage te verlagen. Dit verzoek is bij beschikking van deze rechtbank van 13 augustus 2021 (C/03/279663 / FA RK 20-2392) afgewezen.

Bij beschikking van16 juni 2022 (200.302.522/01) heeft het gerechtshof
’s-Hertogenbosch de voormelde beschikking van deze rechtbank van 13 augustus 2021 vernietigd en opnieuw beschikkend de voormelde beschikking van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van – zo begrijpt de rechtbank – 5 maart 2020 gewijzigd met ingang van
1 december 2022 en bepaald dat de man aan de vrouw met ingang van 1 december 2022 als bijdrage in haar levensonderhoud € 6.963,00 per maand dient te betalen, voor het eerst te indexeren met ingang van 1 januari 2024. Geïndexeerd naar 2025 bedraagt deze bijdrage dan
€ 7.875,37 per maand.

De vrouw verzoekt om bij beschikking, uitvoerbaar bij voorraad voor zover de wet zulks toelaat:

De man voert verweer tegen de verzoeken van de vrouw en concludeert tot afwijzing daarvan althans verzoekt de man om bij beschikking, uitvoerbaar bij voorraad voor zover de wet dat toelaat, een zodanige beslissing te nemen zoals de rechtbank in goede justitie juist acht.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

De rechtbank stelt vast dat de eerste bijdrage in de kosten van het levensonderhoud van de vrouw is bepaald ná 1 juli 1994 en vóór 1 januari 2020. Dit betekent dat de als gevolg van de Wet limitering alimentatie (Stb. 1994, 324 en 325) in het Burgerlijk Wetboek (BW) opgenomen regeling van toepassing is, meer specifiek de artikelen 1:157 lid 4 BW (oud) en lid 5 BW (oud).

Op grond van artikel 1:157 lid 4 BW (oud) eindigt de verplichting tot levensonderhoud van rechtswege na het verstrijken van een termijn van twaalf jaren, welke termijn aanvangt op de datum van inschrijving van de echtscheidingsbeschikking in de registers van de burgerlijke stand. In het onderhavige geval is de onderhoudsverplichting van de man jegens de vrouw dus van rechtswege geëindigd op [datum 2] 2025. De rechtbank stelt vast dat laatstgenoemde datum als zodanig niet in geschil is tussen partijen.

Op grond van artikel 1:157 lid 5 BW (oud) kan de rechter, indien de beëindiging van de partneralimentatie ten gevolge van het verstrijken van de termijn van twaalf jaren van zo ingrijpende aard is dat ongewijzigde handhaving van die termijn naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid van degene die tot uitkering gerechtigd is niet kan worden gevergd, op diens verzoek alsnog een termijn stellen. Het verzoek daartoe dient te worden ingesteld voordat drie maanden sinds de beëindiging zijn verstreken.

De rechtbank stelt vast dat het verzoek van de vrouw is ingediend voordat drie maanden sinds de beëindiging van de onderhoudsplicht zijn verstreken. Dit betekent dat de vrouw kan worden ontvangen in haar verzoek.

In het geval dat op grond van artikel 1:157 lid 5 BW (oud) wordt verzocht om verlenging van de termijn van twaalf jaren, dient de alimentatiegerechtigde aan te tonen dat sprake is van een uitzonderlijke situatie. Voor deze verlenging zijn derhalve bijzondere omstandigheden aan de zijde van de alimentatiegerechtigde nodig en draagt deze daarvan ook de stelplicht en bewijslast. Bij het oordeel of sprake is van bijzondere omstandigheden die maken dat de ongewijzigde handhaving van de termijn van twaalf jaren naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid niet van de alimentatiegerechtigde kan worden gevergd, kan volgens vaste rechtspraak (HR 19 december 2008, ECLI:NL:HR:2008:BF3928) naast de financiële situatie waarin de onderhoudsgerechtigde zich bevindt, ook van belang zijn in hoeverre de behoefte aan voortduring van de partneralimentatie nog verband houdt met het huwelijk en of de alimentatie-gerechtigde alles heeft gedaan wat redelijkerwijs van hem/haar mag worden verwacht om financieel zelfstandig te worden.

De rechtbank dient allereerst te beoordelen of beëindiging van de onderhouds-verplichting van de man ingrijpend is voor de vrouw. Indien dit namelijk niet het geval is, dan komt de rechtbank niet toe aan de vraag of er sprake is van bijzondere omstandigheden zoals bedoeld onder 4.5. en kan het verzoek aanstonds worden afgewezen. De rechtbank stelt vast dat uit vergelijking van de situatie vóór de beëindiging van de onderhoudsverplichting met de situatie na beëindiging daarvan volgt dat de inkomensachteruitgang ten gevolge van de beëindiging voor de vrouw ingrijpend is. Niet in geschil is dat de vrouw tot aan de beëindiging van de onderhoudsverplichting een bijdrage in de kosten van haar levensonderhoud ontving van de man van € 7.875,37 bruto per maand en dat zij daarnaast geen eigen inkomsten uit arbeid dan wel anderszins had. Met betrekking tot de periode na het eindigen van de onderhoudsverplich-ting verschillen partijen van mening over de vraag of en zo ja in hoeverre er aan de zijde van de vrouw uitgegaan dient te worden van inkomsten uit arbeid. De vrouw stelt zich in dat verband op het standpunt dat zij volledig arbeidsongeschikt is en dat zij daarom niet in staat is om te gaan werken en inkomsten uit arbeid te genereren. De man betwist dit standpunt van de vrouw en stelt dat het gerechtshof in de voornoemde uitspraak van 16 juni 2022 heeft geoordeeld dat vrouw een verdiencapaciteit heeft op grond waarvan zij in staat en gehouden moet worden geacht om een inkomen te generen van (geïndexeerd naar 2025) € 17.893,10 bruto per jaar oftewel afgerond € 1.491,00 bruto per maand. Wat er ook zij van dit verschil van mening tussen partijen, zelfs in het geval er veronderstellenderwijs vanuit zou worden gegaan dat de vrouw thans in staat zou zijn om voornoemd inkomen uit arbeid te genereren, dan zou er nog altijd sprake zijn van een terugval in het inkomen van de vrouw die kwalificeert als ingrijpend.

Nu de beëindiging van de onderhoudsverplichting ingrijpend is, dient de rechtbank te bezien of de vrouw bijzondere omstandigheden heeft gesteld en voldoende heeft onderbouwd, waardoor ongewijzigde handhaving van de termijn van twaalf jaren naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid niet van haar kan worden gevergd. De rechtbank acht de door de vrouw aangevoerde omstandigheden niet van dien aard dat ongewijzigde handhaving van de termijn van twaalf jaren naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid niet van haar kan worden gevergd. De rechtbank overweegt hiertoe het volgende.

Gelet op het voorgaande heeft de vrouw onvoldoende bijzondere omstandigheden aan haar zijde gesteld en aannemelijk gemaakt op grond waarvan zou moeten worden geoordeeld dat ongewijzigde handhaving van de termijn van twaalf jaren naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid niet van haar kan worden gevergd, zodat het verzoek van de vrouw zal worden afgewezen.

De vrouw heeft ‘kosten rechtens’ verzocht, hetgeen moet worden opgevat als een referte ten aanzien van het al dan niet opnemen door de rechter van een proceskosten-veroordeling van de wederpartij. Gelet op de familierechtelijke aard van de onderhavige procedure zullen de proceskosten op grond van artikel 237 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering worden gecompenseerd, in die zin dat ieder van partijen de eigen kosten draagt.

wijst het verzochte af;

compenseert de proceskosten tussen partijen in die zin dat elk van hen de eigen kosten draagt.