Rechtbank Amsterdam 28-04-2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:4238

Partijen hebben verzocht de echtscheiding tussen hen uit te spreken. Zij hebben gesteld dat hun huwelijk duurzaam is ontwricht.

Nu ten tijde van de indiening van het verzoekschrift tot echtscheiding de gewone verblijfplaats van beide partijen was gelegen in Nederland en omdat beide partijen de Nederlandse nationaliteit hebben, komt de Nederlandse rechter rechtsmacht toe om te oordelen over het verzoek tot echtscheiding op grond van artikel 3 Brussel II-ter (Verordening (EG) nr. 2019/1111 van de Raad van 25 juni 2019).

Op grond van artikel 10:56 van het Burgerlijk Wetboek (BW) is Nederlands recht op het verzoek tot echtscheiding van toepassing.

Het verzoek tot echtscheiding zal, als niet weersproken en op de wet gegrond, worden toegewezen.

Beide partijen verzoeken het huurrecht van de echtelijke woning gelegen aan het [adres 1] toegekend te krijgen.

Ter onderbouwing van haar verzoek stelt de vrouw dat zij sinds maart 2024 alle lasten van de echtelijke woning alleen voldoet en dat zij in staat is dit te blijven doen. Daarnaast heeft de vrouw geen mogelijkheden om alternatieve woonruimte te betrekken. Immers heeft de vrouw in Amsterdam geen netwerk waarop zij kan terugvallen. De man beschikt daarentegen wel over alternatieve woonruimte. Hij woont namelijk al geruime tijd in de woning gelegen aan de [adres 2] , welke (huur)woning de man gedurende het huwelijk van partijen heeft aangehouden. Verder is de man ook eigenaar van een woonboot gelegen aan de [adres 3] (hierna de woonboot). De vrouw voorziet dat de man het huurrecht van de echtelijke woning slechts toegewezen wenst te krijgen omdat hij de woning als verdienmodel ziet. De man is voornemens de echtelijke woning via Airbnb te verhuren, hetgeen de man ook met de woonboot doet. De verhuurder van het [adres 1] heeft aan de vrouw laten weten dat indien het huurrecht van de woning aan de man wordt toegewezen, hij voornemens is de huurovereenkomst te heroverwegen. Aldus dient het huurrecht van de echtelijke woning met inachtneming van het voorgaande aan de vrouw te worden toegewezen.

De man is het niet eens met het verzoek van de vrouw. Ter onderbouwing voert de man aan dat het huurrecht van de echtelijke woning aan hem moet worden toegekend omdat hij de echtelijke woning heeft verlaten vanwege intimidatie van de vrouw. Daarbij komt dat de vrouw niet in staat lijkt te zijn de lasten van de echtelijke woning te (blijven) voldoen, gelet op haar verzoek om een bijdrage in haar levensonderhoud. De man kan daarentegen wel de lasten van de echtelijke woning voldoen. Tijdens de mondelinge behandeling heeft de man toegelicht dat hij voornemens is om een huisgenoot te nemen of één van de twee slaapkamers te verhuren. Verder beschikt de vrouw over alternatieve woonruimte. Volgens de man zal de verhuurder van de [adres 2] namelijk meewerken aan de beschikking. De man wil dat het huurrecht van de echtelijke woning aan hem wordt toegekend omdat het een fijne plek is, gelegen aan het water en vlakbij zijn deelkantoor en het (stads)centrum waar hij al zijn hele leven in en rondom heeft gewoond. Aldus verzoekt de man zelfstandig dat het huurrecht van de echtelijke woning aan hem wordt toegekend.

De woning is in Nederland gelegen. Gelet op artikel 4, lid 3, aanhef en onder a Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) in verbinding met artikel 827 lid 1 onder f Rv komt de Nederlandse rechter rechtsmacht toe om te oordelen over de verzoeken van partijen met betrekking tot de toekenning van het huurrecht van de echtelijke woning.

De rechtbank zal op dit verzoek Nederlands recht als haar interne recht toepassen.

Op grond van artikel 7:266 lid 1 en 5 van het Burgerlijk Wetboek (BW) zijn echtgenoten automatisch samen huurders van een woning zolang die woning tot hun hoofdverblijf strekt en aldus partijen het grootste gedeelte van de tijd in die woning wonen. Als partijen daarvoor een verzoek indienen, kan de rechter bij het uitspreken van de echtscheiding bepalen wie van de echtgenoten na de scheiding voortaan alleen de huurder van de echtelijke woning zal zijn. Bij die beslissing moet de rechter rekening houden met alle omstandigheden van het geval. Dat brengt in de regel mee dat ten aanzien van beide echtgenoten belangen van uiteenlopende aard in aanmerking moeten worden genomen. Die belangen kunnen volgens rechtspraak van de Hoge Raad enerzijds van financiële aard zijn, maar anderzijds zijn die belangen vaak ook – in ieder geval ten dele – van immateriële of subjectieve aard, zoals de gehechtheid aan de woonruimte, de mogelijkheid of wenselijkheid dat de kinderen (bij de verzorgende ouder) in de woning kunnen blijven wonen, de afstand van de woning tot familie, school of werk, of aanpassingen die aan de woning verricht zijn met het oog op de werksituatie of lichamelijke gesteldheid van een van de echtgenoten. De afweging van deze en andere omstandigheden is voorbehouden aan de rechter, die de vrijheid moet hebben om, hoewel meerdere argumenten ten gunste van de ene echtgenoot pleiten, toch doorslaggevend gewicht toe te kennen aan een bepaald belang van de andere echtgenoot (zie HR 14 december 2007, ECLI:NL:HR:2007:BA4202, rov. 3.4.2). De rechter stelt ook vast op welke dag de beslissing ingaat. Op die dag eindigt de huur van de andere echtgenoot. De verhuurder is gebonden aan deze beslissing van de rechter, ook al is de verhuurder geen partij in deze procedure.

De vrouw heeft verzocht om het huurrecht van de woning gelegen aan de [adres 2] aan de man toe te kennen.

De rechtbank overweegt dat de man de huurovereenkomst van de woning gelegen aan de [adres 2] al voorafgaand aan het huwelijk van partijen heeft gesloten. Door geen van partijen is gesteld of anderszins de rechtbank gebleken dat deze woning heeft gediend als hoofdverblijf van partijen, zodat de vrouw op grond van artikel 7:266 lid 1 BW geen medehuurder is (geworden). Nu de man al huurder is van deze woning, wijst de rechtbank het verzoek van de vrouw bij gebrek aan belang af.

Partijen hebben tijdens de mondelinge behandeling hun over en weer gedane verzoeken tot het vaststellen van partneralimentatie ingetrokken, zodat hierop niet meer hoeft te worden beslist.

Beide partijen verzoeken de verdeling van de huwelijksgemeenschap te gelasten op een door ieder van hen voorgestelde wijze.

Nu de Nederlandse rechter rechtsmacht heeft met betrekking tot het verzoek tot echtscheiding, heeft hij tevens rechtsmacht ten aanzien van het verzochte met betrekking tot het huwelijksvermogensregime van partijen (artikel 5, eerste lid, Verordening Huwelijksvermogensstelsels).

De rechtbank gaat voor de bepaling van het toepasselijk recht uit van het volgende. Voor de bepaling welk verdrag dan wel welke verordening van toepassing is, dient te worden gekeken naar de huwelijksdatum. Omdat het huwelijk van partijen is gesloten ná 29 januari 2019 – namelijk op 28 augustus 2020 – is de Verordening Huwelijksvermogensstelsels van toepassing op het huwelijksvermogensregime van partijen.

Niet is gesteld of anderszins de rechtbank gebleken dat partijen ten aanzien van het huwelijksvermogensregime een geldige rechtskeuze hebben uitgebracht. Op grond van artikel 26, eerste lid, onder a van de Verordening Huwelijksvermogensstelsels wordt het huwelijksvermogensstelsel van partijen beheerst door het Nederlandse recht, nu partijen na de huwelijkssluiting hun eerste gemeenschappelijke gewone verblijfplaats hebben gevestigd in Nederland.

Partijen hebben geen huwelijkse voorwaarden laten opstellen en zij zijn na 1 januari 2018 getrouwd. Dat betekent dat partijen zijn gehuwd in de wettelijke beperkte gemeenschap van goederen.

Tot de wettelijke beperkte gemeenschap van goederen behoren op grond van artikel 1:94 lid 2 en lid 7 BW alle goederen die al vóór het huwelijk samen van partijen waren en alle goederen die zij ieder tijdens het huwelijk en vóór de peildatum hebben verkregen. Daarvan zijn (onder meer) uitgezonderd erfrechtelijke verkrijgingen en giften, maar ook pensioenrechten die al op basis van de wet moeten worden verevend. Wat de schulden betreft, behoren tot de gemeenschap die schulden waarvan partijen al samen schuldenaar waren vóór het huwelijk en alle schulden die zij ieder tijdens het huwelijk en vóór de peildatum zijn aangegaan. Daarvan zijn uitgezonderd (onder meer) de schulden die betrekking hebben op goederen die niet tot de gemeenschap behoren.

Als peildatum voor de omvang en samenstelling van de wettelijke beperkte gemeenschap geldt de datum waarop het verzoekschrift tot echtscheiding bij de rechtbank is ingediend. Het verzoekschrift is op 3 december 2024 ingediend, zodat in beginsel alle goederen die partijen op die datum (de zogenaamde ‘peildatum’) hadden, moeten worden verdeeld. Van de schulden die zij op de peildatum hadden, moet worden vastgesteld wie onderling welk deel daarvan moet betalen (ook wel de ‘interne draagplicht’ genoemd).

De peildatum voor de waardering is de datum waarop de verdeling plaatsvindt, dan wel een datum zo dicht mogelijk gelegen bij dat moment, te weten de datum van de beschikking. De banksaldi en schulden worden gewaardeerd tegen de datum waarop de wettelijke beperkte gemeenschap is ontbonden, te weten 3 december 2024.

Gelet op de hiervoor genoemde datum van ontbinding van de huwelijksgemeenschap van partijen moet voor de verdeling worden gekeken naar de goederen en de schulden die op 3 december 2024 aanwezig waren. Partijen hebben over en weer – de hieronder genoemde – bestanddelen opgevoerd die op de peildatum tot de huwelijksgemeenschap behoorden:

de inboedelgoederen;

de kano;

de persoonlijke bezittingen van de vrouw;

e woonboot gelegen aan de [adres 3] ;

de motorboot [naam 4] ;

de boot “ [naam 3] ” met bijbehorende betalingsverplichtingen;

Bitcoins, aandelen, obligaties en onroerend goed in de Verenigde Staten;

Partijen hebben tijdens de mondelinge behandeling ten aanzien van de verdeling van de inboedel volledige overeenstemming bereikt. Partijen zijn overeengekomen dat de inboedel van de woning gelegen aan het [adres 1] aan de vrouw wordt toebedeeld, zonder nadere verrekening met de man, en dat de inboedel van de woning gelegen aan de [adres 2] aan de man wordt toebedeeld, zonder nadere verrekening met de vrouw. De rechtbank zal conform de overeenstemming van partijen beslissen.

Partijen hebben tijdens de mondelinge behandeling ten aanzien van de verdeling van de kano volledige overeenstemming bereikt. Zij zijn overeengekomen dat de kano aan de vrouw wordt toebedeeld, zonder nadere verrekening met de man. De rechtbank zal conform de overeenstemming van partijen beslissen.

De vrouw verzoekt te bepalen dat haar persoonlijke bezittingen aan haar worden toebedeeld. De man heeft tegen dit verzoek geen verweer gevoerd.

De rechtbank overweegt dat de vrouw tijdens de mondelinge behandeling heeft toegelicht dat zij over al haar persoonlijke bezittingen beschikt. Aldus heeft de vrouw geen belang (meer) bij het door haar gedane verzoek. De rechtbank zal het verzoek van de vrouw daarom afwijzen.

De vrouw verzoekt te bepalen dat de woonboot gelegen aan de [adres 3] en motorboot [naam 4] aan de man worden toebedeeld, zonder nadere verrekening met de vrouw.

De man heeft geen verweer gevoerd tegen het verzoek van de vrouw.

De rechtbank overweegt als volgt. Uit de stukken en hetgeen tijdens de mondelinge behandeling is besproken, volgt dat de man de woonboot gelegen aan de [adres 3] en motorboot [naam 4] voorafgaand aan het huwelijk heeft aangeschaft. Daarmee is voor de rechtbank voldoende komen vast te staan dat deze woonboot en motorboot in het voorhuwelijkse vermogen van de man vallen en aldus niet kunnen worden verdeeld. De verzoeken van de vrouw worden daarom afgewezen.

Partijen hebben tijdens de mondelinge behandeling ten aanzien van verdeling van de boot “ [naam 3] ” en draagplicht ten aanzien van de bijbehorende betalingsverplichtingen/schuld(en) volledige overeenstemming bereikt. Zij zijn overeengekomen dat (het (toekomstige) eigendomsrecht van) de boot aan de man wordt toebedeeld, zonder nadere verrekening met de vrouw, en dat de man in de onderlinge verhouding van partijen volledig draagplichtig is voor de betalingsverplichtingen met betrekking tot de boot “ [naam 3] ” alsook de lening bij Qredits International B.V. (met een thans openstaande schuld van € 12.383,-) welke lening oorspronkelijk was afgesloten om de verkoopprijs van de boot “ [naam 3] ” te voldoen. De rechtbank zal conform de overeenstemming van partijen beslissen.

De man heeft gesteld dat tijdens het huwelijk financiële activa is aangekocht waaronder Bitcoins, aandelen, obligaties en onroerend goed in de Verenigde Staten.

De vrouw voert verweer en heeft tijdens de mondelinge behandeling toegelicht dat de door de man genoemde bestanddelen door haar vóórafgaand aan het huwelijk zijn aangeschaft.

De rechtbank overweegt dat nu de man omtrent de Bitcoins, aandelen, obligaties en onroerend goed in de Verenigde Staten geen concrete verzoeken heeft ingediend, de rechtbank hierover geen beslissing kan nemen.

Ten overvloede heeft de rechtbank tijdens de mondelinge behandeling partijen gewezen op artikel 3:194 lid 2 BW, waaruit volgt dat indien een van de echtgenoten opzettelijk een tot de huwelijksgemeenschap behorend goed verzwijgt, zoekt maakt of verborgen houdt, zijn of haar aandeel in dit goed wordt verbeurd aan de andere echtgenoot.

De man verzoekt – naar de rechtbank begrijpt – dat er een omgangsregeling wordt vastgesteld tussen hem en de kat [naam 5] , waarbij [naam 5] om de week of ieder weekend bij de man verblijft.

De vrouw is het niet eens met het verzoek van de man en voert aan dat [naam 5] op hoge leeftijd is en levensbedreigende chronische aandoeningen heeft die specialistische zorg, regelmatige controles en consistentie vereisen. Voor [naam 5] zou een verandering in zijn (medische) routine of omgeving leiden tot een ernstig risico voor zijn leven. Daarbij komt dat de man vanaf het moment dat hij de echtelijke woning heeft verlaten geen interesse heeft getoond in [naam 5] en niet heeft meebetaald aan de hoge dierenartskosten. Aldus dient dit verzoek van de man te worden afgewezen.

De rechtbank overweegt als volgt. Het verzoek van de man tot het vaststellen van een omgangsregeling met [naam 5] betreft geen verzoek in de zin van artikel 827 Rv. Nu er voor het vaststellen van een omgangsregeling met een kat geen rechtsgrond bestaat, kan de man niet in zijn verzoek worden ontvangen.