Rechtbank Rotterdam 24-04-2026, ECLI:NL:RBROT:2026:5395

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding met producties van 18 maart 2026;

- de berichten van de man van 1 april 2026 en 9 april 2026 met aanvullende producties.

• de man, bijgestaan door zijn advocaat en mr. M. van der Sluis;

• de raad voor de kinderbescherming Rotterdam-Dordrecht (hierna: de raad), vertegenwoordigd door [persoon A] .

De vrouw is niet verschenen.

Partijen zijn met elkaar gehuwd op [huwelijksdatum] .

Partijen zijn beiden belast met het ouderlijk gezag over de minderjarigen.

Bij beschikking van de rechtbank Rotterdam van 19 december 2024 is aan de vrouw vervangende toestemming tot verhuizing met de minderjarigen naar Curaçao verleend, alsmede vervangende toestemming tot inschrijving van de minderjarigen op een lagere school aldaar. Verder is de onderling tussen partijen overeengekomen regeling over het contact tussen de man en de minderjarigen opgenomen in de beschikking. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.

Bij beschikking van 21 mei 2025 van het gerechtshof Den Haag, voor zover hier van belang, is het verzoek van de vrouw om aan haar vervangende toestemming te verlenen voor de verhuizing met de minderjarigen naar Curaçao alsnog afgewezen. Daarbij is bepaald dat de vrouw uiterlijk tot de aanvang van het nieuwe schooljaar, dat aanvangt op 1 september 2025, de gelegenheid heeft met de minderjarigen terug te verhuizen naar Rotterdam.

Bij beschikking van 17 oktober 2025 van de rechtbank Rotterdam is tussen partijen de echtscheiding uitgesproken en is bepaald dat de hoofdverblijfplaats van de minderjarigen bij de vrouw in Nederland zal zijn. Tevens is opgenomen de onderlinge regeling die partijen over de zorgregeling hebben getroffen.

Tussen partijen loopt een procedure over de minderjarigen bij het gerecht in eerste aanleg van Curaçao. De mondelinge behandeling heeft plaatsgevonden op 26 maart 2026. De uitspraak wordt op korte termijn verwacht.

De man vordert, zoals de voorzieningenrechter begrijpt:

1. primair: de vrouw te bevelen om binnen 7 dagen na betekening van het in deze te wijzen vonnis volledige uitvoering te geven aan de beschikking van het gerechtshof Den Haag van 21 mei 2025, inhoudende dat zij met de minderjarigen terugkeert naar Nederland en zich met de minderjarigen vestigt in Nederland;

2. subsidiair: de vrouw te bevelen om, indien zij niet zelf met de minderjarigen naar Nederland terugkeert binnen de in het voorgaande lid genoemde termijn, de minderjarigen onmiddellijk aan de man af te geven, althans aan hem ter beschikking te stellen, teneinde de man in staat te stellen de minderjarigen naar Nederland terug te geleiden;

3. te bepalen dat de minderjarigen, na terugkeer in Nederland, voorlopig aan de man worden toevertrouwd, althans dat de man gerechtigd is de feitelijke verzorging en opvoeding van de minderjarigen op zich te nemen, in afwachting van de uitkomst van een eventuele bodemprocedure omtrent de definitieve vaststelling of wijziging van het hoofdverblijf van de minderjarigen;

4. te bepalen dat de vrouw een dwangsom verbeurt van € 25.000,- voor iedere dag, althans gedeelte van een dag, dat zij nalaat geheel of gedeeltelijk te voldoen aan de onder 1 en/of 2 genoemde veroordelingen, zulks tot het moment waarop zij volledig aan het vonnis heeft voldaan;

5. te bepalen dat dit vonnis zo nodig met behulp van de sterke arm van politie en justitie ten uitvoer kan worden gelegd;

6. de vrouw te veroordelen in de (werkelijke) kosten van deze procedure.

Er is voorafgaande aan de mondelinge behandeling uitgebreid gecorrespondeerd met de gedaagde. Zij is niet tijdens de mondelinge behandeling verschenen, noch is er namens haar een advocaat verschenen, dus zij is niet in de procedure verschenen. De voorzieningenrechter zal daarom geen acht slaan op de door gedaagde ingediende stukken.

Het Haags Kinderbeschermingsverdrag 1996 is weliswaar in Curaçao van toepassing, maar regelt de verhouding tussen (delen van) het Koninkrijk en derde landen, niet de verhouding tussen de koninkrijksdelen.

Op grond van artikel 38 lid 3 Statuut voor het Koninkrijk kunnen bij rijkswet regels worden gesteld omtrent privaatrechtelijke onderwerpen van interregionale aard, indien omtrent deze regels overeenstemming tussen de regeringen van de betrokken landen bestaat. Een regeling bij rijkswet van de rechterlijke bevoegdheid in privaatrechtelijke zaken van interregionale aard is echter tot op heden niet tot stand gebracht. Bij gebreke van een dergelijke regeling dient de rechter zijn bevoegdheid in privaatrechtelijke zaken van interregionale aard te bepalen door zoveel mogelijk aansluiting te zoeken bij hetgeen, naar het inzicht van de wetgever van het desbetreffende deel van het Koninkrijk, ter zake geldt op het nauw verwante terrein van het internationaal privaatrecht (Hoge Raad 2 mei 2014, ECLI:NL:HR:2014:1063).

Bij de beoordeling van zowel de rechtsmacht als bij de beoordeling van het toepasselijke recht moet aangesloten worden bij de dichtstbijzijnde regel van internationaal privaatrecht. Daartoe zal moeten worden nagegaan of er op het bewuste onderwerp een verdrag is gesloten dat van toepassing is voor het bewuste gebied binnen het Koninkrijk en voor analoge toepassing in aanmerking komt, en, zo nee, of er mogelijk een verordening is die analogisch kan worden toegepast. Indien dat niet het geval is zal bezien moeten worden in hoeverre de interne wetgeving analogisch kan worden toegepast.

Zoals wordt bevestigd in artikel 1 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering hebben verdragen en EU-verordeningen voorrang ten opzichte van het nationale recht.

Met betrekking tot de internationale bevoegdheid op het gebied van ouderlijke verantwoordelijkheid geldt in Nederland de Verordening (EU) Nr 2019/1111 van de Raad van 25 juni 2019 (Brussel II-ter). Op grond van artikel 7, eerste lid, Brussel IIter zijn ter zake de ouderlijke verantwoordelijkheid bevoegd de gerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan het kind zijn gewone verblijfplaats heeft op het tijdstip dat de zaak bij het gerecht aanhangig wordt gemaakt. Het bepaalde in lid 1 geldt onder voorbehoud van artikel 8 tot en met 10 van de Verordening. Op grond van artikel 18 toetst de rechter zijn bevoegdheid ambtshalve.

Zoals de Hoge Raad in zijn beschikking van 17 juni 2011 (ECLI:NL:HR:BQ4833) oordeelde, is het conflictenrechtelijke begrip “de gewone verblijfplaats van het kind” een feitelijk begrip waaraan inhoud wordt gegeven door de omstandigheden van het concrete geval.

De voorzieningenrechter stelt vast dat de vrouw met vervangende toestemming van de Nederlandse rechter met de minderjarigen naar Curaçao is verhuisd en sindsdien – dus ook ten tijde van het aanhangig maken van dit geding – aldaar verblijft. De rechtbank heeft in de beschikking van 19 december 2024 geoordeeld dat de verhuizing zorgvuldig was voorbereid en goed doordacht.

De voorzieningenrechter dient voorts te toetsen of de uitzonderingen op de hoofdregel zoals genoemd in de artikelen 8 tot en met 10 van Brussel II-ter van toepassing zijn. De voorzieningenrechter oordeelt dat dit niet het geval is.

De slotsom is dat de Nederlandse rechter niet bevoegd is om kennis te nemen van de vorderingen van de man. De voorzieningenrechter zal zich onbevoegd verklaren.

Omdat de voorzieningenrechter zich ambtshalve onbevoegd verklaart is er geen belang bij beoordeling van de geldigheid van de dagvaarding.

verklaart zich onbevoegd om kennis te nemen van de vorderingen.