Rechtbank Gelderland 23-04-2026, ECLI:NL:RBGEL:2026:3494

De rechtbank heeft de volgende stukken ontvangen:

• het verzoekschrift, ingekomen op 21 oktober 2025;

• het verweerschrift, ingekomen op 17 december 2025.

De rechtbank heeft op basis van de processtukken geen vragen aan partijen en heeft hen daarom de mogelijkheid geboden om de procedure schriftelijk af te doen met daarbij de mogelijkheid om re- en dupliek in te dienen. De vrouw heeft ingestemd met deze vorm van afdoening. De man heeft geen bezwaar gemaakt.

Vervolgens heeft de rechtbank ontvangen:

• de repliek van de man, ingekomen op 3 maart 2026;

• de dupliek van de vrouw, ingekomen op 13 maart 2026.

De rechtbank zal een beslissing nemen op basis van de stukken, dus zonder mondelinge behandeling.

Partijen zijn vanaf [datum] geregistreerd partners geweest. Bij beschikking van deze rechtbank van 26 februari 2019 is de ontbinding van het geregistreerd partnerschap tussen partijen uitgesproken. In die beschikking heeft de rechtbank bepaald dat de man aan de vrouw voor haar levensonderhoud zal betalen € 892 per maand en wel vanaf de dag waarop die beschikking is ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand. Vervolgens is de beschikking op [datum] ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand van de gemeente Nijmegen.

Partijen hebben vervolgens op 28 februari 2020 een scheidingsconvenant ondertekend. Hierin zijn partijen uitgegaan van een behoefte van € 2.000 netto per maand. Verder zijn zij overeengekomen dat de man aan de vrouw met ingang van 1 oktober 2019 zal bijdragen in het levensonderhoud van de vrouw met een bedrag van € 1.750 bruto per maand. Ook spraken partijen af dat vanaf het moment dat [het kind] niet meer zou studeren, althans uiterlijk vanaf het moment dat hij 21 jaar werd, aldus per 1 januari 2020, de partneralimentatie zou worden aangepast tot een bedrag ter grootte van € 1.900 bruto per maand.

Vanwege de wettelijke indexering betaalt de man met ingang van 1 januari 2026 aan de vrouw als bijdrage in haar levensonderhoud € 2.439,44 per maand.

De man verzoekt de rechtbank, zo mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, te bepalen dat de man per 1 maart 2029 geen onderhoudsbijdrage in de kosten van levensonderhoud van de vrouw meer is verschuldigd, vooruitlopend waarop de huidige alimentatievoorziening jaarlijks met een bedrag ad € 650 bruto per maand wordt verminderd, voor het eerst per 1 juli 2026, dan wel anderszins te bepalen als de rechtbank in goede justitie zal vermenen te behoren, een en ander kosten rechtens.

De vrouw verzoekt de rechtbank om bij beschikking, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, de man niet ontvankelijk te verklaren in zijn verzoek danwel het verzoek af te wijzen.

Deze rechtbank is bevoegd omdat partijen in het rechtsgebied van de rechtbank Gelderland wonen.

Op grond van artikel 1:157 lid 4 oud BW geldt als uitgangspunt dat aanspraak bestaat op partneralimentatie gedurende twaalf jaar (gerekend vanaf de datum van inschrijving van de beschikking ontbinding geregistreerd partnerschap). De rechtbank kan op grond van artikel 1:157 lid 3 oud BW op verzoek van één van de echtgenoten de partneralimentatie toekennen onder vaststelling van voorwaarden en van een termijn. Anders dan de vrouw stelt, kan een dergelijk verzoek niet enkel worden gedaan bij de toekenning van de uitkering, maar ook op een later tijdstip.

De man stelt dat de gevraagde limitering vanwege ‘tekortkoming’ aan de zijde van de vrouw alleszins als redelijk beoordeeld dient te worden. Ter onderbouwing voert de man aan dat er ruim vijf jaar zijn verstreken na het ondertekenen van het scheidingsconvenant en hij bovendien de vrouw al sinds het feitelijk uit elkaar gaan van partijen in 2016 in belangrijke mate financieel ondersteunt. Ook is sprake van een verouderde wettelijke maximale termijn, versoberde fiscale faciliteiten voor belastingaftrek voor de man, alsook het per maart 2029 bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd van de vrouw. Bovendien heeft de vrouw voldoende tijd en mogelijkheden gehad om haar beperkte verdiencapaciteit uit te breiden, aldus de man.

De rechtbank overweegt als volgt. Op basis van vaste jurisprudentie van de Hoge Raad worden, in verband met het ingrijpende karakter van een limitering, hoge eisen gesteld aan de stelplicht van degene die om limitering vraagt alsmede aan de motivering van de rechter die overgaat tot een dergelijke limitering. ² De rechtbank dient daarbij alle relevante omstandigheden van het geval in aanmerking te nemen.

Ten aanzien van de verdiencapaciteit van de vrouw geldt het volgende. In het convenant staat dat de vrouw slechts gedeeltelijk in haar eigen levensbehoefte kan voorzien. Partijen zijn voor de vrouw uitgegaan van een gemiddeld inkomen uit arbeid en/of vermogen van € 940 bruto per maand, een en ander op basis van een deeltijd dienstverband van 22,22%. De man voert aan dat de vrouw inmiddels voldoende tijd en mogelijkheden heeft gehad om haar beperkte verdiencapaciteit uit te breiden. De vrouw heeft gemotiveerd verweer gevoerd en stelt dat haar verdiencapaciteit niet is verbeterd, maar juist is verslechterd. Ter onderbouwing heeft de vrouw een brief van het UWV van 6 november 2025 overgelegd. Hieruit blijkt dat de vrouw op dit moment niet kan werken en zij, volgens de beoordeling van de arts van het UWV, geen of slechts een kleine kans op herstel heeft. Daarom is de vrouw 80 tot 100% arbeidsongeschikt verklaard. Aan haar is een uitkering volgens de Inkomensvoorziening volledig en duurzaam arbeidsongeschikten (IVA) toegekend van € 1.130,78 bruto per maand, exclusief vakantiegeld. Weliswaar heeft de man gesteld dat hij deze beoordeling door het UWV onvoldoende vindt, maar hij heeft naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende onderbouwd waarom de rechtbank voorbij zou moeten gaan aan deze beoordeling door een deskundige. De rechtbank gaat daarom uit van een verdiencapaciteit gelijk aan de hoogte van de IVA-uitkering. Gelet op deze verdiencapaciteit van de vrouw ziet de rechtbank niet in hoe zij binnen afzienbare termijn volledig in haar partnerschapsgerelateerde behoefte kan voorzien.

Verder overweegt de rechtbank dat het feit dat de vrouw in 2029 de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, een toekomstige omstandigheid betreft. De rechtbank is het met de vrouw eens dat pas tegen die tijd beoordeeld kan worden of door het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd er grond is om de partneralimentatie te wijzigen.

De rechtbank concludeert dat hetgeen de man aanvoert, niet kan rechtvaardigen dat de onderhoudsverplichting wordt beperkt op de wijze zoals hij dat verzoekt. Het verzoek van de man zal daarom worden afgewezen.

wijst het verzoek van de man af.