Rechtbank Zeeland-West-Brabant 20-03-2026, ECLI:NL:RBZWB:2026:3215

€ 2.943,= bruto per maand dan wel een bedrag vast te stellen dat de rechtbank juist acht,

voor het eerst geïndexeerd conform artikel 1:402a BW per 1 januari 2026;

overeenkomstig de in haar verweerschrift op zelfstandig verzoek onder punt 4 tot en met 46

verzochte verdeling, althans een zodanige (wijze van) verdeling vast te stellen als de

rechtbank juist acht en te bepalen welke bedragen partijen aan elkaar dienen te voldoen,

binnen een maand na betekening van de in deze te wijzen beschikking;

vrouw te betalen een bedrag van € 25.000,= binnen een maand na betekening van de in deze

te wijzen beschikking.

partneralimentatie

Bij het bepalen van de behoefte aan een onderhoudsbijdrage en de financiële

draagkracht om die te voldoen hanteert de rechtbank de uitgangspunten, zoals deze zijn

neergelegd in de aanbevelingen van de Expertgroep Alimentatie. De rechtbank rondt

bedragen af op hele euro’s, tenzij anders is vermeld.

huwelijksgerelateerde behoefte

Tussen partijen is in geschil van welk peiljaar voor de vaststelling van het NBGI moet worden uitgegaan. De vrouw gaat uit van het jaar 2023; zij stelt daartoe dat partijen tot september 2023 een gezamenlijke huishouding hebben gevoerd. De man gaat uit van 2022; hij voert daartoe aan dat 2022 het laatste jaar was dat partijen volledig samen waren.

De rechtbank is van oordeel dat 2023 het peiljaar dient te zijn voor de vaststelling van het NBGI en de op basis daarvan te berekenen behoefte. Nu de man stelt dat de vrouw in augustus 2023 de woning heeft verlaten en de vrouw stelt dat dat half september 2023 was, staat vast dat partijen het grootste deel van het jaar 2023 hebben samengewoond en een gezamenlijke huishouding hebben gevoerd. De rechtbank rekent met de tarieven 2023-2.

Partijen verschillen van mening over de wijze waarop het NBI van de man tijdens het huwelijk berekend moet worden.

De vrouw stelt dat voor het berekenen van het NBI van de man uitgegaan moet worden van de winstdeling van de maatschap van de man (huisartsenpraktijk) over de jaren 2021 tot en met 2023. Voor wat betreft het jaar 2023 is de vrouw in haar inleidende verzoekschrift in afwachting van de definitieve cijfers, uitgegaan van de voorlopige cijfers. Zij komt dan op een gemiddelde (belastbare) winst uit onderneming van € 246.864,=. Zij voert aan dat bij het uitgaan van de winst uit onderneming zoals die blijkt uit de aangiftes inkomstenbelasting - zoals de man dat doet - er een verschil van € 5.000,= aan kosten is waarvan niet bekend is welke kosten dat zijn. Dat zijn door de man opgevoerde kosten die fiscaal gezien opgevoerd kunnen worden maar waarvan de vrouw zich afvraagt of het in het kader van de berekening van de partneralimentatie wenselijk en noodzakelijk is om de winst uit onderneming van de man daarmee te verlagen.

De man stelt dat zijn NBI berekend moet worden aan de hand van het gemiddelde van zijn winst uit onderneming en nu hij een behoorlijk fluctuerend inkomen heeft over 5 jaren, te weten over de jaren 2018 tot en met 2022. Bovendien hebben partijen die periode samengeleefd als echtgenoten zodat dit alles zegt over de inkomensstandaard van partijen. Hij is van mening dat niet uitgegaan moet worden van het jaar 2023 nu dat jaar een vertekend beeld geeft omdat de winst in dat jaar eenmalig afzonderlijk hoog was. Dat had er mee te maken dat de man en zijn compagnon in dat jaar veel zijn blijven werken omdat er geen waarnemer was en met het oog op een aansluitende maat in de maatschap in 2024 continuïteit van belang was. Hij hanteert de aangiftes inkomstenbelasting over voornoemde jaren en komt dan op een gemiddelde winst uit onderneming van € 176.305,40 per jaar. De vrouw gaat voor de berekening van zijn NBI uit van de winstdeling in de huisartsenpraktijk; dat is onjuist nu dit niets zegt over zijn daadwerkelijke inkomen, aldus de man. De winst uit onderneming van de man zoals die blijkt uit de aangiftes inkomstenbelasting is maatgevend nu partijen daarvan hebben geleefd. Hij wijst op de door hem als productie 8 overgelegde verklaring van zijn accountant omtrent de verschillen tussen de winst uit de maatschap waarvan de vrouw uitgaat en de inkomsten uit onderneming volgens de aangifte IB; de accountant geeft daarin aan dat het verschil zit in de winstgerelateerde persoonlijke aftrekposten.

De rechtbank zoekt ter bepaling van het NBI van de man aansluiting bij de bedragen die de man de laatste drie jaren voorafgaand aan de beëindiging van de relatie van partijen aan winst uit onderneming aan zijn maatschap heeft onttrokken en wat partijen dus ook feitelijk hebben besteed; dit acht de rechtbank maatgevend. In hetgeen de man aanvoert, ziet de rechtbank geen aanleiding af te wijken van het uitgangspunt waarbij de laatste drie jaar voor het beëindigen van de relatie (2021, 2022 en 2023) maatgevend zijn voor het bepalen van het NBI van een ondernemer. De rechtbank is van oordeel dat met voornoemde drie jaren een voldoende bestendig beeld wordt verkregen. Gelet op de verklaring van de accountant van de man, welke verklaring door de vrouw als productie 10 is overgelegd en door de man als productie 8, is de reden van de lagere inkomsten uit onderneming in de aangiften inkomstenbelasting, waar de man vanuit gaat, ten opzichte van de winst uit de maatschap waar de vrouw van uitgaat, gelegen in persoonlijke aftrekposten die winstgerelateerd zijn. De rechtbank gaat, gezien het vorenstaande, uit van de winst uit onderneming die de man de laatste drie jaren voorafgaand aan de beëindiging van de relatie aan zijn maatschap heeft onttrokken. In de door de vrouw aangevoerde omstandigheid dat er bij het uitgaan van de winst uit onderneming zoals die blijkt uit de aangiftes IB een bedrag van € 5.000,= aan onbekende kosten is, ziet de rechtbank, gezien de geringe hoogte van dit bedrag, geen aanleiding om anders te beslissen. De winsten over 2021 en 2022 blijken uit voornoemde verklaring van de accountant, hiervan gaat de rechtbank uit. De in die verklaring opgenomen winst voor 2023 geeft, zoals blijkt uit die verklaring, geen definitief resultaat weer. Nu later in de procedure als productie 39 alsnog de aangifte inkomstenbelasting 2023 door de man is overgelegd, gaat de rechtbank voor het jaar 2023 uit van die aangifte inkomstenbelasting 2023. Voor dat jaar gaat de rechtbank, evenals waarvan de accountant in zijn verklaring voor de jaren 2021 en 2022 is uitgegaan, uit van het “saldo fiscale winstberekening” als zijnde de winst van de man uit persoonlijke onderneming in het jaar 2023. De rechtbank gaat daarom uit van de volgende gegevens:

Winst persoonlijke onderneming:

2021: € 207.008,=;

2022: € 190.170,=.

2023: € 241.520,=.

Het gemiddelde over die drie jaren bedraagt dan € 212.899,= bruto per jaar.

Partijen zijn het erover eens dat bij de bepaling van het NBGI rekening moet worden gehouden met de bijdragen en zorgkosten voor hun kinderen uit hun eerdere huwelijk en met de onderhoudsbijdrage van de man voor zijn ex-partner.

Zij zijn het eens dat aan de zijde van de vrouw rekening moet worden gehouden met kosten ad € 1.000,= per maand netto, zijnde een bedrag van € 500,= aan zorgkosten en € 500,= aan kinderbijdrage, die de vrouw maakte voor haar kinderen uit haar eerdere huwelijk.

Partijen zijn het erover eens dat de man € 1.224,= bruto per maand aan partneralimentatie voor zijn ex-partner voldoet. De man heeft in zijn verweerschrift aangegeven dat dit

€ 800,= netto per maand is, hetgeen door de vrouw verder niet meer danwel onvoldoende gemotiveerd is weersproken. De rechtbank gaat derhalve uit van een netto bedrag aan partneralimentatie voor de ex-partner van € 800,= per maand. Verder zijn partijen het erover eens dat de man een bedrag van € 148,= per maand voor zijn kinderen aan zijn ex-partner voldoet, zodat de rechtbank hiermee rekening houdt.

Tussen partijen is in geschil met welk bedrag aan kosten kindrekening, het bedrag dat de man maandelijks op de kinderrekening van zijn kinderen voldeed, rekening moet worden gehouden. De man houdt rekening met een bedrag van € 790,= per maand. Hij verwijst naar het ouderschapsplan dat hij destijds met zijn ex-partner heeft opgesteld waarin deze bijdrage is opgenomen. Weliswaar heeft hij in de jaren 2022 t/m 2024 tijdelijk minder betaald op de kindrekening, te weten € 400,= per maand; dat was conform artikel 7.2 van het ouderschapsplan omdat het saldo op de kindrekening het afgesproken bedrag oversteeg, maar ook vanwege de verbouwing. Later ontstonden er tekorten die hij heeft aangevuld; daarmee heeft de man met terugwerkende kracht de bijdragen aangevuld tot € 790,= per maand. Er moet volgens de man dus wel degelijk rekening worden gehouden met de overeengekomen bedragen. De vrouw stelt zich op het standpunt dat rekening moet worden gehouden met een bedrag van € 400,= per maand. De man heeft het overeengekomen bedrag in 2019 naar € 400,= per maand verlaagd en dit is het bedrag dat de man in de peiljaren daadwerkelijk heeft betaald. De rechtbank houdt rekening met een bedrag van € 400,= per maand. Immers, vaststaat dat de man deze bedragen ten tijde van de samenleving van partijen en in het peiljaar 2023 heeft gestort en dat de man eerst in 2024, derhalve na de samenleving van partijen, dit bedrag heeft aangevuld.

Verder is in geschil de zorgkosten waarmee rekening moet worden gehouden. De man heeft opgevoerd een bedrag van € 734,= per maand aan zorgkosten. Hij heeft dit gebaseerd op de behoefte van de kinderen en uitgaande van de omstandigheid dat zij 50% van de tijd bij hem doorbrengen. Hij verwijst naar de stukken. De vrouw stelt zich op het standpunt dat rekening moet worden gehouden met een bedrag van € 500,= per maand. Gezien de behoefte acht zij dit een reële postenkost in het kader van het co-ouderschap. De man betaalt maximaal een bedrag van € 500,= in natura, aldus de vrouw. De rechtbank houdt rekening met een bedrag van € 790,= aan zorgkosten. De zorgkosten bedragen een bepaald percentage van de behoefte van de kinderen. Uit de zijdens de vrouw als productie 5 overgelegde berekening blijkt een behoefte van de kinderen van de man van € 1.820,= per maand in 2017. Geïndexeerd naar 2023 (het peiljaar) is die behoefte € 2.096,= per maand. Uitgaande van een co-ouderschap en een bijbehorend percentage van 35 voor de zorgkorting, bedraagt de zorgkorting, ofwel bedragen de zorgkosten voor de man € 734,= per maand.

Derhalve wordt, gelet op het vorenstaande, rekening gehouden met de bijdragen en zorgkosten als volgt: € 1.000,= + € 800,= + 148,= + 400,= + 734,=, zijnde in totaal € 3.082,= per maand.

Rekening houdend met voornoemde kosten bedraagt het NBGI € 11.109,= per maand. Het aandeel van de vrouw in genoemd NBGI bedraagt de helft, zijnde € 5.554,50 per maand. Omdat het voeren van twee gescheiden huishoudens duurder is dan het leven in gezinsverband, wordt bij dit aandeel een percentage van 20 opgeteld, zodat de rechtbank de huwelijksgerelateerde behoefte van de vrouw berekent op € 6.665,= netto per maand. Rekening houdend met de wettelijke indexeringen bedraagt die behoefte nu in 2026

€ 7.885,= netto per maand.

aanvullende behoefte

Om te bepalen of, en zo ja, in welke mate de vrouw behoefte heeft aan een aanvullende bijdrage van de man, moet op deze huwelijksgerelateerde behoefte in mindering worden gebracht haar eigen netto inkomen. Partijen twisten in dit verband over de verdiencapaciteit van de vrouw. De vrouw stelt zich op het standpunt dat zij op dit moment niet in staat is volledig in haar behoefte te voorzien. Zij werkt parttime, te weten voor 80%, voor [bedrijf] . Er wordt door haar werkgever meer van haar verwacht dan die 32 uur per week nu zij nog werkzaamheden in haar vrije tijd moet doen. De man heeft ook een vrije dag, partijen leefden ook zo tijdens hun huwelijk. Zij heeft om de week de zorg voor haar kinderen. Daarnaast heeft zij de mantelzorg voor haar demente moeder.

Volgens de man kan de vrouw fulltime werken nu zij geen zorg meer heeft voor basisschoolkinderen en van haar kan en mag worden verlangd dat zij zich inspant om meer inkomen te verdienen. Het is juist dat partijen tijdens het huwelijk op deze manier hebben geleefd maar toen waren de kinderen jonger. Partijen zijn nu twee jaar uit elkaar en de vrouw had haar inkomen moeten verhogen. Voorts heeft hij aangevoerd dat de vrouw heeft aangegeven nooit partneralimentatie van hem te zullen vragen; zij zou voor zichzelf zorgen en niet afhankelijk van hem willen zijn. Ook heeft hij aangevoerd dat sprake was van een kortdurend huwelijk (vijf jaar) en dat geen sprake is van het ontstaan van een bestendig uitgavenpatroon dat tekenend is voor de kosten van het levensonderhoud van partijen.

De rechtbank gaat voor wat betreft de vaststelling van het huidige NBI van de vrouw uit van de loonstrook van december 2025 van de vrouw (productie 40 van de vrouw); de vrouw heeft verklaard dat zij in december jl. een loonsverhoging heeft gekregen, hetgeen ook uit die loonstrook blijkt. Dat de vrouw in januari 2026 nog een salarisverhoging zou krijgen, zoals de man stelt, is, in het licht van het onweersproken gebleven verweer van de vrouw dat de CAO waarnaar de man in dit verband verwijst niet op haar van toepassing is, niet gebleken. De man wordt in die stelling dan ook niet gevolgd. Uit voornoemde loonstrook volgt een bruto maandinkomen van € 6.603,78, te vermeerderen met de vakantietoeslag van 8%. Verder staat vast dat de vrouw een dienstenvergoeding ontvangt. De vrouw heeft daaromtrent ter zitting onweersproken het volgende aangegeven. Deze vergoeding is afhankelijk van de hoeveelheid diensten die zij doet. In 2024 was dat nog tweemaal per jaar en in 2025 was dat eenmalig een bedrag van € 1.312,50. Zij wijst op de loonstrook van september 2025. In de toekomst verdwijnt die vergoeding. Zij heeft tijdelijk ingesprongen op bepaalde locaties en gaat meer oorspronkelijk werk doen, hetgeen betekent dat zij minder diensten gaat draaien. De rechtbank gaat, gelet op voorgaande toelichting, in redelijkheid uit van een dienstenvergoeding van € 1.313,= bruto per jaar. Deze vergoeding heeft de vrouw, zoals zij onweersproken heeft gesteld, in 2025 ontvangen en wanneer deze vergoeding in de toekomst zal verdwijnen, is op dit moment onbekend. Verder staat vast dat de vrouw jaarlijks een PRP uitkering ontvangt, zijnde een bonus die afhankelijk is van het resultaat in dat jaar. De vrouw heeft aangegeven dat uitgegaan moet worden van € 3.622,= bruto per jaar, zijnde het gemiddelde over de jaren 2023, 2024 en 2025 omdat de uitkering in 2025 van € 2.160,40 bruto, zoals die blijkt uit de loonstrook van december, tegenvallend was. Nu de man dit niet heeft weersproken, gaat de rechtbank uit van een PRP uitkering van

€ 3.622,= bruto per jaar. Volgens de loonstrook van december 2025 bedraagt de bijtelling auto € 669,= per maand. Voorts volgt uit de loonstrook van december 2025 een pensioenpremie van € 604,= per maand.

In fiscale zin houdt de rechtbank rekening met de van toepassing zijnde heffingskortingen en de verschuldigde inkomstenbelasting. Aan de hand van deze uitgangspunten becijfert de rechtbank het huidige NBI van de vrouw op een bedrag van € 4.907,= per maand.

De behoefte van de vrouw aan een aanvullende bijdrage bedraagt, gelet op haar eigen NBI van € 4.907,= per maand, aldus € 2.978,= netto per maand. Dit komt neer op

€ 5.898,= bruto per maand.

draagkracht man

De financiële draagkracht van de man om een bijdrage ten behoeve van

De vrouw te betalen wordt in 2026 bij een NBI vanaf € 2.200,= per maand vastgesteld aan de hand van de formule 60% x [NBI – (0,3 x NBI + € 1.365,=)]. Voor lagere inkomens dan

€ 2.200,= per maand zijn vaste bedragen per categorie van toepassing.

De man stelt dat voor de berekening van zijn draagkracht ook moet worden uitgegaan van de gemiddelde winst over vijf jaar (2018-2022) zoals die blijkt uit zijn aangiftes inkomstenbelasting en komt dan op een gemiddelde winst uit onderneming van

€ 176.305,40 per jaar zoals in zijn verweerschrift is aangegeven. Bij zijn laatstingediende stukken handhaaft hij dit standpunt waarbij hij wijst op het volgende. Uit zijn aangifte IB 2023 volgt een winst uit onderneming van € 203.381,= en uit zijn aangifte IB 2024 volgt een winst uit onderneming van € 233.744,=. Uit de door hem overgelegde prognose winst- en verliesrekening 2025 volgt een resultaat van € 517.234,63 waarvan hem 40%

(= € 206.893,85) toekomt. Rekening houdend met het verschil tussen de jaarlijkse winstverdeling en de door hem opgegeven winst uit onderneming van € 30.000,= (zijnde de aftrek van de persoonsgebonden aftrekposten) zal de man in zijn aangifte IB naar verwachting € 177.000,= opgeven. Met enkele jaren met een uitzonderlijke hoge winstverdeling en winst uit onderneming maar ook stabilisatie van de praktijk nu er een derde maat is, handhaaft de man zijn standpunt om van genoemde gemiddelde winst uit onderneming van € 176.305,40 per jaar uit te willen gaan.

De vrouw stelt zich op het standpunt dat uitgegaan moet worden van de gemiddelde winst over drie jaren; ter zitting heeft zij aangegeven dat dit de afgelopen jaren 2023, 2024 en 2025 kunnen zijn. Zij gaat daarbij uit van de winstdeling van de maatschap van de man. Zij stelt dat in de voorlopige resultatenrekening over 2025 nog moet worden meegenomen een bedrag van € 22.000,= à € 23.000,= nu in alle jaarrekeningen is te zien dat achteraf nog een bedrag voor vaccinaties wordt uitgekeerd. De winst uit onderneming van de man van

€ 207.000,= moet met dit bedrag worden gecorrigeerd zodat de winst uit onderneming van de man € 216.000,= bedraagt. Verder is de vrouw van mening dat, nu de tarieven in de huisartsenzorg nog altijd niet correct zijn en conform een uitspraak van het College van Beroep voor het bedrijfsleven over 2023, 2024 en 2025 dienen te worden verhoogd, rekening moet worden gehouden met een nabetaling. Uitgaande van een patiëntenaantal van 6.000 zou er in 2025 nog een nabetaling van € 30.000,= moeten komen omdat de tarieven met terugwerkende kracht worden aangepast. Dit zou dan voor de man een hoger resultaat van

€ 12.000,= zijn (40% van 30.000) waardoor de winst uit onderneming van de man uitkomt op € 228.000,=.

Partijen zijn het er over eens dat rekening moet worden gehouden met de onderhoudsbijdragen die de man voldoet ten behoeve van zijn kinderen van € 148,= per maand en ten behoeve van zijn ex-partner van € 1.224,= bruto per maand. Ook hier houdt de rechtbank, onder verwijzing naar r.o. 4.13. rekening met zorgkosten voor de man ter hoogte van € 734,= per maand.

In geschil tussen partijen is de maandelijkse storting door de man op de kindrekening.

De man stelt dat hij maandelijks € 790,= stort. Hij wijst daarbij op de verplichting die is opgenomen in het ouderschapsplan. De vrouw voert verweer. Zij stelt dat rekening moet worden gehouden met een bedrag van € 400,= per maand. De man laat wel zien dat hij na de beschikking in de voorlopige voorzieningenprocedure het bedrag van € 790,= per maand is gaan betalen, maar de vrouw heeft geen inzage in het verloop van de kindrekening. De spaarrekening van de kinderen is toegenomen. Er is dan ook voldoende geld voor de kinderen. Op de kindrekening staat nu teveel geld en mogelijk gaat de man straks zijn ex-partner weer aan de € 400,= per maand houden, aldus de vrouw. De rechtbank houdt rekening met de door de man opgevoerde bijdrage van € 790,= per maand. Tussen partijen is niet in geschil dat de man deze bijdrage thans voldoet en dat hij dat doet op basis van een afspraak met zijn ex-partner; het betreft derhalve een verplichting van de man waarmee bij de bepaling van de draagkracht van de man ten behoeve van partneralimentatie rekening moet worden gehouden. Bovendien geldt dat er voor kinderen mag worden gespaard.

C/02/436955 FA RK 25-3259 (verdeling)

Bij de verdeling van de wettelijke beperkte gemeenschap moet als uitgangspunt worden genomen dat de echtgenoten in gelijke mate delen in de baten van de gemeenschap terwijl ieder de lasten van de gemeenschap voor de helft moet dragen. Voor de omvang en samenstelling van de ontbonden gemeenschap geldt als peildatum 10 december 2024, dat is de datum van indiening van het verzoek tot echtscheiding. Voor de bepaling van de waarde geldt, voor zover partijen niet anders overeenkomen dan wel de eisen van redelijkheid en billijkheid een andere datum met zich meebrengen, de datum van de verdeling.

Door de man en de vrouw zijn de volgende bestanddelen naar voren gebracht:

 [rekeningnummer 1] betaalrekening op naam van partijen;

 [rekeningnummer 2] op naam van vrouw (lopende rekening);

 [rekeningnummer 3] op naam van vrouw (spaarrekening);

 [rekeningnummer 4] op naam van man (lopende rekening);

 [rekeningnummer 5] op naam van man (lopende rekening);

 [rekeningnummer 6] op naam man (spaarrekening)

caravan Knaus 500 UF sport silver selection;

Volvo V90 met [kenteken] ;

inboedel;

de hypotheken met nrs.:

 [nummer 1] ;

 [nummer 2] ;

 [nummer 3] ;

 [nummer 4] ;

 [nummer 5] .

de (te verwachten) vordering op partijen wegens aanslag IB 2021 en 2023;

de (te verwachten) vordering op partijen SPH.

de woning en hypotheken (post a. en f.)

Na verkoop moeten met de verkoopopbrengst de alsdan op de woning rustende hypothecaire geldleningen bij de hypotheekverstrekker worden afgelost. Voor de berekening van de overwaarde van de woning wordt voor wat betreft de hoogte van de hypotheekschulden, zoals door de man is verzocht en nu de vrouw daartegen geen verweer is gevoerd, als onweersproken gebleven uitgegaan van de hypotheekschulden per augustus 2025, zoals die volgen uit het door de man als productie 51 overgelegde hypotheekoverzicht d.d. 20 augustus 2025. De man heeft daartoe gesteld dat hij sindsdien als enige op de hypotheekschulden heeft afgelost, hetgeen door de vrouw niet is weersproken. Hieruit volgt dat van het volgende wordt uitgegaan, (per augustus 2025):

 [nummer 1] met de stand € 65.575,33;

 [nummer 2] met de stand € 170.497,23;

 [nummer 3] met de stand € 26.639,43;

 [nummer 4] met de stand € 172,546,41;

 [nummer 5] met de stand € 335.604,77.

De rechtbank zal, gelet op het vorenstaande, op onderstaande wijze beslissen omtrent de hypotheken. Daarbij wordt overwogen, wellicht ten overvloede, dat het voorgaande betekent dat de vermogensopbouw vanaf augustus 2025 ten gunste van de man dient te komen.

vergoedingsrechten van partijen vanwege het aanwenden van privévermogen ten behoeve van de echtelijke woning

Tussen partijen is niet in geschil dat de man door het aanwenden van privé-vermogen ten behoeve van de aanschaf van de echtelijke woning van partijen een vergoedingsrecht jegens de beperkte gemeenschap van partijen heeft van 10.000/631.700 x de verkoopprijs, alsmede een vergoedingsrecht van 83.700/631.700 x de verkoopprijs. Ook is tussen hen niet in geschil dat de vrouw door het aanwenden van privé-vermogen ten behoeve van de aanschaf van de echtelijke woning van partijen een vergoedingsrecht jegens de beperkte gemeenschap van partijen heeft van 7.000/631.700 x de verkoopprijs.

Voorts zijn partijen het erover eens dat de vrouw wegens het investeren van privé-vermogen in de woning van partijen een vergoedingsrecht jegens de beperkte gemeenschap van partijen heeft van 120.000/583.000 x de verkoopprijs.

De vrouw stelt dat zij nog recht heeft op vergoeding van het door haar geïnvesteerde bedrag van € 21.123,47; primair conform de beleggingsleer te berekenen en subsidiair conform de nominaliteitsleer. Zij stelt daartoe dat dit bedrag, zijnde een restantbedrag van de verkoopopbrengst van haar privé onroerend goed in [plaats] , op de gezamenlijke rekening van partijen is blijven staan en vervolgens is aangewend voor de verbouwing van de woning van partijen. Zij wijst ter onderbouwing van haar stellingen op de door haar overgelegde productie 20, hetgeen volgens haar een uitwerking betreft van de (terug)stortingen en betalingen via de gezamenlijke rekening. De man voert verweer. Hij geeft aan dat niet is te herleiden dat het restantbedrag van € 21.123,47 daadwerkelijk is gebruikt voor de verbouwing van de woning. Het bedrag aan privévermogen van de vrouw is opgemaakt ten behoeve van de gemeenschap, maar dat zou net zo goed aan de kosten van de huishouding of anderszins besteed kunnen zijn. De vrouw heeft geen recht op een vergoeding van dit bedrag volgens de beleggingsleer maar wel conform de nominaliteitsleer.

De rechtbank overweegt als volgt. Met de man is de rechtbank van oordeel dat uit de daartoe door de vrouw overgelegde productie 20 niet valt te herleiden dat het bedrag van € 21.123,47 is geïnvesteerd in de woning van partijen. Nu de vrouw ook op andere wijze niet heeft aangetoond dat dat bedrag is geïnvesteerd in de woning van partijen zal het primaire verzoek van de vrouw worden afgewezen. Het subsidiaire verzoek van de vrouw zal dan worden toegewezen nu de man heeft aangegeven dat de vrouw recht heeft op een vergoeding van dat bedrag volgens de nominaliteitsleer. De vrouw heeft derhalve een vergoedingsrecht jegens de beperkte gemeenschap van partijen van € 21.123,47.

de bankrekeningen (post b.)

De rechtbank overweegt als volgt. In het licht van hetgeen door de vrouw tijdens de zitting onweersproken naar voren is gebracht, is gebleken dat er na september 2023 nog inkomsten van partijen - die gezamenlijk zijn - op de bankrekeningen terecht zijn gekomen. Een verdeling van de saldi van de bankrekeningen dient dan ook nog plaats te vinden. De rechtbank volgt, gelet op het vorenstaande, dan ook - behoudens voor wat betreft de gemeenschappelijke rekening - de vrouw in haar stelling dat de saldi per 31 december 2024 verdeeld dienen te worden; deze peildatum acht de rechtbank ook in overeenstemming met de redelijkheid en billijkheid nu deze is gelegen kort na de datum van ontbinding van de beperkte gemeenschap (zijnde het moment van indiening van het verzoekschrift). Voorts zal de vrouw in haar stelling worden gevolgd dat de saldi per peildatum bij helfte dienen te worden verdeeld nu de man dit verder niet heeft weersproken. Tussen partijen is niet in geschil dat het gaat om de volgende bankrekeningen:

 [rekeningnummer 1] betaalrekening op naam van partijen;

 [rekeningnummer 2] op naam van vrouw (lopende rekening);

 [rekeningnummer 3] op naam van vrouw (spaarrekening);

 [rekeningnummer 4] op naam van man (lopende rekening);

 [rekeningnummer 5] op naam van man (lopende rekening);

 [rekeningnummer 6] op naam man (spaarrekening).

De rechtbank zal de verdeling van de bankrekeningen als volgt gelasten. Aan ieder van partijen worden de saldi van de op zijn of haar naam staande bankrekeningen toegedeeld waarbij zij de saldi per 31 december 2024 bij helfte dienen te verdelen in die zin dat ieder der partijen recht heeft op de helft van het positieve saldo en dat een negatief saldo door partijen bij helfte dient te worden gedragen. Partijen dienen elkaar over en weer inzage te verschaffen in de saldi per 31 december 2024 van genoemde bankrekeningen. Ten aanzien van het saldo van de gemeenschappelijke rekening behoeft de rechtbank geen beslissing meer te nemen nu het saldo, zo is niet in geschil, al tussen partijen is verdeeld.

De rechtbank merkt op dat de rekeningen die op naam van de man of de vrouw staan, op diens naam zullen blijven staan en dat partijen de gemeenschappelijke rekening na verdeling van het saldo kunnen (laten) opheffen.

caravan (post c.)

Partijen zijn het erover eens dat de caravan moet worden verkocht. Partijen zijn het over het volgende eens. De vrouw zal de verkoop van de caravan ter hand nemen. De man zal een tweede sleutelset voor de vrouw laten bijmaken. De man zal foto’s van de caravan aan de vrouw verstrekken. De vrouw zet de caravan te koop voor het bedrag van

€ 24.000,=. Bezichtigingen zullen op de oprit van de (echtelijke) woning plaatsvinden, deze kunnen ook in het weekend plaatsvinden. De vrouw informeert de man wanneer de bezichtigingen zijn gepland. De man haalt bij bezichtigingen de hoes van de caravan af en plaatst deze weer terug. De vrouw komt een vergoedingsrecht toe van 40% van de verkoopopbrengst van de caravan. Na aftrek van voornoemd vergoedingsrecht van de vrouw zal het restant van de verkoopopbrengst tussen partijen bij helfte worden gedeeld.

De rechtbank zal, zoals ter zitting met partijen is besproken, een spoorboekje opnemen.

volvo V90 (post d.)

de inboedel (post e.)

aanslagen IB 2021 en 2023 en vordering SPH (posten g. en h.)

toename ondernemersvermogen (post .i)

De man is huisarts en hij participeert al van vòòr het huwelijk in een maatschap.

De vrouw verzoekt, althans zo begrijpt de rechtbank het verzoek van de vrouw, te bepalen dat zij een vordering op de man heeft ter grootte van de helft van de toename van het ondernemingsvermogen van de man in de maatschap over de huwelijkse periode, zijnde een bedrag van € 70.663,=. Zij stelt daartoe, samengevat en voor zover van belang, het volgende. Nu de man in de huwelijkse periode niet steeds zijn gehele aandeel in het resultaat van de maatschap als inkomen heeft opgenomen maar een deel in de maatschap heeft gelaten, hoort de toename van het ondernemingsvermogen van de man in de maatschap over de huwelijkse periode van partijen tot de gemeenschap en dient deze bij helfte tussen te worden gedeeld. De man had dit resultaat als inkomen kunnen opnemen waardoor het op een bankrekening terecht zou zijn gekomen en door partijen gezamenlijk was uitgegeven of gespaard. Het verschil tussen het ondernemingsvermogen van € 235.880,= op 31 december 2024 en het ondernemingsvermogen begin 2018 van € 94.554,= is gezamenlijk vermogen en dient bij helfte te worden gedeeld.

De man voert verweer strekkende tot afwijzing van dit verzoek. Hij stelt daartoe, samengevat en voor zover van belang, het volgende. Zijn aandeel in de maatschap betreft privé vermogen. Hij heeft voldaan aan artikel 1:95a BW nu het inkomen dat hij heeft gehad van afgerond € 10.000,= bruto per maand, kijkend naar het inkomen dat een huisarts in loondienst met ervaring als de man verdient zoals dat volgt uit de door hem overgelegde productie 63, marktconform is. Aan de gemeenschap is dan ook reeds een redelijke vergoeding ten goede gekomen in de vorm van zijn inkomen zodat er voor een vergoeding van het gestegen ondernemingsvermogen als ware het gemeenschappelijk vermogen geen grondslag bestaat. Nu de vrouw geen concrete omstandigheden heeft gesteld op basis waarvan de redelijke vergoeding moet worden vastgesteld en die eventueel met zich zouden kunnen meebrengen dat de volledige waardestijging ten bate van de gemeenschap komt, heeft zij niet aan haar stelplicht voldaan. Daarbij komt dat de man en zijn maten reserveringen hebben gedaan voor uit te voeren onderhoud de komende jaren aan het pand waarin de praktijk huist en ook voor software en dergelijke. Er moeten reserves zijn om economisch minder goede tijden op te vangen of investeringen in de toekomst te kunnen doen. Daarnaast kan het zo zijn dat zijn aandeel is toegenomen door waardestijging van de voorhuwelijkse onderneming of eigendommen van de onderneming. Hij wijst op jurisprudentie. Indien de rechtbank komt tot een vergoeding van de waardestijging in de onderneming, dan stelt de man dat 31 december 2023 bepalend is omdat partijen in dat jaar feitelijk hun samenwoning beëindigden, zij sindsdien doende zijn geweest om te komen tot verdeling en afwikkeling van de gevolgen van de echtscheiding en partijen toen ook hun financiën van elkaar scheidden.

De rechtbank overweegt als volgt. Tussen partijen staat vast dat het aandeel van de man in de maatschap buiten de beperkte gemeenschap van partijen valt. De rechtbank begrijpt het verzoek van de vrouw als een verzoek om een vergoeding op grond van artikel 1:95a BW. Deze bepaling luidt als volgt:

Lid 1: Indien een onderneming buiten de gemeenschap valt, komt een redelijke vergoeding voor kennis, vaardigheden en arbeid die een echtgenoot voor die onderneming heeft aangewend, ten bate van de gemeenschap voor zover een dergelijke vergoeding niet al op een andere wijze ten bate van beide echtgenoten komt of is gekomen.

Lid 2: Ook indien een onderneming op naam en voor rekening van een personenvennootschap of een rechtspersoon wordt uitgeoefend, de gerechtigheid tot die personenvennootschap of die rechtspersoon buiten de gemeenschap valt en de echtgenoot die daartoe is gerechtigd, in overwegende mate bij machte is te bepalen dat de winsten van die onderneming hem rechtstreeks of middellijk ten goede komen, komt ten bate van de gemeenschap een redelijke vergoeding voor de kennis, vaardigheden en arbeid die een echtgenoot ten behoeve van die onderneming heeft aangewend, voor zover een dergelijke vergoeding niet al op andere wijze ten bate van beide echtgenoten komt of is gekomen.

verrekenvordering

schenkingen

De man stelt dat hij vanwege tijdens het huwelijk van zijn ouders ontvangen schenkingen een vordering op de gemeenschap heeft van € 9.000,=, dan wel een vordering op de vrouw heeft van € 4.500,=. De vrouw is het eens waar de man stelt een vordering van

€ 3.500,= op haar te hebben zijnde de helft van het bedrag van de schenkingen van de ouders van de man, gedaan op 1 juli 2020 en op 29 december 2022. In geschil is dan nog de vordering van de man ten aanzien van de schenking van € 2.000,= gedaan op 9 december 2019. Nu de vrouw omtrent de schenking gedaan op 9 december 2019 heeft gesteld dat deze destijds is aangewend voor de aankoop van een aanhangwagen die nu bij de man blijft en de man dit niet dan wel onvoldoende gemotiveerd heeft weersproken, gaat de rechtbank daarvan uit. De vrouw is dan ook niet gehouden de helft van die schenking aan de man te vergoeden. De rechtbank zal beslissen dat de vrouw een bedrag van € 3.500,= aan de man dient te vergoeden.

aflossingen leningen

Tijdens de zitting is gebleken dat niet in geschil is dat de lening van 27 december 2013 en die van 11 februari 2018 één en dezelfde lening betreft. Voorts is tijdens de zitting gebleken dat tussen partijen niet in geschil is dat voornoemde lening en de lening aangegaan op 20 januari 2018 voor € 50.000,= door de vrouw zijn afgelost uit haar privévermogen, te weten uit de verkoopopbrengst van haar vakantiewoning in [plaats] . In geschil is nog de lening bij de ABN AMRO met [rekeningnummer 7] . Gelet op hetgeen ter zitting hieromtrent naar voren is gekomen, staat tussen partijen vast dat deze lening is afgelost. De vrouw sluit niet uit dat een bedrag van € 10.000,= à € 15.000,= met gemeenschapsgeld is afgelost. De man stelt daaromtrent dat “dat zou kunnen kloppen” maar wil daarvan bewijs zien. Om proceseconomische redenen en nu partijen hebben aangegeven prijs te stellen op een eindbeschikking, stelt de rechtbank de vrouw, gelet op haar aanbod ter zitting daartoe, niet meer in de gelegenheid om ter bewijs van haar stelling bankafschriften bij de bank op te vragen en in het geding te brengen, maar gaat de rechtbank er in redelijkheid van uit dat voornoemde schuld is afgelost met een bedrag van € 12.500,= aan gemeenschapsgeld. Hierbij is meegewogen dat de man zijn verzoek ten aanzien van de leningen pas kort voor de zitting heeft ingediend. De vrouw dient de helft van het bedrag van € 12.500,=, zijnde

€ 6.250,= aan de man te vergoeden, aldus zal worden beslist.

eigenaarslasten

C/02/436955 FA RK 25-3259 (verdeling)

gelast de wijze van verdeling van de bankrekeningen zoals opgesomd onder r.o. 3.46. als volgt:

- deelt aan ieder van partijen toe de saldi van de op zijn of haar naam staande bankrekeningen per 31 december 2024, waarbij partijen de positieve saldi bij helfte dienen te delen en een negatief saldo bij helfte dienen te dragen en bepaalt dat partijen elkaar over en weer inzage dienen te verschaffen in de saldi per 31 december 2024;

Deze beschikking is gegeven door mr. Pulskens, rechter, en, in tegenwoordigheid van mr. Krijger-de Keuning, griffier, in het openbaar uitgesproken op 20 maart 2026.

Mededeling van de griffier:

Indien hoger beroep tegen deze beschikking mogelijk is, kan dat worden ingesteld:

Het hoger beroep moet, door tussenkomst van een advocaat, worden ingediend ter griffie van het

gerechtshof ’s-Hertogenbosch.