Rechtbank Zeeland-West-Brabant 17-04-2026, ECLI:NL:RBZWB:2026:3125

De inspecteur heeft aan belanghebbende voor het jaar 2018 een aanslag in de inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (IB/PVV) opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 27.604.

De inspecteur heeft aan belanghebbende over het jaar 2019 een navorderingsaanslag IB/PVV opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 32.248. Gelijktijdig met de vaststelling van de navorderingsaanslag heeft de inspecteur belanghebbende bij beschikking € 169 belastingrente in rekening gebracht.

De inspecteur heeft aan belanghebbende over het jaar 2020 een navorderingsaanslag IB/PVV opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 33.142.

De inspecteur heeft aan belanghebbende voor het jaar 2021 een aanslag IB/PVV opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 32.248. Gelijktijdig met de vaststelling van de navorderingsaanslag heeft de inspecteur belanghebbende bij beschikking € 169 belastingrente in rekening gebracht.

De inspecteur heeft het bezwaar van belanghebbende ongegrond verklaard.

De rechtbank heeft de beroepen op 12 maart 2026 op zitting behandeld. Hieraan heeft de gemachtigde van belanghebbende deelgenomen. Namens de inspecteur hebben mr. [inspecteur 1] en drs. [inspecteur 2] deelgenomen. Belanghebbende was niet aanwezig.

Belanghebbende kwalificeert als kwalificerende buitenlandse belastingplichtige.

Belanghebbende was in de onderhavige jaren gehuwd. Belanghebbende en zijn echtgenote woonden in de onderhavige jaren niet meer samen. Belanghebbende en zijn echtgenote zijn op 20 november 2013 overeengekomen om uit elkaar te gaan maar niet te scheiden en hebben daartoe een overeenkomst opgesteld. Daarin staat voor zover van belang:

De echtgenote van belanghebbende heeft in de onderhavige jaren geen inkomen uit Nederland genoten en geen aangiften inkomstenbelasting in Nederland ingediend.

Het geschil spitst zich toe op het volgende. De wet inkomstenbelasting kent een beperking van het partnerbegrip in artikel 1.2, vierde lid, van de Wet IB. Niet als partner wordt aangemerkt de persoon die geen inwoner van Nederland is en geen kwalificerend buitenlands belastingplichtige is. ¹ De echtgenote van belanghebbende is geen inwoner van Nederland. De vraag is of zij een kwalificerende buitenlandse belastingplichtige is. Een kwalificerende buitenlandse belastingplichtige is de persoon die als inwoner van een andere lidstaat van de Europese Unie, een andere staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, Zwitserland of de BES eilanden in de belastingheffing van die andere lidstaat of staat of op de BES eilanden wordt betrokken en van wie het inkomen (eventueel tezamen met partner) geheel of nagenoeg geheel in Nederland is onderworpen aan loonbelasting of inkomstenbelasting. Indien de inspecteur daar om verzoekt moet de belastingplichtige een inkomensverklaring van de belastingautoriteit van zijn woonland verstrekken. ²

Belanghebbende heeft laten weten dat geen inkomensverklaring overgelegd kan worden door zijn echtgenote. De echtgenote van belanghebbende heeft geen aangiften gedaan voor de onderhavige jaren en heeft geen inkomsten uit Nederland ontvangen. Naar het oordeel van de rechtbank is de echtgenote van belanghebbende geen kwalificerende buitenlandse belastingplichtige waardoor belanghebbende en zijn echtgenote geen fiscaal partners zijn.

Belanghebbende en zijn echtgenote hebben een overeenkomst gesloten inzake het uit elkaar gaan. Naar het oordeel van de rechtbank blijkt uit de overeenkomst niet dat hiermee een rechtstreeks uit het familierecht voortvloeiende verplichting ontstaat. Er heeft juist geen echtscheiding plaatsgevonden. Daarnaast is het onduidelijk of belanghebbende de gestelde bedragen daadwerkelijk heeft betaald. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de inspecteur daardoor terecht de aftrek onderhoudsverplichtingen geweigerd.

De gemachtigde van belanghebbende heeft ter zitting verzocht om nog een schriftelijke ronde. De rechtbank ziet onvoldoende aanleiding om nog een schriftelijke ronde te houden nu beide partijen voldoende tijd hebben gehad om stukken in te dienen en er geen wezenlijk nieuwe standpunten zijn ingenomen.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft belanghebbende de zorgkosten niet aannemelijk gemaakt. De bonnetjes die door belanghebbende zijn verstrekt zijn voor de rechtbank niet duidelijk. Uit de bonnetjes is niet op te maken waar de kosten op zien en daarnaast is een aantal bonnen niet leesbaar. Belanghebbende heeft geen recht op aftrek voor specifieke zorgkosten.

8. De gemachtigde van belanghebbende heeft ter zitting in algemene zin een beroep gedaan op het Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en Roemenië tot het vermijden van dubbele belasting en het voorkomen van het ontgaan van belasting met betrekking tot belastingen naar het inkomen en naar het vermogen en met name op het non-discriminatie artikel. Deze stelling is niet uitgewerkt door belanghebbende, zoals bijvoorbeeld hoe belanghebbende dan discriminatie ziet en ten opzichte van welke situatie exact. Dat maakt het voor de rechtbank lastig om te beoordelen wat belanghebbende precies voor ogen heeft met deze stelling. De rechtbank ziet geen aanleiding om deze beroepsgrond te laten slagen. Het beroep op het verdrag slaagt daarom niet.

9. De beroepen worden geacht mede betrekking te hebben op de belastingrente. Belanghebbende heeft geen zelfstandige gronden tegen de in rekening gebrachte belastingrente aangevoerd. De rechtbank ziet geen aanleiding af te wijken van de belastingrentebeschikking. Hierbij wijst de rechtbank belanghebbende erop dat het bedrag van de belastingrente het bedrag van de aanslag volgt.