Hoge Raad 17-04-2026, ECLI:NL:HR:2026:664

De man en de vrouw hebben met elkaar een relatie gehad. Zij hebben samen een minderjarige zoon (hierna: de zoon) en een jongmeerderjarige dochter (hiervoor al aangeduid als: de dochter). De man heeft ook twee minderjarige kinderen uit een andere relatie.

De vrouw heeft in dit geding onder meer verzocht een door de man te betalen bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de zoon en de (bij aanvang van de procedure in eerste aanleg nog minderjarige) dochter vast te stellen van € 250,-- per kind per maand. De rechtbank ¹ heeft dat verzoek afgewezen.

Het hof ² heeft de beschikking van de rechtbank ten aanzien van de kinderbijdragen vernietigd. Het heeft bepaald dat de man aan de vrouw ten behoeve van de zoon een bedrag van € 250,-- aan kinderalimentatie moet voldoen, en aan de (inmiddels meerderjarige) dochter een bedrag van € 105,-- per maand als bijdrage in de kosten van haar levensonderhoud en studie. Het hof heeft onder meer het volgende overwogen:

De draagkracht van de man bedraagt, zoals hiervoor berekend, € 655,- per maand. Nu geen gegevens zijn overgelegd met betrekking tot de twee jongste kinderen van de man en zijn nieuwe partner, zal het hof deze bij de draagkrachtvergelijking buiten beschouwing laten. De draagkracht van de vrouw bedraagt € 769,- per maand, wat maakt dat partijen gezamenlijk een draagkracht hebben van [€ 665,- + € 769,- =] € 1.434,- per maand. Deze draagkracht is voldoende om in de totale behoefte van [€ 691,- + € 226,- =] € 917,- te voorzien.

Het hof zal de draagkracht van de man naar rato van de behoefte over [de zoon] en [de dochter] verdelen. De behoefte van [de zoon] bedraagt € 691,-. Dit betekent dat van de draagkracht van de man een bedrag van [€ 665,- / € 1.434,- x € 691,- =] € 320,- beschikbaar is voor [de zoon]. De behoefte van [de dochter] bedraagt € 226,-, zodat [€ 665,- / € 1.434,- x € 226,- =] € 105,- beschikbaar is voor [de dochter].

Gelet op het voorgaande is het hof van oordeel dat de draagkracht van de man toereikend genoeg is om de door de vrouw verzochte kinderalimentatie van € 250,- ten behoeve van [de zoon] te voldoen. Ook de bijdrage van € 105,- in de kosten van levensonderhoud en studie van [de dochter] kan de man, gelet op zijn draagkracht, voldoen. (…)”

Onderdeel 1 van het middel richt zich tegen het oordeel van het hof (in rov. 5.16-5.18) dat het de kinderen van de man uit zijn andere relatie buiten beschouwing laat bij de vaststelling van de bijdragen voor de zoon en de dochter. Het voert onder meer aan dat het hof heeft miskend dat wanneer iemand onderhoudsverplichtingen heeft jegens kinderen uit verschillende relaties, het voor onderhoud beschikbare bedrag in beginsel gelijkelijk tussen de kinderen moet worden verdeeld, en dat de overweging van het hof dat geen gegevens zijn overgelegd met betrekking tot de twee jongste kinderen van de man en zijn nieuwe partner, zonder nadere motivering de ongelijke verdeling niet kan dragen. Volgens het onderdeel heeft de man wél gegevens overgelegd met betrekking tot de kinderen uit zijn andere relatie.

Het hof heeft bij de berekening van de onderhoudsverplichting voor de zoon en de dochter de onderhoudsverplichting van de man jegens de kinderen uit de andere relatie buiten beschouwing gelaten op de grond dat de man geen gegevens heeft overgelegd met betrekking tot die kinderen en zijn nieuwe partner. Uit de overwegingen van het hof blijkt niet waarom het de behoefte van de kinderen uit de andere relatie en de draagkracht van de nieuwe partner niet, aan de hand van de wel beschikbare gegevens (zie de conclusie van de Advocaat-Generaal onder 3.17-3.19), heeft geschat, en daaruit blijkt evenmin van bijzondere omstandigheden die een ongelijke verdeling rechtvaardigen. Daarmee heeft het hof de hiervoor in 3.2 weergegeven regels miskend. De hiervoor in 3.1 genoemde klachten slagen dus.

De overige klachten van onderdeel 1 kunnen onbehandeld blijven.

De klachten van onderdeel 2 kunnen niet tot cassatie leiden. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie art. 81 lid 1 RO) .