Rechtbank Amsterdam 24-03-2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:3241

De vrouw stelt primair dat sprake is van een nietig huwelijk. De vrouw stelt dat sprake is geweest van een van de wilsgebreken, te weten dwang, bedrog, misbruik van omstandigheden of dwaling, zodat dat op grond van artikel 1:69 jo 1:71 BW sprake is van een nietig huwelijk. De rechtbank begrijpt dat volgens de vrouw sprake is van dwang, dan wel misbruik van omstandigheden, omdat de vrouw kwetsbaar was op het moment dat de man haar ten huwelijk vroeg. Zij werd door de man geïsoleerd van een steunnetwerk en zij was naast emotioneel ook financieel afhankelijk gemaakt van de man. Ook begrijpt de rechtbank dat volgens de vrouw sprake was van bedrog en heeft de vrouw tijdens de mondelinge behandeling toegelicht dat sprake is geweest van dwaling, omdat de vrouw niet had begrepen dat de man geen traditioneel huwelijk wilde en het huwelijk wilde verzwijgen. Volgens de vrouw is het huwelijk tussen partijen nooit gebaseerd op juridische gelijkwaardigheid, wederzijdse verbintenis of gedeelde verantwoordelijkheid. De man heeft het huwelijk niet willen registreren, hij heeft de kinderen niet erkend en verwachtte van de vrouw alsnog zorgverlening, loyaliteit en beschikbaarheid. Volgens de vrouw zal een nietigverklaring van het huwelijk de geleefde realiteit weerspiegelen.

De man voert aan dat uit hetgeen de vrouw stelt niet is af te leiden hoe de man de vrouw zou hebben gedwongen, dan wel welk bedrog of dwaling heeft plaatsgevonden.

Blijkens de Basisregistratie Personen (BRP) heeft de vrouw de Nederlandse en de Canadese nationaliteit en heeft de man de Britse nationaliteit en is de gewone verblijfplaats van de vrouw sedert ten minste zes maanden onmiddellijk voorafgaand aan het verzoek in Nederland. De Nederlandse rechter komt derhalve rechtsmacht toe om te oordelen over het verzoek tot nietig verklaren van het huwelijk.

De rechtbank zal ambtshalve moeten beoordelen of het huwelijk van partijen kan worden erkend in Nederland. Bij die beoordeling komt dan gelijk ook al de beoordeling aan de orde of en zo ja op welke gronden het huwelijk van partijen nietig dient te worden verklaard. Die beoordeling dient plaats te vinden naar het recht van [plaats 1] , omdat het huwelijk in [plaats 1] (VS) tot stand is gekomen.

Op grond van artikel 10:31 lid 1 jo lid 4 BW geldt dat een huwelijk wordt vermoed rechtsgeldig te zijn, indien een huwelijksverklaring is afgegeven door een bevoegde autoriteit. Partijen hebben de huwelijksakte overgelegd, zodat het huwelijk in beginsel rechtsgeldig is. Vervolgens is niet gebleken dat het huwelijk van erkenning dient te worden onthouden omdat erkenning op grond van artikel 10:32 BW kennelijk onverenigbaar zou zijn met de openbare orde.

De rechtbank is daarom van oordeel dat het eerste huwelijk van partijen kan worden erkend tenzij (alsnog) geconcludeerd moet worden dat het een nietig huwelijk is op grond van het recht van [plaats 1] .

Artikel 2 § 7 (Voidable marriages) van de Consolidated Laws of [plaats 1] , luidt:

De rechtbank stelt vast dat op grond van het recht van [plaats 1] geen nietigheid van het huwelijk kan volgen op grond van wilsgebreken die onder het Nederlandse recht als dwaling of misbruik van omstandigheden worden gekwalificeerd. Dit betekent dat de rechtbank verder voorbij zal gaan aan wat de vrouw ter onderbouwing van die wilsgebreken heeft gesteld.

De rechtbank stelt, gelet op het voorgaande, vast dat het eerste huwelijk van partijen, gesloten op 1 september 2011 te [plaats 1] (VS) rechtsgeldig tot stand is gekomen. De rechtbank zal daarom het verzoek van de vrouw om het eerste huwelijk van partijen, dat op 1 september 2011 in [plaats 1] (VS) is gesloten, nietig te verklaren, afwijzen.

Nu vastgesteld is dat het huwelijk in Nederland kan worden erkend, komt de rechtbank toe aan het subsidiaire verzoek van de vrouw en het verzoek van de man om de echtscheiding van het eerste huwelijk uit te spreken.

Blijkens de Basisregistratie Personen (BRP) heeft de vrouw de Nederlandse en de Canadese nationaliteit en heeft de man de Britse nationaliteit en is de gewone verblijfplaats van de vrouw sedert ten minste zes maanden onmiddellijk voorafgaand aan het verzoek in Nederland. De Nederlandse rechter komt derhalve rechtsmacht toe om te oordelen over het verzoek tot echtscheiding.

Op grond van artikel 815, lid 1 jo lid 2 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) dient een (inleidend) verzoekschrift tot echtscheiding een de namen en de woon- of verblijfplaats van ieder van de minderjarige kinderen van partijen te bevatten en dient het verzoekschrift ook een ouderschapsplan te bevatten ten aanzien van de minderjarige kinderen van partijen over wie zij al dan niet gezamenlijk het gezag uitoefenen.

De rechtbank stelt vast dat de vrouw en haar raadsvrouw hebben nagelaten de kinderen van partijen in het verzoekschrift te vermelden en de geboorteaktes van de kinderen te overleggen. De rechtbank heeft ambtshalve vastgesteld dat er tijdens het huwelijk kinderen zijn geboren die nu nog minderjarig zijn. De rechtbank acht dit verzuim bijzonder kwalijk omdat elke partij, mede gelet op de bescherming van de belangen en rechten van minderjarigen, geacht wordt de rechtbank conform de waarheid te informeren. Ook nadat de rechtbank de vrouw heeft verzocht het verzoekschrift met gebruikelijke voor kinderen geldende verzoek en geboorteakten aan te vullen, heeft de vrouw dit nagelaten. De rechtbank zou daarom op grond van artikel 815 lid 1 sub c jo lid 5 sub c van het wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (verder: Rv) de vrouw niet-ontvankelijk kunnen verklaren in haar verzoek tot echtscheiding, maar de rechtbank zal dit in ieders belang, ook die van de minderjarigen, niet doen.

Daarbij komt nog dat de partijen geen ouderschapsplan hebben ingediend, terwijl uit artikel 815 lid 2 Rv volgt dat indiening van een dergelijk plan wel verplicht is. Van indiening van een dergelijk plan mag alleen worden afgezien als, zo volgt uit het zesde lid van voornoemd artikel, er redenen zijn om aan te nemen dat het ouderschapsplan redelijkerwijs niet kan worden overgelegd. Uit de toelichtingen van partijen volgt dat zij niet in staat zijn om in onderling overleg tot afspraken te komen; de meningsverschillen tussen partijen zijn dermate groot dat duidelijk is dat zij daar niet in onderling overleg uit zullen komen. In het licht van het zesde lid van voornoemd artikel hebben partijen voldoende gemotiveerd dat het voor hen op dit moment redelijkerwijs niet mogelijk is een door beide partijen akkoord bevonden ouderschapsplan over te leggen. Dus zal de rechtbank de partijen, mede in het belang van de minderjarigen, ontvangen in hun verzoeken tot echtscheiding.

De rechtbank zal krachtens artikel 10:56, eerste lid, BW Nederlands recht toepassen op het verzoek tot echtscheiding.

Het verzoek tot echtscheiding ten aanzien van het eerste huwelijk van partijen zal, als op de wet gegrond, worden toegewezen.

Nu duidelijk is dat het eerste huwelijk rechtsgeldig is, dient daaraan de erkenning op grond van artikel 10:31 onder a BW te worden onthouden. De rechtbank komt daarom niet toe aan beoordeling van het verzoek van de vrouw tot nietigverklaring, zodat haar verzoeken worden afgewezen.

De vrouw heeft verzocht voor recht te verklaren dat enkel zij belast is met het ouderlijk gezag, dan wel te bepalen dat het gezag over de minderjarigen na echtscheiding alleen aan haar toekomt. De man verzoekt voor recht te verklaren dat sprake is van gezamenlijk gezag en hiervan een aantekening in het gezagsregister te gelasten.

Nu de gewone verblijfplaats van de minderjarigen in Nederland is, is de Nederlandse rechter bevoegd om naar het recht van Nederland te beslissen op het verzoek tot voorziening in het gezag over de minderjarigen.

De rechtbank overweegt dat het huwelijk van partijen niet eerder is geregistreerd in Nederland en de man de kinderen ook niet heeft erkend. Daarom is de man niet als juridisch vader geregistreerd. De rechtbank zal eerst moeten beoordelen of de man juridisch vader is van de kinderen en vervolgens of sprake is van gezamenlijk gezag.

De vrouw stelt dat de man geen juridisch vader is, omdat het huwelijk van partijen niet is geregistreerd en de man de kinderen ook niet heeft erkend. De man stelt dat hij wel juridisch vader is en verwijst naar hetgeen in artikel 1:199 BW is bepaald.

De rechtbank overweegt dat tussen partijen niet in geschil is dat de vader de biologische vader van de kinderen is. Nu hiervoor vastgesteld is dat er sprake is van een op 1 september 2011 aangegaan rechtsgeldig huwelijk dat dient te worden erkend in Nederland volgt uit artikel 1:199 sub a BW dat de man ook juridisch vader van de minderjarige kinderen is. Immers, daarin wordt bepaald dat de man die op het tijdstip van de geboorte van het kind met de vrouw uit wie het kind is geboren, is gehuwd, vader van een kind is.

Vervolgens bepaalt artikel 1:251 BW dat de ouders gedurende het huwelijk het gezamenlijk het gezag uitoefenen (lid 1) en dat de ouders na ontbinding van het huwelijk het gezamenlijk gezag samen blijven uitoefenen (lid 2).

De rechtbank stelt, gelet op het voorgaande, vast dat de man en de vrouw gezamenlijk belast zijn met het ouderlijk gezag over de kinderen.

De rechtbank gaat daarmee voorbij aan hetgeen de bijzondere curator naar voren heeft gebracht. De bijzondere curator stelt dat het niet in het belang van de kinderen is gebleken dat de man als juridisch vader moet worden aangemerkt en dat ouders gezamenlijk gezag uitoefenen, gelet op de door de bijzondere curator aangevoerde feiten en omstandigheden. De rechtbank is van oordeel dat het juridisch vaderschap en het ouderlijk gezag uit de wet voortvloeien, zodat de rechtbank hier niet van kan afwijken. Voor zover de vrouw dit verzoekt is dit verzoek niet op de wet gegrond.

De rechtbank zal het verzoek van de man om voor recht te verklaren dat sprake is van gezamenlijk gezag, toewijzen. Ook het verzoek om hiervan aantekening te maken in het gezagsregister zal worden toegewezen.

De rechtbank zal vervolgens het subsidiaire verzoek van de vrouw om haar te belasten met het eenhoofdig gezag aanhouden. Tijdens de mondelinge behandeling is besproken dat het raadsrapport als beschreven in 2.5 en 2.6 nog niet is afgerond. De rechtbank zal het advies van de Raad voor de Kinderbescherming ten aanzien van het ouderlijk gezag afwachten alvorens een beslissing kan worden genomen.

De rechtbank zal, zoals tijdens de mondelinge behandeling besproken, het verzoek ten aanzien van de zorg-/omgangsregeling en de informatieregeling aanhouden in afwachting van het rapport van de Raad.

De rechtbank zal ook het verzoek ten aanzien van de proceskosten aanhouden.

De vrouw heeft haar verzoeken ten aanzien van de kinderalimentatie en de partneralimentatie tijdens de mondelinge behandeling ingetrokken. Dit betekent dat de rechtbank geen beslissing meer hoeft te nemen over de alimentatie.

Nu in het kader van de bodemprocedure een beslissing zal worden genomen op alle verzoeken, zal de rechtbank de verzoeken zoals gedaan door partijen in de voorlopige voorzieningen procedure bij gebrek aan belang afwijzen.