Rechtbank Limburg 09-04-2026, ECLI:NL:RBLIM:2026:3387

De kantonrechter heeft kennisgenomen van het verzoek (met bijlagen), ontvangen op 30 maart 2026.

De kantonrechter heeft op grond van de ontvangen informatie afgezien van een mondelinge behandeling.

Verzoeker vraagt om toekenning van één extra uur vast te stellen voor de aangifte “werkelijk rendement 2021”.

De kantonrechter zal, gelet op de ontvangen informatie, het verzoek toewijzen omdat sprake is van uitzonderlijke omstandigheden als bedoeld in artikel 3 lid 6 van de Regeling beloning curatoren, bewindvoerders en mentoren (hierna: de Regeling). De kantonrechter neemt deze beslissing zonder eerst rechthebbende te betrekken als belanghebbende. Dit in afwijking van de ‘uitlating in behandeling nemen prejudiciële vragen’ van de Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden van 13 maart 2026 in de zaak 26/00083 [naam] (hierna: de Uitlating). ¹

Hierin staat dat een rechthebbende een belanghebbende is in de zin van art. 798 lid 1 Rv als een bewindvoerder verzoekt om een aanvullende beloning, omdat een rechthebbende de aanvullende beloning zal moeten betalen en dus rechtstreeks in zijn rechten en verplichtingen wordt geraakt. Er wordt een parallel getrokken tussen machtigingsverzoeken om te beschikken over een onder bewind staand goed (bijvoorbeeld de verkoop van een woning) en een verzoek tot toekenning van een aanvullende beloning. De kantonrechter is vooralsnog – nu de Hoge Raad zich nog niet heeft uitgesproken – van oordeel dat de uitkomst voor beide niet hetzelfde hoeft te zijn, ook al treffen beide procedures betrokkene in de beurs.

Op grond van artikel 1:441 lid 2 van het Burgerlijk Wetboek (BW) hoeft een machtiging als hiervoor bedoeld alleen te worden gevraagd als betrokkene weigerachtig of niet in staat is. Kortom: als uitgangspunt heeft een betrokkene inspraak. Het is dan ook logisch dat betrokkene wordt aangemerkt als belanghebbende als een machtigingsverzoek wordt voorgelegd aan de kantonrechter.

In de betreffende Regeling (de Regeling beloning curatoren, bewindvoerders en mentoren (hierna: de Regeling)), is ook geen rol voor rechthebbende weggelegd; noch in de Regeling zelf, noch in de Nota van Toelichting hierbij. De Regeling laat de kantonrechter, conform de hiervoor geciteerde passage uit de Memorie van Toelichting, in beginsel geen vrijheid om anders te beslissen dan vastgelegd door de wetgever. Dit betekent dat de jaarbeloning voor een bewindvoerder in een standaardbewind op dit moment € 1.630,- per jaar bedraagt en voor een bewind met problematische schulden € 2.107,-. Soms wordt de lage jaarbeloning toegekend, maar blijkt later toch van problematische schulden. Dan verzoekt de bewindvoerder om de hoge jaarbeloning. Hoewel het de rechthebbende is die deze hogere beloning moet betalen, heeft het geen enkel nut om rechthebbende erbij te betrekken, want het recht op deze hogere beloning bestaat. Punt. Uit.

Het enige waar de kantonrechter vrijheid heeft is als sprake is van uitzonderlijke omstandigheden. In dat geval kan de kantonrechter de beloning op andere wijze vaststellen. Echter is hiervan nauwelijks sprake, aangezien de wetgever in de Nota van Toelichting heeft overwogen: ‘De jaarbeloning geldt als gemiddelde. Het ene mentorschap of bewind zal meer tijd vergen dan het andere. Het zal ook voorkomen dat gedurende een aantal jaren veel uren aan een betrokkene worden besteed en de volgende jaren minder dan het gemiddelde aantal uren waarop de forfaitaire jaarbeloning is gebaseerd. Het voordeel van het hanteren van een forfaitaire beloning is dat de administratieve afhandeling relatief eenvoudig is. Daarmee wordt beoogd de regeldruk voor de vertegenwoordigers en de rechterlijke macht te verminderen. (…) Met deze regeling wordt beoogd het overgrote deel van de gevallen van curatele, bewind en mentorschap te bestrijken. Niet uit te sluiten is echter dat zich uitzonderlijke omstandigheden voordoen, waarop deze regeling niet onverkort kan worden toegepast. De kantonrechter wordt daarom de ruimte gelaten om vanwege uitzonderlijke omstandigheden in het specifieke geval de beloning van de vertegenwoordiger op andere wijze vast te stellen. (...) Naar aanleiding van reacties op de conceptregeling is de formulering gewijzigd van ‘bijzondere omstandigheden’ in ‘uitzonderlijke omstandigheden’, om te benadrukken dat niet te snel mag worden aangenomen dat van de regeling kan worden afgeweken. Indien zich uitzonderlijke omstandigheden voordoen, kan de kantonrechter door deze ingebouwde ‘noodklep’ bijvoorbeeld een hogere beloning toekennen dan door deze regeling wordt voorgeschreven.’

De wetgever heeft een zo strenge Regeling vastgesteld (zoals al uit vorige alinea blijkt) om de administratieve afhandeling relatief eenvoudig te maken en op die manier de regeldruk voor de vertegenwoordigers en de rechterlijke macht te verminderen.

Zou worden aangenomen dat rechthebbenden als belanghebbenden moeten worden aangemerkt, dan is allerminst sprake van een relatief eenvoudige administratieve afhandeling en de regeldruk zou immens zijn. Want als iemand belanghebbende is, komt daar een arsenaal aan rechten bij.

En het is niet iets dat ‘met enige regelmaat’ voorkomt, zoals de AG overwoog in r.o. 2.30 en 2.31 van voornoemde Uitlating (zie hiervoor onder 2.2.), maar om een karrevracht aan verzoeken. De cijfers die in de beschikking staan waarover de Uitlating gaat ³ vertegenwoordigen slechts het topje van de ijsberg (te weten het aantal verzoeken dat is binnengekomen in een periode van slechts drie maanden en dan alleen met betrekking tot één van de drie grondslagen genoemd in één lid van één artikel, te weten artikel 3 lid 5 onder b van de Regeling.)

Dit alles vormt de reden waarom deze kantonrechter rechthebbende niet heeft aangemerkt als belanghebbende en direct een beslissing neemt.