Rechtbank Zeeland-West-Brabant 25-02-2026, ECLI:NL:RBZWB:2026:2557

Vanwege de huwelijksplaats en de nationaliteit van de vrouw heeft de zaak internationaal privaatrechtelijke aspecten. De rechtbank heeft deze aspecten ambtshalve beoordeeld. Zij is van oordeel dat haar rechtsmacht toekomt en dat zij naar Nederlands recht moet beslissen op de verzoeken.

De rechtbank wijst het verzoek als onweersproken en op de wet gegrond toe.

De vrouw verzoekt vaststelling van een door de man te betalen bijdrage in haar levensonderhoud van € 1.250,= per maand. Vanwege het huwelijk van partijen is er een onderhoudsverplichting ontstaan. Op dit moment zijn partijen nog getrouwd en is de man gehouden om op grond van de wet haar het nodige te verschaffen. Zij heeft ook behoefte aan een bijdrage en de man heeft de financiële middelen om een bijdrage aan haar te voldoen.

De man voert gemotiveerd verweer. Primair stelt hij dat er geen rechtsgeldige titel is voor alimentatie nu tussen partijen geen duurzame lotsverbondenheid is ontstaan, omdat de samenwoning van hen van zeer korte duur is geweest. Partijen hebben welgeteld vijf weken samengewoond. Subsidiair stelt de man zich op het standpunt dat er geen sprake is van een (huwelijksgerelateerde) behoefte aan de zijde van de vrouw en dat het hem aan draagkracht ontbreekt.

Bij het bepalen van de behoefte aan partneralimentatie en de financiële draagkracht om die te voldoen, hanteert de rechtbank de uitgangspunten, zoals deze zijn opgenomen in de aanbevelingen van de Expertgroep Alimentatie.

Bij de berekening van de partneralimentatie moet eerst worden vastgesteld welk bedrag de vrouw maandelijks nodig heeft om haar kosten van te kunnen betalen, de zogenoemde ‘huwelijksgerelateerde behoefte’. Voor de vaststelling van die huwelijksgerelateerde behoefte is een vuistregel ontwikkeld, de hofnorm. De hofnorm gaat ervan uit dat ieder van partijen 60% van het voormalig netto besteedbaar gezinsinkomen nodig heeft om na het uiteengaan van te leven, omdat partijen hun kosten niet meer met elkaar kunnen delen.

De vrouw stelt dat zij behoefte heeft aan een onderhoudsbijdrage en heeft haar huwelijksgerelateerde behoefte aan de hand van de hofnorm becijferd op een bedrag van
€ 6.815,= per maand. Zij is aan haar zijde uitgegaan van een bruto WIA-uitkering van afgerond € 2.098,= bruto per maand, te vermeerderen met vakantietoeslag. Aan de zijde van de man is zij uitgegaan van een geschat inkomen van € 85.000,= bruto per jaar aan dga-salaris, te vermeerderen met vakantietoeslag, en een dividenduitkering van € 15.000,= per jaar.

De man stelt zich op het standpunt dat van een huwelijksgerelateerde behoefte geen sprake is. Partijen hebben feitelijk slechts vijf weken met elkaar samengewoond, waarna de vrouw de woning heeft verlaten. De vrouw heeft niet aannemelijk gemaakt dat haar huidige financiële behoefte het gevolg is van een nieuw gezamenlijk bestedingspatroon tijdens het huwelijk of van keuzes die binnen het huwelijk zijn gemaakt, dan wel van een verlies aan verdiencapaciteit dat door het huwelijk is ontstaan.

De rechtbank overweegt als volgt. Een onderhoudsverplichting heeft als doel om de onderhoudsgerechtigde zoveel mogelijk in staat te stellen om in overeenstemming met de welstand tijdens het huwelijk te leven. De behoefte van de vrouw moet worden gerelateerd aan de periode dat partijen gedurende het huwelijk samenleefden. Onbetwist is gesteld dat de samenleving van partijen amper vijf weken heeft geduurd totdat de vrouw de woning heeft verlaten. Het is niet gebleken dat in deze periode de welstand van de vrouw is verhoogd of dat haar uitgavenpatroon structureel is gewijzigd. Het inkomen van de vrouw voorafgaand aan het huwelijk bestond uit een WIA-uitkering. Deze uitkering ontvangt zij nog steeds, zij het dat de hoogte hiervan inmiddels is verlaagd. Deze verlaging houdt geen verband met het huwelijk of de samenwoning van partijen, maar hangt samen met de inmiddels vastgestelde mate van arbeidsongeschiktheid van de vrouw en met wat zij volgens de uitkeringsinstantie zelf zou kunnen verdienen.
Gelet op het bovenstaande kan naar het oordeel van de rechtbank niet worden aangenomen dat in de zeer korte periode van vijf weken van samenleving tijdens het huwelijk de behoefte van de vrouw als gevolg van de - in duur beperkte - samenleving hoger is geworden dan haar inkomen uit hoofde van een WIA-uitkering dat zij voorafgaand aan het huwelijk ontving en nu nog steeds ontvangt. Dit leidt tot de conclusie dat de vrouw met haar huidige inkomen, en betaald werk waar zij naar solliciteert, volledig in haar behoefte kan voorzien en dat zij geen huwelijksgerelateerde behoefte heeft die dit inkomen overstijgt. Het verzoek van de vrouw tot vaststelling van een bijdrage in haar levensonderhoud wijst de rechtbank af.

bepaalt dat de man bij uitsluiting gerechtigd is tot het gebruik van de echtelijke woning, daarbij inbegrepen de inboedelgoederen, gelegen aan [adres] in [woonplaats] , en beveelt de vrouw die woning te verlaten en deze verder niet te betreden;

wijst het verzoek van de vrouw tot vaststelling van partneralimentatie af.