Rechtbank Amsterdam 16-03-2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:2971

De rechtbank heeft nadien kennisgenomen van de navolgende stukken, te weten:

- verzoek om uitstel van de Raad, ingekomen 25 juni 2025;

- het raadsrapport van 2 december 2025, ingekomen 3 december 2025;

- de akte van de zijde van de moeder met producties 29 en 30, ingekomen 27 januari 2026.

Van de zijde van de moeder zijn pleitaantekeningen overgelegd en voorgedragen.

De inleidende verzoeken van partijen luiden als volgt:

In de procedure tot het treffen van provisionele voorzieningen

In de bodemprocedure

De moeder verzoekt de rechtbank:

Het algemene uitgangspunt van de Raad is, dat voor een gezonde ontwikkeling van kinderen het van belang is dat zij na een (echt)scheiding van ouders een betekenisvolle relatie kunnen onderhouden met beide ouders, tenzij er zwaarwegende omstandigheden zijn waaruit blijkt dat dit niet in het belang van een kind is (bijv. veiligheid van een kind). In dit onderzoek zijn geen ontwikkelingsbedreigingen bij [minderjarige] vastgesteld; wél is er een reëel risico op emotionele belasting door de aanhoudende spanningen tussen de ouders. Aanwijzingen voor onveiligheid komen in hoofdzaak voort uit de door de moeder beschreven en deels gedocumenteerde incidenten en uit de huidige conflictcontext. Vader erkent enkele incidenten en spreekt van spijt; hij betwist een structureel patroon.

De zorg die de moeder aangeeft dat zij vreest dat de vader (nog) kampt met emotieregulatie problematiek, waarvoor zij [minderjarige] niet kan beschermen, is in onderhavig onderzoek niet bevestigd, hetgeen het voor de Raad lastig maakt deze zorg op zichzelf als aanwijsbare belemmering aan te merken. De Raad begrijpt dat de trigger voor deze problematiek (spanningen tussen de ouders) nog wel aanwezig is en dat daarmee haar zorg wel begrijpelijk is.

De Raad stelt de volgende regeling voor:

In de oneven weken:

Maandag brengt de moeder [minderjarige] naar de opvang en haalt de vader [minderjarige] op (één nacht bij vader);

Dinsdag ochtend brengt de vader [minderjarige] naar de opvang en haalt de moeder [minderjarige] op;

Woensdag is [minderjarige] bij de moeder (twee nachten moeder);

Donderdag brengt de moeder [minderjarige] naar de opvang en haalt [minderjarige] de vader op;

Vrijdag is [minderjarige] bij de vader;

Zaterdag is [minderjarige] bij de vader;

Zondag is [minderjarige] bij de vader (vier nachten vader).

In de even weken:

Maandag brengt de vader [minderjarige] naar de opvang en haalt de moeder [minderjarige] op;

Dinsdag brengt de moeder [minderjarige] en haalt de moeder haar op;

Woensdag is [minderjarige] bij de moeder (3 nachten);

Donderdag brengt de moeder [minderjarige] naar de opvang en haalt de vader [minderjarige] op (één nacht bij de vader);

Vrijdag is [minderjarige] bij de vader en haalt de moeder [minderjarige] bij de vader op.

Zaterdag bij de moeder

Zondag bij de moeder (3 nachten moeder)

Dit houdt concreet in dat [minderjarige] in de ene week vijf nachten bij de vader verblijft en in de andere week één nacht. Over de tijdspanne van twee weken is de verdeling derhalve dat [minderjarige] zes nachten bij haar vader en acht nachten bij haar moeder verblijft. [minderjarige] is op de vrije dag van de moeder (woensdag) en de vrije dag van de vader (vrijdag) bij de betreffende ouder.

De vader stemt in met de voorgestelde regeling en heeft geen behoefte aan een opbouw. De Raad ziet echter– gelet op de zorgen die de moeder aangeeft en het belang dat het kind heeft bij een emotioneel beschikbare ouder – aanleiding om een geleidelijke opbouwperiode van drie maanden in de omgang aan te brengen.

De moeder heeft, kort samengevat, gesteld dat de Raad zich er geen rekenschap van heeft gegeven dat er tussen partijen een relatie bestond waarin de moeder slachtoffer was van intieme terreur, zij daar nog steeds de gevolgen van ondervindt en dat [minderjarige] blootgesteld wordt aan de risico’s die hierbij komen kijken. De moeder kan zich absoluut niet vinden in de door de Raad voorgestelde zorgregeling. Deze wordt veel te aanzienlijk uitgebreid, bevat vele wisselingen en legt de last vooral bij de moeder neer, zeker waar dit het halen en brengen betreft. De incidenten die plaats hebben gevonden zijn niet van geringe aard, maar wijzen op een patroon van agressie, manipulatie en controle. De problematiek bij de vader hangt niet alleen samen met het uiteengaan van partijen en bestond ook in de jaren voor de geboorte van [minderjarige] .

De moeder is gediagnosticeerd met PTSS. Binnen twee weken zal de moeder starten met haar behandelingstraject bij een GZ-psycholoog en parallel daaraan zal een EMDR-traject lopen. Hoewel de moeder van het allerergste hersteld is, zit ze nog altijd in de overlevingsstand. Het advies voor een bijna 50/50-verdeling geeft de moeder een gevoel van machteloosheid. Ze had gedacht dat haar dochter beschermd zou worden. De door de Raad gehanteerde methodiek is waardevol voor acute veiligheidsinschattingen, maar is niet goed toegerust om manipulatie, intimidatie, bedreiging, psychisch geweld en het doelgericht verhullen van gedrag te herkennen. Daarom moet de indruk die tijdens de kortdurende observaties is ontstaan niet worden gezien als bewijs van herstel of afwezigheid van de risico’s die [minderjarige] loopt. De vader is zeer goed in staat om in aanwezigheid van anderen een positief beeld te schetsen. Waar het om gaat is wat achter de voordeur gebeurt. De moeder zegt de ernst van de situatie beter in te zien dan vorig jaar, dat maakt haar ook zo machteloos. Na contact van [minderjarige] met de vader merkt de moeder dat [minderjarige] apathisch is en zich de eerste 24 uur aan haar vastklampt en dat ze veel minder ondernemend is dan normaal. De communicatie en de dynamiek tussen de vader en de moeder voelt voor de moeder nog altijd als een mijnenveld en ervaart zij op dit moment nog steeds als onveilig. De moeder noemt twee voorbeelden waarbij haar bleek dat de vader geen rekening hield met afspraken met haar. De moeder had de vader verteld dat zij op de kinderopvang ging uitdelen met de verjaardag van [minderjarige] en had dat al ingekocht. Uiteindelijk ging de vader zelf uitdelen. De moeder stelt daarnaast dat in het logboek was afgesproken dat [minderjarige] de speen zou worden afgebouwd en zij alleen een speen zou krijgen voor het inslapen. Op de kinderopvang vertelde de vader echter dat [minderjarige] gewoon een speen mocht als ze daar naar zou vragen. Het gaat misschien niet over grote zaken maar hieruit blijkt wel dat de vader nog steeds bepalend wil zijn en geen rekening houdt met de moeder. De moeder laat hierdoor soms (kleine) kwesties over [minderjarige] zitten die ze eigenlijk, in het belang van [minderjarige] , met de vader zou willen bespreken.

Tot slot acht de moeder het van belang dat de kinderopvang wordt gewijzigd naar een die dichter in de buurt van de moeder is en wil ze graag vast toestemming voor een school bij haar in de buurt.

Bodemprocedure

Juridisch kader

Op 1 maart 2016 is voor Nederland in werking getreden het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld (hierna: Verdrag van Istanbul). Dit verdrag is een mensenrechtenverdrag waarin aan de overheid verplichtingen worden opgelegd om geweld tegen vrouwen te voorkomen en te bestrijden, en waarin aandacht wordt besteed aan de maatregelen die nodig zijn voor de opvang en bescherming van slachtoffers van geweld tegen vrouwen en van huiselijk geweld. Kinderen die getuige zijn van huiselijk geweld, zijn ook slachtoffer van huiselijk geweld. Zij lopen bij geweld tegen de ouder ook een groter risico dat geweld tegen henzelf wordt gebruikt.

Verdragspartijen moeten wetgevende of andere maatregelen nemen om te waarborgen dat bij de vaststelling van de voogdij en omgangsregeling voor kinderen rekening wordt gehouden met gevallen van geweld die vallen onder de reikwijdte van het Verdrag (artikel 31 van het Verdrag van Istanbul).
Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft duidelijke richtlijnen gegeven voor situaties van huiselijk geweld en drie noodzakelijke stappen voorgeschreven: onmiddellijke actie, adequate inschatting van de risico’s (ook voor de kinderen) en het op basis van die inschatting nemen van adequate en proportionele maatregelen.

De rechtbank benoemt hierbij dat niet in twijfel is dat situaties van intieme terreur onder de reikwijdte van het Verdrag van Istanbul vallen. Intieme terreur/dwingende controle wordt gekenmerkt door een patroon van controle en dwang. Dit kan zich in verschillende gradaties voordoen en bestaan uit het isoleren, vernederen en intimideren van de partner tot ernstig fysiek en seksueel geweld. Ook kan het gaan om controle over financiën en bedreigingen van de partner. Het is een proces waarbij afhankelijkheid wordt vergroot en veerkracht wordt ondermijnd. Bij intieme terreur is er sprake van een machtsverschil tussen de partners. Eén partner, meestal de man, oefent dwang en controle uit op de ander, veelal de vrouw, door haar vrijheid te beperken, haar te isoleren en door het gebruik van, vaak ernstig, geweld, ook seksueel. Intieme terreur kan uit het volgende blijken: het volgen van activiteiten van de ander, ook langs digitale weg, het beperken of zelfs ontzeggen van de autonomie van de ander, het vergroten van de afhankelijkheid van de ander, maar ook in: psychologische manipulatie (gaslighting), uitschelden, vernederen en bekritiseren, kinderen tegen de partner opzetten, jaloezie en chantage, seksuele dwang, misleiding, dreiging met suïcide of het bedreigen van kinderen of huisdieren en derden gebruiken of opzetten tegen de partner. De partner en de eventuele kinderen voelen zich als gevolg hiervan continu bedreigd en onveilig.

In de Nederlandse wetgeving op het gebied van gezag en omgang wordt niet expliciet vermeld dat geweld tegen vrouwen/mannen een factor is waarmee de rechter rekening houdt bij het nemen van zijn beslissing. Het is niettemin vanzelfsprekend dat de Nederlandse rechter dat wel moet doen. De veiligheid van de ouder en het kind zal centraal moeten staan bij de vraag welke zorg- of omgangsregeling in het belang van het kind is.

Inhoudelijke beoordeling

Vaststaat dat er binnen en na de relatie van de ouders incidenten van geweld, agressie en controle/stalking hebben plaatsgevonden, waarbij de vader de veroorzaker is geweest. [minderjarige] is van een aantal incidenten getuige geweest. Zoals in de vorige beschikking overwogen acht de rechtbank dat aangetoond en zorgelijk. De onderbouwing daarvan is niet alleen gebaseerd op verklaringen van de moeder, maar ook op ondersteunend bewijs. Ten aanzien van verschillende door de moeder aangevoerde incidenten overweegt de rechtbank als volgt, deels al naar voren gebracht in de vorige beschikking en niet uitputtend opgesomd.

Dat de vader bij het campingincident met [minderjarige] in de auto boos tegen een paaltje is aangereden staat vast. De tracker in de voorlamp van de fiets van de moeder is ontdekt doordat de nachtbeveiliger van de flat van de moeder de vader daar vier keer had gezien en ontdekte dat hij de tracker plaatste. De vader heeft dat eerst nog ontkend volgens de moeder. Over het incident bij het zwembad is een verklaring afgelegd door de receptioniste. Uit de WhatsApp correspondentie tussen partijen kan worden opgemaakt dat (in ieder geval in het verleden) sprake is geweest van zeer onaangename en ongepaste communicatie van de vader richting de moeder en ook van het ontbreken van verantwoordelijke communicatie van de vader naar de moeder over [minderjarige] . Bij het rapport van de Raad bevindt zich een verslag van de huisarts (bijlage 4). Daarin wordt een omschrijving gegeven van het patroon dat de moeder heeft ervaren met de vader. De vader heeft bij de Raad erkend dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan ‘silent treatment’. Daarnaast had de vader in het verleden te kampen met verslavingsproblematiek (cocaïne en amfetamine), waarvoor hij is behandeld en had hij last van depressiviteit, onder meer na de geboorte van [minderjarige] . De Raad vermeldt (pagina 9 van het rapport) dat de vader heeft verteld dat hij in eerdere periodes zowel in de relatiesfeer als rondom persoonlijke thema’s therapie heeft gehad. De Raad heeft inlichtingen ingewonnen bij de behandelaar van de vader die hij na de relatiebreuk heeft gehad. De vader heeft daar tien sessies gevolgd in verband met agressieregulatie en is niet meer bij het afrondingsgesprek verschenen. Volgens de vader is de therapie afgerond en heeft hij geleerd om te gaan met zijn impulsbeheersing. Uit de rapportage van de Raad blijkt dat de behandelaar van de vader na de intake als diagnose heeft gesteld: “DSM diagnose ‘312.89. – andere gespecificeerde disruptieve, impulsbeheersings- of andere gedragsstoornis’.

Dit alles maakt dat de stellingen van de moeder over een aantal incidenten en problematiek met de vader vast staan. Dat betekent voor de rechtbank dat er een periode is geweest met een aantal serieuze rode vlaggen die wijzen op intieme terreur. Tegenover hetgeen de moeder heeft aangevoerd zijn er echter ook een aantal contra-indicaties voor een duidelijk patroon van intieme terreur. Een start van de relatie met ‘love bombing’ en het steeds verder verkleinen van haar wereld is niet gebleken. Van belang is daarbij dat de vader juist niet wilde samenwonen. Daarnaast werkte de moeder, maakte zij gebruik van haar auto en had zij een eigen sociaal leven en werd zij in zoverre niet geïsoleerd. Geconcludeerd kan worden dat in die zin wellicht niet alle vinkjes worden aangetikt die een belangrijke indicatie voor intieme terreur kunnen zijn. Ook als de problematiek met de vader echter niet onder de noemer intieme terreur zou vallen, dan wel slechts als een beginfase van intieme terreur kan worden gezien waarna er een positieve ontwikkeling is doorgemaakt bij de vader, is er nog steeds meer dan voldoende reden voor zorg over de stabiliteit van de vader, zijn agressieregulatie en zijn reflectievermogen daarop en de wijze waarop hij met de moeder omgaat. Het blijft derhalve van belang om zeer behoedzaam om te gaan met de zorgregeling met [minderjarige] die nog heel jong is.

Dat er bij de Raad nu voldoende vertrouwen bestaat in de vader om de zorgregeling uit te breiden heeft allereerst te maken met het feit dat er zich tussen de ouders geen incidenten meer hebben voorgedaan. Dat is op zich positief en de vader heeft daarin zeker goede stappen gezet. Dat maakt ook dat de rechtbank reden ziet voor een lichte uitbreiding van de bestaande tijdelijke zorgregeling en niet meegaat met het verzoek van de moeder tot een uiterst minimale zorgregeling. De ouders hebben echter ook veel minder contact dan ten tijde van (het verbreken van) hun relatie en de moeder stelt terecht dat de vader zich bewust is dat zijn handelen onder een vergrootglas ligt en zij niet achter de voordeur kan kijken hoe hij omgaat met [minderjarige] . Voor zover de Raad aanneemt dat het goed gaat met de vader is dat met name gebaseerd op zijn eigen verklaringen. Verder acht de Raad van belang dat de vader spijt heeft betuigd. Daar zijn echter kanttekeningen bij te plaatsen. De vader ontkent immers een wezenlijk deel van de door de moeder geuite zorgen. Zo bagatelliseert hij bijvoorbeeld tot op heden zijn gedrag bij het zwembadincident. Hij stelt zelfs dat hij nooit agressief is geweest en dat de voorvallen groter zijn gemaakt dan ze waren. Zoals in de vorige beschikking is overwogen heeft de receptioniste echter een schriftelijke verklaring opgesteld waarin zij stelt dat de vader zich zeer agressief en onbeschoft heeft gedragen en haar heeft uitgescholden. Toen de medewerkster hem verbood het zwembad in te gaan, bleef hij doorgaan met zijn agressieve gedrag. Uiteindelijk hebben de ouders het zwembad verlaten. Het was voor de receptioniste duidelijk zichtbaar dat de moeder, die had geprobeerd de zaak te sussen, erg bang was. Dit biedt steun voor de opvatting van de moeder dat de vader de zaken mooier voorstelt dan ze zijn. Al met al zijn er voldoende redenen om de zorgen van de moeder over toekomstig handelen van de vader jegens de moeder of [minderjarige] serieus te nemen. Dat geldt verder ook voor wat de moeder naar voren heeft gebracht over het apathisch gedrag bij [minderjarige] na de omgang. Alleen al op grond van dit alles wordt het van belang geacht om geen grote stappen te zetten met de omgangsregeling.

Vervangende toestemming kinderdagverblijf

Vervangende toestemming basisschool

Het verzoek van de moeder tot vervangende toestemming om [minderjarige] in te schrijven voor de door haar genoemde basisscholen wijst de rechtbank af. De rechtbank is van oordeel dat er nog veel tijd ligt tussen nu en het moment dat [minderjarige] vier wordt en de moeder heeft haar verzoek niet onderbouwd vanuit bijvoorbeeld een noodzaak voor vroege inschrijving vanwege wachtlijstproblematiek. Eerst zal er nog overleg dienen plaats te vinden tussen partijen. Daarbij dient als uitgangspunt te gelden dat nu de rechtbank het grootste deel van de zorgtaken aan de moeder toebedeelt, het is aangewezen dat wordt gekeken naar een school bij de moeder in de buurt. Dat is het meeste in het belang van [minderjarige] . Toewijzing van het meest subsidiaire verzoek van de moeder van een school bij haar in de buurt wordt echter als te onbepaald gezien om toewijsbaar te achten.

Onderkend wordt dat overleg voor de moeder nu nog belastend kan zijn. Wellicht dat de advocaten van partijen hierin nog een rol kunnen spelen. De rechtbank gaat er verder vanuit dat partijen op enig moment, eventueel met steun van onafhankelijke professionals, moeten gaan bezien hoe zij het ouderschap verder zullen vormgeven, mogelijk via een traject parallel solo ouderschap. Dit kan pas zodra de moeder daartoe in staat is en stappen heeft gemaakt in haar verwerking.

Kinderalimentatie

in de bodemzaak met zaaknummer C/13/759958/ FA RK 24-8015:

Deze beschikking is gegeven door mr. M.E.B. Terwee, rechter, tevens kinderrechter, en in het openbaar uitgesproken in tegenwoordigheid van mr. N. Nauta, griffier, op 16 maart 2026. ¹