Rechtbank Rotterdam 26-02-2026, ECLI:NL:RBROT:2026:2832

Het verdere verloop van de procedure blijkt uit:

• de beschikking van deze rechtbank van 4 november 2024;

• het verslag van bevindingen van de bijzondere curator van 23 december 2024;

• het bericht van de vrouw van 7 januari 2025;

• het bericht van de vrouw van 26 november 2025.

De mondelinge behandeling van de zaak heeft plaatsgevonden op 22 januari 2026. Daarbij zijn verschenen:

• de vrouw, bijgestaan door haar advocaat;

• de man;

• de heer [persoon A] ;

• de bijzondere curator (via een beeld- en geluidverbinding);

• de Raad voor de Kinderbescherming Rotterdam-Dordrecht (hierna: de raad), als adviseur, vertegenwoordigd door [persoon B] .

Bij beschikking van deze rechtbank van 1 november 2022 is tussen de vrouw en de man de echtscheiding uitgesproken. Op 15 maart 2023 is die beschikking ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand.

De vrouw heeft een affectieve relatie met de heer [persoon A] .

De heer [persoon A] heeft de minderjarige in Nederland erkend. Op de erkenning is het Nederlandse recht toegepast.

De vrouw en de heer [persoon A] oefenen in Nederland het gezag over de minderjarige samen uit.

De vrouw, de man, de heer [persoon A] en de minderjarige hebben de Turkse nationaliteit. De vrouw, de heer [persoon A] en de minderjarige hebben daarnaast de Nederlandse nationaliteit.

Het verzoek van de vrouw strekt tot gegrondverklaring van de ontkenning van het vaderschap van de minderjarige van de man. De vrouw onderbouwt haar verzoek als volgt. Ze heeft recent, bij het aanvragen van een Turks identiteitsbewijs voor de minderjarige op het consulaat, ontdekt dat de minderjarige in Turkije een andere juridische vader heeft dan in Nederland. Bij de aanvraag werd haar verteld dat uit de registers in Turkije blijkt dat niet de heer [persoon A] , maar de man staat geregistreerd als de juridische vader van de minderjarige, omdat de minderjarige is geboren binnen 300 dagen na ontbinding van het huwelijk van de vrouw en de man. De vrouw stelt zich op het standpunt dat de heer [persoon A] de verwekker van de minderjarige is. Zij wil door middel van deze procedure de juridische situatie in Turkije wijzigen.

De man weerspreekt het verzoek van de vrouw niet. Hij erkent dat hij niet de verwekker van de minderjarige is.

De bijzondere curator en de raad adviseren de rechtbank om het verzoek van de vrouw toe te wijzen, omdat – kort gezegd – het niet in het belang van de minderjarige is dat zij nu in twee verschillende landen twee verschillende juridische vaders heeft.

De Nederlandse rechter heeft op grond van artikel 3 aanhef en onder a Rv rechtsmacht, omdat de vrouw en de minderjarige woonplaats in Nederland hebben.

Of een kind door geboorte in familierechtelijke betrekkingen komt te staan tot de moeder uit wie het is geboren en de met haar gehuwde of gehuwd geweest zijnde man, wordt krachtens artikel 10:92 lid 1 BW bepaald door het recht van de staat van de gemeenschappelijke nationaliteit van de vrouw en de man (haar ex-echtgenoot).

Uit lid 3 van het hiervoor genoemde artikel volgt dat voor de toepassing van het eerste lid het tijdstip van de geboorte van het kind, dan wel indien het huwelijk of geregistreerd partnerschap voordien is ontbonden, dat van de ontbinding, bepalend is. In het onderhavige geval is dat het tijdstip van de ontbinding van het huwelijk tussen de vrouw en de man (15 maart 2023).

Omdat de vrouw en de man op 15 maart 2023 de Turkse nationaliteit gemeenschappelijk hadden is het Turkse recht van toepassing op het verzoek van de vrouw. Op grond van artikel 285 van het Turks Burgerlijk Wetboek (hierna: TBW) is de man van rechtswege de juridische vader van de minderjarige, omdat ze is geboren binnen 300 dagen na ontbinding van het huwelijk. Artikel 286 TBW biedt alleen de juridische vader en de minderjarige de mogelijkheid om een verzoek tot ontkenning van het vaderschap te doen; voor de vrouw bestaat deze mogelijkheid op grond van het Turkse recht niet, waardoor de vrouw niet in haar verzoek zou kunnen worden ontvangen.

Tijdens de mondelinge behandeling heeft de man verklaard dat hij niet van plan is om in Turkije een verzoek tot ontkenning van het vaderschap in te dienen. Hij vindt dat de vrouw en de heer [persoon A] dit probleem zelf moeten oplossen.

Artikel 10:6 BW bepaalt dat vreemd recht niet wordt toegepast voor zover de toepassing ervan kennelijk onverenigbaar is met de openbare orde. Gelet op het feit dat voor de Nederlandse wet man en vrouw gelijk zijn, is de rechtbank van oordeel dat het gevolg van de Turkse wet, waarbij de vrouw niet in haar verzoek kan worden ontvangen, strijd oplevert met de openbare orde zodat de toepassing van de Turkse wet op grond van artikel 10:6 BW achterwege moet blijven.

De rechtbank ziet aanleiding de ontstane lacune op te vullen en voor de vraag of de vrouw het naar Turks recht door het huwelijk ontstane vaderschap van de man kan ontkennen, aan te sluiten bij het Nederlandse recht als het recht van de rechter voor wie het geding aanhangig is. Voorwaarde voor toepassing van deze openbare orde exceptie is dat het geval een voldoende sterke betrokkenheid met de Nederlandse rechtsorde heeft. Hiertoe overweegt de rechtbank dat allen die bij deze procedure betrokken zijn (de minderjarige, de vrouw, de man en de heer [persoon A] ) in Nederland wonen. Drie van de vier betrokkenen (de minderjarige, de vrouw en de heer [persoon A] ) hebben ook de Nederlandse nationaliteit. Naar het oordeel van de rechtbank is daarmee sprake van een voldoende betrokkenheid met de Nederlandse rechtsorde.

Op grond van artikel 1:200 lid 1 sub in verbinding met artikel 1:200 lid 5 BW kan gegrondverklaring van de ontkenning van het door het huwelijk ontstaan vaderschap worden verzocht door de vrouw op de grond dat de juridische vader niet de biologische vader is van de minderjarige.

Het verzoek tot gegrondverklaring van de ontkenning van het vaderschap door de vrouw moet worden ingediend binnen één jaar na de geboorte van het kind. De minderjarige is geboren op 28 november 2023 en de vrouw heeft het verzoek op 4 november 2024 ingediend, en dus binnen de termijn van een jaar.

Ten aanzien van de ontkenning van het vaderschap is in artikel 287 TBW bepaald dat, als het kind binnen het huwelijk is verwekt, de verzoeker moet bewijzen dat de echtgenoot niet de vader is. Het kind dat is geboren na verloop van een termijn van ten minste honderdtachtig dagen na aanvang van het huwelijk en binnen driehonderd dagen nadat het huwelijk is geëindigd, wordt geacht tijdens het huwelijk te zijn verwekt.

De rechtbank vindt dat de vrouw dit bewijs geleverd heeft. De vrouw, de man en de heer [persoon A] hebben alle drie verklaard dat zij er absoluut zeker van zijn dat niet de man, maar de heer [persoon A] de verwekker is van de minderjarige. De rechtbank vindt hun verklaringen op dit punt helder en consistent en daarmee voldoende overtuigend. Een verwantschapsonderzoek (DNA-onderzoek) vindt de rechtbank dan ook niet nodig. De rechtbank zal het verzoek van de vrouw daarom toewijzen.

De rechtbank is van oordeel dat de taak van de bijzondere curator in deze procedure als beëindigd kan worden beschouwd. Mocht een van partijen echter een rechtsmiddel instellen, dan herleeft de taak van de bijzondere curator. De rechtbank zal op die manier beslissen.

Deze beslissing wordt niet verstuurd naar de ambtenaar van de burgerlijke stand van de gemeente Rotterdam. In de registers in Nederland staat de heer [persoon A] immers al geregistreerd als de juridische vader van de minderjarige.

Gelet op de aard van de procedure zal de rechtbank bepalen dat elk van de partijen de eigen kosten draagt.

beschouwt – voor zover er geen hoger beroep wordt ingesteld tegen deze beslissing – de werkzaamheden van de bijzondere curator voor deze procedure met ingang van de datum van deze beschikking als beëindigd;

compenseert de proceskosten aldus dat iedere partij de eigen kosten draagt;

wijst af het meer of anders verzochte.