Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 17-03-2026, ECLI:NL:GHARL:2026:1602

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het beroepschrift met bijlage(n), ingekomen op 8 augustus 2025;

- een brief namens de vrouw met bijlage(n), ingekomen op 9 september 2025;

- het verweerschrift tevens incidenteel hoger beroep met bijlage(n);

- het verweerschrift in het incidenteel hoger beroep.

De mondelinge behandeling heeft op 27 januari 2026 plaatsgevonden. De vrouw is verschenen, bijgestaan door haar advocaat en tolk (taal: Farsi, nummer: [nummer] ). De man en zijn advocaat zijn, hoewel behoorlijk opgeroepen, niet verschenen.

De vrouw heeft de rechtbank, bij verzoekschrift ingekomen op 10 september 2024, verzocht de echtscheiding tussen partijen uit te spreken omdat het huwelijk duurzaam is ontwricht. Daarnaast heeft zij de rechtbank verzocht te bepalen dat de man aan de vrouw een bijdrage zal doen in haar levensonderhoud (partneralimentatie) van € 2.500,- bruto per maand. De man heeft verweer gevoerd tegen het verzoek tot partneralimentatie en bij zelfstandig verzoek eveneens verzocht om de echtscheiding tussen partijen uit te spreken.

Bij beschikking van 30 oktober 2024 heeft de rechtbank het verzoek van de vrouw om bij wijze van voorlopige voorziening te bepalen dat de man haar een bijdrage in haar levensonderhoud betaalt van € 667,- per maand, afgewezen.

Bij de bestreden beschikking van 9 mei 2025 heeft de rechtbank de echtscheiding tussen partijen uitgesproken, en het verzoek van de vrouw tot vaststelling van partneralimentatie afgewezen.

De man voert verweer en verzoekt het hof de grieven van de vrouw te verwerpen en de bestreden beschikking te bekrachtigen. In incidenteel hoger beroep verzoekt de man het hof het huwelijk van partijen nietig te verklaren, dan wel te vernietigen.

De vrouw voert hiertegen verweer en verzoekt het hof de man in zijn incidentele verzoeken niet-ontvankelijk te verklaren.

Het hof constateert dat de man bij zijn verweerschrift een recente uitdraai vanuit mijnpensioenoverzicht.nl in het geding heeft gebracht, zodat op dat verzoek van de vrouw door het hof niet meer behoeft te worden beslist.

Omdat de rechtbank Nederlands recht heeft toegepast en geen van partijen daartegen een grief heeft gericht, zodat het toepasselijke recht in hoger beroep niet in geschil is, zal het hof ook Nederlands recht toepassen.

Voordat het hof toekomt aan de inhoudelijke beoordeling van de verzoeken van partijen, zal het hof eerst ambtshalve beoordelen of tussen partijen sprake is van een rechtsgeldig huwelijk dat in Nederland kan worden erkend. Het hof is van oordeel dat dit niet het geval is, zoals hierna nader wordt uitgelegd.

Artikel 10:31 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek (BW) bepaalt dat een buiten Nederland gesloten huwelijk dat op grond van het recht van de staat waar de huwelijksvoltrekking plaatsvond rechtsgeldig is of nadien rechtsgeldig is geworden, als zodanig in Nederland wordt erkend. Lid 4 van genoemd artikel bepaalt dat een huwelijk wordt vermoed rechtsgeldig te zijn, indien een huwelijksverklaring is afgegeven door een bevoegde autoriteit.

Artikel 10:32 BW bepaalt dat ongeacht artikel 10:31 BW aan een buiten Nederland gesloten huwelijk erkenning wordt onthouden, indien deze erkenning kennelijk onverenigbaar is met de openbare orde en in ieder geval indien een der echtgenoten op het tijdstip van de sluiting van dat huwelijk niet vrijelijk zijn toestemming tot het huwelijk had gegeven, tenzij deze uitdrukkelijk met de erkenning van het huwelijk instemt (sub e).

Tussen partijen is niet in geschil dat [in] 2018 in [plaats1] (Pakistan) een huwelijksceremonie heeft plaatsgevonden tussen de man en de vrouw. Het hof stelt daarnaast vast dat een kopie van een ’Marriage Certificate’ is overgelegd die volgens dat stuk door de daartoe bevoegde autoriteit in Pakistan is afgegeven. Een beëdigde vertaling van dit stuk ontbreekt.

Het hof is op grond van het voorgaande van oordeel dat de wil van de vrouw tot het sluiten van een huwelijk met de man van meet af aan heeft ontbroken. Op basis daarvan en het feit dat van de ‘Marriage Certificate’ geen beëdigde vertaling is opgemaakt, kan het hof niet vaststellen dat het huwelijk tussen partijen rechtsgeldig is gesloten. Nu de vrouw niet vrijelijk heeft ingestemd met het huwelijk en zij evenmin nadrukkelijk heeft ingestemd met de erkenning ervan, is erkenning van het huwelijk – wat er ook zij van de rechtsgeldigheid van het huwelijk in Pakistan – onverenigbaar met de Nederlandse openbare orde en dient ook om deze reden in Nederland erkenning aan het huwelijk te worden onthouden.

Nu het huwelijk van partijen in Nederland niet wordt erkend, is het verzoek tot echtscheiding niet-ontvankelijk en komt het hof niet toe aan de beoordeling van het nevenverzoek van de partneralimentatie en het verzoek tot nietigverklaring of vernietiging van het huwelijk. Het hof zal partijen in zoverre in hun verzoeken niet-ontvankelijk verklaren. Voor zover partijen in de basisregistratie personen als gehuwd geregistreerd staan, berust dat aldus op een fout en dient dat te worden gecorrigeerd.

Conform het verzoek van de vrouw zal het hof de proceskosten in hoger beroep compenseren in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.