Rechtbank Rotterdam 12-02-2026, ECLI:NL:RBROT:2026:1883

De vrouw verzoekt opschorting van de zorgregeling zoals bepaald bij beschikking van 24 november 2022, inhoudende dat er voorlopig, tot in de bodemprocedure is beslist, geen omgang zal plaatsvinden tussen de man en de minderjarige.

Op grond van artikel 223 Rv kan tijdens een lopende procedure iedere partij verzoeken dat de rechter een voorlopige voorziening treft voor de duur van de procedure. De rechtbank moet beoordelen of aan de minimumvereisten is voldaan, te weten: aanhangig zijn van een hoofdverzoek, samenhang met het hoofdverzoek en (spoedeisend) belang.

Aangezien hierna haar verzoek ten aanzien van de zorgregeling in de bodemprocedure zal worden behandeld, heeft de vrouw naar het oordeel van de rechtbank geen belang meer bij haar verzoek tot het treffen van een voorlopige voorziening. Dit verzoek zal dan ook worden afgewezen.

De vrouw verzoekt, primair, haar te belasten met het eenhoofdig ouderlijk gezag over de minderjarige, en subsidiair, aan haar vervangende toestemming te verlenen voor behandeling van de minderjarige bij de jeugdpsychiater.

De man stemt in met het primaire verzoek van de vrouw, voor zover de rechtbank dit in het belang van de minderjarige acht.

De rechtbank stelt voorop dat het ouderlijk gezag niet ter vrije bepaling van partijen staat. Het gezamenlijk gezag kan op grond van artikel 1:253n BW worden beëindigd bij gewijzigde omstandigheden sinds de aanvang van het gezamenlijk gezag of als bij de beslissing tot gezamenlijk gezag van onjuiste of onvolledige gegevens is uitgegaan. Indien één van deze gevallen zich voordoet, zal vervolgens beoordeeld moeten worden of er reden is voor beëindiging van het gezamenlijk ouderlijk gezag. Van toepassing is het in artikel 1:251a BW genoemde criterium dat er een onaanvaardbaar risico is dat een kind klem of verloren dreigt te raken tussen de ouders en dat niet te verwachten is dat hierin binnen afzienbare tijd voldoende verbetering zal komen of dat wijziging van het gezag anderszins in het belang van het kind noodzakelijk is. Doet dit zich voor dan bepaalt de rechtbank aan wie van de ouders voortaan het gezag over de minderjarige toekomt.

De rechtbank is van oordeel dat sprake is van gewijzigde omstandigheden, inhoudende dat de man al geruime tijd geen contact meer heeft gehad met de minderjarige.

Voor gezamenlijk gezag is vereist dat de ouders in staat zijn tot een behoorlijke gezamenlijke gezagsuitoefening. Zij moeten hiervoor belangrijke beslissingen over hun kinderen samen kunnen nemen of in ieder geval in staat zijn vooraf afspraken te maken over situaties die zich rond het kind kunnen voordoen. Het kind mag in beginsel niet klem of verloren raken tussen de ouders indien de ouders dat niet kunnen. Het ontbreken van een goede communicatie tussen de ouders brengt niet zonder meer met zich dat er geen gezamenlijk gezag kan worden toegekend.

Gebleken is dat de vrouw op dit moment feitelijk de gezagsbeslissingen neemt en de man altijd instemt met haar voorstellen. Het komt voor dat de man niet op korte termijn toestemming verleent, waardoor de vrouw wordt bemoeilijkt in het ten uitvoer leggen van haar beslissingen. De vrouw ervaart hier erg veel stress van, onder andere omdat het vaak om medische beslissingen gaat, reden waarom zij opnieuw een verzoek tot het verkrijgen van het eenhoofdig gezag heeft ingediend. De man stemt in met toewijzing van het eenhoofdig gezag, niet omdat hij zijn verantwoordelijkheid als vader niet wil dragen, maar omdat hij de vrouw niet tot last wil zijn. De man lijdt aan long-covid waardoor hij inderdaad af en toe laat reageert op verzoeken van de vrouw. Hij wenst wel graag betrokken te blijven in het leven van de minderjarige, bijvoorbeeld via het schoolportaal.

Tijdens de mondelinge behandeling is met partijen gesproken over de mogelijkheid tot een vorm van “uitgekleed” gezag, waarbij de man de vrouw een volmacht geeft voor het nemen van gezagsbeslissingen, zodat zij minder stress hoeft te ervaren. Partijen hebben na afloop van de mondelinge behandeling de gelegenheid gekregen hierover afspraken te maken. De man heeft de rechtbank op 3 februari 2026 bericht met het verzoek een door partijen ondertekend ouderschapsplan op te nemen in de beschikking. In dat ouderschapsplan staat dat zij hebben afgesproken dat de vrouw wordt belast met het eenhoofdig gezag en dat de man zijn medewerking zal verlenen om dit te bewerkstelligen. Zoals reeds hiervoor overwogen, staat het ouderlijk gezag niet ter vrije bepaling van partijen, hetgeen partijen miskennen met hun afspraak zoals vastgelegd in het ouderschapsplan. Dit ouderlijk gezag omvat immers niet alleen het recht, maar ook de plicht van een ouder zijn kind te verzorgen en op te voeden. Een plicht die voortvloeit uit het ouderschap en waar geen afstand van gedaan kan worden. De rechtbank kan de afspraken van partijen over het gezag dan ook niet opnemen in de beschikking, zodat dit deel van het verzoek tot opname zal worden afgewezen.

Het voorgaande maakt dat de rechtbank in deze beschikking een beslissing zal nemen over het verzoek van de vrouw tot eenhoofdig gezag. De rechtbank zal dit verzoek afwijzen en overweegt daartoe als volgt. Uitgangspunt is dat ouders het ouderlijk gezag over hun minderjarige kinderen gezamenlijk uitoefenen. Uit het voorgaande blijkt dat de minderjarige niet klem of verloren raakt tussen ouders, omdat de man altijd instemt met wat de vrouw verzoekt. Dit hebben beide partijen tijdens de mondelinge behandeling ook bevestigd. Dat de man af en toe laat reageert op de vrouw acht de rechtbank onvoldoende, en bovendien bestaat de verwachting dat dit binnen afzienbare tijd wordt verbeterd middels door de man in te zetten hulpverlening. Ook acht de rechtbank beëindiging van het gezamenlijk gezag niet anderszins in het belang van de minderjarige. Toewijzing van het eenhoofdig gezag zou, gelet op hetgeen hieronder ten aanzien van de zorgregeling wordt overwogen, het gevolg kunnen hebben dat de man verder uit het leven van de minderjarige verdwijnt, hetgeen niet in het belang van [minderjarige 1] wordt geacht. De rechtbank merkt wel op dat de man zich meer moet inspannen om zijn verantwoordelijkheid als vader te nemen. Het gezag ‘dan maar’ aan de vrouw geven, acht de rechtbank geen juiste oplossing.

De rechtbank komt toe aan het subsidiaire verzoek van de vrouw strekkende tot het verlenen van vervangende toestemming voor behandeling van de minderjarige bij een jeugdpsychiater, en overweegt daartoe als volgt. In het verzoekschrift, dat dateert van 30 december 2024, staat omschreven dat de man wel toestemming geeft voor de behandeling, maar niet de juiste papieren ondertekent. Uit latere stukken, waaronder de brief van de psycholoog van de minderjarige, blijkt dat de behandeling inmiddels loopt. Tijdens de mondelinge behandeling heeft de vrouw niet gerept over de noodzaak tot vervangende toestemming. De rechtbank is daarom van oordeel dat de vrouw geen belang meer heeft bij haar verzoek, zodat dit zal worden afgewezen.

De vrouw verzoekt te bepalen dat de zorgregeling tussen de man en de minderjarige wordt gestopt. Naar de rechtbank begrijpt, verzoekt de vrouw wijziging van de beschikking van 24 november 2022 en het daarin opgenomen ouderschapsplan, inhoudende dat de zorgregeling wordt gewijzigd in die zin dat aan de man een tijdelijk verbod tot omgang met de minderjarige wordt opgelegd.

De man voert gemotiveerd verweer.

Tijdens de mondelinge behandeling heeft de man de door hem ingediende zelfstandige verzoeken ingetrokken, inhoudende dat bepaald wordt dat

• de vrouw voldoende en passende kleding voor de minderjarige meegeeft aan de man tijdens de wisselmomenten;

• de minderjarige tijdens de wisselmomenten zowel door de man als de vrouw zal worden afgezet in de hal beneden bij de woning van de vrouw op het afgesproken tijdstip.”

De rechtbank zal deze verzoeken afwijzen.

De rechtbank constateert dat partijen in het op 3 februari 2026 overgelegde ouderschapsplan het volgende ten aanzien van de contacten tussen de man en de minderjarige hebben opgenomen:

Hoewel de rechtbank deze afspraak zeer positief vindt, heeft de vrouw haar verzoek tot het opleggen van een tijdelijk verbod tot omgang niet ingetrokken of gewijzigd. Zij heeft ondanks de afspraak ook nog steeds belang bij een beslissing over haar verzoek, zodat de rechtbank daarover hieronder dan ook een beslissing zal nemen.

De rechtbank kan op verzoek van de gezaghebbende ouders of van een van hen op grond van artikel 1:253a in verbinding met artikel 1:377e BW een beslissing over een zorgregeling of een door ouders onderling getroffen zorgregeling wijzigen op grond dat nadien de omstandigheden zijn gewijzigd, of dat bij het nemen van de beslissing van onjuiste of onvolledige gegevens is uitgegaan.

De rechtbank is van oordeel dat sprake is van een wijziging van omstandigheden in de zin van artikel 1:377e BW, inhoudende dat de minderjarige al bijna drie jaar geen contact meer heeft gehad met de man. De rechtbank zal het verzoek van de vrouw hierna dan ook inhoudelijk beoordelen.

Op grond van artikel 1:253a BW kan de rechtbank op verzoek van de gezaghebbende ouders of een van hen een verdeling van de zorg- en opvoedingstaken vaststellen alsmede, met overeenkomstige toepassing van artikel 1:377a lid 3 BW, een tijdelijk verbod aan een ouder opleggen om met het kind contact te hebben indien:

1. omgang ernstig nadeel zou opleveren voor de geestelijke of lichamelijke ontwikkeling van het kind, of

2. de ouder kennelijk ongeschikt of kennelijk niet in staat moet worden geacht tot omgang, of

3. het kind dat twaalf jaren of ouder is, bij zijn verhoor van ernstige bezwaren tegen omgang met zijn ouder heeft doen blijken, of

4. omgang anderszins in strijd is met zwaarwegende belangen van het kind.

Gebleken is dat de minderjarige een belast verleden heeft en daar trauma’s aan heeft overgehouden. Die trauma’s hebben ook betrekking op de man en zijn gedragingen richting de minderjarige uit het verleden. Op dit moment heeft de minderjarige therapie om de gebeurtenissen een plekje te geven. Uit de door de vrouw overgelegde brief van de psycholoog van de minderjarige blijkt – kort samengevat – dat binnen de huidige behandeling de traumata actief worden opgehaald, waardoor de minderjarige wordt blootgesteld aan impactvolle herinneringen. Dit zorgt voor getriggerd raken en een hoge mate van spanning. Van belang is dat de minderjarige zich (naar de rechtbank begrijpt: met name gedurende het behandeltraject) in een veilige, steunende en gestructureerde omgeving bevindt waar zo min mogelijk extra stressoren en triggers aanwezig zijn. De psycholoog schrijft verder dat bij de minderjarige geen wens bestaat tot contact en dat het voor de voortgang van de therapie van belang is om zijn wens hierin serieus te nemen. De minderjarige heeft deze wens ook geuit tijdens het gesprek met de kinderrechter. Partijen willen deze wens respecteren en zijn het erover eens dat omgang op dit moment niet in het belang van de minderjarige is, omdat daarvoor bij de minderjarige vanwege zijn behandeling geen ruimte bestaat. Of omgang in de toekomst weer mogelijk is, hangt af van het verloop van de behandeling van de minderjarige en in hoeverre de behandelaars mogelijkheden zien tot contact tussen de man en de minderjarige. De man hoopt wel dat hij in de toekomst weer contact kan hebben met de minderjarige. De vrouw heeft aangegeven daaraan niet in de weg te staan. Gelet op het voorgaande is de rechtbank, met de raad, van oordeel dat omgang op dit moment in strijd is met de belangen van de minderjarige, zodat het verzoek van de vrouw tot het opleggen van een verbod tot contact met de minderjarige aan de man zal worden toegewezen. De rechtbank merkt op dat een dergelijk verbod naar zijn aard tijdelijk is. Het staat de man vrij om, bij een wijziging van omstandigheden en anders in ieder geval na verloop van één jaar, te verzoeken (opnieuw) een zorgregeling vast te stellen.

Tot slot nog het volgende. De rechtbank acht het zeer positief dat beide ouders de wens van de minderjarige respecteren en spreekt de hoop en verwachting uit dat partijen in de toekomst, wanneer de minderjarige daaraan toe is, in staat zullen zijn afspraken te maken over de omgang tussen de man en de minderjarige. Zoals ook de raad naar voren heeft gebracht tijdens de mondelinge behandeling is bij dat contactherstel wel begeleiding nodig. Dit kunnen partijen eventueel bewerkstelligen via het wijkteam of middels ondersteuning van de psycholoog van de minderjarige.

De vrouw verzoekt wijziging van de beschikking van 7 april 2020 en de daarin bepaalde door de man aan de vrouw te betalen kinderbijdrage in die zin dat de man met ingang van indiening van het verzoekschrift € 846,- per maand, telkens bij vooruitbetaling van de eerste van de maand, moet voldoen.

De man voert gemotiveerd verweer. Hij verzoekt bij zelfstandig verzoek eveneens wijziging van de beschikking van 7 april 2020, in die zin dat hij als kinderbijdrage met ingang van 23 december 2024 € 63,- per maand voldoet aan de vrouw.

Tussen partijen staat vast dat hun inkomens na het wijzen van de beschikking van 7 april 2020 aanzienlijk zijn gestegen. Naar het oordeel van de rechtbank is dan ook sprake van een rechtens relevante wijziging van omstandigheden die maakt dat de eerdere uitspraak ophoudt aan de wettelijke maatstaven te voldoen. De rechtbank zal de kinderbijdrage hieronder dan ook opnieuw berekenen volgens de aanbevelingen opgenomen in het Rapport alimentatienormen van de Expertgroep Alimentatie (hierna: het rapport).

De man verweert zich niet tegen de verzochte ingangsdatum, zodat de kinderbijdrage met ingang van die datum, te weten 30 december 2024, de dag van indiening van het verzoekschrift van de vrouw, zal worden gewijzigd.

De rechtbank zal eerst het eigen aandeel van partijen in de kosten van de minderjarige (hierna: de behoefte van de minderjarige) bepalen. De rechtbank constateert dat de behoefte van de minderjarige niet is opgenomen in de beschikking van 7 april 2020. De vrouw heeft de behoefte van de minderjarige van destijds berekend op € 433,- per maand, aan de hand van een netto besteedbaar gezinsinkomen op het moment van het feitelijk uiteengaan van partijen in 2018 van € 2.900,- per maand. Dit blijkt uit productie 34. De man had volgens die berekening destijds een netto besteedbaar inkomen van € 1.900,- per maand en de vrouw van € 1.000,- per maand. De man heeft deze door de vrouw gestelde bedragen niet betwist, zodat deze zijn komen vaststaan.

Verder staat tussen partijen vast dat hun beider inkomens zijn gestegen, zodat hun huidige netto besteedbare inkomens elk afzonderlijk hoger zijn dan het netto besteedbaar gezinsinkomen op het moment van het feitelijk uiteengaan van partijen. Om de minderjarige te laten profiteren van de stijging van de inkomens van beide ouders, acht de rechtbank het redelijk om de behoefte opnieuw te berekenen aan de hand van het gemiddelde huidige netto besteedbare inkomen van partijen. De rechtbank gaat daarmee voorbij aan de stelling van de vrouw dat de behoefte opnieuw moet worden berekend door de huidige netto besteedbare inkomens van partijen bij elkaar op te tellen. Deze methodiek veronderstelt immers dat partijen met de minderjarige in gezinsverband leven, hetgeen niet het geval is. Bij de berekening van de nieuwe behoefte van de minderjarige zal, gelet op de ingangsdatum, verder worden uitgegaan van de tarieven uit 2024 en de leeftijd van de minderjarige in dat jaar. Partijen hebben ten onrechte gerekend met de tarieven uit 2026.

Het netto besteedbaar inkomen van de vrouw wordt berekend aan de hand van haar aangifte inkomstenbelasting 2024. Daaruit blijken de volgende inkomensbestanddelen:

• een arbeidsinkomen van € 41.536,- bruto per jaar;

• een inkomen aan pensioen van € 1.953,- per jaar;

• een WIA-uitkering van € 16.503,- per jaar.

In totaal heeft de vrouw in 2024 aldus een jaarinkomen gehad van € 59.992,-. Aan de hand daarvan becijfert de rechtbank – onder verwijzing naar de aan deze beschikking als bijlage 1 gehechte berekening – het netto besteedbaar inkomen van de vrouw op € 3.835,- per maand. Samen met het (fictieve) kindgebonden budget waar de vrouw recht op heeft, bedraagt haar netto besteedbaar inkomen € 4.141,- per maand.

De vrouw stelt dat het netto besteedbaar inkomen van de man moet worden berekend aan de hand van een arbeidsinkomen en een inkomen uit vermogen. Volgens haar heeft de man spaargeld waar rekening mee moet worden gehouden. De man heeft de stelling van de vrouw gemotiveerd betwist. De rechtbank stelt vast dat de spaarrekening waar de vrouw kennelijk op doelt een spaarrekening betreft op naam van de nieuwe partner van de man. De man en zijn partner zijn na 1 januari 2018 getrouwd, zodat sprake is van een beperkte huwelijksgemeenschap. Aangezien onduidelijk is gebleven in hoeverre het spaargeld behoort tot de huwelijksgemeenschap gaat de rechtbank ervan uit dat het door de vrouw gestelde vermogen niet toekomt aan de man, zodat hier geen rekening mee worden gehouden. Overigens zou de man, indien het spaargeld wel tot de huwelijksgemeenschap zou behoren, slechts recht hebben op de helft van het spaarbedrag. In de systematiek van het alimentatierekenen gaat het dan, gezien de hoogte van het spaarbedrag van € 106.183,-, om een verwaarloosbaar bedrag aan inkomen uit dat vermogen.

De rechtbank becijfert – onder verwijzing naar de aan deze beschikking als bijlage 1 gehechte berekening – het netto besteedbaar inkomen van de man aan de hand van een jaarinkomen van € 65.898,- bruto (zoals dat blijkt uit zijn aangifte inkomstenbelasting 2024) op € 3.835,- per maand. Samen met het (fictieve) kindgebonden budget waar de man recht op heeft, bedraagt zijn netto besteedbaar inkomen € 4.108,- per maand.

Uit het voorgaande blijkt inderdaad dat de huidige netto besteedbare inkomens van beide partijen elk afzonderlijk hoger zijn dan het netto besteedbaar gezinsinkomen ten tijde van het feitelijk uiteengaan van partijen, zodat de behoefte van [minderjarige 1] in beginsel opnieuw moet worden berekend.

De rechtbank overweegt daarnaast dat de man inmiddels ook onderhoudsplichtig is voor twee andere kinderen, samen met zijn nieuwe partner. De rechtbank ziet dan ook aanleiding om rekening te houden met de kosten van deze twee kinderen bij de bepaling van de behoefte van [minderjarige 1] .

Op basis van de tabel eigen aandeel kosten van kinderen, die is opgenomen als bijlage bij het rapport, levert hiervoor genoemd NBI van de man een bedrag aan behoefte op van € 1.033,- per maand voor de drie kinderen ten opzichte waarvan hij onderhoudsplichtig is. De behoefte van [minderjarige 1] bedraagt op basis van het NBI van de man aldus € 344,- per maand.

Op basis van de tabel eigen aandeel kosten van kinderen levert hiervoor genoemd NBI van de vrouw een bedrag op van € 578,- per maand.

De gemiddelde behoefte van [minderjarige 1] bedraagt aldus € 461,- per maand.

De vrouw stelt dat bij de behoefte van [minderjarige 1] een bedrag van € 100,- per maand moet worden opgeteld in verband met bijzondere extra kosten. Ze heeft verteld dat het gaat om niet vergoede ziektekosten voor de minderjarige en heeft ter onderbouwing productie 39 overgelegd. Zoals hiervoor overwogen heeft de rechtbank productie 39 in verband met strijdigheid met de goede procesorde buiten beschouwing gelaten. De man heeft de stelling van de vrouw betwist. Gelet op de gemotiveerde betwisting van de man is de rechtbank van oordeel dat de vrouw onvoldoende heeft gesteld dat sprake is van bijzondere extra kosten die niet in het hierboven genoemde tabelbedrag zijn verdisconteerd, om dergelijke kosten te kunnen meewegen. De rechtbank zal dan ook voorbijgaan aan de stelling van de vrouw en rekenen met een behoefte van [minderjarige 1] van € 461,- per maand.

Beoordeeld moet worden in welke verhouding de behoefte van de minderjarigen tussen de verschillende onderhoudsplichtigen moet worden verdeeld. Dit gebeurt naar rato van ieders draagkracht.

Zoals hierboven reeds berekend bedraagt het huidig netto besteedbaar inkomen van de vrouw € 4.142,- per maand. De vrouw is alleen onderhoudsplichtig jegens [minderjarige 1] .

De draagkracht van de vrouw wordt, omdat het NBI hoger is dan € 2.065,-, vastgesteld aan de hand van de volgende formule: 70% x [NBI – (0,3xNBI + 1.270)] en bedraagt € 1.140,- per maand.

Het huidig netto besteedbaar inkomen van de man bedraagt € 4.108,- per maand. De man is onderhoudsplichtig voor [minderjarige 1] , [minderjarige 3] en [minderjarige 2] .

De draagkracht van de man wordt, omdat het NBI hoger is dan € 2.065,-, vastgesteld aan de hand van de volgende formule: 70% x [NBI – (0,3xNBI + 1.270)] en bedraagt € 990,- per maand.

De rechtbank becijfert – onder verwijzing naar de aan deze beschikking als bijlage 1 gehechte berekening – het netto besteedbaar inkomen van [naam 2] aan de hand van een jaarinkomen van € 61.775,- bruto (zoals dat blijkt uit de aangifte inkomstenbelasting 2024 van de man) op € 3.909,- per maand. Zij is onderhoudsplichtig jegens [minderjarige 3] en [minderjarige 2] .

Ondanks dat zij op basis van het huwelijk met de man stiefouder is van [minderjarige 1] , is de rechtbank van oordeel dat zij geen onderhoudsplicht heeft jegens hem omdat hij niet behoort tot het gezin van [naam 2] en de man. Zoals hierboven is overwogen vindt immers al gedurende lange tijd geen contact plaats tussen de man en de minderjarige.

De draagkracht van [naam 2] wordt, omdat het NBI hoger is dan € 2.065,-, vastgesteld aan de hand van de volgende formule: 70% x [NBI – (0,3xNBI + 1.270)] en bedraagt € 1.026,- per maand.

De rechtbank zal hierna berekenen hoe de draagkracht van de man naar rato van de behoefte van de kinderen toegerekend moet worden aan ieder van de kinderen ten opzichte van wie hij onderhoudsplichtig is. De drie kinderen ten opzichte van wie de man een wettelijke onderhoudsplicht heeft, hebben een totale behoefte van € 1.383,- per maand (drie keer € 461,-).

De vrouw is alleen onderhoudsplichtig voor [minderjarige 1] . Haar gehele draagkracht van
€ 1.140,- per maand wordt toegerekend aan [minderjarige 1] .

Dit betekent dat de man van de toegerekende draagkracht aan [minderjarige 3] en [minderjarige 2] een bedrag van € 299,- per maand (€ 660,- minus € 361,-) overhoudt. Dit bedrag wordt overgeheveld naar de draagkracht voor [minderjarige 1] . Die bedraagt dan € 629,- per maand (€ 330,- + € 299,-).

Zoals hierboven al berekend bedraagt de draagkracht van de vrouw € 1.140,- per maand. De totale aan [minderjarige 1] toegerekende draagkracht bedraagt aldus € 1.769,-.

Gezien het voorgaande is een door de man te betalen bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de minderjarige [minderjarige 1] van € 164,- per maand in overeenstemming met de wettelijke maatstaven. Het verzoek van de vrouw tot wijziging van de kinderbijdrage wordt toegewezen tot dit bedrag. Het verzoek van de man zal worden afgewezen.

Op deze alimentatie is van rechtswege de wettelijke indexering van toepassing.

Omdat de onderhoudsbijdrage in 2026 wordt vastgesteld, zal de rechtbank bepalen dat de onderhoudsbijdrage per 1 januari 2025 en ieder daarop volgend jaar moet worden verhoogd met een percentage gelijk aan de wettelijke indexering.