Rechtbank Amsterdam 24-12-2025, ECLI:NL:RBAMS:2025:10898

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de beschikking van deze rechtbank van 23 oktober 2024 en de daarin genoemde stukken, waaronder het verzoekschrift van de vrouw, ingekomen op 21 augustus 2023;

- het F9-formulier van de man, ingediend op 14 juli 2025;

- het Raadsrapport van 15 juli 2025, ingekomen op 16 juli 2025;

- het F8-formulier van de vrouw, ingediend op 17 juli 2025;

- de brief van de man met producties (A-C), ingediend op 29 oktober 2025;

de akte wijziging verzoek met bijlagen van de vrouw, ingediend op 29 oktober 2025;

- het F9-formulier met producties (99-137) van de vrouw, ingediend op 30 oktober 2025;

- het F9-formulier (met usb-stick) van de man, ingediend op 30 oktober 2025;

- de brief van de man, ingediend op 30 oktober 2025;

- het F9-formulier met aanvullende producties (121 en 138-142) van de vrouw, ingediend op 31 oktober 2025;

- het aanvullend verzoek met productie (D) van de man, ingekomen op 4 november 2025.

De mondelinge behandelingen achter gesloten deuren hebben plaatsgevonden op 3 september 2024 en op 6 november 2025. Tijdens de laatste behandeling zijn verschenen:

• de vrouw en haar advocaat;

• de man en zijn advocaat;

• mevrouw [vertegenwoordiger van de raad] namens de Raad.

Mr. Ter Avest en mr. Wigman hebben pleitnota’s overgelegd en aan de hand daarvan het woord gevoerd. De vrouw heeft het woord gevoerd aan de hand van spreekaantekeningen, die zij aan de rechtbank heeft overgelegd.

Na de mondelinge behandeling heeft de rechtbank ontvangen:

• een e-mail van de man d.d. 6 november 2025

• een e-mail van de vrouw d.d. 7 november 2025;

• een e-mail van de man met bijlage d.d. 10 november 2025;

• de brief van de vrouw d.d. 17 november 2025, met bijlage;

• een e-mail van de man d.d. 21 november 2025.

De rechtbank verwijst voor de feiten allereerst naar de beschikking van 23 oktober 2024, die hier als herhaald en ingelast dient te worden beschouwd. Bij die beschikking heeft de rechtbank onder meer de echtscheiding tussen partijen uitgesproken en bepaald dat de (nu driejarige) dochter van partijen, [minderjarige] , haar hoofdverblijfplaats bij de vrouw heeft. Ook heeft de rechtbank vervangende toestemming verleend aan de vrouw om met [minderjarige] op vakantie te gaan, en de Raad om advies gevraagd ten aanzien van het gezag over [minderjarige] , de verdeling van de zorgtaken en de vaststelling van een informatieregeling.

[minderjarige] en de vrouw hebben sinds het uiteengaan van partijen hun verblijfplaats bij de ouders van de vrouw in [woonplaats 1] .

Het huwelijk van partijen is op 19 november 2024 ontbonden door inschrijving van de echtscheidingsbeschikking van deze rechtbank van 23 oktober 2024 in de registers van de burgerlijke stand.

Op dit moment geldt op grond van de beschikking van deze rechtbank van 23 april 2024 een voorlopige zorgregeling die inhoudt dat de vader en [minderjarige] omgang met elkaar hebben eenmaal per week, gedurende twee uur, onder begeleiding van een medewerker van jeugdhulpverleningsorganisatie “ [naam organisatie] ” op de locatie van [samenwerkingsverband] .

Op 6 november 2025 heeft [naam organisatie] te kennen gegeven de begeleiding van de omgang niet meer te zullen bieden.

De vrouw verzoekt de rechtbank – na aanvulling van haar verzoek – bij beschikking voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad te bepalen:

• dat zij met het eenhoofdig gezag over [minderjarige] wordt belast en het gezag van de man wordt beëindigd;

• de man de omgang met [minderjarige] te ontzeggen voor de duur van vijf jaren.

De man voert verweer en verzoekt de rechtbank bij zelfstandig verzoek – na wijziging van zijn verzoek – bij beschikking:

- te bepalen dat het hoofdverblijf van [minderjarige] wordt gewijzigd, in die zin dat [minderjarige] per direct althans per datum beschikking haar hoofdverblijf bij de man heeft, uitvoerbaar bij voorraad;

subsidiair

- een zorgregeling te bepalen die inhoudt dat [minderjarige] bij hem zal zijn:

• een informatieregeling te bepalen waarbij de vrouw de man regelmatig, maar in ieder geval wekelijks, per e-mail/app informeert over de belangrijke ontwikkelingen van [minderjarige] , zoals cognitieve ontwikkelingen, lichamelijke ontwikkelingen, medische aangelegenheden, leuke en minder leuke gebeurtenissen en dat de vrouw hem per direct betrekt in spoedeisende (medische) kwesties en zij hem op grond van het gezamenlijk gezag tijdig betrekt in te nemen gezamenlijke beslissingen;

• zulks op verbeurte van een dwangsom van € 1.000,- voor iedere keer dat de vrouw in gebreke blijft om aan het in dezen te wijzen vonnis te voldoen, uitvoerbaar bij voorraad.

De vrouw legt in essentie aan haar verzoeken ten grondslag dat de man zich gedurende de relatie van partijen heeft schuldig gemaakt aan gedrag dat moet worden gekenmerkt als intieme terreur, een ernstige vorm van huiselijk geweld. Deze intieme terreur heeft zich na het verbreken van de relatie tot op heden op verschillende manieren voortgezet. De vrouw stelt dat het gedragspatroon van de man grote onveiligheid voor haarzelf en [minderjarige] heeft veroorzaakt, en dat de vrouw en [minderjarige] hiervan tot op heden ernstige nadelige gevolgen ervaren. Het patroon zet zich tot op heden voort, en op grond daarvan bestaat toekomstige onveiligheid voor de vrouw en voor [minderjarige] bij iedere vorm van omgang met de man. De vrouw heeft haar stellingen onderbouwd door een uitgebreide feitelijke en chronologische beschrijving van het gestelde gedragspatroon van de man, onder verwijzing naar in totaal 142 producties. Onder die producties bevinden zich drie rapporten van, aldus de vrouw, gerenommeerde deskundigen op het gebied van intieme terreur, respectievelijk de effecten daarvan op kinderen. Zij stelt dat het rapport van de Raad van 15 juli 2025 niet leidend kan zijn bij enige beslissing in deze zaak omdat het onderzoek van de Raad niet voldoet aan minimale professionele en methodologische standaarden.

De man betwist dat ooit sprake is geweest van de door de vrouw gestelde intieme terreur. Hij stelt dat de vrouw een beeld van hem schetst dat aantoonbaar onjuist is. De vrouw uit bij herhaling vergaande en ingrijpende insinuaties en beschuldigingen. Het ligt op haar weg om die aan te tonen en aannemelijk te maken en daarin is zij niet geslaagd. De vrouw voert een enorme strijd tegen de man en alle instanties die haar visie niet delen. Zij is in een tunnelvisie beland waar zij niet meer uit kan. De man schaart zich achter het door de Raad uitgebrachte advies. Hij stelt dat [minderjarige] en hem onrecht is aangedaan doordat zij elkaar gedurende zo’n lange tijd, sinds april 2024, onder begeleiding in een kantoorruimte hebben moeten zien. Dat contact verloopt zonder uitzondering positief. Als [minderjarige] een negatieve reactie geeft na de omgangsmomenten, ligt dat niet aan de omgang zelf maar aan het feit dat [minderjarige] haar vader mist en/of spanning bij de moeder rondom de contactmomenten aanvoelt, zoals de Raad ook als mogelijke verklaring heeft benoemd in het rapport. Het is volgens de man in het belang van [minderjarige] dat het contact tussen haar en de man wordt genormaliseerd. Nu de vrouw de omgang wederom heeft stopgezet, ziet de man geen andere mogelijkheid dan het hoofdverblijf van [minderjarige] bij hem te bepalen. Anders dan de vrouw, is de man wel in staat het contact met de andere ouder te ondersteunen en faciliteren.

Voordat de rechtbank inhoudelijk ingaat op de stellingen van partijen en het advies van de Raad, zal eerst een weergave worden gegeven van de conclusies van door de vrouw ingebrachte rapporten.

Instructies

Dit rapport is opgesteld op verzoek van Jolande ter Avest . Mij is opgedragen een rapport op te stellen dat ingaat op de volgende kwesties:

(i) de aanwezigheid (of het ontbreken daarvan) van intieme terreur/dwingende controle in de relatie tussen [de vrouw] en [de man]

(v) typisch dadergedrag

Conclusies

De huidige positie van [de vrouw] - dat zij verder contact met [de man] als risicovol beschouwt voor haarzelf en haar kind - is terecht. (…)

De omgang tussen [de man] en zijn kind is een overweging voor professionals waarbij de aanwezigheid van intieme terreur/dwingende controle in acht moet worden genomen.

Er moet een risicobeoordeling worden uitgevoerd rond [de man] , waarin zijn huidige tactieken en motivaties worden onderzocht, om te waarborgen dat moeder en kind veilig zijn.

In dit rapport staat onder andere het volgende vermeld, waarbij de rechtbank opmerkt dat de conclusies uit de hiervoor genoemde rapporten terzake de aanwezigheid van intieme terreur als uitgangspunt worden genomen:

De rechtbank stelt vast dat de hiervoor genoemde onderzoeken van professor [naam 1] en de anonieme rapporteur enkel hebben plaatsgevonden op basis van interviews met de vrouw, en dat de rapporteurs de man niet hebben gesproken, geen wederhoor hebben gepleegd en hem ook niet in de gelegenheid hebben gesteld zelf stukken in te brengen ten behoeve van het onderzoek. Deze werkwijze is later door de anonieme onderzoeker ook toegelicht. De rapporten dienen in deze procedure dan ook te worden aangemerkt als een deskundige analyse van het relaas van de vrouw en enkel als zodanig te worden meegewogen in de beoordeling. De rapporten zullen door de rechtbank dus niet als uitgangspunt kunnen worden genomen voor de vaststelling van de feiten. Daarbij merkt de rechtbank op dat in het rapport van professor [naam 1] op punten staat vermeld dat de stellingen van de vrouw zijn “gestaafd” aan de hand van de stukken, maar dat de rechtbank dit niet kan toetsen. In het rapport noch in andere stukken wordt vermeld op welke specifieke stukken bij de verschillende stellingen wordt gedoeld; er is enkel een algemene opsomming van het verstrekte materiaal gegeven.

Ten aanzien van het rapport van dr. [naam 4] en prof. dr. [naam 7] stelt de rechtbank vast dat daarin de juistheid van de analyse van intieme terreur door de eerdergenoemde twee rapporteurs als uitgangspunt is genomen en dat alle interpretaties van het waargenomen gedrag van [minderjarige] daarop vervolgens zijn geënt. Gelet op wat hiervoor is overwogen over die rapporten, kunnen de interpretaties van het gedrag van [minderjarige] dus niet worden overgenomen door de rechtbank, voor zover deze een oorzakelijk verband vaststellen tussen de intieme terreur en de gedragingen van [minderjarige] . Dit neemt niet weg dat de kwalificaties van het gedrag op zichzelf wel door de rechtbank zullen worden meegewogen, op de wijze zoals hierna onder de verdere beoordeling vermeld.

De Raad adviseert de rechtbank een verdeling van de zorg- en opvoedtaken tussen beide ouder(s) vast te leggen waarin [minderjarige] na een opbouw van twaalf weken om het weekend van vrijdag 17:00 uur tot zondag 17:00 uur naar de man gaat, en daarnaast om de week een dagdeel op de woensdag (van 10.00 uur tot 14.00 uur of na de middag wanneer [minderjarige] te zijner tijd naar de basisschool gaat). De overdracht kan gedaan worden door een derde. Deze zorgregeling is in het belang van [minderjarige] omdat zij dan structureel en meer substantieel (dan nu het geval is) contact zal hebben met haar vader, wat de Raad in haar belang vindt. [minderjarige] geniet volgens de Raad van het contact met vader, vader kan haar naar de inschatting van de Raad veel liefde bieden en op deze manier ook verzorgingstaken uitvoeren, wat goed is voor de band en de ouder-kindrelatie tussen [minderjarige] en de man.

De Raad komt in het rapport van 15 juli 2025 tot de conclusie dat niet aannemelijk is geworden dat in het hier en nu sprake is van intieme terreur en overweegt daartoe in het rapport als volgt.

De Raad heeft kennis heeft genomen van het rapport van professor [naam 1] . Dit rapport is gelezen en beoordeeld door de gedragsdeskundige van het multidisciplinair onderzoeksteam van de Raad (bestaande uit raadsonderzoeker, gedragsdeskundige en jurist). Na bestudering is volgens de Raad gebleken dat het rapport bijna uitsluitend is gebaseerd op informatie van moeder. Daarnaast geeft de hoogleraar in haar rapport van tijd tot tijd aan dat opmerkingen/ conclusies zijn ‘gestaafd’, maar er is niet benoemd of beschreven op welke manier deze opmerkingen zijn gestaafd of door middel van welke gegevens, en van wie die gegevens eventueel afkomstig zijn. Deze opmerkingen/conclusies zijn hierom door de Raad niet te controleren. Er is tenslotte geen wederhoor gepleegd; vader is in het geheel niet gesproken. Er worden in het rapport (kwade) bedoelingen aan vader toegeschreven die niet zijn besproken met vader. De hoogleraar plaatst wat moeder verteld heeft in een ‘frame’ van intieme terreur, zonder op enig moment alternatieve verklaringen te overwegen of te onderzoeken. De Raad heeft op grond van deze overwegingen zorgen over de kwaliteit van dit onderzoek. De Raad heeft hierom in eerste instantie overwogen om het onderzoek niet te gebruiken. Omdat professor [naam 1] een bekend hoogleraar is, én omdat er in haar rapport een gedetailleerde tijdlijn staat beschreven (op basis van informatie van moeder) heeft de Raad besloten om zelf aanvullend onderzoek te doen door de tijdlijn in het rapport na te lopen, en alsnog zelf wederhoor te plegen bij vader over de belangrijkste zaken die over zijn gedrag en over zijn intenties worden genoemd in het rapport van professor [naam 1] . Verder heeft de Raad zaken die genoemd worden in het rapport van professor [naam 1] die zorgelijk (zouden kunnen) zijn (geweest) omdat ze eventueel de veiligheid van [minderjarige] en/of moeder betreffen (of hebben betroffen), en waarvan het voor de Raad onduidelijk is hoe deze beweringen zijn ‘gestaafd’ in het rapport van professor [naam 1] , onderzocht door de politie te benaderen. Ook heeft de Raad de Justitiële Documentatie (het JDS) van vader opgevraagd. Tenslotte heeft de Raad aan moeder willen vragen door welke informatie, de uitspraken in het rapport zijn ‘gestaafd’, maar de gewenste informatie ontbreekt nu het niet is gelukt om met de moeder in gesprek te komen.

De Raad is op basis van de tijdlijn van moeder in het rapport van professor [naam 1] , ingegaan op enkele aspecten van mogelijke intieme terreur, en daarnaast op vaders ouderrol en de eventuele impact die bepaald gedrag of gebeurtenissen op [minderjarige] zouden kunnen hebben (gehad) en waarover de Raad vragen heeft. Concreet gaat het dan om:

1. de periode van de relatie, waarin moeder, in het rapport van professor [naam 1] , vaders gedrag omschrijft als dwingend en agressief;

2. de periode na de relatie, van juli 2023 tot mei 2024, waarin vader volgens moeder haar gestalkt zou hebben, moeder heeft hiervan aangifte gedaan, waaronder: vader zou informatie over moeder hebben opgevraagd bij haar huisarts, en vader zou volgens moeder een ‘lastercampagne’ zijn gestart door berichten over moeder aan anderen te sturen.

3. dat vader volgens moeder, [minderjarige] in de periode vanaf september 2023 niet zou hebben willen zien voor omgang als moeder niet zelf de overdracht zou doen;

4. dat vader [minderjarige] vanaf december 2023 zonder overleg met moeder, enige tijd tijdens de omgang naar een kinderdagverblijf bracht.

5. dat vader op 11 april 2025 in het dorp was waar moeder woont (waar hij volgens

mevrouw [naam 1] niets te zoeken had.)

De rechtbank zal eerst ingaan op de bruikbaarheid van het advies van de Raad van 15 juli 2025 voor de beoordeling, mede gelet op de daartegen geuite inhoudelijke bezwaren door de vrouw.

De rechtbank stelt allereerst vast dat de Raad de vrouw niet heeft gesproken als informant. Bij de vrouw is, anders dan bij de man, door de Raad geen MASIC afgenomen en de Raad heeft de vrouw niet gesproken over [minderjarige] en evenmin over de actuele situatie tussen partijen. Dit leidt ertoe dat een belangrijke bron van informatie voor de beoordeling door de Raad mist, niet in het minst omdat de vrouw de hoofdverzorger van [minderjarige] is. Een en ander is het gevolg van het feit dat de Raad ervoor heeft gekozen om niet mee te gaan met de wens van de vrouw om de afspraak met de Raad te laten plaatsvinden na de mondelinge behandeling van de door de ouders van de man gestarte procedure over omgang met [minderjarige] , die plaatsvond op 3 juli 2025. Gelet op het zeer nadelige gevolg hiervan voor de inhoudelijke waarde van het rapport, kan de rechtbank de afweging en prioritering van de Raad in deze niet volgen, met name nu het volgen van de wens van de vrouw slechts een vertraging van enkele weken betrof. Daarbij was begrip aan de zijde van de Raad voor de belasting van de door de ouders van de man gestarte procedure voor de vrouw – in het licht van de zeven procedures die daarvoor al hadden plaatsgevonden in een periode van twee jaren – op zijn plaats geweest.

De rechtbank stelt ook vast dat de Raad naar aanleiding van de door de vrouw ingebrachte rapporten wederhoor heeft gepleegd bij de man, maar heeft nagelaten de mededelingen van de man in het kader van die wederhoor vervolgens te toetsen aan het onderliggende dossier. Dit is problematisch omdat uit dat dossier op meerdere punten blijkt dat de mededelingen van de man onwaar zijn, zoals uit het hiernavolgende zal blijken. De stellingen van de man hebben er echter wel toe geleid dat de Raad de door de vrouw ingebrachte rapporten verder terzijde heeft geschoven, terwijl de deskundigheid van de rapporteurs terzake van dwingende controle / intieme terreur door de Raad op zichzelf niet ter discussie is gesteld. Weliswaar heeft de Raad een eigen deskundige van De Waag terzake intieme terreur geraadpleegd, maar vast staat dat deze deskundige geen kennis heeft genomen van het dossier, niet met partijen heeft gesproken en enkel algemene vragen van de Raad over het patroon van intieme terreur heeft beantwoord. De Raad heeft op basis van de antwoorden op die algemene vragen geconcludeerd dat geen sprake is van intieme terreur, waarbij kennelijk doorslaggevend is geweest voor de Raad dat niet is gebleken dat de man sinds december 2023 nog rechtstreeks contact heeft gezocht met de vrouw. De Raad stelt dat daarom geen sprake kan zijn van intieme terreur, omdat een kenmerk daarvan is dat deze steeds doorgaat. De Raad heeft deze conclusie echter niet kunnen trekken, alleen al omdat de Raad de vrouw niet heeft gesproken en dus niet van haar heeft kunnen vernemen hoe de intieme terreur zich volgens de vrouw na december 2023 tot het hier en nu voortzet. Dat het voeren van juridische procedures onderdeel kan zijn van een patroon van intieme terreur, heeft de Raad bovendien niet onderkend.

Tot slot heeft de Raad zich in het rapport niet uitgelaten over het rapport van dr. [naam 4] en prof. dr. [naam 7] , Universiteit Leiden.

Het voorgaande brengt met zich dat de rechtbank het advies van de Raad niet zonder meer zal volgen.

De rechtbank ziet zich geconfronteerd met een zaak waarin standpunten van partijen, geraadpleegde rapporteurs en de Raad diametraal tegenover elkaar staan. De focus ligt daarbij op de beantwoording van de vraag of wel of niet sprake is van intieme terreur.

De rechtbank acht het voor een goede beoordeling van de zaak noodzakelijk om te beginnen bij de beantwoording van de vragen die in iedere familierechtelijke zaak betreffende gezag en omgang het uitgangspunt zijn, te weten: wie heeft wat gedaan, welk effect heeft dit op hun ouderschap en op hun kind, en wat is ten aanzien van de omgang en gezag mogelijk en noodzakelijk in de toekomst om het kind in staat te stellen zich naar behoren te kunnen ontwikkelen. Deze vragen moeten worden beantwoord aan de hand van de stellingen van partijen, de betwisting daarvan en de daaraan door partijen gegeven onderbouwing. Daarbij merkt de rechtbank – in het licht van het belang dat door de Raad en de man wordt toegekend aan de sepotbeslissingen op de aangiftes van de vrouw – dat op grond van artikel 161 Rv enkel dwingende bewijskracht moet worden toegekend aan door de strafrechter bewezenverklaarde feiten. Voor de feiten waarop een sepotbeslissing betrekking heeft, zijn dus de standaard bewijsregels van het wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering van toepassing.

In het hiernavolgende zal de rechtbank een weergave geven van feiten die in deze zaak kunnen worden vastgesteld, waarbij de rechtbank benadrukt dat deze vaststellingen – gelet op de omvang van het dossier – verre van uitputtend zijn maar een opsomming van enkele relevante gebeurtenissen om te kunnen duiden wat zich tijdens de relatie en daarna tussen partijen heeft afgespeeld.

Partijen hebben in 2018 een relatie gekregen, zij zijn op 11 juni 2022 getrouwd terwijl de vrouw zwanger was en op [geboortedatum] 2022 is zij bevallen van hun dochter [minderjarige] . Uit de door de vrouw ingebrachte en door de man niet betwiste Whatsapp correspondentie, schriftelijke goede voornemens van de man, foto’s en opnames van de man, en verklaringen van derden kan worden opgemaakt dat de relatie van partijen sinds de zwangerschap voor haar zeer belastend is geweest door de wijze waarop de man zich jegens haar heeft gedragen. Gebleken is dat onder andere sprake was van ongecontroleerde woede-uitbarstingen, steeds gevolgd door liefdesbetuigingen en (daarmee samenhangend) alcohol- en drugsgebruik door de man (de man spreekt zelf over zijn “boze dronk”). De vrouw was zeer ongelukkig tijdens de relatie en heeft gedurende haar zwangerschap veel stress en ook zwangerschapspijnen ervaren na confrontaties met de man. Zij had vanwege het gedrag van de man grote twijfels over het aangaan van een huwelijk met hem en heeft dit ook tegen hem geuit. Van een liefdevolle relatie, zoals de man stelt, was aldus geen sprake. Na de geboorte van [minderjarige] zijn de woede-uitbarstingen van de man doorgegaan, ook in het bijzijn van [minderjarige] . Daarnaast heeft de vrouw tegenover de man haar zorgen geuit over de financiële keuzes en uitgaven van de man, het feit dat zij daarbij onvoldoende werd betrokken, en het ontbreken van geld op de gemeenschappelijke rekening voor het voldoen van de kosten voor [minderjarige] en de gemeenschappelijke huishouding, ondanks een ruim inkomen aan de zijde van de man. De vrouw werkte zelf niet, was financieel afhankelijk van de man en heeft zich in die periode tot haar ouders moeten wenden om te kunnen voldoen in de kosten voor [minderjarige] .

De rechtbank stelt op grond van het voorgaande vast dat de vaststellingen van de Raad ten aanzien van de vijf punten van zorg, zoals benoemd in het rapport, niet kunnen worden gevolgd. Gedurende de relatie van partijen was wel degelijk sprake was van agressie door de man, hetgeen onder andere de reden is geweest dat de vrouw de relatie heeft beëindigd. Daarbij is gebleken dat de vrouw na de relatiebreuk goede afspraken wilde maken over het contact tussen de man en [minderjarige] , maar dat zij zich daarover ook zorgen maakte, gelet op het gedrag van de man gedurende de relatie. Die zorgen waren naar het oordeel van de rechtbank terecht. In plaats van bezinning, erkenning en het nemen van verantwoordelijkheid voor zijn gedrag, heeft de man vervolgens de aanval gekozen. Daarbij lijkt het voorkomen van gezichtsverlies voor hem een zeer belangrijke drijfveer te zijn geweest. Gebleken is dat de man, zijn familie en ook een persoonlijke vriend er met dat doel voor hebben gekozen de vrouw en haar familie ten onrechte structureel in een kwaad daglicht te stellen, zoals uit het voorgaande weergegeven. De man heeft zich in zijn handelen meermalen zeer manipulatief getoond, waarbij hij herhaaldelijk onwaarheden heeft verklaard om zijn doel te bereiken. De rechtbank wijst bijvoorbeeld op de wijze waarop de man de vaccinaties van [minderjarige] zonder grond heeft ingezet om de vrouw te diskwalificeren en doelbewust onder een grote groep personen een bericht heeft verspreid waarin hij vermeldt dat de vrouw psychisch niet in orde is en hulp nodig heeft. Een ander voorbeeld daarvan ziet de rechtbank in de gebeurtenissen op de verjaardag van de vrouw. Terwijl de vrouw al enige tijd de overdracht niet meer deed en deze overliet aan haar ouders, koos de man ervoor om uitgerekend op haar verjaardag, die zij vierde in het bijzijn van vrienden, de politie te laten komen. Deze keuze kan niet anders kan worden gezien dan een manier om de vrouw publiekelijk te bestraffen en vernederen. De man heeft [minderjarige] daarbij alleen in de auto laten zitten in een voor haar onzekere situatie, waarin zij verwachtte naar haar moeder te gaan maar dat niet gebeurde.

De man is in een periode van twee jaren in totaal zes procedures gestart, waarbij de rechtbank ook de door zijn ouders gestarte procedure meetelt. Daarbij heeft de rechtbank de noodzakelijke echtscheidingsprocedure niet meegeteld. De man heeft zonder meer een reëel belang bij omgang met zijn kind en het kan hem op zichzelf niet verweten worden dat hij zich tot de rechtbank wendt op het moment dat die omgang hem wordt onthouden. Tegelijkertijd is gebleken dat de man nodeloos een procedure aanhangig heeft gehouden in december 2023, met een hoog bedrag aan advocaatkosten voor de vrouw als gevolg, en dat hij ook in maart 2024 na het starten van de wijzigingsprocedure door de vrouw een kort geding procedure is gestart terwijl de vrouw reeds een verzoekschrift tot wijziging voorlopige voorzieningen had ingediend. Opvallend is verder dat de man in december 2023 tijdens de mondelinge behandeling heeft verklaard dat het hem enkel om [minderjarige] gaat en dat hij de vrouw niet hoeft te zien, maar vervolgens wel keer op keer in procedures eist dat de vrouw de overdracht verzorgt, op straffe van een dwangsom. Gebleken is dat de man meermaals een scène schopt bij het huis van de vrouw op het moment dat hij constateert dat niet zijzelf maar haar vader [minderjarige] aan hem overdraagt.

Wanneer de rechtbank de gevolgen van al het voorgaande voor het ouderschap van partijen beziet, leidt dat tot de conclusie dat de vrouw vanaf haar zwangerschap tot op heden structureel stress, onveiligheid en onvoorspelbaarheid heeft ervaren. Zij is in toenemende mate hyperalert en angstig geworden. Haar leven wordt in beslag genomen door de procedures over de omgang. Zij heeft als ouder [minderjarige] steeds in woord en daad moeten steunen in de omgang met de man, waardoor zij ten opzichte van [minderjarige] als ouder dus tegenstrijdige signalen heeft moeten tonen.

De man heeft zich tegenover [minderjarige] als ouder onvoorspelbaar en ook tegenstrijdig getoond. Enerzijds toonde hij zich liefdevol, anderzijds creëerde hij door zijn gedrag, mede in haar bijzijn, herhaaldelijk onveiligheid op voor haar niet te voorziene momenten. In de periode na 29 december 2023 heeft de man [minderjarige] in een voor haar belastende situatie gebracht door haar herhaaldelijk aan meerdere mensen te laten overdragen en naar een voor haar onbekend kinderdagverblijf te laten gaan, terwijl [minderjarige] dacht naar haar vader te gaan. [minderjarige] kon op dat moment onvoldoende praten om dit te vertellen.

Wanneer gekeken wordt naar wat dat voor [minderjarige] betekent, is voorstelbaar dat deze situatie haar gevoel van veiligheid in de basis heeft aantast. De rechtbank verwijst naar de bevindingen van [naam 4] en [naam 7] , waarin de zorgelijke kindsignalen duidelijk worden beschreven.

Vaststaat dat de huidige situatie al erg lang voortduurt. De rechtbank acht niet aannemelijk dat in deze situatie op korte termijn verandering zal komen, mede omdat de man vooralsnog geen verantwoordelijkheid neemt wat betreft zijn eigen aandeel in het ontstaan, het voortduren en de toename van de angst bij de vrouw. De man geeft geen blijk van enige zelfreflectie maar wijst uitsluitend alle beschuldigingen resoluut van de hand, terwijl, zoals uit de weergave door de rechtbank van de feiten blijkt, de situatie het gevolg is van zijn handelen. De chronische angst bij de vrouw heeft onmiskenbaar een weerslag op [minderjarige] en het is in haar belang noodzakelijk dat de vrouw in een situatie wordt gebracht waarin zij niet langer door middel van gezamenlijk gezag is verbonden aan de man. De rechtbank is van oordeel dat deze situatie een doorbraak behoeft. De rechtbank acht het daarom in het belang van [minderjarige] noodzakelijk dat het gezamenlijk gezag wordt beëindigd en dat de vrouw met het eenhoofdig gezag zal worden belast. Hieruit vloeit voort dat het verzoek om het bepalen van het hoofdverblijf bij de man zal worden afgewezen.

Gelet op de hiervoor onder rechtsoverwegingen 8.1. en verder genoemde gebreken in het Raadsonderzoek acht de rechtbank zichzelf nog onvoldoende geïnformeerd om een beslissing te nemen ten aanzien van een – al dan niet begeleide – omgangsregeling tussen de man en [minderjarige] en zal daarom een definitieve beslissing daarover aanhouden.

De rechtbank geeft de Raad opdracht om, met inachtneming van deze uitspraak en de daarin vastgestelde feiten, aanvullend onderzoek te doen ter beantwoording van de vraag of, en zo ja, op welke wijze [minderjarige] veilig omgang kan hebben met de man, en welke interventies daarvoor eventueel noodzakelijk en mogelijk zijn. Daarbij heeft het de nadrukkelijke voorkeur van de rechtbank dat de Raad het nadere onderzoek laat verrichten door een ander team, nu de rechtbank tot andere conclusies is gekomen dan in het huidige Raadsrapport en het dus noodzakelijk is dat vanuit een nieuw perspectief naar deze zaak wordt gekeken. De rechtbank verzoekt de Raad alsnog een MASIC bij de vrouw af te nemen en haar als informant te raadplegen. Ook verzoekt de rechtbank de Raad te onderzoeken in hoeverre de Veilige Hulp Methodiek zoals geboden door het Expertisecentrum Dwingende Controle passend is voor partijen, waarbij voor de hand ligt dat de man terzake wordt gehoord door de Raad.

De rechtbank gaat er vanuit dat de Raad deze zaak met spoed zal oppakken. De rechtbank ziet zich in de tussentijd geconfronteerd met een situatie waarin het onderzoek door de Raad nog onvolledig is, maar waarin wel duidelijk is dat de huidige situatie voor [minderjarige] heel zwaar is en haar draagkracht te buiten lijkt te gaan. Zolang de huidige dynamiek niet is doorbroken, acht de rechtbank het daarom niet in het belang van [minderjarige] dat, gedurende de periode waarin de Raad aanvullend onderzoek zal doen, omgang tussen [minderjarige] en de man zal plaatsvinden. Daarbij komt dat de begeleidende instantie heeft laten weten de begeleiding niet meer op zich te nemen en dat niet helder is welke instantie de omgang wel zal kunnen uitvoeren op de korte termijn. Dit kan en zal naar verwachting weer een bron vormen voor opvolgende conflicten en procedures, wat niet in het belang van [minderjarige] is. De rechtbank zal daarom de omgang tussen de man en [minderjarige] schorsen in afwachting van de resultaten van het aanvullende onderzoek door de Raad.

De Raad adviseert de rechtbank om moeder op te leggen dat zij vader minimaal maandelijks relevante schriftelijke informatie verstrekt over de sociale ontwikkeling van [minderjarige] , haar gezondheid (artsbezoeken, bezoeken consultatiebureau) en in de toekomst over schoolse zaken en haar vrijetijdsbesteding. Dit kan bijvoorbeeld via mail, aldus de Raad.

De rechtbank zal, conform het advies van de Raad, een maandelijkse informatieregeling vastleggen. Indien gewenst door de vrouw, kan deze informatie door tussenkomst van derden worden verschaft.

wijst het verzoek van de man om het hoofdverblijf van [minderjarige] bij hem te bepalen af;

schorst de voorlopige zorgregeling zoals is vastgesteld in de beschikking van deze rechtbank van 23 april 2024 totdat er in deze bodemprocedure een beslissing over de omgangsregeling is genomen;

bepaalt dat de vrouw – indien gewenst door tussenkomst van derden – de man maandelijks per e-mail informeert over belangrijke aangelegenheden aangaande [minderjarige] , waaronder haar gezondheid en in de toekomst over schoolse zaken en haar vrijetijds-besteding;

draagt de Raad op nader onderzoek te verrichten zoals genoemd in rechtsoverweging 9.12. en houdt iedere verdere beslissing aan in afwachting van de resultaten van dat onderzoek;

houdt de behandeling van de verzoeken van partijen over de omgang pro forma aan tot 23 februari 2026 voor uitlating partijen en Raad over stand van zaken en de door hen gewenste voortgang procedure;

verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad.