Rechtbank Noord-Holland 31-12-2025, ECLI:NL:RBNHO:2025:15646

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaardingen van 17 en 19 december 2024 met producties 1-19;

- de conclusie van antwoord van Veilig Thuis met producties 1-10;

- de conclusie van antwoord van 1.Hoorn met producties 1-26;

- het tussenvonnis van 30 april 2025, waarbij de rechtbank een mondelinge behandeling heeft bevolen;

- de akte overlegging producties van [eiser] met producties 20-22.

Op 25 november 2025 heeft de mondelinge behandeling van de zaak plaatsgevonden. Op de zitting is [eiser] verschenen, bijgestaan door mr. B.D.W. Martens. Daarnaast zijn verschenen namens Veilig Thuis [manager] , manager bij Veilig Thuis NHN, en [directiesecretaresse] , directiesecretaris bij GGD Hollands Noorden, bijgestaan door mr. H.M. Kruitwagen. Namens 1.Hoorn zijn verschenen [procesadviseur] , procesadviseur bij gemeente Hoorn, en [naam] , bijgestaan door mr. J. Kruijswijk Jansen.

De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat partijen ter toelichting van hun standpunten naar voren hebben gebracht. Mrs. Martens en Kruitwagen hebben gebruik gemaakt van spreekaantekeningen, die zij ter zitting aan de rechtbank hebben overgelegd en die daarmee onderdeel zijn geworden van de processtukken.

Aan het einde van de mondelinge behandeling heeft de rechtbank partijen meegedeeld dat op 31 december 2025 vonnis zal worden gewezen.

[eiser] is op 1 augustus 2013 getrouwd met zijn toenmalige partner [moeder] (hierna: moeder). Moeder had de Iraanse nationaliteit. Zij is kort na het huwelijk zwanger geraakt en gaan samenwonen met [eiser] in Hoorn. Op [geboortedatum] 2014 is dochter [dochter] geboren (hierna: [dochter] ).

Op 5 februari 2015 heeft Veilig Thuis ¹een eerste zorgmelding ontvangen van de politie. Er vonden tussen [eiser] en moeder hoogoplopende ruzies plaats in het bijzijn van [dochter] . Veilig Thuis is vervolgens een onderzoek gestart.

Op 9 februari 2015 heeft [eiser] Veilig Thuis in paniek gebeld dat er iets moest gebeuren, omdat moeder volgens hem gek was geworden. De politie is ter plaatse gekomen. Diezelfde middag hebben een medewerker en vertrouwensarts van Veilig Thuis een drie uur durend huisbezoek verricht. Daarover heeft Veilig Thuis in haar digitale dossier (logboek) onder meer genoteerd dat [eiser] aangaf dat moeder een keer heeft gedreigd met suïcide en met teruggaan naar Iran. Hij zag nog wel perspectief in de relatie, mits moeder hulp zou krijgen voor haar depressieve klachten. Moeder vertelde dat zij de situatie wilde veranderen door de relatie te beëindigen en een eigen leven op te bouwen. Zij gaf aan het lastig te hebben met de interculturele verschillen en met de onzekerheid over haar verblijfsstatus. Volgens moeder had zij relationele problemen met [eiser] en is [dochter] niet fysiek in gevaar geweest. Veilig Thuis heeft verder in haar digitale dossier genoteerd geen signalen vanuit moeder te hebben gekregen ten aanzien van een actieve depressie, dat er met beide ouders veiligheidsafspraken waren gemaakt en dat Veilig Thuis de huisarts en psycholoog zou raadplegen.

Op 11 februari 2015 heeft Veilig Thuis het gezin aangemeld bij Stichting Parlan (jeugdhulp en jeugd-ggz) voor ambulante spoedhulp. In het aanmeldformulier is onder meer vermeld dat de conflicten lijken te komen door een integratie-/aanpassingsprobleem en een vorm van heimwee, dat [eiser] aan iets fysieks denkt bij moeder, maar dat dit volgens moeder niet speelt en dat sprake is van een interactieprobleem tussen haar en [eiser] .

Op 13 februari 2015 heeft tussen Parlan, Veilig Thuis, [eiser] en moeder een gesprek plaatsgevonden. Daarbij kwam aan de orde dat [eiser] en moeder definitief hadden besloten uit elkaar te gaan, dat [eiser] tijdelijk elders verbleef en dat er afspraken over omgang waren gemaakt.

Op 17 februari 2015 heeft Veilig Thuis de casus overgedragen aan team Sociaal van 1.Hoorn, een wijkteam van de gemeente Hoorn. In het aanmeldformulier is vermeld dat ‘ouders aangeven dat zij er voor gaan zorgen dat de spanning niet oploopt in de thuissituatie en dat dit goed gaat’. Verder is vermeld dat ‘ouders een grote bereidwillendheid ten opzichte van elkaar hebben’.

Op 30 maart 2015 heeft Veilig Thuis aan [eiser] en het wijkteam van 1.Hoorn een afsluitbrief gestuurd. Veilig Thuis heeft in de afsluitbrief een aantal aandachtspunten voor het gebiedsteam van 1.Hoorn opgesomd en daaraan toegevoegd dat ze na drie en twaalf maanden contact zullen opnemen met het gebiedsteam om te kijken of de hulpverlening goed verloopt.

Op 2 april 2015 heeft [eiser] telefonisch bij Veilig Thuis zijn zorgen gemeld over dreigementen van ontvoering van [dochter] door moeder. Veilig Thuis heeft hierover op kantoor een gesprek gevoerd met [eiser] , in aanwezigheid van een medewerker van 1.Hoorn. [eiser] meende dat zijn zorgen niet werden opgepakt door Veilig Thuis. Veilig Thuis heeft in haar digitale dossier genoteerd dat er ‘nogmaals geen concrete aanwijzingen lijken te zijn voor kidnap’.

Veilig Thuis heeft op 13 april 2015 de zorgmelding overgedragen aan 1.Hoorn, omdat deze al betrokken was bij het gezin. In het digitale dossier van Veilig Thuis is hierover het volgende vermeld: “Wij gaan ervan uit dat het Gebiedsteam de melding verder bespreekt met ouders. (…) Volgens protocol nemen wij over drie maanden contact op om te vragen naar het verloop van de hulpverlening na de overdracht van de melding betreffende dit gezin”.

Op 17 april 2015 heeft team Sociaal van 1.Hoorn een gesprek gehad met [eiser] en moeder. Toen is afgesproken om het gezin naar team Jeugd van 1.Hoorn over te dragen voor verdere ondersteuning bij het opstellen van een ouderschapsplan. 1.Hoorn heeft dit aan Veilig Thuis per e-mail doorgegeven.

Op 12 mei 2015 heeft 1.Hoorn per e-mail aan moeder informatie gezonden over onder meer de inburgeringscursus; het vinden van werk en maatschappelijke ondersteuning. Verder is in die e-mail [eiser] en moeder een voorbeeld van een ouderschapsplan toegestuurd ter voorbereiding op hun afspraak op 20 mei 2015. Wegens ziekte van [eiser] heeft 1.Hoorn op 20 mei 2015 alleen gesproken met moeder. Het ouderschapsplan is niet ingevuld.

Op 20 juli 2015 heeft [eiser] Veilig Thuis gebeld in verband met zijn acute zorgen over een dreigende ontvoering van [dochter] naar Iran door moeder. Veilig Thuis heeft hierover in haar digitale dossier genoteerd dat [eiser] zei dat hij wilde dat moeder onderzocht zou worden door een psycholoog/psychiater om te zien of zij daadwerkelijk gek was geworden. Veilig Thuis heeft intern en bij 1.Hoorn navraag gedaan. Veilig Thuis heeft vervolgens het volgende in haar digitale dossier genoteerd: “In overleg met collega (…) wat de stand van zaken is omtrent deze zaak. (…) geeft aan destijds de zaak met spoed binnen is gekomen bij VT, het is daarom opvallend dat er vanuit het wijkteam tot op heden het minimale in deze zaak is gedaan, uitgaande van het verhaal van vader.”

Regiemedewerker [regiemedewerker] (hierna: [regiemedewerker] ) van 1.Hoorn heeft diezelfde dag Veilig Thuis gesproken over de zaak en aangegeven deze vanuit het wijkteam verder op te zullen pakken. In het digitale dossier van 1.Hoorn is genoteerd dat [regiemedewerker] contact heeft gehad met het Oranje Huis, dat het Oranje Huis aangaf dat het goed ging met moeder en [dochter] en dat het een zorgzame moeder zag. Verder is genoteerd dat [regiemedewerker] met beide ouders om de tafel zou gaan voor oplossingen in het vrijwillig kader.

Op 26 juli 2015 heeft [regiemedewerker] aan [eiser] en moeder een opzet van een veiligheidsplan toegestuurd die kort daarna met hen is besproken en aangevuld. In het veiligheidsplan is vermeld dat de grootste zorgen zijn ‘kindermishandeling door de strijd/ruzie tussen ouders’ en dat de gevaarlijke momenten de overdrachtsmomenten zijn als ouders bij elkaar in de buurt komen. Daarnaast is in het veiligheidsplan vermeld dat een melding bij de Raad voor de Kinderbescherming zou worden gedaan als [eiser] en moeder niet in staat zouden zijn in het belang van [dochter] te denken/handelen.

Op 7 augustus 2015 heeft Veilig Thuis een vierde zorgmelding van de politie ontvangen. Moeder had de politie gebeld in verband met verbaal geweld van [eiser] tegen haar in het bijzijn van [dochter] . Veilig Thuis heeft hierover in haar digitale dossier onder meer genoteerd dat haar grootste zorg was escalaties door spanningen en ruzies tussen ouders en dat er geen sprake was van direct gevaar.

Veilig Thuis heeft de zorgmelding wederom overgedragen aan 1.Hoorn, omdat deze al betrokken was bij het gezin. Veilig Thuis heeft 1.Hoorn verzocht om de zorgmelding mee te nemen in de hulpverlening en daarbij meegedeeld dat zij in het kader van de monitoring na drie maanden contact op zou nemen. 1.Hoorn (in de persoon van [regiemedewerker] ) heeft bevestigd dat zij de zorgmelding met [eiser] en moeder zou bespreken en dat een veiligheids- en ouderschapsplan zou worden gemaakt. Daarbij heeft [regiemedewerker] gezegd dat, wanneer dit niet van de grond zou komen en de zorgen zouden blijven, zij een melding bij de Raad voor de Kinderbescherming zou doen. [eiser] en moeder zijn daarvan op de hoogte gesteld. Op
19 augustus 2015 heeft Veilig Thuis hen een afsluitbrief gestuurd.

[regiemedewerker] heeft kort daarna met [eiser] en moeder gesproken. Op 21 augustus 2015 heeft [regiemedewerker] [eiser] en moeder gemaild over het nog te ondertekenen veiligheidsplan, het voorstel tot omgang van moeder en het door beiden nog te maken ouderschapsplan. Daarbij heeft [regiemedewerker] benadrukt dat [eiser] en moeder zich aan de afspraken moeten houden en dat zij [eiser] een melding bij de Raad voor de Kinderbescherming zal moeten doen.

In de periode tussen oktober tot en met december 2015 is er diverse keren contact geweest tussen met name [eiser] en [regiemedewerker] .

Bij besluit van 2 december 2015 heeft het college van burgemeester en wethouders van gemeente Hoorn een aanvraag voor Ouderschap Blijft bij Parlan toegekend. De aanvraag is volgens 1. Hoorn in overleg met [eiser] en moeder gedaan ‘vanwege de moeizame onderlinge communicatie en het niet komen tot afspraken’. Het doel van de hulp door Parlan was om ervoor te zorgen dat [eiser] en moeder in staat zouden zijn in samenwerking met elkaar het ouderschap op een goede manier te kunnen vormgeven voor [dochter] .

[regiemedewerker] heeft [eiser] vanwege zijn financiële problemen doorverwezen naar een collega bij 1.Hoorn voor financiële en juridische hulp. Die hulp is vervolgens aan [eiser] gegeven.

Op 3 februari 2016 heeft [eiser] aan [regiemedewerker] bericht dat hij alle zorgtrajecten wil stoppen en meegedeeld dat [dochter] met moeder naar Iran zal vertrekken en hij zijn eigen weg zal gaan.

Op 16 februari 2016 heeft [regiemedewerker] aan [eiser] en moeder het volgende gemaild, voor zover van belang: “Inmiddels heb ik jullie de laatste periode met enige regelmaat gesproken. Beiden hebben jullie je zorgen uitgesproken over de toekomst. Jullie proberen elkaar tegemoet te komen in belang van [dochter] wat ik erg knap van jullie beiden vind. Naast dat ik het knap vind, vind ik het ook noodzakelijk gezien de situatie waarin hebben gezeten en nog zitten.” [regiemedewerker] heeft daarbij gezegd het voor het proces van belang te vinden dat [eiser] ondersteuning heeft en dat moeder haar opnieuw heeft gevraagd om een therapeut/psycholoog te vinden. Verder vermeldt [regiemedewerker] dat er duidelijkheid moet komen over het al dan niet volgen van het traject bij Parlan.

[regiemedewerker] heeft dezelfde dag aan [eiser] en moeder gemaild dat Ouderschap Blijft bij Parlan wordt uitgesteld, omdat [eiser] naar aanleiding van de vorige mail haar had gebeld, en zei hard met zichzelf aan de slag te moeten en dat er daarnaast sprake was van ‘regelzaken die prioriteit’ hadden. [regiemedewerker] schrijft verder dat er voor de tussentijd een plan voor praktische zaken de komende 2/3 maanden moet komen waarvoor [eiser] ‘een format’ zou sturen.

Op 22 februari 2016 heeft [regiemedewerker] aan [eiser] en moeder gemaild dat er opnieuw onrust is ontstaan tussen hen over de omgang. [regiemedewerker] heeft aangegeven begrip te hebben voor de praktische en psychische factoren die het volgen van het traject van Ouderschap Blijft in de weg staan, maar dat [eiser] en moeder in het belang van [dochter] snel met concrete plannen moeten komen hoe de zorg voor [dochter] gaat worden ingevuld en hoe zij als ouders aan hun proces gaan werken. [eiser] heeft op deze e-mail boos gereageerd en het contact verbroken onder de aanzegging dit nog slechts per advocaat te willen onderhouden.

Op 1 maart 2016 heeft [eiser] aan [regiemedewerker] een drie maanden plan voor [dochter] , een jaaroverzicht voor de omgangsregeling en een format ‘project initiation document’ gemaild.

Op 14 maart 2016 heeft Veilig Thuis op verzoek van 1.Hoorn een schriftelijke samenvatting gegeven van de contacten die er met [eiser] en moeder zijn geweest, met het oog op een inbreng van het gezin door 1.Hoorn in het zogenoemde Schakeloverleg (met ketenpartners).

Bij e-mail van 15 maart 2016 heeft [regiemedewerker] aan [eiser] en moeder het volgende gemaild: “Eerder heb ik aangegeven een inbreng in het schakeloverleg te gaan doen gezien de zorgen die ik heb over de huidige situatie. Inmiddels heeft [eiser] een gesprek met mij gehad waarin hij aangaf nog een kans te willen met elkaar dit plan vorm te geven en daarna Ouderschap Blijft op te gaan starten. Ik wil dit een kans geven, temeer omdat jullie beiden gemotiveerd zijn dit plan te maken, uit te werken en openstaan voor Ouderschap Blijft waardoor ik de melding met de huidige stand van zaken er niet door zal krijgen.”

Op 29 maart 2016 heeft [regiemedewerker] aan [eiser] en moeder een concept 1Gezin1Plan toegestuurd.

Op 14 april 2016 heeft er een gesprek plaatsgevonden tussen 1.Hoorn, [eiser] en moeder waarin beide ouders hebben aangegeven dat een overbruggingsplan - een 1Gezin1Plan zoals door [regiemedewerker] gemaakt - niet nodig was omdat er voldoende was veranderd om direct te kunnen starten met Ouderschap Blijft. 1.Hoorn heeft hierover in haar digitale dossier het volgende genoteerd: “Vader is emotioneel rustiger, heeft psychische ondersteuning en kan zijn woning naar alle waarschijnlijkheid behouden. Beide ouders staan open voor hulp. Beide ouders geven aan dat de onderlinge communicatie voldoende verloopt voor nu en dat er geen reden is voor overbrugging vanuit 1.Hoorn wat wel is aangeboden en er zijn vanuit beide ouders geen zorgen omtrent de veiligheid [dochter] . Vader geeft aan blij te zijn met de plek waar moeder en dochter nu verblijven.”

[regiemedewerker] heeft op 18 mei 2016 in het digitale dossier onder ‘stand van zaken’ het volgende genoteerd, voor zover van belang: “Momenteel staan ouders op de wachtlijst voor Ouderschap Blijft. (…) Mdr geeft aan nog steeds open te staan voor hulp, en graag geholpen te willen worden met t vinden van een woning. Dit heb ik met haar gedaan. Moeder heeft ook aangegeven psychische ondersteuning te hebben gezocht. (…) Ik regelmatig gesprekken met vader, moeder en oma de veiligheid van het meisje geverifieerd. Telkens gaven alle partijen aan geen directe zorgen te hebben over de veiligheid van het meisje.”

Op 21 mei 2016 heeft moeder zichzelf en de tweejarige [dochter] verdronken in het Markermeer.

Veilig Thuis en 1.Hoorn hebben naar aanleiding van beide onderzoeken verbetertrajecten ingezet.

Bij brief van 5 december 2019 heeft [eiser] Veilig Thuis en 1.Hoorn aansprakelijk gesteld voor de door hem geleden schade als gevolg van het voorval op 21 mei 2016. Veilig Thuis en 1.Hoorn hebben aansprakelijkheid van de hand gewezen. Een poging om de kwestie minnelijk te regelen heeft begin 2022 geen resultaat opgeleverd.

Veilig Thuis en 1.Hoorn voeren verweer. Zij concluderen tot niet-ontvankelijkverklaring van [eiser] in zijn vorderingen dan wel afwijzing van zijn vorderingen, met veroordeling van [eiser] in de kosten van deze procedure, te vermeerderen met de wettelijke rente.

Veilig Thuis betwist dat zij onrechtmatig heeft gehandeld. Kort samengevat voert zij het volgende aan.

Hoorn betwist dat zij onrechtmatig heeft gehandeld. Kort samengevat voert zij het volgende aan.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

Aan deze zaak ligt de zelfdoding en kinddoding van [dochter] door moeder ten grondslag. Dat heeft een enorme impact (gehad) op alle betrokkenen, in het bijzonder op [eiser] . De rechtbank ziet dat [eiser] er stellig van overtuigd is dat Veilig Thuis en 1.Hoorn niet adequaat hebben gereageerd op zijn zorgen en dat hij vindt dat hem groot onrecht is aangedaan, omdat door de betrokken personen en instanties geen verantwoording wordt afgelegd. De rechtbank begrijpt dat dit laatste een belangrijke drijfveer is van [eiser] om Veilig Thuis en 1.Hoorn in rechte te betrekken. De vraag die de rechtbank in deze procedure echter dient te beantwoorden is of er een feitelijke en juridische grondslag bestaat om Veilig Thuis en 1.Hoorn op grond van een onrechtmatige daad (hoofdelijk) aansprakelijk te houden voor de door [eiser] gestelde schade als gevolg van het trieste voorval op 21 mei 2016.

In het kader van de aansprakelijkheidsvraag moet allereerst worden beoordeeld of Veilig Thuis en 1.Hoorn een wettelijke plicht of civielrechtelijke zorgvuldigheidsnorm hebben geschonden, met andere woorden of zij een fout hebben gemaakt als bedoeld in artikel 6:162 BW. Het ligt op de weg van [eiser] , op wie in deze de stelplicht en bij gemotiveerde betwisting ook de bewijslast rust ², om concreet en feitelijk onderbouwd aan te geven dat Veilig Thuis en 1.Hoorn een dergelijke fout hebben gemaakt.

In de kern betoogt [eiser] dat Veilig Thuis en 1.Hoorn de op hun rustende zorgplicht hebben geschonden door vanuit hun wettelijke taakstelling onvoldoende zorg, bijstand en toezicht op het gezin te houden en om de veiligheid van [dochter] te waarborgen. Volgens [eiser] is er op cruciale momenten niets althans onvoldoende gedaan, terwijl ingrijpen noodzakelijk was. Veilig Thuis en 1.Hoorn hebben een en ander betwist.

[eiser] heeft ervoor gekozen om in de processtukken de door hem gemaakte verwijten aan Veilig Thuis en 1.Hoorn niet per instantie uit te splitsen. Dat had naar het oordeel van de rechtbank wel op zijn weg gelegen. Het gaat hier immers om de beoordeling van handelingen van Veilig Thuis en van 1.Hoorn in het kader van hun eigen wettelijk opgedragen taken. Veilig Thuis en 1.Hoorn hebben ook elk hun eigen bevoegdheden. Tegen die achtergrond kunnen alleen concreet verweten handelingen per instantie worden beoordeeld. Het handelen van Veilig Thuis en 1.Hoorn van destijds (in 2015/2016) moet ook worden beoordeeld in het destijds geldende kader.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft [eiser] onvoldoende concrete feiten en omstandigheden gesteld waaruit blijkt dat en op welk moment Veilig Thuis en 1.Hoorn in de uitoefening van hun specifieke wettelijke taken en bevoegdheden, zoals zij die destijds hadden, niet rechtmatig hebben gehandeld. De rechtbank komt daarom niet toe aan bewijslevering. Dit oordeel licht de rechtbank hierna toe.

[eiser] leunt blijkens zijn stellingen zwaar op het negatieve oordeel in de onder 2.35 en 2.36 vermelde rapporten van de inspecties en de Wmo-toezichthouder over bepaalde facetten van het optreden van Veilig Thuis en 1.Hoorn bij de zorg en ondersteuning aan het gezin. De rechtbank hecht voor de beoordeling van de civiele aansprakelijkheidsvraag echter geen doorslaggevende betekenis aan deze rapporten. Daarbij is van belang dat de onderzoeken van de Wmo-toezichthouder en de inspecties niet strekten tot beantwoording van de schuldaansprakelijkheidsvraag, maar erop gericht waren om te beoordelen of de zorgstructuur zoals de gemeente Hoorn die had ingericht voldeed voor de kwetsbare inwoners respectievelijk om de werkwijze te verbeteren voor alle betrokken organisaties. De gegeven oordelen over het optreden van Veilig Thuis en 1.Hoorn en de geformuleerde verbeterpunten in de rapporten leiden, [eiser] dan [eiser] kennelijk meent, niet zonder meer en één op één tot het oordeel dat Veilig Thuis en 1.Hoorn onrechtmatig hebben gehandeld. Daarbij tekent de rechtbank nog aan dat het enkele feit dat Veilig Thuis en 1.Hoorn verbetertrajecten hebben ingezet geen erkenning van civielrechtelijke aansprakelijkheid impliceert.

De rechtbank zal hierna ingaan op de rol, taken en bevoegdheden van Veilig Thuis en 1.Hoorn in 2015 en 2016 en op hun handelingen in deze zaak.

Veilig Thuis was in 2015 (en is nog steeds) een meldpunt voor huiselijk geweld en kindermishandeling voor de regio Hollands Noorden waartoe gemeente Hoorn behoort.

Ten tijde van de hierna onder 4.14 vermelde meldingen ontleende de destijds als AMHK ³ maar nu als Veilig Thuis aangeduide organisatie haar bevoegdheden aan artikel 4.1.1 Wmo, zoals dat destijds luidde. Per 1 juli 2020 is de Wmo in die zin gewijzigd dat alle verwijzingen naar het AMHK zijn vervangen door verwijzingen naar Veilig Thuis.

Artikel 4.1.1 lid 2 Wmo bevat de opgedragen taken van Veilig Thuis. Uit de volgorde van die taken volgt een duidelijk, op concrete werkzaamheden gericht stappenplan: de Veilig Thuis-organisatie moet allereerst (a.) meldingen ontvangen van vermoedens van onder andere kindermishandeling, dan (b.) die melding op haar realiteitsgehalte onderzoeken, en vervolgens (c.) in kaart brengen welke stappen genomen kunnen worden om het gemelde probleem op te lossen, om vervolgens aan de hand van die beoordeling (d.) een passende hulpverlener dan wel (e.) de politie of de Raad voor de Kinderbescherming te verwittigen, in beide gevallen met een evenredigheidstoets. Na afloop van dat proces moet de Veilig Thuis-organisatie (g.) de melder op de hoogte stellen van de stappen die naar aanleiding van zijn of haar melding zijn genomen.

Daarnaast gold voor Veilig Thuis het actieplan Veilig Thuis van november 2014 (hierna: actieplan Veilig Thuis). Dat gaat onder meer over de samenwerking en taakverdeling tussen Veilig Thuis en zeven West-Friese gemeenten. Uitgangspunt in dat plan is ook dat de regie in de lokale teams van de gemeenten ligt ‘omdat zij verantwoordelijk zijn voor het herstel en borgen van de veiligheid indien er geen kinderbeschermingsmaatregel of huisverbod is uitgesproken’.

In het licht van deze context moet het handelen van Veilig Thuis worden beoordeeld.

Veilig Thuis was bij [eiser] en moeder betrokken in de periode van 5 februari 2015 tot en met 19 augustus 2015. In die periode was sprake van vier zorgmeldingen, te weten op 5 februari 2015, 1 april 2015, 20/21 juli 2015 en 7 augustus 2015.

Het verwijt van [eiser] dat Veilig Thuis die meldingen niet adequaat heeft opgepakt en dat zij niet tijdig heeft ingrepen slaagt niet. In algemene zin heeft [eiser] gesteld dat er door Veilig Thuis opgeschaald had moeten worden naar de Raad voor de Kinderbescherming (via het Schakeloverleg), maar [eiser] heeft niet concreet gesteld en feitelijk onderbouwd dat en wanneer er voldoende aanleiding voor Veilig Thuis bestond zich ernstige zorgen te maken over psychische problematiek van moeder en dat daarin een reëel gevaar voor [dochter] was gelegen.

Ten tijde van de eerste melding op 5 februari 2015 heeft [eiser] weliswaar uitspraken geuit over de geestestoestand van moeder en over zijn vrees dat zij suïcide zou plegen, maar tijdens het onderzoek dat Veilig Thuis vervolgens verrichtte (zie 2.3 tot en met 2.7) bleek dat de zorgen van [eiser] door ter zake deskundigen niet werden gedeeld. Ook bleek dat er afspraken over de veiligheid en omgang waren gemaakt om nieuw huiselijk geweld te voorkomen en dat [eiser] en moeder zich akkoord hadden verklaard met ambulante spoedhulpverlening door Parlan. Veilig Thuis heeft het gezin daarna overgedragen naar 1.Hoorn, omdat de problematiek passend was voor het hulpaanbod van 1.Hoorn. De rechtbank vindt dat Veilig Thuis binnen de beoordelingsruimte die zij had en gelet op het actieplan Veilig Thuis en op de ernst van de situatie, in redelijkheid tot dat besluit heeft kunnen komen. Er was op dat moment geen sprake van acuut (fysiek) gevaar voor [dochter] en [eiser] en moeder waren bereidwillig mee te werken aan hulpverlening. Nu daarmee aan de voor opschaling geldende criteria uit het Handelingsprotocol niet was voldaan, was er geen reden voor Veilig Thuis voor het direct betrekken van de Raad voor de Kinderbescherming. Dat was er ook niet na de tweede, derde en vierde zorgmelding. Die meldingen zagen op fysiek respectievelijk verbaal geweld van [eiser] jegens moeder waar [dochter] getuige van was geweest. Veilig Thuis heeft daarop gehandeld door triage uit te voeren, afspraken te maken en noodopvang voor moeder en [dochter] te regelen.

Veilig Thuis heeft alle meldingen - na haar veiligheidsbeoordeling en het uitvoeren van acties - doorgezet naar 1.Hoorn als hulpverlenende instantie. Desgevraagd heeft Veilig Thuis vanuit haar monitoringsrol een terugkoppeling ontvangen. Dat Veilig Thuis op 20 juli 2015 van [eiser] te horen kreeg dat 1.Hoorn vrijwel niets deed - wat daar ook van zij - maakt naar het oordeel van de rechtbank niet, [eiser] dan de inspecties kennelijk menen, dat Veilig Thuis de casus met het oog op de veiligheid van [dochter] had moeten terugnemen. Bij 1.Hoorn lag de regie en uitvoering van de hulpverlening. 1.Hoorn heeft op 21 juli 2015 en ook naar aanleiding van de zorgmelding op 7 augustus 2015 aan Veilig Thuis bevestigd dat er zicht werd gehouden op de veiligheid, dat ondersteuning werd geboden in de vorm van hulp bij het opstellen van een veiligheids- en ouderschapsplan en dat er bij blijvende zorgen een melding bij de Raad voor de Kinderbescherming zou worden gedaan. Veilig Thuis mocht daar in redelijkheid op afgaan, gelet op de haar destijds toekomende bevoegdheden en in het licht van wat haar toen bekend was over de (fysieke) veiligheid van [dochter] .

Uit de overgelegde stukken blijkt namelijk een consistent beeld dat [dochter] volgens verklaringen van [eiser] , moeder en de betrokken hulpverleners in 2015 geen concreet gevaar liep, [eiser] dan het door [eiser] gestelde gevaar van ontvoering. In dat licht is het betoog van [eiser] dat hij steeds heeft aangegeven dat [dochter] wél in gevaar was onvoldoende feitelijk onderbouwd. Uit zijn overgelegde tekstberichten blijkt niet dat sprake was van een levensbedreigende situatie voor [dochter] of dat een verandering in het gedrag van moeder Veilig Thuis aanleiding had moeten geven [eiser] te handelen dan zij heeft gedaan. Veilig Thuis heeft onweersproken aangevoerd dat zij van anderen evenmin aanwijzingen heeft ontvangen waaruit de fysieke onveiligheid van [dochter] in één-op-één situaties met moeder naar voren kwam.

Gelet op het wettelijk kader en de in dit vonnis geschetste omstandigheden concludeert de rechtbank dan ook dat niet kan worden vastgesteld dat Veilig Thuis haar zorgplicht heeft geschonden door de manier waarop zij haar taken heeft uitgevoerd. Veilig Thuis heeft niet onrechtmatig gehandeld en is daarom niet schadeplichtig jegens [eiser] . De tegenover Veilig Thuis gevorderde verklaring voor recht zal daarom worden afgewezen. De nevenvorderingen van [eiser] jegens Veilig Thuis delen in het lot van de afwijzing.

Hoorn is van 17 februari 2015 tot en met 21 mei 2016 als hulpverlenende instantie bij het gezin betrokken geweest.

Sinds 1 januari 2015 zijn gemeenten op grond van de Jeugdwet verantwoordelijk voor het beschikbaar stellen van jeugdhulp. Op grond van Jeugdwet heeft een gemeente een jeugdhulpplicht indien zij van oordeel is dat een jeugdige of een ouder jeugdhulp nodig heeft in verband met opgroei- en opvoedingsproblemen, psychische problemen en stoornissen en voor zover de eigen mogelijkheden en het probleemoplossend vermogen ontoereikend zijn. Uitgangspunt is volgens de wetgever de eigen kracht van de jeugdige en zijn ouders. Een gemeente behoeft alleen een voorziening te treffen als de jeugdige en zijn ouders er niet op eigen kracht uitkomen. De wetgever heeft toegelicht dat is ‘(…) gekozen voor een inspanningsverplichting waarbij de gemeente zich de moeite moet getroosten om een zo goed mogelijk resultaat te bereiken’ ⁴.

Bij de vormgeving van haar jeugdhulpplicht heeft een gemeente beleidsvrijheid. Deze wordt begrensd door de Jeugdwet en mag niet zodanig worden ingevuld dat strijd ontstaat met internationale verdragen. Een gemeente kan in een verordening bepalen voor welke vormen van hulp een besluit nodig is en volgens welke procedure. Dat heeft de gemeente Hoorn gedaan in haar Verordening Zorg voor Jeugd gemeente Hoorn 2015. Nadere (beleids)regels heeft de gemeente Hoorn vastgelegd in het Besluit nadere regels Zorg voor Jeugd 2015 en 1.Hoorn in het Handboek 1.Hoorn. Volgens het Handboek 1.Hoorn biedt 1.Hoorn: “…laagdrempelige (opvoed en zorg) ondersteuning, faciliteert, werkt preventief, verbindt, signaleert, zet specialistische hulp in waar nodig, voert zorgcoördinatie uit, werkt volgens het principe 1 gezin/huishouden, 1 plan. 1 regisseur, houdt de vinger aan de pols, gaat erop af waar nodig, is netwerkpartner en verzorgt de toegang tot een groot deel van de (jeugd) hulp/zorg.”

Daarnaast golden voor 1.Hoorn in 2015 en 2016 het actieplan Veilig Thuis en de Samenwerkingsafspraken Schakeloverleg West-Friesland december 2015 (hierna: Samenwerkingsafspraken Schakeloverleg). In de Samenwerkingsafspraken Schakeloverleg, die op 1 maart 2015 in werking zijn getreden, zijn de volgende criteria voor inbreng in het Schakeloverleg opgenomen:
“1. Het lukt niet om samen met het gezin een plan te maken en/of uit te voeren, terwijl de zorgen m.b.t. de ontwikkeling van het kind onverminderd groot zijn.

2. Het lukt niet om de veiligheid en de ontwikkeling van het kind duurzaam te borgen.

3. In het voortraject zijn in vrijwillig kader alle mogelijkheden uitputtend geprobeerd.
Lukt het niet, ondanks intensieve pogingen, om binnen de gestelde tijd de veiligheid voor het kind/de kinderen te herstellen dan bespreekt de hulpverlener met de ouders dat de casus ingebracht wordt ter bespreking in het Schakeloverleg.”

In het licht van deze context moet het handelen van 1.Hoorn worden beoordeeld.

[eiser] verwijt 1.Hoorn - net als Veilig Thuis - dat zij onrechtmatig heeft gehandeld door vanuit haar (wettelijke) taakstelling onvoldoende zorg, bijstand en toezicht op het gezin te houden en om de veiligheid van [dochter] te waarborgen. 1.Hoorn betwist dat en heeft aangevoerd dat zij binnen de visie en uitgangspunten van de wetgever en haar mogelijkheden alles heeft gedaan wat zij kon doen. Volgens 1.Hoorn waren er geen concrete aanwijzingen dat moeder zichzelf iets zou aandoen en/of dat [dochter] concreet gevaar liep. [eiser] heeft niet gesteld wat wanneer [eiser] had gemoeten, aldus 1.Hoorn.

De rechtbank volgt 1.Hoorn hierin. Uit de stukken blijkt dat er na de overdracht op 17 februari 2015 van de casus door Veilig Thuis tussen 1.Hoorn, [eiser] en moeder contactmomenten zijn geweest, maar dat het niet was gelukt om in gezamenlijkheid de hulpverlening vanuit 1.Hoorn goed op gang te brengen. Na kennisname van de op 20/21 juli 2015 bij Veilig Thuis ingediende zorgmeldingen heeft regiemedewerker [regiemedewerker] zich vervolgens actief met de zaak beziggehouden. Zoals hiervoor overwogen werd er vanuit 1.Hoorn zicht gehouden op de veiligheid, ondersteuning geboden in de vorm van hulp bij het opstellen van een veiligheids- en ouderschapsplan en zou bij blijvende zorgen een melding bij de Raad voor de Kinderbescherming worden gedaan. Op dat moment werkten beide ouders mee en waren zij bereidwillig, zodat in het vrijwillig kader alle mogelijkheden nog niet uitputtend waren geprobeerd. Het paste ook in de visie van de wetgever dat 1.Hoorn probeerde de ouders zoveel mogelijk zelf een plan te laten opstellen. Voor 1.Hoorn was er daarom, gelet op de voor haar geldende kaders, medio 2015 geen aanleiding om de Raad voor de Kinderbescherming in kennis te stellen of om anderszins op te schalen met het oog op de fysieke veiligheid van [dochter] . Van belang daarbij is dat concrete aanwijzingen dat [dochter] vanwege de geestestoestand van moeder gevaar liep ontbraken. De rechtbank verwijst in dit verband verder naar wat zij daarover onder 4.18 heeft overwogen.

Voor de periode van eind 2015 - begin 2016 geldt eveneens dat geen sprake was van een levensbedreigende situatie voor [dochter] of dat een verandering in het gedrag van moeder 1.Hoorn aanleiding had moeten geven [eiser] te handelen dan zij heeft gedaan. Daartoe overweegt de rechtbank als volgt.

Gelet op het wettelijk kader en de in dit vonnis geschetste omstandigheden concludeert de rechtbank dan ook dat niet kan worden vastgesteld dat 1.Hoorn de zorgplicht heeft geschonden door de manier waarop zij haar taken heeft uitgevoerd. Dat 1.Hoorn pas in een laat stadium een aanvang heeft gemaakt met de aanpak 1Gezin1Plan1Regisseur is niet toereikend om (onrechtmatig) verwijtbaar onzorgvuldig handelen aan te kunnen nemen. Ook de enkele verwijzing naar de kritiekpunten uit de rapporten van de inspecties en de Wmo-toezichthouder rechtvaardigt dit oordeel niet. Zoals gezegd lag het, gelet op het gemotiveerde verweer van 1.Hoorn, op de weg van [eiser] om concreet te stellen en feitelijk te onderbouwen hoe en wanneer 1.Hoorn de op haar rustende zorgverplichtingen niet is nagekomen. Dat heeft [eiser] niet gedaan.

Hoorn heeft dus niet onrechtmatig gehandeld en is daarom niet schadeplichtig jegens [eiser] . De tegenover 1.Hoorn gevorderde verklaring voor recht zal daarom worden afgewezen. De nevenvorderingen van [eiser] jegens 1.Hoorn delen in het lot van de afwijzing.

De slotsom is dat alle vorderingen van [eiser] moeten worden afgewezen. Wat voor het overige nog is aangevoerd, onder andere ten aanzien van shockschade en het causaal verband, behoeft geen bespreking.

De rechtbank zal de door Veilig Thuis en 1.Hoorn gevorderde wettelijke rente over de proceskosten toewijzen zoals vermeld in de beslissing. De rechtbank zal verder de door Veilig Thuis gevorderde uitvoerbaar bij voorraadverklaring toewijzen.

wijst de vorderingen van [eiser] af,

veroordeelt [eiser] in de proceskosten van Veilig Thuis van € 2.094,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 92,00 plus de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

veroordeelt [eiser] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de onder 5.2 vermelde proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

veroordeelt [eiser] in de proceskosten van 1.Hoorn van € 2.094,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 92,00 plus de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

veroordeelt [eiser] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de onder 5.4 vermelde proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

verklaart dit vonnis wat betreft de beslissingen onder 5.2 en 5.3 uitvoerbaar bij voorraad.