Rechtbank Noord-Nederland 18-12-2025, ECLI:NL:RBNNE:2025:5704

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding van [datum]

- de conclusie van antwoord

- de brief van eiseres aan de rechtbank van [datum] met aanvullende producties
- de mondelinge behandeling van [datum], waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt en tijdens welke mondelinge behandeling eiseres haar eis heeft gewijzigd
- de pleitnota van eiseres

- de bij de stukken gevoegde producties.

Ten slotte is vonnis bepaald op heden.

Eiseres en gedaagde zijn bekenden van elkaar. Zij volgen allebei onderwijs in [plaats 1] op verschillende scholen.

Op [datum] is eiseres met een vriendin van haar naar de [winkel] in [plaats 1] gefietst in de veronderstelling daar met [betrokkene], een bekende van partijen, te hebben afgesproken. Direct nadat eiseres bij de [winkel] aan kwam, kwam gedaagde met een aantal andere mensen de hoek om lopen en begon haar uit te schelden en haar te bedreigen. Daarop is eiseres snel weg gefietst en heeft zij zich met haar vriendin gemeld bij een passerende politieauto. De politie heeft eiseres en haar vriendin tot buiten [plaats 1] begeleid, waar zij zijn opgevangen door de moeder van de vriendin van eiseres die hen beiden naar huis heeft gebracht.

Later op de avond, [datum], heeft gedaagde eiseres via Snapchat een audio bericht gestuurd waarop te horen is:

Op of omstreeks dezelfde datum heeft gedaagde eiseres via Snapchat berichten gestuurd waarin is vermeld:

Op [datum] heeft tussen partijen een incident plaatsgevonden, waarvan door een omstander een gedeelte is vastgelegd op een video opname. Op de video opname is te zien dat gedaagde eiseres gedurende één minuut aan haar haren trekt en haar daarbij meerdere malen in haar gezicht stompt/slaat, terwijl zij – onder meer – tegen eiseres schreeuwt:

De politie heeft op [datum] een proces-verbaal van aangifte opgemaakt, waaruit blijkt dat eiseres aangifte van mishandeling heeft gedaan tegen gedaagde.

Gedaagde heeft in eerste instantie verweer gevoerd, maar ter terechtzitting heeft zij aangegeven te kunnen leven met het gevorderde contactverbod omdat zij toch geen contact meer zal opnemen met eiseres. Wel wenst zij dat de voorzieningenrechter eiseres zal veroordelen in de kosten van procedure.

Na minnelijk overleg tussen partijen hebben zij aangegeven dat de dwangsom kan worden verminderd tot € 250,00 per overtreding met een maximum van € 5.000,00. Eiseres vordert – ook na vermindering van eis – dat gedaagde wordt veroordeeld in de kosten van de procedure. Op de stellingen en verweren van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

Gelet op de aard van de vorderingen acht de voorzieningenrechter het spoedeisend belang voldoende aanwezig.

Partijen zijn het grotendeels eens geworden over (de wenselijkheid van) het gevorderde contactverbod en de daaraan te verbinden dwangsom. De voorzieningenrechter heeft het zo begrepen dat gedaagde zich op dat punt refereert aan het oordeel van de voorzieningenrechter. Partijen vorderen daarnaast over en weer dat de andere partij wordt veroordeeld in de kosten van procedure.

Een contactverbod zoals eiseres vraagt, is een ingrijpende maatregel die inbreuk maakt op het recht op persoonlijke vrijheid van gedaagde. Een dergelijke ingrijpende maatregel kan alleen worden toegewezen als sprake is van ernstig onrechtmatig handelen en van concreet gevaar voor herhaling daarvan. De voorzieningenrechter overweegt het volgende. Jonge mensen moeten in een veilige omgeving opgroeien. Daarbij is het belangrijk dat zij dingen leren en ervaring op doen. Het gaat dan niet alleen om het leren op school, het volwassen worden in een gezin, maar ook hoe je omgaat met andere jonge mensen. Met vrienden, met klasgenoten, met jongeren uit de buurt en op school. Daar hoort ook bij dat er ruzies zijn met anderen, dat vriendschappen ontstaan en teniet gaan. En opgroeien is lang niet altijd makkelijk of leuk. De groepsdruk is groot. Hoe ga je daarmee om? Kun je daar weerstand aan bieden? Wat doe je als kinderen gepest worden? Kijk je toe? Grijp je in?

Door met elkaar om te gaan in elkaars fysieke aanwezigheid (het schoolplein, op straat, op het voetbalveld), kun je ervaren hoe anderen reageren op jouw gedrag en op het gedrag van anderen. Wat accepteren we wel en wat niet? Het punt is dat jonge mensen steeds vaker niet fysiek bij elkaar zijn. De wereld is virtueel geworden. Je kunt online alleen elkaars reactie niet zo goed meer inschatten op dingen die je zegt of schrijft. Dat maakt het makkelijker om dingen te zeggen die je normaal niet zou zeggen. Ruzies die normaal niet uit de hand lopen, doen dat online wel, met steeds heftigere reacties op elkaar. Als we lezen wat gedaagde, 14 jaar oud, op snapchat zegt en schrijft tegen een ander meisje van haar leeftijd (eiseres): ze wordt bitch genoemd, kankerhoer en er wordt gedreigd dat ze vermoord zal worden. Tijdens een ruzie zegt iedereen wel dingen waar we spijt van hebben, maar dit gaat alle grenzen te buiten. Dit is ook geen ‘straattaal’ die normaal is. En als jongeren dat wel zo ervaren, weet dan dat het recht die taal en die bedreigingen niet accepteert.

Boosheid, groepsdruk via gedeelde chats, het beledigen en bedreigen van elkaar, soms zelfs – zoals in dit geval – eindigend in geweld. Er zijn teveel gevallen van jonge mensen die meegezogen worden in dit online haat zaaien, uit de hand gelopen online ruzies en boosheid. Lees maar in de media over jonge mensen die ernstig (psychisch) letsel overhouden aan haat zaaien en geweld en zelfs het leven erbij laten.

Het (civiele) recht moet jonge mensen zoals eiseres beschermen tegen (online) haat, dreigementen en geweld. Want als niemand ingrijpt, kunnen de gevolgen (te) groot zijn. Gevoelens van permanente angst, onveiligheid en geweld, horen niet bij opgroeien. En de haatzaaiers en geweldplegers moeten weten dat hun woorden en daden gevolgen hebben voor hun eigen vrijheden. Het recht trekt daar dus een rode lijn: de vrijheid van de een om te zeggen wat men wil en te gaan waar men wil, wordt beperkt ter bescherming van de ander.

Gelet op de herhaalde uitlatingen en bedreigingen door gedaagde, de ernst ervan en het door gedaagde gebruikte geweld, dat ook nog eens in het openbaar plaatsvond, is een contactverbod in deze zaak zonder twijfel op zijn plaats. Geen contact meer door gedaagde, op geen enkele wijze, met eiseres. Niet online, niet in de echte wereld, niet direct maar ook niet via anderen. Doet ze dat toch, dan kost dat elke keer € 250,00 (dwangsom). Hopelijk hoeft eiseres daardoor niet langer bang te zijn voor nieuwe haat, bedreigingen en geweld.

Ook gedaagde heeft door wat er gebeurd is gezien waar online haat zaaien en ruzie toe kan leiden. Zij is zo boos geworden dat ze geweld heeft gebruikt. Geweld dat ook nog eens gefilmd is door jongeren die niet ingrijpen, maar het wel filmen en online verspreiden. Jongeren die toekeken maar niet hebben geholpen. Gedaagde is daarmee – naast degene die haat gezaaid heeft, bedreigd heeft en het geweld heeft gebruikt – zelf ook slachtoffer geworden van onze online samenleving en het gebrek aan een rem in online communicatie. Was dit een ruzie op het schoolplein geweest, dan was dit naar de inschatting van de voorzieningenrechter niet zo uit de hand gelopen. Gelukkig heeft gedaagde inmiddels professionele hulp gezocht. Daarbij hoopt de voorzieningenrechter dat zij begrijpt, dat het helemaal anders moet. Ruzie maken hoort bij opgroeien en bij het leven. Dreigen, haat zaaien en geweld niet. Niet online en ook niet in de echte wereld. Het begin is er: gedaagde heeft op de zitting eiseres haar excuses aangeboden, beloofd dat ze alle dreigingen niet (meer) meent, dat ze eiseres met rust zal laten en aan zichzelf zal gaan werken. En het contactverbod is de stok achter de deur dat zij doet wat ze beloofd heeft.

Gelet op het voorgaande en het feit dat gedaagde zich neerlegt bij het gevorderde acht de voorzieningenrechter toewijzing van het contactverbod gerechtvaardigd, zodat het zal worden toegewezen zoals gevorderd. De dwangsom zal worden toegewezen zoals partijen ter zitting hebben aangegeven.

Gelet op de ernst van de gedragingen en de onrechtmatigheid ervan, zullen de proceskosten door gedaagde moeten worden betaald (inclusief nakosten). De proceskosten van eiseres worden begroot op:

verbiedt gedaagde gedurende twee jaar na betekening van dit vonnis op enigerlei wijze, schriftelijk, via social media en/of andere communicatiemiddelen of mondeling en direct of indirect met eiseres contact te zoeken of te onderhouden,

veroordeelt gedaagde om aan eiseres een dwangsom te betalen van € 250,00 voor iedere keer dat zij niet aan de hoofdveroordeling voldoet, tot een maximum van € 5.000,00 is bereikt,

veroordeelt gedaagde in de proceskosten van € 1.369,45, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 92,00 plus de kosten van betekening,

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.