Gerechtshof 's-Hertogenbosch 09-12-2025, ECLI:NL:GHSHE:2025:3584

Reguliere zorgregeling: de kinderen zullen één week bij de vader verblijven en één

week bij de moeder in een tweewekelijks schema.

o de kinderen worden in de even weken op vrijdag op school opgehaald door de vader aan het einde van de schooldag tot de vrijdag erna start schooldag, de vader brengt de kinderen naar school. Bij ziekte/geen school worden de kinderen om 12.00 uur opgehaald door de vader bij de moeder;

o de moeder haalt de kinderen in de oneven weken op van school aan het einde van de schooldag tot de vrijdag erna start schooldag. Bij ziekte/geen school worden de kinderen om 12.00 uur opgehaald door de moeder bij de vader.

Overdracht:

Voor de overdracht in geval van ziekte/geen school geldt dat de moeder haar netwerk inschakelt om de kinderen bij de vader op te halen. De vader brengt de kinderen naar de moeder, waarbij de overdracht plaatsvindt op de parkeerplaats bij de woning van de moeder. De ouder waar de kinderen verblijven brengt de kinderen naar de andere ouder, dan wel schakelt het netwerk hiervoor in.

Vakantieregeling:

o de vakantie start op de vrijdag na school. Als er geen school is, start de vakantie op de vrijdag om 12.00 uur;

o voor het laatste weekeinde van de vakantie geldt de reguliere zorgregeling.

* Zomervakantie:

In de oneven jaren verblijven de kinderen de eerste drie weken van de zomervakantie

bij de vader en de laatste drie weken bij de moeder. In de even jaren verblijven de

kinderen de eerste drie weken van de zomervakantie bij de moeder en de laatste drie weken bij de vader. De zorgregeling inzake de zomervakantie start op de vrijdag dat de kinderen van school zomervakantie krijgen en eindigt zes weken later op vrijdag om 12.00 uur. De vakantie start vrijdag na school, dan wel op vrijdag om 12.00 uur wanneer er die (vrij)dag geen school is.

Aan het einde van de zomervakantie, zijnde het laatste weekend voordat de school

weer begint, wordt de reguliere zorgregeling weer hervat. Dit betekent dat de kinderen, indien er sprake is van een even week, vanaf vrijdag 12.00 uur weer bij de vader zijn en, indien er sprake is van een oneven week, vanaf vrijdag 12.00 uur weer bij de moeder zijn.

Overige vakanties:

De overige vakanties worden bij helfte verdeeld. Dit behelst de navolgende

verdeling:

* Herfstvakantie:

De kinderen verblijven in de even jaren van vrijdag na school, of als er geen school is op vrijdag vanaf 12.00 uur tot dinsdagavond 19.00 uur (na het eten) bij de vader en van dinsdagavond 19.00 uur (na het eten) tot zaterdagochtend 09.00 uur bij de moeder. In de oneven jaren verblijven de kinderen van vrijdag na school, of als er geen school is op vrijdag vanaf 12.00 uur tot dinsdagavond 19.00 (na het eten) bij de moeder en van dinsdagavond 19.00 uur (na het eten) tot zaterdagochtend 09.00 uur bij de vader. In het laatste weekeinde van de herfstvakantie geldt de reguliere zorgregeling.

* Kerstvakantie:

In de even jaren verblijven de kinderen de eerste week bij de moeder en de tweede week bij de vader. In de oneven jaren verblijven de kinderen de eerste week bij de vader en de tweede week bij de moeder. De eerste week van de kerstvakantie start op vrijdag na school. Wanneer er geen school is die (vrij)dag, dan start de vakantie op vrijdag om 12.00 uur en eindigt de week erop op vrijdag 12.00 uur waarna de tweede week aanvangt die eindigt op de daaropvolgende vrijdag om 12.00 uur.

* Carnavalsvakantie:

In de even jaren verblijven de kinderen van vrijdag na school, of als er geen school is, op vrijdag 12.00 uur tot dinsdagavond 19.00 uur (na het eten) bij de moeder en vanaf dinsdagavond 19.00 uur (na het eten) tot zaterdagochtend 09.00 uur bij de vader. In de oneven jaren verblijven de kinderen van zaterdagochtend 09.00 uur tot dinsdagavond 19.00 uur (na het eten) bij de vader en van dinsdagavond 19.00 uur (na het eten) tot zaterdagochtend 09.00 uur bij de moeder.

* Meivakantie:

In de even jaren verblijven de kinderen de eerste vakantieweek bij de vader en de tweede vakantieweek bij de moeder. In de oneven jaren verblijven de kinderen de eerste vakantieweek bij de moeder en de tweede vakantieweek bij de vader.

De eerste vakantieweek vangt aan op vrijdag na school of op vrijdag om 12.00 uur

als er geen school is en eindigt de week erop op vrijdag 12.00 uur waarna de tweede

week aanvangt die eindigt op de daaropvolgende vrijdag 12.00 uur.

Voor alle vakanties geldt dat de reguliere zorgregeling weer wordt hervat aan het

einde van de vakantieregeling van die betreffende vakantie (laatste weekeinde van

de vakantie). Dit betekent dat de kinderen in het laatste weekend van een vakantie

in een even week vanaf vrijdag/zaterdag weer bij de vader zullen verblijven en in een oneven week vanaf vrijdag/ zaterdag bij de moeder zullen verblijven zulks conform de reguliere zorgregeling.

Bijzondere (feest)dagen:

* Vaderdag: op Vaderdag zijn de kinderen bij de vader van zaterdagavond 19.00 uur

(na het eten) tot zondagavond 19.00 uur (na het eten). Vanaf zondagavond 19.00 uur geldt de reguliere zorgregeling weer.

* Moederdag: op Moederdag zijn de kinderen bij de moeder van zaterdagavond 19.00 uur (na het eten) tot zondagavond 19.00 uur (na het eten). Vanaf zondagavond

uur geldt de reguliere zorgregeling weer.

* Verjaardag kinderen: de kinderen verblijven bij de ouder bij wie zij conform de reguliere zorgregeling zijn.

* Overige feestdagen: voor de overige feestdagen die niet in het bovenstaande zijn

opgenomen, geldt dat de reguliere zorgregeling wordt nageleefd en de te geven

beschikking uitvoerbaar bij voorraad te verklaren,

dat verzoek van de GI toe te wijzen met instandhouding van de eerder bepaalde dwangsom, dan wel, voor zover nodig, onder oplegging van een dwangsom van € 1.000,- voor iedere dag of dagdeel dat de moeder de in deze vast te leggen/te bepalen zorgregeling niet nakomt, met een maximum van € 25.000,-;

- subsidiair: te bepalen dat het hoofdverblijf van de kinderen met ingang van de door het hof af te geven beschikking bij de vader zal zijn en er alsdan een zorgregeling tussen de moeder en de kinderen wordt vastgesteld waarbij de kinderen eenmaal per veertien dagen van vrijdag 18:00 uur tot zondag 18:00 uur bij de moeder zullen verblijven,

met veroordeling van de moeder in de proceskosten aan de zijde van de vader in beide instanties.

De mondelinge behandeling in alle zaken heeft plaatsgevonden op 30 oktober 2025.

Bij die gelegenheid zijn gehoord:

De moeder en de vader zijn op 7 maart 2020 te [plaats] met elkaar gehuwd.

[minderjarige 1] en [minderjarige 2] zijn voor het huwelijk van de moeder en de vader geboren.

De moeder en de vader oefenen gezamenlijk het ouderlijk gezag over [minderjarige 1] en [minderjarige 2] uit.

De procedure in eerste aanleg met zaaknummer C/01/412752 / JE RK 25-194

De vader heeft in eerste aanleg verzocht om de verzoeken van de GI toe te wijzen, met

instandhouding van de eerder bepaalde dwangsom, dan wel voor zover nodig, onder

oplegging van een dwangsom van € 1.000,- voor iedere keer dat de moeder de in deze vast

te leggen zorgregeling niet nakomt.

Bij de bestreden – uitvoerbaar bij voorraad verklaarde – beschikking heeft de rechtbank, voor zover van belang, in de zaken met zaaknummers C/01/410263 / FA RK 24-4739 en

C/01/412752 / JE RK 25-194 de beschikking van de rechtbank van 8 juni 2023 gewijzigd, voor wat betreft de reguliere zorgreling en een zorgregeling vastgesteld waarbij [minderjarige 1] en [minderjarige 2] in de even weekenden van vrijdag 18.00 uur tot zondag 18.00 uur naar de vader gaan, alsmede in de even weken op dinsdag uit school tot 18.00 uur ’s avonds.

De ontwikkelingen na de bestreden beschikking

De moeder heeft hiertegen verweer gevoerd en in die procedure in reconventie gevorderd de zorgregeling zoals die in de bestreden beschikking is vastgesteld te schorsen hangende een nog door de moeder aanhangig te maken bodemprocedure.

Verder heeft de moeder gevorderd om aan haar vervangende toestemming te verlenen voor het inzetten van hulpverlening van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] door [instantie 2] te [plaats] .

De voorzieningenrechter in de rechtbank Oost-Brabant heeft bij vonnis in kort geding van 25 augustus 2025 in conventie de moeder veroordeeld tot correcte en onvoorwaardelijke nakoming van de zorgregeling, zoals die door de rechtbank is gewijzigd in de bestreden beschikking van 22 mei 2025, met inachtneming van de voorwaarden die de GI daaraan stelt.

Verder heeft de voorzieningenrechter in conventie de moeder veroordeeld om aan de vader een dwangsom te betalen van € 1.000,- voor iedere keer dat zij niet aan de hoofdveroordeling voldoet, tot een maximum van € 25.000,-.

De voorzieningenrechter heeft de vorderingen van de moeder in reconventie afgewezen.

Bij beschikking van 19 november 2025 heeft de rechtbank Oost-Brabant de ondertoezichtstelling van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] voor de duur van één jaar verlengd, derhalve met ingang van 23 november 2025 tot 23 november 2026.

De rechtbank heeft bij die beschikking verder het verzoek van de GI tot vervanging van de GI door een andere GI, afgewezen.

De standpunten in de zaak met zaaknummer 200.358.432/01 (hoger beroep vader):

De vader voert – samengevat – het volgende aan.

De rechtbank heeft ten onrechte het verzoek van de GI om te komen tot een 50-50 zorgregeling tussen ouders afgewezen. Ook de door de moeder in incidenteel hoger beroep verzochte begeleide omgangsregeling (BOR II) dient te worden afgewezen. Er zijn geen signalen over mogelijke onveiligheid bij de vader thuis. Tussen de kinderen en [stiefzus] (de zevenjarige stiefdochter van de vader) is niets grensoverschrijdends gebeurd. Het initiatief kwam van beide kanten. De vader heeft wel met hen gesproken over wat er is voorgevallen en regels gesteld. Het NICHD-interview heeft enkele weken na het voorval pas plaatsgevonden; ook hierbij zijn de kinderen in de tussentijd door de moeder beïnvloed. Er bestaan ook geen zorgen over de opvoedkundige kwaliteiten van de vader. De rechtbank heeft ten onrechte geen, dan wel te weinig gewicht toegekend aan de goede intenties van de vader om hulpverlening te accepteren, samen te werken en een veilig opvoedingsklimaat voor de kinderen te realiseren. De rechtbank heeft ten onrechte een eindoordeel gegeven over het verzoek van de GI, zonder de GI de kans te geven dit verzoek nader te onderbouwen en zonder eerst een deskundigenonderzoek te gelasten naar de door de GI uitgewerkte vier hypotheses aan de hand waarvan de GI haar verzoek heeft gedaan.

De rechtbank heeft vervolgens ten onrechte de moeder in haar verzoeken in hoger beroep ontvankelijk verklaard en het subsidiaire verzoek van de moeder om te komen tot een beperking van het contact tussen de vader en de kinderen toegewezen. Er is geen sprake van een rechtens relevante wijziging van omstandigheden. De vader betwist dat de partnerstrijd is verergerd; die strijd is onveranderd (heftig). De vader betwist ook dat de moeder slachtoffer is van agressie of intieme terreur door de vader. Er zijn wel dingen tussen ouders voorgevallen, maar die worden door de moeder ‘opgeblazen’. Bovendien was er geen sprake van eenrichtingsverkeer, maar van een ‘toxische relatie’ tussen de ouders. Ook de moeder liet agressie of geweld zien in het bijzijn van de kinderen. Er zijn hiervan meldingen bij Veilig Thuis (VT) gedaan en de vader heeft ook aangifte tegen de moeder bij de politie gedaan. De rechtbank heeft het eigen handelen van de moeder onvoldoende kritisch beoordeeld.

Ten aanzien van het verzoek van de GI speelt de ontvankelijkheid niet. Aan dat verzoek wordt (mede) de rapportage van [instantie 3] van november 2024 ten grondslag gelegd. De inhoud daarvan kan als een wijziging van omstandigheden worden gezien.

De rechtbank heeft ten onrechte aan haar inhoudelijke beslissing feiten, omstandigheden en documenten (waarvan de betrouwbaarheid wordt betwist) uit een ver verleden ten grondslag gelegd. Daarbij heeft de rechtbank niet meegewogen wat er in de afgelopen jaren allemaal veranderd is en, al dan niet, verbeterd is. Ook de context van de documenten (zoals de e-mail van 22 juli 2021) is volledig genegeerd door de rechtbank. Hoewel de rechter op grond van artikel 149 Rv het bewijs vrij mag waarderen, moet die bewijswaardering wel begrijpelijk worden gemotiveerd. Het zwaar laten wegen van oude verklaringen uit de periode 2020-2022, terwijl recente rapportages van de GI en [instantie 3] buiten beschouwing worden gelaten, voldoet hier niet aan. Het oordeel van de rechtbank is ook onbegrijpelijk omdat genoemde feiten en omstandigheden in eerdere procedures reeds zijn benoemd en beoordeeld en nooit tot een inperking van het contact tussen de vader en de kinderen hebben geleid, maar juist iedere keer tot een uitbreiding daarvan. De rechtbank heeft ten onrechte de hypothese van de GI dat de kinderen door de moeder relationeel worden beïnvloed terzijde geschoven. Verder heeft de rechtbank ten onrechte geoordeeld dat een rustige situatie voor de kinderen alleen kan worden gecreëerd door het subsidiaire verzoek van de moeder toe te wijzen. Uit alle onderzoeken en situaties blijkt dat de kinderen door de moeder worden belast met volwassenenzaken, dat zij worden beïnvloed in het beeld dat zij van de vader hebben en dat zij niet de ruimte krijgen om een eigen beeld van de vader te vormen. De moeder belemmert structureel de band tussen de vader en de kinderen. Dit levert een schending op van artikel 1:247 lid 3 BW. Het brengen van evenwicht in de verzorging door beide ouders kan balans en rust voor de kinderen brengen. Een inperking van de zorgregeling niet, omdat dit de moeder alleen maar extra tijd geeft voor relationele beïnvloeding. Verder heeft de rechtbank bij de toewijzing van het subsidiaire verzoek van de moeder ten onrechte geen rekening gehouden met de eerdere uitgangspunten omtrent de overdrachten. De overdrachten tussen de ouders moeten zoveel mogelijk worden beperkt en moeten in een neutrale omgeving, zoals via de school, plaatsvinden. Door de gewijzigde zorgregeling verblijven de kinderen weliswaar korter bij de vader, maar worden er wel extra overdrachtsmomenten gecreëerd. Dit zorgt voor spanning bij de zowel de ouders als de kinderen. Dat de kinderen moeite hebben met landen bij de vader is meerdere keren met de hulpverlening en met de rechters besproken. De rechtbank heeft in de bestreden beschikking niet duidelijk bepaald hoe de overdrachtsmomenten dienen plaats te vinden.

De vader ziet geen meerwaarde in een nieuw raadsonderzoek. Het is op basis van de reeds aanwezige stukken volstrekt helder wat er in deze zaak aan de hand is, te weten beïnvloeding door de moeder. Indien het hof toch een nieuw raadsonderzoek gelast, dan dient er – vanwege de duur van het onderzoek – in de tussentijd een voorlopige contactregeling tussen de vader en de kinderen te worden vastgesteld. Die voorlopige contactregeling moet dan minimaal de regeling zijn, zoals in de bestreden beschikking is vastgelegd.

De rechtbank heeft verder ten onrechte geoordeeld dat aan de nakoming van de zorgregeling niet langer een dwangsom verbonden dient te zijn, omdat er geen aanwijzingen zijn dat de moeder die regeling niet zal nakomen. De moeder werkt echter structureel niet mee aan de door de rechtbank vastgestelde zorgregelingen. Zij geeft een eigen invulling aan de gemaakte afspraken dan wel aan de beslissingen van de rechtbank. Sinds begin mei 2025 ontbreekt ieder contact tussen de vader en de kinderen. Een dwangsom is daarom noodzakelijk. Verder ziet de vader hierin aanleiding om zijn verzoek te wijzigen en subsidiair om wijziging van de hoofdverblijfplaats van de kinderen te verzoeken. Dit is geen zelfstandig verzoek in hoger beroep. Een structurele belemmering van contact kan een dergelijke wijziging – als ultimum remedium – rechtvaardigen. Van een (verdere) negatieve beïnvloeding van de kinderen door de moeder kan dan geen sprake meer zijn. De vader verzoekt in dat geval ook om een zorgregeling tussen de moeder en de kinderen vast te stellen, waarbij de kinderen één weekend per veertien dagen van vrijdag 18.00 uur tot zondag 18.00 uur bij de moeder verblijven.

De GI voert – samengevat – het volgende aan.

De veiligheid van de kinderen in de thuissituatie bij de vader is in meerdere procedures aan de orde geweest. De GI noch andere instanties (zoals de raad) hebben kindermishandeling of onveiligheid in de thuissituatie bij de vader kunnen vaststellen. De GI ziet geen aanleiding om een BOR II vast te stellen tussen de vader en de kinderen. De vader staat open voor hulpverlening. Ook ziet de GI dat de vader een groei heeft doorgemaakt. Een 50-50 zorgregeling is in het belang van de zijnsontwikkeling kinderen. Op die manier krijgen de kinderen de kans om van beide ouders een gelijk beeld te vormen en komen zij minder klem te zitten tussen de ouders. De haalbaarheid van die 50-50 regeling is de verantwoordelijkheid van de ouders. De ouders moeten zich realiseren dat zij alleen verantwoordelijk zijn voor de situatie in hun eigen huis en dat zij de situatie bij de andere ouder los moeten leren laten.

Omstreeks 10 mei 2025 heeft de moeder eenzijdig de zorgregeling tussen de vader en de kinderen opgeschort, vanwege seksueel grensoverschrijdend gedrag van [stiefzus] (de zevenjarige stiefdochter van de vader) richting [minderjarige 1] en [minderjarige 2] . Veilig Thuis heeft geadviseerd om een kind interview conform het NICHD-protocol af te nemen. Dit kind interview heeft op 17 juni 2025 plaatsgevonden. Een van de conclusies uit dit kind interview was dat er een herstelgesprek dient plaats te vinden tussen de vader en de kinderen. De kinderen kunnen dan, onder begeleiding van de gezinsvoogden, met de vader delen wat zij hebben meegemaakt en hoe zij dit hebben ervaren. De moeder weigert echter om mee te werken aan dit herstelgesprek. Verder dient de laatste versie van het veiligheidsplan (februari 2024) te worden geactualiseerd; die actualisatie heeft nog niet plaatsgevonden.

De moeder geeft ten onrechte geen opvolging aan de zorgregeling, zoals vastgesteld in de bestreden beschikking. Dit terwijl de moeder tevens bij vonnis in kort geding van 25 augustus 2025 is veroordeeld tot nakoming van deze zorgregeling.

De moeder voert in het principaal hoger beroep – samengevat – het volgende aan.

Alle factoren die van invloed kunnen zijn op omstandigheden rond de kinderen moeten in beeld worden gebracht (vgl. Richtlijn EU 2024/1385 ter bestrijding van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld). Het huiselijk geweld is een factor waarmee rekening dient te worden gehouden. De problemen binnen het nieuwe gezin van de vader leveren eveneens een veiligheidsrisico voor de kinderen op. De veiligheid van de kinderen dient centraal te staan en dat gebeurt thans niet. Het gedrag van de vader en daarmee het ontstaan van letsel bij de kinderen tijdens het contact met de vader wordt door de GI al jarenlang vergoelijkt. Vast staat dat er bij de vader sprake is van een persoonlijkheidsstoornis binnen het klinisch spectrum. De vader stelt – met verwijzing naar de verklaring van zijn therapeut – dat het goed met hem gaat. Nergens blijkt uit dat de therapeut heeft gesproken met andere personen uit de omgeving van de vader om hen te vragen of zij ook van mening zijn dat het beter gaat met de vader. Er kan daaruit niet de conclusie worden getrokken dat de vader geen problemen meer heeft in relaties. Er hebben ook nog meerdere incidenten plaatsgevonden gedurende de periode dat de vader in behandeling was bij deze psycholoog. De kinderen hebben geen onbelaste geschiedenis met de vader. Er is bij de vader een gebrek aan sensitiviteit, responsiviteit en veiligheid. Dat wordt door de GI ten onrechte afgedaan als beïnvloeding van de kinderen door de moeder. De bestreden beschikking is gebaseerd op objectieve feiten. Daar liggen weliswaar oudere stukken aan ten grondslag, maar de rechtbank is ook nadrukkelijk ingegaan op de incidenten die zich na de laatste beschikking hebben voorgedaan. Naar aanleiding hiervan heeft de GI opvoedondersteuning bij de vader ingezet. Nog voor de afgifte van de bestreden beschikking bleek ook nog dat bij de vader al maandenlang bekend was dat de kinderen onder dwang seksuele handelingen van stiefdochter [stiefzus] moesten verrichten en dulden. De vader heeft dit kennelijk niet besproken met de opvoedondersteuning. De moeder mist in de reactie van de GI welke stappen er moeten worden genomen om te gaan werken aan de structurele onveiligheid in de thuissituatie bij de vader. Zij heeft onder meer het TOP 3-model, hulpverlening van [instantie 2] en speltherapie geopperd. De GI wijst dat ten onrechte af omdat zij deze casus behandelt als een hoog-conflictscheiding in plaats van een situatie waarbij sprake is van structurele onveiligheid bij een ouder. De moeder betwist niet dat de vader zijn medewerking verleent aan de hulpverlening, maar de huidige hulpverlening volstaat volgens haar niet. Een nieuw raadsonderzoek heeft geen meerwaarde.

Indien het hof een zorgregeling tussen de vader en de kinderen vaststelt dan zal de moeder daaraan haar medewerking moeten verlenen. De moeder zal de kinderen dan wel moeten dwingen. [minderjarige 2] wil namelijk geen contact met de vader en [minderjarige 1] wil bewijs dat er geen vervelende dingen meer bij de vader thuis gebeuren.

De vader is niet-ontvankelijk in zijn subsidiaire verzoek in hoger beroep tot wijziging van de hoofdverblijfplaats van de kinderen en de door hem gevorderde dwangsom. De vader heeft in eerste aanleg geen zelfstandige verzoeken ingediend. De vader heeft zich bij de rechtbank beperkt tot het onderschrijven van het verzoek van de GI. De gevorderde dwangsom hangt samen met het verzoek dat de GI heeft ingediend en niet met een verzoek dat namens de vader is ingediend (artikel 611a lid 1 Rv) . Indien het hof het verzoek van de GI alsnog zou toewijzen, dan geldt dat slechts als een hoofdveroordeling in de zin van artikel 611a Rv in de zaak tussen de GI en de moeder.

De GI voert – samengevat –, naast hiervoor reeds onder 3.16 vermeld, het volgende aan.

De rechtbank heeft ten onrechte overwogen dat een rustige situatie voor de kinderen uitsluitend kan worden gecreëerd wanneer het contact tussen de vader en de kinderen wordt ingeperkt op de wijze zoals de moeder subsidiair heeft verzocht. De rechtbank heeft daarbij ten onrechte meegewogen dat het voor de kinderen lastig is om de overstap van de moeder naar de vader te maken. Het is een feit van algemene bekendheid dat veel kinderen in echtscheidingssituaties hier moeite mee hebben. Dat de kinderen de overstap van de moeder naar de vader lastig vinden, maakt niet dat zij meer tijd met de moeder en minder tijd met de vader dienen door te brengen. De door de rechtbank geciteerde en opgesomde verklaringen kunnen de inperking van de zorgregeling tussen de vader en de kinderen evenmin dragen. De rechtbank heeft te veel waarde gehecht aan de door de moeder ingebrachte verklaringen/ bronnen. Tegelijkertijd heeft de moeder in de periode waaruit deze verklaringen stammen een verzoek tot opheffing van de ondertoezichtstelling ingediend omdat de kinderen niet langer in hun ontwikkeling zouden worden bedreigd. De GI vindt dat tegenstrijdig. Een zorgregeling waarbij de vader en de kinderen ook doordeweeks contact hebben en waarbij zo weinig mogelijk contact tussen de ouders plaatsvindt biedt de kinderen de meeste rust. Dit maakt tevens de inzet van opvoedondersteuning bij de vader mogelijk. De GI vindt een zorgregeling van 50-50 met parallel ouderschap het meest in het belang van de kinderen. De kinderen belanden door een gelijke verdeling minder in een loyaliteitsconflict.

De rechtbank heeft ten onrechte geen beslissing genomen c.q. geen regeling vastgesteld met betrekking tot de overdracht van de kinderen. De GI heeft de rechtbank verzocht om een regeling voor de overdracht vast te leggen, teneinde onduidelijkheid tussen de ouders te voorkomen. De rechtbank heeft echter – zonder motivatie – niet bepaald hoe de overdracht er uit moet zien. In de huidige zorgregeling vindt de overdracht niet (meer) via de school plaats, zodat de GI het van belang acht dat de overdracht wordt vastgelegd. In het kader van de uitvoering van de ondertoezichtstelling heeft de rechtbank de GI de opdracht gegeven om tot werkafspraken met de ouders te komen, maar dit is niet gelukt. De insteek van de GI is om de situatie tussen de ouders te normaliseren, waarbij de ouder waar de kinderen op dat moment verblijven hen naar de andere ouder brengt. Op dit moment is dat niet haalbaar. De overdracht dient zoveel als mogelijk zonder confrontatie tussen de ouders plaats te vinden.

De overstap naar de andere ouder zal voor de kinderen makkelijker verlopen wanneer de overdracht na school of bij aanvang school plaatsvindt.

De rechtbank heeft ten onrechte overwogen dat voor de vader in de toekomst opvoedondersteuning zal worden ingezet. De opvoedondersteuning vanuit [instantie 4] is ruim voor de mondelinge behandeling bij de rechtbank ingezet. Daarnaast heeft de vader ondersteuning vanuit [instantie 3] . Doordat de kinderen al enkele maanden niet bij de vader thuis zijn geweest, is er geen recente informatie vanuit de opvoedondersteuning over de vader beschikbaar.

De moeder voert in het principaal hoger beroep – samengevat – het volgende aan.

De GI blijft ten onrechte – ook na de kritische kanttekeningen van de rechtbank hieromtrent – vasthouden aan de hypothesen-toetsing. De GI snapt de essentie van de hypothesen-toetsing niet. De GI meent dat wanneer een hypothese niet bewezen kan worden, dat hieruit dan volgt dat deze hypothese verworpen moet worden. Dit terwijl dan de conclusie zou moeten zijn dat een hypothese niet bevestigd maar ook niet verworpen kan worden. Ook verwijst de GI in hoger beroep ter onderbouwing van haar standpunt ten onrechte naar de rapportage van [instantie 3] , waar de rechtbank ook kritische kanttekeningen bij heeft geplaatst. In de rapportage van [instantie 3] wordt geen scheiding gemaakt tussen feiten, meningen en conclusies. Het is onduidelijk waar de hypothese dat sprake zou zijn van relationele beïnvloeding door de moeder op is gebaseerd. De rechtbank heeft in de beschikking van 26 augustus 2025 de schriftelijke aanwijzing aan de moeder op dit punt gedeeltelijk vervallen verklaard. De moeder verwijst verder naar het verslag van [instantie 5] . [instantie 5] heeft in 2024 maandenlang de overdrachten van de kinderen begeleid. Hieruit blijkt dat bij [instantie 5] niet de indruk bestaat dat de moeder de kinderen beïnvloedt. Wel volgt hieruit dat [minderjarige 2] zich tijdens de begeleide overdrachten hevig richting de vader verzette. Daarmee ontbreekt ook de grondslag voor de wijziging van de zorgregeling in een 50-50 regeling. Verder redeneert de GI ten onrechte dat uit het feit dat de door de moeder opgestarte artikel 12 Sv-procedure ongegrond is verklaard volgt dat de kindermishandeling door de vader niet bewezen is. In het strafrecht geldt een ander bewijsrecht dan in het civiele recht. Het is ook niet relevant onder het IVRK (vgl. General Comment no. 13 bij artikel 19 IVRK en EHRM M. en M. - Kroatië) of de kindermishandeling al dan niet opzettelijk plaatsvindt. De GI heeft de verklaringen van de kinderen omtrent de mishandelingen door de vader en het seksueel grensoverschrijdend gedrag in het gezin van de vader voor kennisgeving aangenomen, zonder nader onderzoek te doen naar datgene wat de kinderen verklaarden. De moeder heeft zich daarop genoodzaakt gevoeld om zich tot de zedenrecherche te wenden. De moeder betwist dat de geluidsopnames van het NICHD-interview ad verbatim zijn uitgewerkt. In de verklaring van [minderjarige 2] zijn zaken weggelaten of werd er een zodanige interpretatie aan gegeven om de geloofwaardigheid van de verklaring van [minderjarige 2] aan te tasten.

De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat voldoende duidelijk is dat de vader heeft gekampt met agressieregulatieproblematiek. De moeder betwist dat geen acht kan worden geslagen op de door haar overgelegde verklaringen van derden; dit is een gewoon bewijsmiddel. Ook heeft de rechtbank in dit verband gewezen op een groot aantal andere stukken. Dit wordt door de GI niet betwist. Onduidelijk is of de GI van mening is dat de vader geen emotieregulatieproblematiek heeft. De GI verwijst in het beroepschrift ook naar een rapport van de raad van 22 maart 2022 waarin als één van de doelen is opgenomen dat de vader zich zal richten op zijn emotieregulatie. Voor zover de vader dit al heeft gedaan, heeft dat niet tot resultaat geleid. In de destijds gestelde doelen is ook gezegd dat sprake moet zijn van een veilig contact en dat er toezicht moet komen op de fysieke veiligheid van de kinderen, waarbij er geen sprake is van enige vorm van kindermishandeling. Aan die veiligheid ontbreekt het juist al jarenlang. Ook acht de GI opvoedondersteuning aan de zijde van de vader nodig omdat de vader kennelijk niet in staat is om rustig op de kinderen te reageren. De kinderen kampen al jaren met psychosomatische klachten. Er zijn eerder duidelijke signalen van school gekomen dat het niet goed met hen ging. Het door de GI noodzakelijk geachte herstelgesprek heeft geen zin omdat zonder aanpak van de structurele onveiligheid in het gezin van de vader het wachten is tot het volgende (ernstige) incident. De GI legt uitsluitend verplichtingen op aan de moeder en de kinderen, maar niet aan de vader.

Ten aanzien van de overdrachten hebben de ouders op uitdrukkelijk verzoek van de GI afspraken gemaakt tijdens het traject bij [instantie 3] . De afspraak is dat de overdracht plaatsvindt op de neutrale parkeerplaats nabij de woning van de moeder, waarbij de vader de kinderen haalt en brengt. Die afspraak is tot 2025 ook feitelijk zo uitgevoerd. Daarna is de vader die afspraak niet langer nagekomen en komt de vader naar de woning/tuin van de moeder.

Het standpunt van de raad in beide zaken (200.358.432/01 en 200.358.492/01):

De motivering van de beslissing

Het wettelijk kader in het hoger beroep de vader (zaaknummer 200.358.432/01)